అంతిమోపాయ నిష్ఠై – 1

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

 

అంతిమోపాయ నిష్ఠ

 

మణవాళ మామునిగళ్ తనియన్ (పెరియ పెరుమాళ్ సాయించినది)

శ్రీశైలేశ దయా పాత్రమ్ దీభక్త్యాది గుణార్ణవమ్
యతీంద్ర ప్రవణమ్ వందే రమ్య జామాతరమ్ మునిమ్

పొన్నడిక్కాల్ జీయర్ తనియన్ (దొడ్డ అయ్యంగార్ అప్పై సాయించినది)

రమ్య జామాత్రు యోగీంద్ర పాదరేఖా మయం సదా
తథా యత్తాత్మ సత్తాదిం రామానుజ మునిం భజే

పరవస్తు పట్టర్పిరాన్ జీయర్ తనియన్లు

రమ్య జామాత్రు యోగీంద్ర పాద సేవైక దారకం
భట్టనాథ మునిం వందే వాత్సల్యాది గుణార్ణవం

 

కాన్తోపయన్త్రుయమినః కరుణామ్రుతాబ్దేః
కారుణ్యశీతల కటాక్ష సుథానిథానం
తన్నామ మంత్రకృత సర్వహితోపదేశం
శ్రీభట్టనాథముని దేశికమ్ ఆశ్రయామి

ఉపనిషదత్ అమ్రుద్బ్దేరుద్ద్రుదామ్ సారవిద్భిః
మదురకవిముకైస్తాం అంతిమోపాయ నిష్టాం
ఉపదిసతి జనేభ్యో యో దయాపూర్ణద్రుష్టిః
భజహృదయ సదాత్వం భట్టనాథమ్ మునీంద్రం

రుచిర వరమునీంద్రేణాతరేణోపతిష్ఠాం

అకృత కృతివరిష్టాం అంతిమోపాయ నిష్ఠాం

తమిహ నికిల జంతు ఉత్తరణోత్యుక్తచిత్తం

ప్రతిదినం అబివందే భట్టనాధం మునీంద్రం

నమోస్తు భట్టనాథాయ మునయే ముక్తిదాయినే

యేనైవం అంతిమోపాయనిష్ఠా లోకే ప్రతిష్ఠితా

తాతొన్ఱుం తార్బుయత్తాన్ మణవాళ ముని తనతు
పాదం పరవుం పట్టర్ ప్పిరాన్ ముని పల్కలైయుం
వేదాంగళుం చిల పురాణంగళుం తమిழ் వేదియరుం
ఓదుం పొరుళ్ అంతిమోపాయ నిష్టై ఉరైత్తవనే!

                    *****************************************************


అనువాదకుల గమనిక: గ్రంధము ఇచటనుండి మొదలు.

అంతిమోపాయ నిష్ఠాయా వక్తా సౌమ్యవరో మునిః

లేకస్యాన్వయో మే అత్ర లేకనీతాలపత్రవత్

మణవాళ మామునిగళ్ ద్వారా అంతిమోపాయనిష్ఠ మనకు తెలియజేయబడినది. ఇందులో నాప్రమేయము వారు శాయించిన విషయాలను పత్రముపై కలముతో లిఖించుట వరకు మాత్రమే.

ఎందై మణవాళ యోగి ఎనక్కురైత్త
అంతిమోపాయ నిష్ఠైయామతనై

శిందై చ్చెయ్తు ఇంగెల్లారుం వాழ ఎழతి  వైత్తేన్ ఇప్పువియిల్ నల్ అరి ఒన్ఱిల్లాద నాన్

నా ఆధ్యాత్మిక పితరులైన మనవాళమాముని ద్వారా లభించిన ఆంతిమోపాయనిష్ఠలోని దైవ సంబంధిత ఆదేశాలను పరిశీలించి నాకున్న పరిమిత జ్ఞానముతో సర్వజనులకు లబ్దిచేకూరాలని ఈ రచన చేశాను. (పరవస్తు పట్టరు పిరాన్ జీయర్ మనవాళ మహామునుల ఉపదేశ రత్తినమాల రెండవ పాశురము ఆధారముగా).

కత్తోర్ గళ్ తాముగప్పర్ కల్వి తన్నిల్ ఆశైయుళ్ళోర్
పెఱ్ఱోం ఎన ఉగందు పిన్బు కఱ్పర్ * మఱ్ఱోర్గళ్ మాచ్చర్యత్తాల్ ఇగழிల్ వందదు ఎన్ నెంజేఇగழ்గై ఆచ్చర్యమో తాన్ అవర్కు

పండితులు ఈ రచనను ఆదరించగలరు. ఆసక్తి గలవారు అవగాహన చేసికొని ఆస్వాదించగలరు. విషయాసక్తి లేని ఇతరులు ఈర్ష్యచే అవహేళన చేయవచ్చు, అవహేళన చేసినవారిపై అంతగా ఆశ్చర్య చెందనవసరము లేదు.  (ఏలనన , ఈ విషయ అవగాహనపై వారికి వున్నది స్వల్ప పరిణితి కాబట్టి).

 అనేక చిక్కులతో కూడివున్న ఈ భౌతిక జగత్తులో ప్రతి జీవి జనన మరణ చక్రములో పయనిస్తాడు. మన వల్ల జరిగే చిన్న పొరపాటు పర్యవసానాన్ని అనేకానేక జన్మల వరకు అనుభవించాల్సి వుంటుందని చెప్తారు. (మన వల్ల తెలియక హాని పొందిన సూక్ష్మజీవి ద్వారా సంక్రమించిన పాపాన్ని కూడా అనేక వేల సంవత్సరాలు అనుభవించాల్సి వుంటుంది.).   

సంసార కూపమనే అతి క్రూరమైన లంపటములో చిక్కుకున్న విషయలోలత్వం కల్గిన సంసారులు దానినుంచి నిలదొక్కుకుని ఆ చిక్కులను పారద్రోలి తప్పించుకొనుట దుర్లభము.       

ఈ విధముగా తికమకపెట్టే జనన మరణ చక్రమును భేదించుట సంసారులకు మిక్కిలి కష్టతరము. అయితే దీనికి తరుణోపాయము మన ఆచార్యుల ద్వారా పొందవచ్ఛును. ఆచార్యులను ఆశ్రయించి నందువల్ల వారు దయతో వీరిని ఆశీర్వదించి భయాలను పారద్రోలి ఈ సంసార సాగరం నుంచి ఉద్ధరించ గలరు.     

అజ్ఞానులైన వీరిని ఆచార్యులు సంస్కరించి వారి జన్మ సార్ధకతను విశదీకరించి అపారమైన దయతో వీరిని ఉద్ధరించగలరు.                                                                     

వీరికి ఏది అవసరమో గుర్తించి ఆచార్యులు ఆ విషయమునే వీరికి బోధించగలరు. అట్టి ఆచార్య కృపకు పాత్రులైన శిష్యులు ఆచార్యుల పాదపద్మములను ఆశ్రయించి వారి మార్గనిర్దేశనములను పొందగలరు.     

అట్టి శిష్యులు ఆచరించవలసిన ముఖ్యమైన కర్తవ్యములను ఈ ప్రబంధము ద్వారా అంతిమోపాయనిష్ఠగా మనకు తెలియజేసారు.

  • ఆచార్యుల దివ్య నామావళిని, విషయ పరిజ్ఞానాన్ని, ఆదరణని, వారి జన్మ కారణము, సత్కర్మలను నిరంతరమూ ధ్యానిస్తుండాలి.
  • ఏ దివ్యదేశములో వారి నివాసమో దానిని నిరంతరమూ ధ్యానిస్తూూ, కీర్తిస్తూ ఉండాలి.
  • వారి దివ్య చరణారవిందముల యందు శరణాగతి చేయుట శిష్యుల కర్తవ్యము.
  • ఆచార్యుల దివ్య స్వరూప ధ్యాస, వారి బాహ్య విషయములపై నిరంతర సేవ శిష్యులకు ఉపేయము అని అంతిమోపాయనిష్ఠ ద్వారా తెలియజేసారు.            
  • మనసా వాచా కర్మణా దైవ స్వరూపులైన ఆచార్యుని నిరంతరమూ సేవించుట వంటి విలువైన కైంకర్యములను అనుభవించుట.
  • శిష్యుని కైంకర్యములను స్వీకరించిన ఆచార్యునికి కలిగిన సంతృప్తికి ఆనందించి, తత్ఫలితంబుగా వారి నుంచి దీవెనలు పొందుట.
  • అందరికి శుభము జరగాలని వారి పరిపూర్ణ మంగళశాసనము లభించుట శిష్యునకు అమితానందదాయకము.

అనువాదకుని సూచన : ఈ గ్రంథంలోని తదుపరి భాగములలో, ఆచార్యుల దయా గుణ వైశిష్ట్యాన్ని, శిష్యుని ప్రవర్తనను సమర్ధిస్తూ అనేక ప్రమాణములు వరుసగా పొందుపరచబడినవి. అట్టి 8 పుటల దృశ్యాలు ఇందులో జత చేయబడినవి. ఈ భాగములలో పొందు పరచిన ప్రమాణముల వివరణ సంక్షిప్తముగా ఇవ్వబడినవి.

అనంత సారం బహువేదితవ్యం అల్పశ్చ కాలో బహవశ్చ విఙ్ఞాః |
యత్సారభూతం తదుపాసితవ్యం హంసో యదా క్షీరమివాంబుమిశ్రం ||

అసారమ్ అల్పసారంచ సారం సారతరం త్యజేత్ |
భజేత్ సారతమం శాస్త్రం రత్నాకర ఇవామ్రుతం ||

తత్కర్మ యన్న బంధాయ సావిద్యా యా విముక్తయే |
ఆయాసాయాపరం కర్మ విద్యాన్యా శిల్పనైపుణ్యం ||

శాస్త్ర ఙ్ఞానం బహుక్లేశం భుద్దేశ్చలనకారణం |
ఉపదేశాత్ హరిం బుద్ద్వా విరమేత్ సర్వకర్మసు ||

ఆద్యాణం సద్రుసే కతం విసదృసే దేహే భవత్యాత్మనః
సద్బుద్దేస్స చ సంగమాదపి భవేదౌశ్ణ్యం యతాపాతసి |
కో వా సంగతి హేతు రేవమనయోః కర్మాత సామ్యేత్ కుతః
తద్బ్రహ్మాదిగమాత్ స సిద్యతి మహాన్ కస్మాత్ సదాచార్యతః ||

అనాచార్యోపలబ్ధాహి విద్యేయం నస్యతి దృవం |
శాస్త్రాదిషు సుదృష్ఠాపి సాంగాసహ ఫలోదయా |
న ప్రసీదతి వై విద్యా వినా సదుపదేశతః ||

దైవాధీనం జగత్సర్వం మంత్రాధీనం తు దైవతం |
తన్మంత్రం బ్రాహ్మణాధీనం తస్మాద్బ్రాహ్మణదైవతం ||

పుత్రైవ భవతో యాతా భూయాసీ జన్మ సంతతిః |
తస్యామన్యతమం జన్మ సంచిన్త్య శరణం వ్రజ ||

పాపి ష్ఠః క్షత్ర బంధుశ్చ పుండరీకశ్చ పుణ్యకృత్ |
ఆచార్యవత్తయా ముక్తౌ తస్మాదాచార్యవాన్ భవేత్ ||
బ్రహ్మణ్యేవ స్థితం విశ్వం ఓంకారే బ్రహ్మ సంస్థితం |
ఆచార్యాత్ స చ ఓంకారః తస్మాదాచార్యవాన్ భవేత్ ||

ఆచార్యస్స హరిస్సాక్షాత్ చరరూపీ న సంశయః |
తస్మాద్భార్యాదయః పుత్రాస్తమేకం గురుమాప్నుయుః ||

సాక్షాన్నారాయణో దేవాః కృత్వా మర్త్య మయీం తనుం |

మగ్నానుద్ధరతే లోకాన్ కారుణ్యాచ్చ అస్త్రపాణినా ||

తస్మాత్ భక్తిర్ గురౌ కార్యా సంసార భయ భీరుణా ||

గురురేవ పరం బ్రహ్మ గురుఏవ పరా గతిః |
గురురేవ పరావిద్యా గురురేవ పరం ధనం||

గురురేవ పరఃకామో గురురేవ పరాయణం|

యస్మా   తదుపదేష్టాసౌతస్మాత్  గురుతరో గురుః ||

అర్చనీయశ్చ  పూజ్యశ్చ కీర్తనీయశ్చ సర్వదా |
ధ్యాయేజ్జపేన్నమేద్భక్త్యా భజేదభ్యర్చయేన్ముదా ||

ఉపాయోపేయభావేన తమేవ శరణం వ్రజేత్ |
ఇతి సర్వేషు వేదేషు సర్వశాస్త్రేషు సమ్మతం ||

యేన సాక్షాద్భగవతి ఙ్ఞానదీప ప్రదే గురౌ |
మర్త్యబుద్ధిఃకృతా తస్య సర్వం కుంజరసౌచవత్ ||

యో దద్యాద్భగవద్ ఙ్ఞానం కుర్యాత్ ఆర్యోపసేవనం |
కృత్సం వా పృథివీం దద్యాన్న తతుల్యం కథంచన ||

ఐహికాముష్మికం సర్వం గురురష్ఠాక్షరప్రదం |
ఇత్యేవం యేన మన్యన్తే త్యక్తవ్యాస్తే మనీషిభిః ||

యేనైవ గురుణాయస్య న్యాసవిద్యా ప్రదీయతే |
తస్య వైకుంఠ దుగ్దాబ్ధిద్వారకాస్సర్వ ఏవ సః ||

యత్ స్నాతం గురుణా యత్ర తీర్ధం నాన్యత్ తతోదికం |
యచ్చ కర్మ తదర్ధం  తద్విష్ణో ఆరాధనాత్పరం ||

పశుర్మనుష్యః పక్షీ వా యే చ వైష్ణవసంశ్రయాః |
తేనైవ తే ప్రయాశ్యన్తి తద్విష్ణోః పరమం పదం

బాలమూకజడాంధాశ్చ పంగవో బదిరాస్తదా |
సదాచార్యేణ సంతుష్ఠాః ప్రాప్నువంతి పరాంగతిం ||

యం యం స్ప్రుశతి పాణిభ్యాం యం యం పశ్యతి చక్షుషాః |
స్థావరాణ్యపి ముచ్యంతే కింపునర్బాంధవాజనాః ||

అందోనందగ్రహణవసగో యాతి రంగేశ యద్వత్
పంగుర్నౌకాగుహరనిహితో నీయతే నావికేన |
భుంక్తే భోఘానవిదితన్రూపస్సేవకస్యార్భకాదిః
త్వత్సంప్రాప్తౌ ప్రభవతి తధా దేశికో మే దయాళుః ||

సిద్దం సత్సంప్రదాయే స్తిరదియమనగం శ్రోత్రియం బ్రహ్మనిష్ఠం
సత్వస్తం సత్యవాచం సమయనియతయా సాధువృత్యా సమేతం |
డంభాసూయాదిముక్తం జితవిషయగుణం దీర్ఘ బంధుం దయాళుం
స్ఖాలిత్యే శాసితారం స్వపరహితపరం దేశికం భూశ్నురీప్సేత్ ||

ఉత్పాదకబ్రహ్మపిత్రోర్గరీయాన్ బ్రహ్మదఃపితా |
స హి విద్యాతస్తం జనయతి తత్ శ్రేష్ఠం జన్మ |
శరీరమేవ మాతాపితరౌ జనయతాః |
దేహకృత్ మంత్ర గ్రుణ్ణ స్యాత్ మంత్రసంస్కారక్రుత్ పరః |
తౌ చేన్నాత్మవిదౌ స్యాతాం అన్యస్త్వాత్మ విదాత్మ క్రుత్ ||

నాచార్యః కులజాతోపి ఙ్ఞానభక్త్యాది వర్జితః |
న వయోజాతిహీనశ్చ ప్రకృష్ఠానామనాపది ||

కిమపి అత్రాభిజాయంతే యోగినః సర్వయోనిషు |
ప్రత్యక్షిత  ఆత్మనాత్మానాం నైశాం చిన్త్యం కులాదిగం ||

భిన్ననావస్రితో జంతుర్ యధా పారం నగచ్ఛతి |
అంధశ్చ  అందకర  ఆలంబాత్ కూపాంతే పతితోయతా ||

ఙ్ఞానహీనం గురుం ప్రాప్య కుతో మోక్షమవాప్నుయాత్ |
ఆచార్యో వేదసంపన్నో విష్ణు  భక్తో విమత్సరః |
మంత్రఙ్ఞో మంత్రభక్తశ్చ సదా మంత్రాశ్రయసూసిం ||

సత్సంప్రదాయ సమ్యుక్తో బ్రహ్మవిద్యావిశారదః|
అనన్యసాధన శ్చైవ తత్ అనన్యప్రయోజనః ||

బ్రాహ్మణో వీతరాగశ్చ క్రోధలోభవివర్జితః |
సత్ వృత్తశాసితా చైవ ముముక్షుః పరమార్థవిత్ ||

ఏవమాదిగుణోపేత ఆచార్యస్స ఉదాహృతః |
ఆచార్యోపి తతా శిష్యం స్నిగ్దో హితపరస్సదా ||

ప్రబోద్య భోదనీయాని ఉత్తమాచారయేత్ స్వయం |
ఉత్తారయతి సంసారాత్ తదుపాయప్లవేన తు ||
గురుమూర్తిస్తిత స్సాక్షాత్ భగవాన్ పురుషోత్తమః |
త్రిరూపో హితమాచష్ఠే దృఢ మనుష్యాణాం కలౌ హరిః ||

గురుశ్చ స్వప్నదృష్టశ్చ పూజాంతే చార్చకాననాత్ |
ఈశ్వరస్య వశస్సర్వం మంత్రస్య వస ఈశ్వరః |
మంత్రో గురువసే నిత్యం గురురేవేస్వరస్తితిః ||

యేష వై భగవాన్ సాక్షాత్ ప్రధాన పురుషేశ్వరః |
యోగీస్వరైర్ విమ్రుఖ్యాంఘ్రిర్ లోకో యం మన్యతే నరం ||

నారాయణాశ్రయో జీవస్సోయమష్టాక్షరాశ్రయః
అష్ఠాక్షర స్సదాచార్యే స్తితితస్తస్మాద్గురుం  భజేత్ ||

దయాదమసమోభేతం దృఢ భక్తిక్రియాపరం |
సత్యవాక్ శీలసంపన్న మేవ కర్మసుకౌశలం||

జితేంద్రియం సుసంతుష్టం కరుణాపూర్ణమానసం |
కుర్యాల్లక్షణ సంపన్నం ఆర్జవం చారుహాసినం |
ఏవంగుణైశ్చ సంయుక్తం గురుం విద్యాత్తు వైష్ణవం |
సహస్రసకాత్యాయి చ సర్వయత్నేషు దీక్షితాః |
కులే మహతి జాతోపి న  గురుస్స్యాతవైష్ణవః|
అఙ్ఞాన తిమిరాందస్య ఙ్ఞానాంజన సలాకయా |
చక్షుర్నిమీలితం యేన తస్మై శ్రీ గురవే నమః ||

మంత్రః ప్రకృతిరిత్యుక్తో హ్యర్తః ప్రాణ ఇతి స్మ్రుతః|
తస్మాన్మంత్రప్రదాచార్యాద్గరీయానర్తతో గురుః ||

గు శబ్దస్త్వందకారస్స్యా ద్రు శబ్దస్ తన్నిరోదకః |
అందకారనిరోధిత్వాత్ గురురిత్యభీదీయతే ||
శిష్యమఙ్ఞాన సంయుక్తం న శిక్షయతి చేద్గురుః |
శిష్యాఙ్ఞాం ఆకృతం పాపం గురోర్భవతి నిశ్చయః ||

లోభాద్వాయది వా మోహాత్ శిష్యం శాస్తి నయో గురుః |
తస్మాత్ సంశ్రుణుతే యశ్చ ప్రచ్యుతౌ తావుభావపి ||

రవిసన్నిదిమాత్రేణ సూర్యకాంతో విరాజతే |
గురుసన్నిదిమాత్రేణ శిష్య ఙ్ఞానం ప్రకాశతే ||

యధాహి వహ్నిసంపర్కాన్మలం త్యజతి కాంచనం |
తతైవ గురుసంపర్కాత్ పాపం త్యజతి మానవః ||

స్నేహేనకృపయా వాపి మంత్రీ  మంత్రం ప్రయచ్చతి |
గురుర్గ్యేయశ్చ సంపూజ్యో దానమానాదిభిస్సదా ||

అనన్యశరణాంచ తధా వానన్య సేవినాం
అనన్యసాదనానాంచ వక్తవ్యం మంత్రముత్తమం ||

సంవత్సరం తదర్ధం వా మాసత్రయ మదాపివా |
పరీక్ష్య వివదోపాయః కృపయా నిస్పృహో వదేత్ ||

నదీక్షితాయ వక్తవ్యం నా భక్తాయ న మానినే |
నాస్తికాయ కృతఙ్ఞాయ న శ్రద్దా విముఖాయ చ ||

 

దేశ కాలాది నియమం అరిమిత్ఱదిసోదనం |
న్యాస ముద్రాదికం తస్య పురశ్చరణకం న తు ||
నస్వరః ప్రణవోంగాని నాప్యన్య విదయస్తథా |
స్త్రీణాంచ శూద్రజాతీనాం మంత్రం ఆత్రొక్త్రిష్యతే ||

ఋష్యాదించ కరన్యాసం అంగన్యాసంచ వర్జయేత్ ||
స్త్రీ శూద్రాశ్చ వినీతాశ్చేన్మంత్రం ప్రణవార్జితం |

న దేశకాలౌ నావస్తాం పాత్రసుద్ధించ నై[నే]చ్చతి |
ద్వయోపదేశఖర్తాతు శిష్యదోషం న పస్యతి ||

దురాచారోపి సర్వాసీ కృతఙ్ఞో నాస్తికః పురా |
సమాశ్రయేదాదిదేవం శ్రద్ధయా శరణం యది |
నిర్దోషం విద్దితం జంతుం ప్రభవాత్ పరమాత్మనః ||

మంత్రరత్నం ద్వయం న్యాసం ప్రపతి శ్శరణాగతిః |

లక్ష్మీనారాయణంచేతి హితం సర్వఫలప్రదం |
నామాని మంత్రరత్నస్య పర్యాయేణ నిబోధత ||
తస్యోచ్చారణమాత్రేణ పరితుష్టోస్మి నిత్యసః ||

బ్రాహ్మణాః క్షత్రియా వైశ్యా స్స్థ్రియ శ్సూద్రాస్తతేతరాః |
తస్యాధికారిణస్సర్వే మమ భక్తో భవేద్యది ||

యస్తు మంత్రద్వయం సంయగద్యాపయతి వైష్ణవాన్ |
ఆచార్యస్స తు విఙ్ఞేయో భవబందవిమోచకః ||

 

వృదేహమాద్యం ప్రతిలభ్య దుర్లభం ప్లవం సుకల్యం గురుకర్ణదారకం హస్వతేరితం పుమాన్ భవాబ్దిం సతరేత్ న ఆత్మహా ||

ఆచార్యం మం విజానీయాన్నావమన్యేత కర్హిచిత్ |
న మాత్యభుద్ద్యాదృస్యేత సర్వదేవమయో గురుః ||

 
 

అధ శిష్యలక్షణం:-

మానుష్యం ప్రాప్య లోకేస్మిన్ న ముఖో పదిరోభి వా |
నాపక్రమాతి సంసారాత్ స కలూ బ్రహ్మహా భవేత్ ||

సదాచార్యోపసత్త్యా చ సాభిలాషస్తదాత్మకః |
తత్త్వ ఙ్ఞాననిధిం సత్త్వనిష్టం సద్గుణసాగరం |
సతాం గతిం కారుణికం తమాచార్యం యధావిది |
ప్రణిపాతనమస్కారప్రియవాగ్భిస్చ తోషయన్ |
తత్ప్రసాదవసేనైవ తదంజ్ఞీకారలాభవాన్ | 
తదుక్త తత్వయాదాత్మ్య ఙ్ఞానామ్రుత సుసంబృతః ||

అర్ధం రహస్యత్రితయగోచరం లబ్ధవాహనం ||

పరీక్ష్య లోకాన్ కర్మచితాన్ బ్రాహ్మణో నిర్వేదమాయాత్ నాస్త్యకృతః
కృతేన తత్ విఙ్ఞానార్ధం  స గురుమేవాభిగచేత్ సమిత్పాణి-
స్త్రోత్రియం బ్రహ్మనిష్టం తస్మై స విద్వానుపసన్నాయ సమ్యక్-
ప్రాసాంతచిత్తాయ సమన్విదాయ యేనాక్షరం పురుషం వేద సత్యం ప్రోవాచ
తాం తత్త్వతో బ్రహ్మవిద్యాం ||

గురుం ప్రకాశయేద్ధీమాన్ మంత్రం  యత్నేన గోపయేత్ |
అప్రకాశప్రకాశాభ్యాం క్షీయతే సంప్రదాయుశీ ||

ఆచార్యస్య ప్రసాదేన మమ సర్వమభీప్సితం |
ప్రాప్నుయామీతి విశ్వాసో యస్యాస్తి స సుఖీభవేత్ ||

ఆత్మనో హ్యతినీచస్య యోగిద్యేయ పదార్హతాం |
కృపయైవోపకర్తారం ఆచార్యం సంస్మరేత్ సదా ||

న చక్రాద్యంగణం నేజ్యా న ఙ్ఞానం న విరాగతా |
న మంత్రః పారమైకాంత్యం తైర్యుక్తో గురువశ్యతః ||

నిత్యం గురుముపాసీత తద్వచః శ్రవణోత్సుకః|
విగ్రహాలోకన పరస్తస్యై వాగ్యాప్రదీక్షకః ||

ప్రక్షాళ్య చరణౌ పాత్రే ప్రణిపత్యోపయుజ్య చ |
నిత్యం విదివదర్గ్యాత్యైరాదృతోభ్యర్చయేద్గురుం ||

శ్రుతిః
ఆచార్యవాన్ పురుషో వేద | దేవమివాచార్యముపాసీత |
ఆచార్యాదీనో భవ| ఆచార్యాదీనస్తిష్టేత్ | ఆచార్య దేవో భవ |
యత భగవత్యేవమ్వక్తరి వ్రుతిః | గురుదర్శనే చోత్తిష్టేత్ |
గచ్హంతమనువ్రజేత్ |

శరీరం వసు విఙ్ఞానం వాసః కర్మ గుణానసూన్ |
గురువర్తం దారయేద్యస్తు స శిష్యో నేతరస్మృతః ||

దీర్గదండనమస్కారం ప్రత్యుత్తానమనంతరం |
శరీరమర్తం ప్రాణంచ సద్గురుభ్యో నివేదయేత్ ||

గుర్వర్తస్యాత్మనః పుంసహ కృతఘ్నస్య మహాత్మనః |
సుప్రసన్నస్సదా విష్ణుర్దిహృతస్య విరాజతే ||

మంత్రే తీర్తే ద్విజే దేవే దైవఙ్ఞే భేషజే గురౌ |
యాద్రుసీ భావనా యత్ర సిద్దిర్భవతి తాదృసీ ||

యస్య దేవే పరాభక్తిర్ యథాదేవే తథా గురౌ |
తస్యై తేకతితా హ్యర్తాః ప్రకాశ్యంతే మహాత్మనః ||

దర్శనస్పర్శవచనై స్సంచారేణ చ సతమాః |
భూతమ్ విధాయ భువనమ్ మామేష్యన్తి గురుప్రియాః||

దేహకృన్మన్త్రకృన్న స్యాన్మంత్రసంస్కారకృత్పరః |
తౌ చేన్నాత్మవిదౌ స్యాతామ్ అన్యస్త్వాత్మవిధాత్మకృత్ ||

అవైష్ణవోపదిష్టమ్ స్యాత్పూర్వమ్ మంత్రవరమ్ ద్వయమ్ |
పునశ్చ విధినా సమ్యక్వైష్ణవాద్గ్రాహయేద్గురోః ||

అత స్త్రీశూద్రసంకీర్ణనిర్మూలపతితాదిషు |

అనన్యేనాన్యదృష్టౌ చ కృతాపి న కృతా భవేత్ ||

అతోన్యత్రానువిధివత్ కర్తవ్యా శరణాగతిః |
దణ్డవత్ ప్రణమేద్భూమావుపేత్య గురుమన్వహం|
దిసే వాపి నమస్కుర్యాత్ యత్రాసౌ వసతి స్వయం ||

ఆచార్యాయాహరేధర్తానాత్మానన్చ నివేదయేత్ |
తధదీనశ్చ వర్తేత సాక్షాన్ నారాయణో హిసః ||

సత్భుధ్దిస్సాదుసేవీ సముచితచరితస్ తత్వభోదాభిలాషూ |
సుష్రూశుస్త్యక్తమానః ప్రణిపతనపరః ప్రశ్నకాలప్రతీక్షః ||

సాన్తో దాన్తోనసూయుస్సరణముపగతస్సాశ్త్రవిశ్వాససాలీ |
శిష్యః ప్రాప్తః పరీక్షాన్  గృతవిదాభిమతం తత్త్వతః శిక్షణీయః |

యస్త్వాచార్యపరాదీనస్సత్  వృత్తౌ సాస్యతే యది |
శాసనే స్తిరవృతిస్స  శిష్యస్సద్భిరుదాహృతః ||

శిష్యో గురుసమీపస్తో యథావాక్కాయమానసః |
సుశ్రూషయా  గురోస్తుష్టిమ్ కుర్యాన్నిర్దూతమత్సరః ||

ఆస్తికో దర్మశీలస్చ శీలవాన్ వైష్ణవ స్సుచిః |
గంభీరశ్చతురో ధీరః శిష్య ఇత్యభీధీయతే ||

ఆసనమ్ శయనమ్ యానమ్ తదీయమ్ యఛ్చ కల్పితమ్ |

గురుణాంచ పదాక్రమ్య నరో యస్త్వదమామ్ గతిమ్ ||

ఘోస్వొష్ట్రయానప్రసాదప్రస్తరేశు కటేషు చ |
నాసీత గురుణా సార్త్దమ్ శిలాబలకనౌషూచ ||

యస్తిష్టతి గురుణాంచ సమక్షమకృతాంజలిః

సమద్రుష్ట్యా తదాఙ్ఞానత్ స సద్యో నిరయమ్ వ్రజేత్ |

 

ఆసనం శయనం యానం అపహాసంచ సౌనక |

అతిప్రలాపం గర్వంచ వర్జయేద్గురుసన్నిదౌ ||

 

యద్రుచ్చయా శ్రుతో మంత్రస్చన్నేనాతచ లేన వా |

పత్రేక్షితో వావ్యర్తస్స్యాత్పం జపేద్ యద్యనర్తకృత్ ||

మంత్రే తద్ దేవతాయాంచ తతా మంత్రప్రదే గురౌ|
త్రిశూభక్తిస్సదా కార్యా సాహి ప్రథమసాధనం ||

అధమో దేవతాభక్తో మంత్రభక్తస్తు మద్యమః |
ఉత్తమస్తు స మే భక్తో గురుభక్తోతమోత్తమహః ||

 

శ్రుతి:-
ఆచార్యాన్మా ప్రమదః! ఆచార్యాయ ప్రియమ్ ధనమాహృత్య |

గురోర్గురుతరం నాస్తి గురోరన్యన్న భావయేత్ |
గురోర్వార్తాశ్చ కతయేద్ గురోర్నామ సదాజపేత్ ||

అర్చనీయశ్చ వంద్యశ్చ కీర్తనీయస్చ సర్వదా |
ద్యాయేజ్జపేన్నమేద్ భక్త్యా భజేతబ్యర్చయేన్ముదా ||

ఉపాయోపేయ భావేన తమేవ శరణం వ్రజేత్ |
ఇతి సర్వేషూ వేదేషు సర్వశాస్త్రేషు సమ్మతం ||

యేవం ద్వయోపదేష్టారం భావయేత్ భుద్దిమాందియా |
ఇచ్చాప్రకృత్యనుగుణైర్ ఉపచారైస్తతోచితైః ||

భజన్నవహితశ్చాస్య హితమావేదయేద్రః  |
కుర్వీత పరమాం భక్తిం గురౌ తత్ప్రియవత్సలః ||

తదనిష్టావసాదీ చ తన్నామగుణహర్షితః |
సాంతోనసూయుః శ్రద్దావాన్ గుర్వర్తాద్యాత్మప్రుతికః ||

సుచిః ప్రియహితో దాంతః శిష్యస్సోపరతస్సుదిః |
న వైరాగ్యాత్పరో లాభో న బోదాదపరం సుఖం |
న గురోరపరస్త్రాతా న సంసారాత్ పరో రిపుః ||

అనువాదకుని సూచన : ఈ అనువాదకుని సంస్కృత పరిజ్ఞానము స్వల్పమైన కారణమున, సామాన్యముగా వివరించబడే ప్రమాణములను అనువదించాను. 

ఆచార్య వైభవము భాగము యొక్క సారాంశము మరియు కొన్ని ముఖ్య అంశాలు.

  • మనకున్న స్వల్ప జీవితకాలములో, మన జ్ఞానోపార్జన వృద్ధికి అనేక ప్రతిబంధకములు ఏదుర్కొంటున్నాము. ఏ విధముగా హంస పాలలోని నీటిని వేరుచేసి స్వచ్ఛమైన పాలను మాత్రమే స్వీకరించునో, మనము కూడా సుజ్ఞానో పార్జనా ఆసక్తి కలిగి ఉండాలి.
  • ఏ విధముగా అనేక విలువైన రత్నాలు సాగరములో ఉన్నాయో, మన శాస్త్రములలో కూడా అనేక విలువైన విషయాలు వున్నాయి. అయితే శాస్త్రములలో వున్న కొన్ని అనవసరమైన మరియు అంతగా ఉపయోగపడని విషయాలు విస్మరించాలి. శాస్త్రములోని అత్యంత విలువైన రత్నము తిరుమంత్రము మరియు అందులోని గోప్యమైన అర్ధములు. వానిని గ్రహించడానికి నిజమైన  జ్ఞానోపార్జన  చేసేవారు దృష్టి సారించాలి.
  • ఏ జ్ఞానము మోక్షప్రాప్తి కలిగించునో అదియే నిజమైన జ్ఞానము. ఇతర జ్ఞానములన్నియు లౌకిక సుఖములకే కావున అవి నిరుపయోగములు.
  • వివిధములైన ప్రమాణములు చదివి , శాస్త్రసారాన్ని గ్రహించుట సవాలుతో కూడినది మరియు మిక్కిలి కష్టతరము. కాని, జ్ఞానవంతుడైన ఆచార్యుని ద్వారా శాస్త్రసారాన్ని గ్రహించి , మన జీవన శైలిని తదనుగుణముగా నడుపుట చాలా సులభతరము.
  • ఈ సమస్త జగత్తు భగవంతుని అధీనములో కలదు. అట్టి భగవానుడు తను దయతో తిరుమంత్రముకు లోబడి వున్నాడు. కానీ తిరుమంత్రము ఆచార్యుని ద్వారానే సంక్రమించును. కావుననే ఆచార్యులు భగవానునితో సమానము .
  • ప్రతి ఒక్కరు ఒక ఆచార్యుని ఆశ్రయించవలెను. ఏలనన, ఆచార్యులు మాత్రమే హేయమైన పాపాత్ములకు మరియు పవిత్రులైన పుణ్యులకు కూడా విముక్తి ఇవ్వగలరు.
  • ఆచార్యులు భగవాన్ శ్రీహరి స్వరూపమే! భగవానుడు కోవెలలో స్థిరముగా ఉంటాడు. కాని, మన ఆచార్యులు నడిచే దేవుడు. ఆయన యెడల అందరూ సంపూర్ణ విశ్వాసముతో వుండాలి.
  • సమస్త జగత్తులోని ప్రజలను ఉద్దరించడానికి భగవానుడైన శ్రీమన్నారాయణుడు తన దైవికమయిన దయతో ఆచార్యుని రూపాన్ని ధరించారు. ఆచార్యులుగా ఉన్న భగవానుడు హస్తములలో శాస్త్రమును ధరించివుంటారు (భగవానుడైన రాముడు కృష్ణుడు హస్తములలో అస్త్రధారణతో వుంటారు). ఎవరైతే సంసార బంధాల భయాన్ని తొలగించుకోవాలని భావిస్తారో వారు తమ ఆచార్యులపై సంపూర్ణ విశ్వాసాన్ని కలిగి వుండాలి.
  • జీవరాశులైన వారందరూ , అనగా ఒక జంతువు , మనిషి లేక పక్షి ఎవరైతే సదాచార్యుని ఆశ్రయిస్తారో , వారికి శ్రీమహావిష్ణు జగతైన పరమపద ప్రాప్తి తప్పక కలుగును.
  • పిల్లలు, చెవిటి, మూగ, గుడ్డి, అమాయకులు మొదలైన వారికి కూడా, సదాచార్యుని ఆశ్రయము ద్వారా విశేషమైన పరమపద ప్రాప్తి తప్పక సిద్ధించును.
  • వైష్ణవ ఆచార్యుని దయాదృష్టి వీక్షణం పొందితే, చిన్న మొక్కలు, పెద్ద వృక్షములు వంటివి కూడా తప్పక మోక్షప్రాప్తి పొందగలవు. మరి మానవుల గురించి వేరే చెప్పనేల (వారు సంసార బంధాల నుండి తప్పక విముక్తి పొందగలరు).
  • ‘గు’ అజ్ఞానాన్ని సూచిస్తే , ‘రు’ దాని నుంచి విముక్తిని సూచిస్తుంది. అందులకే గురు అనగా అజ్ఞానాన్ని పారద్రోలేవారు.
  • ఆచార్యులు అనగా శాస్త్రాన్ని సంపూర్ణముగా అభ్యసించి, దానిని ఇతరులకు పూర్తిగా బోధించి, తాను సక్రమముగా ఆచరించేవారు.
  • ఇవియేగాక ఇంకను అనేక ప్రమాణములు గలవు .

శిష్య లక్షణము భాగము యొక్క సారాంశము మరియు కొన్ని ముఖ్య అంశాలు.

  • శిష్యుడు ఆచార్యుని కీర్తిస్తూ, వారి విలువైన బోధనలని అభిలాష పరులకు గోప్యంగా తెలియజేస్తారు. కాని ఇందుకు విరుద్ధముగా అనగా ఆచార్యుని గోప్యంగా కీర్తిస్తూ, బోధనలని బాహ్యంగా బోధిస్తూంటే, అట్టి శిష్యుల సంపద హరించుకు పోవును.
  • శిష్యునికి శాస్త్రముఫై అపారమైన విశ్వాసము కలిగి, భగవానుడు సూచించిన సరియైన ధర్మమును అనుసరిస్తూ, భగవత్ కైంకర్యమే తన లక్ష్యముగా దృష్ఠి ఉంచి, శ్రీమన్నారాయణునిపై సంపూర్ణ శరణాగతి కలిగి, స్వచ్ఛమైన, గాఢమైన, వివేకమైన స్థిర చిత్తముతో వుండవలెను. అటువంటి శిష్యులు ఆచార్యుని నిజమైన శిష్యులు.
  • శిష్యుడు తన మాన, ప్రాణ, ధన, జ్ఞాన, గృహ, చర్యలు మొదలుగాగలవి ఆచార్యునికి సమర్పించి, తను ఆచార్యునికి అంకితమై జీవించాలి.
  • ఆచార్యుని వద్ద నిరుపయోగమైన చర్చలు, అహంకారము మొదలైనవి విడనాడాలి.
  • శిష్యుడు ఆచార్యుని ద్వారా స్వీకరించిన మంత్రముపై, మంత్రాధి దేవతైన భగవానుడిపై, బోధించిన ఆచార్యునిపై సంపూర్ణ భక్తి కలిగి వుండాలి. మొదటి వర్గులైన (అల్పులు) శిష్యులు మంత్రాధి దేవతపై ప్రేమతో వుంటారు. తదుపరి వర్గులైన (మధ్యస్తులు) శిష్యులు మంత్రముపై ధ్యాసతో వుంటారు. చివరి వర్గులైన (మిక్కిలి శ్రేష్ఠులు) ఆ మంత్రాన్ని, మంత్రము ద్వారా భగవానుని ఇచ్చిన ఆచార్యునిపై పూర్తి బంధము కలిగి వుంటారు.
  • ఆచార్యునికి దేనిపై ఎక్కువ ప్రేమ గలదో, దానిని శిష్యుడు ఆచార్యునికి సమర్పించాలి గాని తనకిష్టమైనది కాదు.
  • ఇతరములపై గాక, ఆచార్యునిపై మాత్రమే శిష్యులు దృష్టి ఉంచాలి. గురువు బోధనలను మాత్రమే చర్చించాలి / అనుసరించాలి. గురువు నామాన్ని జపించాలి. శిష్యుడు ఆచార్యుని కీర్తిస్తూ, పూజిస్తూ, ధ్యానిస్తూ మరియు గానము చేస్తువుండాలి. ఆచార్యులే తన మార్గదర్శకులుగా, లక్ష్యముగా శిష్యుడు భావించాలి. ఇది పూర్తిగా శాస్త్ర (వేదం) సమ్మతమైనది. . 
  • ఇవియేగాక మరియు అనేక ప్రమాణములు గలవు .

ఇంకను గలదు.

అడియెన్ శకుంతల రామనుజ దాసి (శ్లోకాలు)

అడియేన్ గోపి కృష్ణమాచార్యులు రామానుజ దాసన్ ( వచనము )

హిందీలో :  http://ponnadi.blogspot.com/2013/06/anthimopaya-nishtai-1.html

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

 

విరోధి పరిహారాలు – 31

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/04/23/virodhi-pariharangal-30/

65. సమర్పణ విరోధి – మన సమర్పణలలో అవరోధాలు 

                                                                నమ్మాళ్వార్, ఆళవందార్, ఎమ్పెరుమానార్

అర్పణం అంటే సమర్పించడం / అర్పించడం అని అర్థం. సాధారణంగా, భగవానుడు, ఆచార్యులు మొదలైన గొప్ప వ్యక్తులకు అర్పించడాన్ని “సమర్పణం” అని అంటారు. ఇది సాధారణంగా వైధిక వేడుకలలో కనిపిస్తుంది, మనం  శ్రీవైష్ణవులకు ఏదైనా సమర్పించినప్పుడు, “శ్రీవైష్ణవేభ్యో సంప్రదతే – న మమ” అని అంటాము.  “ఇది ఇప్పుడు శ్రీవైష్ణవులకు ఇవ్వబడింది, ఇకపై నాది కాదు” అని అర్థం . ఈ విభాగంలో, ఆత్మ సమర్పణం గురించి వివరంగా చర్చించి స్పష్టం చేయబడింది. ఆత్మ సమర్పణం అంటే  ఎమ్పెరుమాన్ పాద పద్మాల వద్ద తమను తాము అర్పించుకోవడం అని అర్థం. తిరువాయ్మొళి 2.3.4 లో, నమ్మాళ్వారు ఇలా అన్నారు,  “ఎనాధవి తంతొళిన్తేన్….ఇని మీళ్వతెన్బతుణ్డే” – (నన్ను నేను అర్పించుకున్నాను…తిరిగి వచ్చే ప్రసక్తేలేదు) అని తనను తాను భగవానుడికి అర్పించారు.  ఆళ్వార్ అడుగుజాడలను అనుసరించి, ఆళవందార్ స్తోత్ర రత్నం 52వ స్లోకంలో “తదయం తవ పాద పద్మయోః అహం అద్యైవ మయా సమర్పితః” అని తనను తాను భగవానుడి పాద పద్మాలకు అర్పించారు. అనువాదకుల గమనిక: మధురకవి ఆళ్వార్ కణ్ణినుణ్ చిఱుత్తాంబు 5వ పారురంలో,  “నంబినేన్ పిరార్ నన్పొరుళ్ తన్నైయుం” – భగవానుని (పిరార్ – ఇక్కడ భగవాన్ అని అర్థం) ఆస్తి అయిన నెను, నా సంపద అని భావించి నాపైన నెను (నన్పొరుళ్ – ఆత్మ) అనురాగం పెంచుకున్నాను. జీవాత్మ పరమాత్ముని సంపద. భగవాన్ యజమాని, జీవాత్మ సంపద. అలా ఆలోచిస్తే జీవాత్మ తనను తాను భగవానుడికి ఎలా సమర్పించుకుంటాడు (అప్పటికే భగవాన్ యజమాని అయినప్పుడు?). రాత్రికి భగవానుడి తిరుఆభరణాన్ని దొంగిలించి మర్నాడు ప్రొద్దున వెళ్లి గొప్ప గర్వంతో మన సొంత వస్తువు భగవానుడికి సమర్పిస్తున్నట్టుగా భావించుటగా మన పూర్వాచార్యులు ఈ చర్యను వివరిస్తున్నారు. అయినప్పటికీ, మన ఆళ్వారులు మరియు ఆచార్యులు ఇలాంటి చర్యలో పాల్గొన్నారు. దీన్ని మన పూర్వాచార్యులు చాలా అందంగా వివరించారు. తిరువాయ్మొళి 2.3.4 లో, ఆళ్వారు మొదట భగవాన్కు తనను తాను అర్పించినప్పటికీ, పాసురం యొక్క తరువాతి భాగంలో వారు వెంటనే తన తప్పును గ్రహించి, ఎమ్పెరుమాన్ “ఎనదావియార్? యాన్ ఆర్? తండ నీ కొండాక్కినైయే” – నేను ఎవరు? నేను ఇప్పటికే మీ స్వంతం. మీరు ఇప్పుడు మీ స్వంత ఆస్తినే స్వీకరిస్తున్నారు. వ్యాఖ్యానంలో, సమర్పణం లేకపోతే, అది సర్వ ముక్తి ప్రసంగానికి దారి తీస్తుందని నంపిల్లై వివరిస్తున్నారు (శరణాగతి చేసే అవసరం లేకుండా ఎమ్పెరుమాన్ ప్రతి ఒక్కరినీ పరమపాదానికి తీసుకువెళ్లాలి). కానీ మనం ఆత్మ సమర్పణం చేస్తే అప్పుడు భగవానుకి వారి సొంత ఆస్తిని సమర్పించినట్లవును. నంపిళ్ళై గారు వివరణ ఇస్తూ – సంసారంవైపు చూసి, ప్రపన్నులు ఒక్కోసారి  భయపడతారు, వారు తమను తాము అర్పించడం ద్వారా ఎమ్పెరుమానుకి శరణాగతులమని చెప్పారు – ఇది చాలా గందరగోళమైన స్థితి (సంసారంవైపు చూసి భయపడటం) గా వివరించబడింది. కానీ, వారు భగవాన్ని చూసినప్పుడు, వారి భయం పూర్తిగా కనుమరుగవుతుంది – ఎందుకంటే వారు భగవాన్ యొక్క సంపద అని, వారు తన ఆశ్రితులను రక్షించగల సామర్థ్యం గల వాడని గుర్తుకువస్తుంది, అప్పుడు వారు భగవాన్ యొక్క సొంత సంపదను వారికే ఇవ్వడం ద్వారా గొప్ప తప్పు చేశారని వారు గ్రహిస్తారు. ఆత్మా సమర్పణం చేసిన తప్పుకు పశ్చాత్తాప పడతారు. వారు సంసారంలో ఉన్నంత కాలం ఇది నిరంతరం జరుగుతుంది – ఎందుకంటే వారు సంసారం మరియు భగవాన్ ఇద్దరినీ మళ్లీ మళ్లీ చూస్తున్నారు కాబట్టి. ఇదే సూత్రాన్ని ఆళవందార్  కూడా ప్రస్తావించారు – స్తోత్రరత్నం 52వ శ్లోకంలో వారు తనను తాను అర్పిస్తున్నారు, కాని 53వ శ్లోకంలో వారు భగవాన్ని అడుగుతారు ” అతవా కిం ను సమర్పయామి” ఔరా! నేను ఎవర్ని? నేను నీకు ఏమి అర్పిస్తున్నాను? నాకు యజమాని అయిన మీకు నేను సమర్పించే స్వాతంత్ర్యం నాకు లేదు. ఈ శ్లోకానికి పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై తన వ్యాఖ్యానంలో ఇచ్చిన ఈ వివరణ. ఈ విధంగా, ఆత్మ సమర్పణం వాస్తవానికి జీవాత్మాకు తగిన చర్య కాదని మనం చూడవచ్చు, అయినప్పటికీ అజ్ఞానం వల్ల జరుగుతుంది మరియు  జీవత్మ పరమాత్మ అధీనుడన్న నిజమైన స్వభావ సాక్షాత్కారం వచ్చిన తర్వాత పశ్చాత్తాపం చెందుతాడు. ఈ పరిచయంతో విభాగంలోకి ముందుకు వెళ్దాం.

  • అహంకారం (దేహాన్ని ఆత్మగా పరిగణించుట) మరియు మమకారం (భగవాన్ సంపత్తిని తనదిగా భావించుట) ఇవి రెండూ జీవాత్మను మరియు జీవాత్మకు చెందినవి,  భగవాన్ మరియు భాగవతులకు అర్పించకుండా అనాదిగా ఆపుతున్నాయి. తాను స్వతంత్రుడని భావించడం మహాపాపం. అసలు నిజం ఏమిటంటే “అన్నీ / అందరూ భగవాన్ సొంతం”. నమ్మాళ్వారు తిరువాయ్మొళి 2.9.9 లో ఇలా అన్నారు “యానే ఎన్నై అఱియగిళాతే యానే ఎంతనతే ఎన్ఱిరుంతేన్” – ఇంతకు ముందు నేనెవరో నాకు తెలియదు, నన్ను నేను స్వతంతృడని భావించాను – అది జీవత్మా యొక్క యధార్థ స్వభావాన్ని గ్రహించక ముందు ఉన్న స్థితి. అదే పాసురంలో నమ్మాళ్వారులు  ఇలా అంటున్నారు “యానే నీ ఎన్నుడైమైయుం నీయే” – నేను నీ సొంతం మరియు నా శరీరం కూడా నీ సొంతం – ఇది జీవత్మా యొక్క నిజమైన స్వభావాన్ని గ్రహించిన తరువాత ఉన్న స్థితి. తిరువాయ్మొళిలో నమ్మాళ్వారు ప్రతి ఒక్కరికీ ఇచ్చిన మొట్ట మొదటి ఉపదేశము 1.2.2 లో ఉంది “నీర్ నుమతు  ఎన్ఱివై వేర్ ముతల్ మాయ్ త్తు” – అహంకర మమకారాలను సంపూర్ణంగా వదులుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో నేర్చుకోవలసిన మొదటి పాఠం ఏమిటంటే, ఆత్మ దేహానికి (శరీరానికి)  భిన్నమైనదని స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడం. మనము శాశ్వతమైన ఆత్మలము, మన శరీరాలకు భిన్నమైన వాళ్ళము. చాలా మంది ఆత్మ మరియు శరీరం మధ్య తేడాను గుర్తించ కుండా శారీరక ధోరనిలో ఎల్లప్పుడూ కృషి చేస్తుంటారు. రెండవది, భగవాన్ సర్వ స్వతంత్రుడని సర్వాధికారి (చిత్, అచిత్) అని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ సమస్థ సృష్టిలో మన స్వంతం ఏమీ లేదు. ఈ రెండు సూత్రాలపై సరైన అవగాహన ఉంటే, యావత్తు సృష్థికి అధిపతి అయిన భగవాన్ ప్రీతి కొరకు మనం సహజంగా కృషి చేస్తాము. ఈ రెండు (అహంకార మమకారాలు) మన ఆధ్యాత్మిక పురోగతిలో అతిపెద్ద అవరోధాలు. శ్రీ కృష్ణుడు  భగవత్గీతలో అర్జునుడికి ఆత్మ సాక్షాత్కారం యొక్క దివ్య జ్ఞానాన్ని ఉపదేశించడం ప్రారంభించినప్పుడు దీనిని స్పష్టంగా వివరించారు. 2.12 లో వివరించడం ప్రారంభిస్తూ – ఆత్మ దేహానికి భిన్నమైనది, అసంఖ్యాక ఆత్మలు ఉన్నాయి, ప్రతి ఆత్మ ఇతరులకన్నా భిన్నంగా ఉంటుంది, భగవాన్ మహోన్నతుడు. ఆచార్యుల ద్వారా శరణాగతి చేసిన తరువాత కూడా, ఈ రెండు అడ్డంకుల వల్ల మనం తరచుగా కలవరపడవచ్చు. మనం శరీరాలకు భిన్నమైన జీవాత్మలు అని నిరంతరం గుర్తుంచుకోవాలి, మనం భగవాన్ మీద ఆధారపడి ఉన్నాము. ఈ స్థిరమైన భావనతో,  మనం సరైన పద్ధతిలో నడుచుకోవచ్చు.
  • భగవాన్ దాసుడని అని తెలుసుకున్న తర్వాత కూడా, ఆ వస్తువు తన సొంతమని భావించుట ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ సేవకుడిగా నిజమైన స్వభావం గురించి గ్రహించిన తర్వాత,  తనకు చెందిన ప్రతిదీ సహజంగానే భగవానుడికి మాత్రమే చెందుతుంది. కాబట్టి, సంకోచం లేకుండా ప్రతిదీ భగవాన్కు అర్పించాలి.
  • మనం యజమానులము అనే ఆలోచనతో భగవానుడికి అర్పించడం ఒక అడ్డంకి. ప్రతిదీ భగవాన్ యాజమాన్యంలో ఉంది అనేది నిజం. మనల్ని మనం యజమానులుగా భావించడం సంశయానికి గురిచేసే స్థితికి దారితీస్తుంది. భగవాన్ యాజమాన్యంలో ప్రతిదాన్ని పరిగణించడం మనస్సు యొక్క స్పష్టమైన స్థితికి దారితీస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: పరిచయ భాగంలో ఇప్పటికే వివరంగా వివరించబడింది.
  • భగవాన్ యొక్క ఆస్తిని దొంగిలించడం (వారి స్వంత ఆనందం కోసం ఆత్మ మరియు దేహము ఉపయోగించడం) వాటిని భగవాన్కు సమర్పించడం ఒకటే అన్న మునుపటి మన అజ్ఞాన స్థితి గురించి తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవానుడికి తనను అర్పించుకోవడం, రాత్రి ఆలయం నుండి ఒక విలువైన ఆభరణాన్ని దొంగిలించి, ఉదయాన్నే భగవానుడికి అర్పించడంతో పోల్చబడింది. అనువాదకుల గమనిక:  తనను (ఆత్మ) తాను స్వతంతృనిగా పరిగణించుట మరియు దాని ప్రకారంగా వ్యవహరించుట పెద్ద దొంగతనం / పాపంగా శాస్త్రంలో  వివరించబడింది – దీనిని మహాభారతంలో “కిం తేన న కృతం పాపం చోరేణ ఆత్మాపహారిణా” – ఆత్మను (భగవాన్ యొక్క ఆస్తి) తమ సొంతమని భావించేవాడు అన్ని రకాల దొంగతనాలు / పాపాలు చేసినట్లుగా భావించాలి అని చెప్పబడింది. ఇది అర్పణకు ముందు లేదా సమర్పణ సమయంలో అయినా, ఆత్మ తన సొంతం అనే ఆలోచన ఉంటే, అది తగనిదిగా పరిగణించబడుతుంది.
  •  “నేను ఇప్పటికే తన ఆస్తి, నేను వారికి ఎలా సమర్పించగలను?” అన్న ఆలోచనతో తనను తాను అర్పించక పోవుట. మన పూర్వాచార్యులు తమను తాము అర్పించినప్పటికీ. ఆత్మ సమర్పణం మన పూర్వాచార్యులు చేత చేయబడింది. అలవందార్ “అహం అధ్యైవ మయా సమర్పిత:”. అయినప్పటికీ, ఆత్మ భగవాన్ యాజమాన్యంలో ఉన్నప్పటికీ, మనం ఆయనకు తమనుతాము అర్పించాలి. కానీ అలవందార్లు పశ్చాత్తాప పడి తరువాతి స్లోకంలో “అథవా కిం ను సమర్పయామి” అని అంటున్నారు.  నేను పూర్తిగా మీ స్వంతమని నేను గ్రహించిన తర్వాత, నన్ను నేను మీకు ఎలా సమర్పించగలను? అని ఇక్కడ అంటున్నారు.  నమ్మాళ్వారులు కూడా మొదట ఆత్మ సమర్పణం ప్రదర్శించి ఆ తరువాత తిరువాయ్మొళి 2.3.4 – “ఎనదావి తన్తొళింతేన్….ఇని మీళ్వతెన్బతుణ్డే? యాన్ ఆర్? తంద నీ కొణ్డాక్కినైయే ఆ తరువాత “ఎనదావియార్? యాన్ ఆర్? తంద నీ కొణ్డాక్కినైయే” అని అంటున్నారు. ఈ సంధర్భంలో, వ్యాఖ్యాన చక్రవర్తి పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై స్తోత్ర రత్న వ్యాఖ్యానంలో వివరిస్తూ –  “సంసార భీతియాల్ సమర్పిక్కైయుం, స్వరూప యాదాత్మ జ్ఞానత్తాల్ అనుసయిక్కైయుం ఇరణ్దుం యావన్మోక్షం అనువర్తిక్కక్కడవతు.” – సంసార భయముతో తమనుతాము  భగవానుడికి సమర్పించడం ఆపైన తమ నిజ స్వభావాన్ని గ్రహించి పశ్చాత్తాపం చెందడం మనం ఈ సంసారం నుండి విముక్తి పొందే వరకు జరుగుతూనే ఉంటుంది – ఇది అనివార్యమైనది. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు , ప్రపత్తిని ఉపాయంగా పరిగణించడం మరియు అటువంటి సూత్రంలో లోపాలను సిద్ధోపాయ నిష్ఠ ప్రకరణంలో లోతైన వివరణ ఇచ్చారు. ఈ సూత్రం146లో, భగవాన్ మాత్రమే ఉపాయం కనుక “ప్రపత్తిని ఉపాయం” గా పరిగణించుట కూడా సరికాదని సూత్రం 146 లో వివరించారు. మాముణులు గద్య  త్రయంను ఉదాహరిస్తూ, ఇక్కడ ఎమ్పెరుమానార్  మొదట ప్రపత్తిని నిర్వహించి ఆ తరువాత తాను మునుపు చేసిన చర్యలకు భగవంతుని క్షమాపణ కోరతారు – కాబట్టి మన పూర్వాచార్య రచనలన్నిటి నుండి, తమను తాము ఎమ్పెరుమానుకి అర్పించడం, తరువాత పశ్చాత్తాపం చెందడం వంటివి చూడవచ్చు.
  • వారు తమ సంపత్తినే స్వీకరిస్తున్నాడని అర్థం చేసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ అన్నింటికీ యజమాని కాబట్టి, అతను తన సొంత ఆస్తినే స్వీకరిస్తున్నాడు – అలాంటి సరైన అవగాహన లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి.
  • తనను తాను “నాది” గా భావించి వారికి  సమర్పించడం ఒక అడ్డంకి. ముందు చెప్పినట్లుగా, ప్రతిదీ భగవాన్ సొంతం. తనను తాను యజమాని అని అనుకోవడం, తమను భగవానుడికి మన స్వంత ఆస్తిని అందిస్తున్నట్లుగా సమర్పించడం సరికాదు. అయినప్పటికీ తమను ప్రేమతో ఎమ్పెరుమాన్ అర్పించాలి. భగవత్గీతలో, నాకు ప్రేమతో అర్పించినదానిని నేను చాలా ఆనందంతో స్వీకరిస్తాను అని అంటారు శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మా. కాబట్టి, మనం అందించేది ప్రేమతో నిండి ఉండాలి. ఏదైనా తాను ఆధిపత్యాన్ని వహిస్తున్నానన్న  కలుషిత భావన జీవాత్మ యొక్క స్వభావానికి అనుకూలమైనది కాదు. కాబట్టి ఇక్కడ ఖండించబడింది.
  • భగవానుడు అసంతృప్తి పరుడని,  స్వయం సమృద్ధిగా లేడని భావించడం, అతను మన నుండి ఏదో ఆశిస్తున్నాడని భావించుట ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ని అవాప్త సమస్త కాముడు అని పిలుస్తారు (అన్ని కోరికలు తీరినవాడు). అయినప్పటికీ, అతనికి తన భక్తులు ప్రేమతో అర్పించిన వాటిని ఎంతో ఆనందంతో స్వీకరిస్తాడు.
  • ఆయన దగ్గర లేనిదేదో మనము ఇస్తున్నామని భావించడం ఒక అడ్డంకి. అతని దగ్గర ఈ వస్తువు లేదు, నేను వారికి ఈ వస్తువు ఇస్తే , తద్వారా అతను ఆ వస్తువుకు యజమాని అవుతాడు” అని మనం అనుకోకూడదు.
  • అతను సర్వ సంపన్నుడు, మన సేవను పూర్తి చేయడానికి మరియు మమ్మల్ని ఉద్ధరించడానికి మాత్రమే మన సమర్పణలను స్వీకరిస్తాడు అన్న భావన లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. “దేహిమే – దదామి తే” (నేను నీకేదో ఇస్తాను, నీవు నాకేదో ఇవ్వు) అని అనుకోకూడదు – ఈ మనస్తత్వం అస్థిరమైన స్థితికి దారితీస్తుంది. సాధారణంగా ప్రజలు ఇబ్బందుల్లో / బాధలో ఉన్నప్పుడు, వారు భగవానుడిని ప్రార్థిస్తూ “దయచేసి ఈ బాధ నుండి నన్ను బయటపడేలా చేయి, నేను ప్రతిఫలంగా మొక్కుబడి తీర్చుకుంటాను” – దీనిని సాధారణంగా సంస్కృతం / తమిళంలో ప్రార్థనా / వేణ్డుతల్ అని పిలుస్తారు. కానీ ఆయన (పెరుమాళ్) అతని పట్ల స్వచ్ఛమైన భక్తిని ప్రదర్శించి వారి సంరక్షణను మనము స్వీకరించాలని మాత్రమే ఆశిస్తాడు. అయినప్పటికీ, ఆయన పట్ల ప్రేమతో మన సామర్థ్యంతో (ఆయన మనకు ఇచ్చిన దానిలో) సమర్పించాలి. అనువాదకుల గమనిక: భౌతిక సమస్యలను పరిష్కరించడానికి ఈ రకమైన లౌకిక ప్రార్థనలు జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావానికి తగినవి కావు. భగవాన్ మరియు భాగవతులకు శాశ్వతమైన కైంకర్యం చేయాలని మనం ఎల్లప్పుడూ ప్రార్థించాలి, ఎందుకంటే ఇది జీవత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావానికి సరిపోతుంది. భౌతిక సుఖాలకై ప్రార్థన మన ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి పెద్ద ఆపద.
  • భగవాన్ ప్రసాదించిన దానికి ప్రతిఫలంగా మనమేదో వారికి అందిస్తున్నామని భావించుట. అనువాదకుల గమనిక: ఇంతకుముందు వివరించినట్లుగా, భగవాన్‌ను భక్తి ఉళవన్ (భక్తి యొక్క రైతు) అంటారు. అతను జీవత్మలో భక్తి విత్తనాన్ని నాటి, దానిని సాగుచేసి (పెంచి), శాస్త్రాన్ని మార్గదర్శకంగా అందించి, ఆచార్యుని చూపించి, భాగవత సంబంధాన్ని అందించి, అడ్డంకులను తొలగించి జీవాత్మను చివరికి  పరమపదంలోకి తీసుకువస్తాడు. ఇంత గొప్ప సహాయానికి జీవాత్మ ఏ విధంగానూ తిరిగి ఇవ్వలేడు.
  • ఎమ్పెరుమాన్ చేసిన సహాయాలకు బదులు చెల్లించలేకపోవడం గురించి చింతించక పోవడం. మధురకవి ఆళ్వర్ కణ్ణినుణ్ చిఱుత్తాంబు 10వ పాసురంలో “ముయల్గిఱేన్ ఉంతన్ మొయ్కళర్కన్బయే” (నేను మీ పాద కమలములకు ప్రేమపూర్వకమైన చిన్న సేవ చేయటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను, కానీ నీవు చేసిన కృపకు సరితూగేంత నేను చేయలేకపోతున్నాను) నమ్మాళ్వారి ప్రార్థనలకు ప్రతిఫలంగా ఏమీ చేయలేకపోతున్నాడని అతను బాధపడుతున్నాడు. నమ్మాళ్వారు కూడా భగవాన్ పట్ల ఇటువంటి దివ్య భావాలను తిరువాయ్మొళి 2.3.4లో “ఎనధావి ఉళ్ కలన్త పెరునల్లుతవిక్ కైమ్మాఱు” – నీవు నా వద్దకు వచ్చి ఎంతో ప్రేమతో మెలిగావు, కానీ ఇంత గొప్ప అభిమానానికి నేనేమిచ్చి నీ ఋణం తీర్చుకోగలను అని వ్యక్తం చేస్తున్నారు.
  • ఆత్మ సమర్పణం చేస్తున్నప్పుడు, ఆత్మ తన సొంతమని భావించడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక:  మనం దీని గురించి వివరంగా చర్చించాము, ఆత్మ పూర్తిగా ఎమ్పెరుమాన్ యాజమాన్యంలో ఉంటుంది, ఎమ్పెరుమాన్ తన సొంత సంపత్తినే స్వీకరిస్తున్నాడు.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/07/virodhi-pariharangal-31.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 30

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/04/21/virodhi-pariharangal-29/

64. సఖ్య విరోధి  – మన స్నేహంలో అవరోధాలు

 ప్రతి ఒక్కరి పట్ల చూపిన కారుణ్య భావానికి కూరత్తాళ్వాన్ ఎంతో కీర్తిపొందారు.

సఖ్యం అంటే స్నేహం / పరిచయము. స్నేహం అంటే ఒకరి సంక్షేమం ఒకరు చూసుకోవడం.  స్నేహానికి మొదటి మెట్టు శత్రుత్వం చూపించకపోవడం. సాత్వికులు (భాగవతులు – శ్రీమన్నారాయణుని భక్తులు) మరియు దివ్య జ్ఞానం ఉండి ఆ జ్ఞానాన్ని రోజువారీ జీవితంలో ఆచరణాత్మకంగా వర్తింపజేసే వారి పట్ల స్నేహం మరియు గౌరవం రెండూ ఉండాలని కోరుకోవాలి. నిజమైన స్నేహం పవిత్రమైనదని అర్థం చేసుకోవాలి. శ్రీ గుహ పెరుమాళ్తో (గుహా)  శ్రీరాముని స్నేహాన్ని ఆధ్యాత్మిక స్నేహంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. సుగ్రీవునితో వారి స్నేహం కూడా అలాంటిదే. అనువాదకుల గమనిక: స్నేహాలు రెండు రకాలుగా ఉంటాయి. ఒకటి శారీర స్థాయిలో ఉంటుంది –  మన శరీరాన్ని ఎవరైతే చక్కగా చూసుకుంటారో మరియు మన శారీరిక అనుకూలతను బట్టి వారితో స్నేహం పెంచుకుంటాము. ఉదాహరణకు, మనం క్రింద పడినపుడు ఎవరైనా సహాయపడి ఉండవచ్చు, మనం వారితో స్నేహాన్ని పెంచుకుంటాము. లేదా మనతో చదువుకునే సహపాటులతో స్నేహం పెంచుకుంటాము. ఆధ్యాత్మిక స్థాయిలో మరొక స్నేహం ఉంటుంది – అనగా, ప్రతి ఒక్కరూ భగవాన్ మరియు భాగవతుల దాసులు అని అర్థం చేసుకొని, ఒకే మనస్తత్వంతో ఉన్న భాగవతులతో స్నేహాన్ని పెంచుకోవడం. ఈ భాగవతులను ఆత్మ-బంధువులు (ఆత్మకు సంబంధించినవారు) అని అంటారు. నిజమైన భాగవతులు ఎప్పుడూ భగవత్ విషయాల గురించి చర్చించడంలో నిమగ్నమై ఉంటారు, భగవాన్ / ఆళ్వారులు / ఆచార్యుల యొక్క అద్భుతమైన అనుభావాలను పంచుకుంటారు. అటువంటి భాగవతులతో స్నేహాన్ని ఆనందించాలి ఎందుకంటే వారు మన చివరి శ్వాస వరకు ఈ ప్రపంచంలో మనకు తోడుగా ఉంటారు. భౌతిక వ్యక్తులతో స్నేహాన్ని మానుకోవాలి, ఎందుకంటే వారు మనల్ని సంసారంలోకి మరియు భౌతిక వ్యవహారాలలోకి లాగే ప్రయత్నం చేస్తారు. ఈ పరిచయంతో అసలు విభాగానికి వెళ్దాం.

  • అధములు, లౌకిక వ్యక్తులతో కలవడం ఒక అడ్డంకి. వీళ్ళు ఎప్పుడూ ఆహారం, ఇల్లు, బట్టల వెనుకనే వారి ఆలోచనలు ఉంటాయి. ఎప్పుడూ వారు భౌతిక వ్యవహారాలలో ఉండాలని చూస్తుంటారు, వారితో కలపడం కేవలం మన సమయం వృధాకి దారితీస్తుంది. వారితో స్నేహం మన  ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి ఏ విధంగానూ సహాయం చేయదు.
  • గొప్ప భాగవతులతో స్నేహం చేసుకొని వారిని మన సమాన స్థాయిలో పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. ఇతర శ్రీవైష్ణవులను తనతో సమానంగా భావించకూడదు – ఎప్పుడూ వారిని గౌరవించి మనకంటే ఉన్నత స్థాయిలో ఉంచాలి. అయినప్పటికీ, సంతోషకరమైన స్నేహంతో ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, సూత్రం 222 నుండి 225 వరకు, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఒక భాగవతునితో ఎలా వ్యవహరించాలో వివరించారు. భాగవతులను వారి ఆచార్యులకు సమానంగా భావించాలి, తమకన్నా, భగవాన్ కన్నా గొప్పగా భావించాలి. భాగవతుల పట్ల ఆ గౌరవం లేకపోవడం ఒక అపచారంగా పరిగణించబడుతుంది.
  • భాగవతులతో స్నేహం కలిగి ఉండి వారిలో తప్పులు ఎంచడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు దీనిని అద్భుతంగా వివరించారు. సాధారణంగా ఎవరిలోనైనా సరే తప్పులు ఎంచకూడదు, తప్పులు ఎత్తి చూపకూడదు (సంసారులలో కూడా). అన్ని తప్పులకూ తామే కారణం అని భావించాలి. తిరుప్పావైలో, ఆండాళ్ 15 వ పాసురంలో “నానే తాన్ ఆయిడుగ” – అన్ని తప్పులు నావే గాక అని అన్నారు.  శ్రీ రామాయణంలో, భరతుడు అయోధ్యకు తిరిగి వచ్చి, పెరుమాళ్ (శ్రీ రాముడు) అయోధ్యను వదిలి అడవికి వెళ్ళాడని, దశరధుడు మృతిచెందాడని తెలుసుకున్నప్పుడు, అతను కైకేయి వద్దకు వెళ్తాడు. ఇలా జరగడానికి మొదట దశరధుని, కైకేయి, మంతర (గూని) మొదలైనవారిని తప్పుపట్టి చివరికి “పెరుమాళ్ నుండి వేరు చేయబడిన ఈ స్థితికి నేను చేసుకున్న పాపమే కారణం” అని అంటాడు. ఇటువంటి వైఖరి/ఆలోచన రావడం చాలా కష్టం, కానీ మన పూర్వాచార్యుల మార్గ దర్శకత్వంలో నడిచి మనం కూడా అలాంటి వైఖరిని పొందాలని కోరుకుందాము.
  • ప్రతిదీ / ప్రతి ఒక్కరూ భగవాన్ యొక్క ఆస్తి / సేవకులు అని పరిగణనలోకి తీసుకొని, ప్రతి ఒక్కరితో స్నేహంగా ఉండాలి. అలా చేయకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ నిత్య విభూతికి (ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచం – పరమపదం) మరియు లీలా విభూతికి (భౌతిక ప్రపంచం) రెండింటికి అధిపతి. ప్రతి ఆత్మ ప్రత్యక్షంగా లేదా పరోక్షంగా భగవాన్నే సేవిస్తుంన్నాడు.  ఒక ఆత్మ తన నిజ స్వరూపాన్ని గ్రహించినట్లయితే, అతను భగవాన్ను సహజ స్థితిలో ప్రత్యక్షంగా సేవిస్తాడు. ఒక ఆత్మ తన నిజ స్వభావాన్ని గ్రహించనట్లయితే, అతను ఇతరుల ద్వారా పరోక్షంగా భగవాన్ సేవ చేస్తాడు (దేవతాంతరములు, తల్లిదండ్రులు, స్నేహితులు, బంధువులు, సొంత శరీరం మొదలైన వాటి ద్వారా). ఈ విషయాన్ని అర్థం చేసుకొని, అవగాహన ఉన్న శ్రీవైష్ణవులు ఎల్లప్పుడూ అందరితో కరుణా స్వభావంతో ఉండి, ఆధ్యాత్మిక విషయాలలో ఇతరులకు సహాయం చేయడానికి ప్రయత్నించాలి.
  • భగవానుడి శరీరభాగాలైన ఇతర జీవాత్మల పట్ల శత్రుత్వం కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. అంతటా/అన్నింటిలోనూ అంతర్యామిగా వ్యాపించి ఉన్న భగవానుడిని మనం చూడాలి – ఆ దృష్టిని కలిగి ఉన్న వ్యక్తి గొప్ప జ్ఞాని. అందువలన, ఎల్లప్పుడూ స్నేహాం చూపించాలి, ఎవరి పట్ల శత్రుత్వంతో ఉండకూడదు.  అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ ప్రతిదానిలో / ప్రతి ఒక్కరిలో అంతర్యామిగా (అంతరాత్మగా  నివాసం ఉన్న) విస్తరించి ఉన్నారు. చిత్ (జీవాత్మ) మరియు అచిత్ (అచేతనం – పదార్థం) రెండింటిలో భగవాన్ వ్యాపించి ఉన్నాడు – దీనిని భగవాన్ యొక్క సర్వ వ్యాపకత్వంగా వివరించారు.  శరీరి అంటే శరీరాన్ని ధరించినవాడు  (అనగా ఆత్మ).  శాస్త్రం ఇలా ఘోషిస్తుంది, “యస్య ఆత్మా శరీరం , యస్య పృథ్వీ శరీరం…” (ఆత్మ అతని శరీరం, భూమి మొదలైనవి అతని శరీరం). శరీరంలో జీవాత్మ ఉనికిని పోలి, భగవాన్ జీవాత్మలో ఉన్నాడు. ఈ విధంగా, ప్రతి వస్తువు / ప్రతి జీవి భగవంతుని శరీరంలోని భాగంగా అర్థం చేసుకోవడంతో వారి పట్ల శత్రుత్వం ఉండకూడదు. భగవాన్ స్వయంగా భగవద్గీతలో  “సుకృతం సర్వ భూతానాం” (నేను అందరి స్నేహితుడిని) అని అన్నారు. మన ఆచార్యలు కూడా అందరి పట్ల గొప్ప కరుణ చూపించారు.  ఇలాంటి విషయాలలో కొంచెం ఆసక్తి చూపిన వారందరికీ కూడా భగవాన్ యొక్క దివ్య సందేశాన్ని వ్యాప్తి చేశారు.
  • శ్రీవైష్ణవులతో స్నేహం కలిగి ఉండి, వారికి హానికలిగించడం / మోసంచేయడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: కొందరు బాహ్యంగా చాలా స్నేహపూర్వకంగా కనిపిస్తారు, కాని అంతర్గతంగా వారు ఇతరులపై ద్వేషం కలిగి ఉండవచ్చు. అలాంటి ద్వేషం తెలిసి తెలియక కొన్ని సమయాల్లో బయటపడుతుంది. అటువంటి ప్రవర్తనను ఇక్కడ ఖండించారు.
  • మనసులో అపేక్షలు పెట్టుకొని స్నేహం చేయడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ఇతరుల నుండి ప్రయోజనాలను ఆశించి స్నేహం చేస్తే, అలాంటి ప్రవర్తన చాలా లోకువగా పరిగణించబడుతుంది. ప్రతిఫలాన్ని ఆశించకుండా ప్రేమ మరియు ఆప్యాయతపై మన స్నేహం ఆధారపడి ఉండాలి.
  • ఇతరుల తప్పులను మంచి గుణాలుగా పరిగణించకపోవడం ఒక అడ్డంకి. సన్నిహితులతో, వారి లోపాలు కూడా మంచి లక్షణంగా పరిగణించబడతాయి. అనువాదకుల గమనిక: పిళ్ళై లోకాచార్యులు తత్వ త్రయంలోని మూడు తత్వములను (చిత్ – జీవాత్మ, అచిత్ – పదార్థం, ఈశ్వర – భగవాన్) చాలా వివరంగా వివరించారు. ఈశ్వర ప్రకరణంలో, సూత్రం 150 వరకు, భగవాన్ యొక్క అనేక అద్భుతమైన గుణాలు అందంగా వివరించబడ్డాయి. సూత్రం 151 లో, ఈ అతి అద్భుతమైన గుణాల వల్ల, వాత్సల్యంతో భగవాన్ తన సొంత పట్టమహిషి అయిన శ్రీ మహాలక్ష్మి మరియు నిత్యసూరుల కంటే తన నూతన భక్తుల పట్ల (ఇటీవల శరణాగతి చేసేవారు) గొప్ప స్నేహం మరియు అనుబంధాన్ని చూపిస్తారని వివరించబడింది. ఈ విభాగంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరిస్తున్నారు – ఒక ఆవు తన కొమ్ములతో తన ఒక దూడను దూరంగా నెట్టివేస్తుంది, కానీ అప్పుడే పుట్టిన లేగ దూడను మాత్రం  ప్రేమగా చూసుకుంటుందని వివరిస్తున్నారు. భగవాన్ కూడా తనకు కొత్తగా శరణాగతులైన వారి పట్ల ఎక్కువ ప్రేమను చూపిస్తాడు. అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంపెరుమానార్ జ్ఞాన సారం పాసురం 25 లో వివరిస్తున్నారు, “ఎత్తే తన్ కన్ఱిన్ ఉడంబిన్ వళువన్ఱో కాదలిప్పదు అన్ఱదానై ఇన్ఱుగంద ఆ” – అప్పుడే పుట్టిన దూడ శరీరాన్ని తన నాలుకతో శుభ్రం చేస్తుంది అని వివరిస్తున్నారు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు కూడా మరొక గొప్ప ఉదాహరణను ఇస్తున్నారు – ఎలాగైతే ఒక మగ ప్రేమికుడు తన ప్రేయసి యొక్క స్వేదాన్ని ఇష్టపడతాడో (చెమట సాధారణంగా ఇష్టపడనప్పటికీ), అలాగే భగవాన్ శరణాగతులైన భక్తుల లోపాలను కూడా ఇష్టపడతాడు. మాముణులు తన వ్యాఖ్యానంలో చాలా ఉదాహరణలతో ఈ విభాగాన్ని అందంగా వివరించారు. అదేవిధంగా, మన ఆచార్యులు ఇతర శ్రీవైష్ణవులలోని మంచి లక్షణాలను మెచ్చుకొని, వారిలో చిన్న లోపాలు ఉన్నప్పటికీ, వారు ఎల్లప్పుడూ వాటిని సానుకూల దృష్థితో చూసి ముందుకు సాగారు.
  • మన పట్ల ఆప్యాయత చూపించే వారి పట్ల ఆప్యాయత చూపడం, మన పట్ల కోపం చూపించేవారికి కోపం చూపించడం అడ్డంకులు. అనువాదకుల గమనిక: ఎదుటి వారు మనతో ఎలా వ్యవహరిస్తారనే దాని ఆధారంగా కాకుండా అందరి పట్ల సమతుల్యతతో ఆప్యాయంగా ఉండాలి.
  • ఆచార్యుల పట్ల శత్రుత్వం చూపించే వారితో సంబంధాలు పెట్టుకోవడం అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: అందరి పట్ల స్నేహంగా ఉన్నప్పటికీ, భగవాన్ మరియు ఆచార్యుల శత్రువులతో వ్యవహణను జాగ్రత్తగా నివారింకోవాలి. జీవాత్మ మరియు పరమాత్మతో మన సంబంధాన్ని ప్రేరేపించేవాడు ఆచార్యుడు. అతను జీవత్మా మరియు పరమాత్మలిద్దరికీ సహాయకుడని గొప్పగా కీర్తింపబడ్డారు. భగవాన్ దాసుడని తన నిజమైన స్వభావాన్ని గ్రహింపజేసి అతను జీవాత్మకు సహాయం చేస్తాడు. జీవాత్మకు తన నిజమైన స్వరూపాన్ని గుర్తింపజేసి సరైన అవగాహన కల్పించి పరమాత్మసంపత్తిని (జివాత్మను) తన వద్దకు పంపినందుకు పరమాత్మకు సహాయం చేస్తాడు. ఈ విషయాన్ని శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు అందంగా వివరించారు.
  • తమ ఆచార్యుల  శిష్యులు / భక్తులతో స్నేహపూర్వక సంబంధం పెట్టుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం చివరిలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు సూత్రం 451 లో ఇలా వివరిస్తున్నారు, ఆచార్య నిష్థులకు  (ఆచార్యులపై పూర్తిగా దృష్టి కేంద్రీకరించిన వారికి), అటువంటి ఇతర ఆచార్య నిష్టులతో సంబంధం చాలా అనుకూలమైనది. మాముణులు వ్యాఖ్యానంలో ఇలా వివరించారు, వారి సంబంధం ద్వారా, తమ ఆచార్య నిష్ట మెరుగుపడుతుంది, అందువల్ల అటువంటి అధికారులతో మాత్రమే స్నేహం ఉండాలి.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/07/virodhi-pariharangal-30.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 29

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/03/16/virodhi-pariharangal-28/ .

63. దాస్య విరోధి  – దాసత్వంలో అవరోధాలు 

    ఎమ్పెరుమానార్ మరియు వడుగ నంబి  – దాస్య భావానికి అనువైన ఉదాహరణలు. ఎమ్పెరుమానార్ ఆదిశేష అవరాతంగా దాస్య స్వరూపులు. ఎమ్పెరుమానారుకి వడుగ నంబి దాస్య స్వరూపులు.
 

దాస్యం అంటే ఒకరి పూర్తి నియంత్రణలో ఉండటం – అనగా, యజమాని యొక్క సేవలో ఉండటం. ఇక్కడ, ప్రతి ఒక్కరూ సర్వాధికారి అయిన  శ్రీమాన్నారాయణుని సేవకులమని వివరించబడింది. “దాస భూతాః స్వతస్సర్వే హి ఆత్మనః  పరమాత్మనః” అన్న ప్రమాణం ముఖ్యమైనది – అంటే జీవాత్మలందరూ సహజంగానే పరమాత్ముని దాసులు – ఇక్కడ “హి” అంటే ప్రసిద్ధం (స్పష్టమైన వాస్తవం) అని అర్థం. ఎమ్పెరుమాన్ పట్ల మన దాసత్వం కారణంలేనిది (సహజమైనది – అతడు అందరికీ అధిపతి కావడం తప్ప వేరే కారణాల ఆధారంగా కాదు), జీవాత్మ మరియు పరమత్మల మధ్య శాశ్వత సంబంధం ఆధారంగా కూడా మన దాసత్వం వారి పట్ల ఉంటుంది. ఈ ప్రపంచంలో ఇతరుల పట్ల మన దాసత్వం  ఔపాధికమైనది (ఒక నిర్దిష్ట కారణాధారంగా, అనగా, మన కర్మానుసారంగా జన్మ / సంబంధం  కారణంగా వారికి మనం సేవ చేస్తాము). భగవాన్ పట్ల మన దాసత్వం  “స్వరూప పరియుక్త దాస్యం” మరియు “గుణ కృత దాస్యం” అనే రెండు రకాలుగా ఉంటాయి. “స్వరూప ప్రయుక్త దాస్యం” అంటే జీవాత్మ మరియు పరమాత్మ మధ్య శాశ్వతమైన సంబంధం కారణంగా జీవాత్మ భగవత్ దాసుడు. అనగా, భగవాన్ యజమాని కాబట్టి జీవాత్మ వారి నిత్య సేవకుడు. గుణ కృత దాస్యం అంటే భగవాన్ కల్యాణ గుణాల కారణంగా జీవత్మ వారి దాసుడు (నిజంగానే. గొప్ప కరుణ, సౌందర్యం, జ్ఞానం,ఐశ్వర్యం, బలం, వీర్యం మొదలైనవి ఉన్నపుడు, అలాంటి వారికి ఎవరైనా సేవ చేయాలనుకుంటారు). మనలో రెండు రకాల దాసత్వాలు ఉంటాయి. భగవాన్ మన అద్యంతరహితమైన యజమాని కాబట్టి మనం వారిని సేవిస్తాము, ఇంకా వారికి అనేక కల్యాణ గుణాలున్నందున మనం వారిని సేవిస్తాము. అయినప్పటికీ, జీవత్మ సహజ స్వరూపం కాబట్టి ప్రయుక్త దాస్యం ముఖ్యమైనది.

అనువాదకుల గమనిక: దాస్యం (స్వరూప ప్రయుక్త మరియు గుణ కృతం) యొక్క ఈ సూత్రాన్ని మన పూర్వాచార్యులు విస్తారంగా వివరించారు. తిరువాయ్మొళి  5.3.5 పాసుర ఈడు మహా వ్యాఖ్యానంలో నంపిళ్ళై దీనిని వివరించారు. ఈ పాసురంలో, పరాంకుస నాయకి భగవానుడికి దూరమై ఆమె విరహవేదనను చూసి ఒక క్షణం ఆమె మనస్సును మల్లించాలని ఆమె స్నేహితురాలు “శ్రీ కృష్ణుడు చాలా చెడ్డవాడు, కఠినాత్ముడు” అనంటుంది.  ఇది విన్న పరాంకుస నాయకి  (నాయికా భావంలో నమ్మాళ్వార్) తన స్నేహితురాలితో – ఆయన అలా ఉన్నప్పటికీ ఆమె అతన్ని మాత్రమే ప్రేమిస్తుందని, ఎందుకంటే ఆ భావం ఆమె సహజ స్వభావం కాబట్టి అని చెబుతుంది. వ్యాఖ్యానంలో, నంపిళ్ళై స్వరూప ప్రయుక్త దాస్య  సూత్రాన్ని వివరిస్తున్నారు. వారు శ్రీ రామాయణం నుండి సితా పిరాట్టి అనుసూయను (అత్రి మహర్షి యొక్క ధర్మ పత్ని) కలిసినప్పటి సంఘటన వివరిస్తూ  శ్రీ రాముడు అంత గొప్ప వ్యక్తిత్వం కలవారు కాకపోయినా, ఆమె అతన్ని అదే విధిగా ప్రేమిస్తుందని – అది సహజ స్వభావం కాబట్టి అని వివరిస్తారు. తిరుమంగై ఆళ్వార్ పాసురం 11.8.7 కూడా ఇక్కడ అందంగా ఉదహరించబడింది  “వేంబిన్ పుళు వేంబన్ఱి ఉణ్ణాతు” – ఒక వేప పండ్లలో పుట్టిన పురుగు, చెరుకును వెతుక్కుంటూ వెళ్ళదు – వేప చేదు,  చెరుకు తియ్యదైనపటికీ, వేప మరియు పురుగు మధ్య సంబంధం కారణంగా పురుగు వేప పండు మాత్రమే తింటుంది. ఇదే సూత్రాన్ని శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం 108 నుండి 114 వరకు పిళ్ళై లోకాచార్యులు మరింత లోతుగా వివరించారు. ఈ సూత్రాలకు మాముణుల యొక్క వ్యాఖ్యానం చాలా అద్భుతంగా మన పూర్వాచార్యుల వ్యాఖ్యానముల యొక్క సారాంశాన్ని తెలియజేస్తుంది. ఈ పరిచయంతో మనం ముందుకు వెళ్దాం.

  • తాను  స్వతంత్రుడని భావించడం, గర్వపడటం ఒక అడ్డంకి. ఇది పెద్ద అడ్డంకి. మనం పూర్తిగా భగవాన్ మీద ఆధారపడి ఉన్నామని అర్థం చేసుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: తిరుమంత్రంలో “నమః” గురించి వివరిస్తూ పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ సూత్రాన్ని ముముక్షుప్పడి 83, 84 సూత్రాలలో అందంగా వివరిస్తున్నారు. వారు “నమః” (న మమ – నా కోసం కాదు) తన కోసం కాదు, భగవాన్ కోసమన్న సూచనను చూపిస్తుంది. ఎవరైనా తాను ఇతర దేవతలకు దాసునిగా భావించినప్పుడు, భగవాన్ తన ఆధిపత్యాన్ని, గుణాలను చూపించి ఆ జీవత్మాను తన వైపు ఆకర్షించగలడు. కానీ పూర్తిగా స్వతంతృడని భావించినప్పుడు, అతను తన శేషత్వాన్ని (దాస్యం) గ్రహించే ప్రాథమిక అర్హతను కూడా కోల్పోతాడు. మాముణులు “త్వమ్మే” (నువ్వు నా వాడివి) మరియు “అహమ్మే” (నేను నా వాడిని) క్రమాన్ని అందంగా వివరిస్తునారు. భగవాన్ మనల్ని “నువ్వు నా వాడివి” అని అన్నపుడు ఒకవేళ జీవాత్మ “నేను నా వాడిని” అని చెబితే, భగవాన్ ఆ పరిస్థితిలో చిక్కులోపడి ఈ జివాత్మాను ఎలా ఉద్ధరించాలో నని ఆశ్చర్యపోతారు.
  • శ్రీమన్నారాయణుడిని (మరియు భాగవతులు) కాకుండా మరొకరి సేవకుడు కావడం ద్వారా పనికిరానివాడుగా మారడం ఒక అడ్డంకి. ఇక్కడ ప్రత్యేకంగా దేవతాంతర భజనంపై దృష్టి సారించారు – దేవతాంతరుల సేవ శ్రీవైష్ణవులు ఎప్పుడూ  చేయకూడదు.  అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్, భాగవతులకు మనము చేసే నిజమైన సేవపైనే మన విలువ ఆధారపడి ఉంటుంది. నాచియార్ తిరుమొళి 1.5వ పాసురంలో ఆండాళ్ ఇలా వివరిస్తున్నారు “వానిడై వాళుం అవ్వానవర్కు మఱైయవర్ వేళ్వియిల్ వగుత్త అవి కానిడైత్తిరివతోర్ నరి పుగున్తు కడప్పతుం మోప్పతుం సెయ్వతొప్ప ఊనిడైయాళి సంగుత్తమర్కెన్రు ఉన్నిత్తెళున్త ఎన్ తడములైగళ్ మానిడవర్కెన్రు పేచ్చుప్పడిల్  వాళకిల్లేన్ కణ్డాయ్ మన్మతనే” – బ్రాహ్మణులు యాగం చేయటానికి వారు హవిస్సు (దేవతలకు సమర్పణలు) సిద్ధం చేసిఉంచుకున్న వాటిని ఒక నక్క తాకినట్లయితే అది పనికిరాకుండా అయిపోతుంది. అదేవిధంగా,  బాగా అభివృద్ధి చెందిన నా భక్తి ఒక్క శ్రీమన్నారాయణుడి కోసం మాత్రమే – నా భక్తి మరెవరికోసమైనా అన్న చర్చ తలెత్తితే, ఒక్కసారి నేను నా ప్రాణం తీసుకుంటాను. పిళ్ళై లోకాచార్యుల ముమ్ముక్షుప్పడి సూత్రం 62 లో ఈ విషయానికి సంభందించి ఒక వివరణ ఉంది “దేవర్గళుక్కు సేశమాన పురోతాసత్తై నాయ్కు ఇడుమాపోలే, ఈశ్వర సేశమాన ఆత్మ వస్తువై సంసారిగళుక్కు సేశమాక్కుగై” – మాముణులు అందంగా ఇలా వివరిస్తున్నారు.  దేవతల కోసం సిద్ధం చేసిన హవిస్సు కుక్కలకు ఇస్తే ఎలా ఉంటుందో (సాధారణంగా దాన్నిచూడరూ తాకరు), జీవాత్మ (సహజంగా భగవాన్ యాజమాన్యంలో ఉన్న) సంసారుల (దేవతాంతరములు, మొదలైనవారు – తమ నిజమైన స్వభావాన్ని ఎరుగకుండా లౌకిక సుఖాలపై వ్యామోహం చూపేవాళ్ళందరు సంసారులు) సేవలో ఉంటె అలా ఉంటుంది.  ఈ విధంగా,మన పూర్వాచార్యులు దేవతాంతరములకు సంబంధించిన వాటితో సంబంధం పెట్టుకోకూడదని తీవ్రంగా హెచ్చరించారు, ఎందుకంటే ఇది మన స్వస్వరూపాన్ని ప్రతికూల మార్గంలో ప్రభావితం చేస్తుంది.
  • తమ  వర్ణం కారణంగా తమను దేవతాంతరముల దాసులమని భావించుట ఒక అడ్డంకి. సమస్త జీవులు జీవాత్మలు శ్రీమన్నారాయణుడి దాసులు మాత్రమే. వర్ణాల మధ్య వ్యత్యాసం ఏ లేదు. అనువాదకుల గమనిక: ఇది ఒక ఆసక్తికరమైన అంశం. వార్తా మాలై 450 వ అంశంలో, ఎమ్పెరుమానార్ ముదలియాండాన్కు యగ్యోపవీతం ఉన్న శ్రీవైష్ణవులు, యగ్యోపవీతం లేని శ్రీవైష్ణవుల గురించి వివరించారు.  శ్రీవైష్ణవ రెండు వర్గాల మధ్య 10 తేడాలను వారు వివరించారు. ప్రధానంగా వారి దృష్థి యగ్యోపవీతం ఉన్న శ్రీవైష్ణవులు వేదాధ్యయనం చేస్తూ,  దేవతాంతర సంబంధం (ఇంద్రుడు, వరుణ, వాయు, సూర్య, మొదలైనవి) ఉన్న నిత్య/నైమిత్తిక కర్మలను ఆచరించాలి.  సాత్తాద శ్రీవైష్ణవులు (యగ్యోపవీతం లేని శ్రీవైష్ణవులు) వేదాధ్యయనం కాకుండా వారు పూర్తిగా దివ్య ప్రబంధం, వాటి వ్యాఖ్యానాల అధ్యయనం చేస్తూ భగవత్, భాగవత కైంకార్యాలపై ప్రత్యేకంగా దృష్టి పెట్టాలని వారు వివరించారు. గమనించి చూసినప్పుడు నిత్య / నైమిత్తిక కర్మాచరణ చేస్తున్నప్పుడు దేవతాంతరులను ఆరాధిస్తున్నామేమో అని అనిపిస్తుంది. కానీ ఈ తికమకకు, నంపిళ్ళై ఒక అందమైన వివరణ ఇచ్చారు. ఒక వ్యక్తి నంపిళ్ళై వద్దకు వెళ్లి, “మీరు మీ నిత్య కర్మలలో దేవతాంతరములను (ఇంద్రుడు, వరుణ, వాయు, సూర్య మొదలైనవి) పూజిస్తున్నారు, కానీ వారి దేవాలయాలకు ఎందుకు వెళ్ళరు?” అని అడిగారు. తక్షణం నంపిళ్ళై ఒక అద్భుత సమాధానం ఇస్తారు, “మీరు యజ్ఞంలో అగ్నిని ఆరాధిస్తారు కానీ శ్మశానంలో అదే అగ్నికి దూరంగా ఎందుకు ఉంటారు? అదే విధంగా, ఎమ్పెరుమాన్ సమస్త దేవతలకు అంతర్యామి అని అర్థం చేసుకొని, నిత్యకర్మలను భగవదారాధన రూపంగా తప్పకుండా నిర్వహించాలని శాస్త్రంలో చెప్పబడింది కాబట్టి చేస్తాము.  అదే శాస్త్రం భగవాన్ తప్ప మరెవరినీ పూజించకూడదని కూడా చెప్పింది. కాబట్టి మనం ఇతర దేవాలయాలకు వెళ్ళకూడదు. అలాగే, ఆలయాలలో దేవతా ప్రతిష్థాపన చేసినపుడు, వారిలో రాజో గుణం పెరిగి తమను తాము ఎక్కువనుకోవడం మొదలు పెడతారు. శ్రీవైష్ణవులు సత్వ గుణంలో ఉన్నందున రాజో గుణం ఉన్న దేవతలను ఆరాధించము”. కాబట్టి, శ్రీవైష్ణవులు (యజ్ఞోపవితం ఉన్న) నిత్యా / నైమితిక కర్మలను అనుసరిస్తున్నప్పటికీ, వారు దేవతాంతరములను సేవిస్తున్నారని భావించకూడదు – శ్రీవైష్ణవులకు అలాంటి కార్యాలన్నీ భగవత్ ఆగ్య కైంకర్యములోని (భగవాన్ ఆగ్యాపించిన కైంకర్యాలు) భాగములు.
  • తమను పుట్టించిన కారణంగా తల్లిదండ్రులకు సేవకునిగా భావించడం ఒక అడ్డంకి. మన కర్మానుసారంగా  ఒక ప్రత్యేక కుటుంబంలో తల్లిదండ్రులకు మన జన్మ ఆధారపడి ఉంటుంది, వారి పట్ల మన సేవ అనేది శాస్త్రాధార పరిమితమైనది (తల్లిదండ్రుల అవసరాలను చూసుకోవాలి). కానీ భగవాన్ ప్రతి ఒక్కరికి తల్లి మరియు తండ్రి. కాబట్టి, భగవాన్ సేవకు  ఎక్కువ ప్రాధాన్యతనివ్వాలి. అనువాదకుల గమనిక:  శ్రీవైష్ణవుల తల్లిదండ్రులు అయితే, ముందు వివరించిన విధంగా ఇతర శ్రీవైష్ణవులను ఎలా ఆదరింస్తామో అదేవిధంగా వారిని కూడా చూసుకోవాలి.
  • వివాహం ద్వారా ఏర్పడిన సంబంధం కారణంగా తాను భర్తకు సేవకురాలిగా భావించడం ఒక అడ్డంకి. మునుపటి వివరణ మాదిరిగానే. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీమన్నారాయణుడే పరమ పురుషుడు. భగవాన్ మరియు జీవత్మా మధ్య ముఖ్యమైన సంబంధాలలో ఒకటి భాత్రు – భార్య (భర్త – రక్షకుడు మరియు భార్య – రక్షిత) సంబంధం. వారి కర్మానుసారంగా ఒక స్త్రీ యొక్క వివాహం పురుషునితో అయినప్పటికీ, ప్రతి జీవాత్మ యొక్క నిజమైన భర్త భగవాన్ మాత్రమే. ధర్మశాస్త్రంలో చెప్పినట్లుగా స్త్రీ తన భర్తకు చేయవలసిన ప్రాథమిక విధులు చేయాలి –  భగవాన్‌తో మన శాశ్వత సంబంధం గురించి అంతర్లీన అవగాహన ఎప్పుడూ ఉంచుకోవాలి. ముందు వివరించినట్లుగా, భర్త శ్రీవైష్ణవుడైయితే, అతన్ని ఎంతో గౌరవంగా, భక్తితో చూడాలి. గొప్ప ఆచార్య అయిన నాంపిల్లైకి ఇద్దరు భార్యలు ఉన్నారు. అతను ఒకసారి తన భార్యలతో విడివిడిగా ఒక ప్రశ్న అడుగుతారు. మొదట తన మొదటి భార్యను “నీకు నా గురించి అభిప్రాయమేమిటి?” అని అడుగుతారు. మొదటి భార్య స్పందిస్తూ “నేను మిమ్మల్ని నంపెరుమాళ్కి సమానంగా, ఆచార్యునిగా భావిస్తాను” అని జవాబిస్తుంది. అతను చాలా సంతోషించి తన తిరువారాదనం కొరకు వంటవండే కైంకర్యాన్ని ఆవిడకిస్తారు. అతను తన రెండవ భార్యకిదే ప్రశ్న అడుగుతారు, ఆమె “నేను మిమ్మల్ని నా భర్తగా భావిస్తాను” అని జవాబిస్తుంది. అతను తన మొదటి భార్యకు వంటలో సహాయ కైంకర్యాన్ని ఆవిడకిస్తారు. మొదటి భార్య తన నెల సమయంలో వంట చేయలేని సమయంలో, అతను తన రెండవ భార్యకు వంటకనుమతించేవారు. కాని వారి ప్రియమైన శిష్యులలో ఒకరిని ఆ ప్రసాదాన్ని ముట్టుకోనిచ్చి ఆ తరువాత తినేవారు. ఈ విధంగా నిజమైన శ్రీవైష్ణవులను వారి భార్యలు ఎంతో గౌరవించాలని మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు.
  • లౌకిక ప్రయోజనాలు పొందటానికి లౌకిక వ్యక్తులకు సేవ చేయడం ఒక అడ్డంకి. తాత్కాలిక అల్ప ప్రయోజనాలను పొందడంపై దృష్టి పెట్టకుండా, శాశ్వతమైన కైంకర్యం చేయాలనే లక్ష్యాన్ని లక్ష్యంగా చేసుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఒకసారి ఒక రాజు భట్టార్  కీర్తి విని  భట్టార్ వద్దకు వచ్చి ఆర్థిక సహాయం కోసం వారి వద్దకు రమ్మంటారు. అప్పుడు భట్టార్ , నంపెరుమళ్ అభయ హస్తం (రక్షణ భంగిమలో) ఇంకో పక్కకు మారినా, నేను సహాయానికి ఎవరి వద్దకు వెళ్ళను, అని జవాబిస్తారు. మన పూర్వాచార్యులు యొక్క నిష్ఠ అలాంటిది. భయంకరమైన పరిస్థితులలో కూడా వారు సంపూర్ణంగా ఎమ్పెరుమాన్ మీద మాత్రమే ఆధారపడేవారు కానీ ఏ సహాయంకైనా భౌతిక వ్యక్తుల వెంట వెళ్ళేవారు కాదు.
  • అల్ప లౌకిక సుఖాల పట్ల ఆసక్తి పెంచుకొని మన గౌరవాన్ని కోల్పోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవైష్ణవులు సాధారణంగా రాకుమారులుగా మహిమపరచబడతారు – అద్భుతమైన శ్రీమన్నారాయణుని యొక్క దివ్య స్రీమంతులైన సంతతి అని అంటారు. అలాంటి స్థానం నుండి తమను తాము దిగజార్చుకొని  ప్రాపంచిక వ్యక్తులకు సేవ చేసి వారి గౌరవాన్ని కోల్పోకూడదు.
  • తాను సమస్త జీవాత్మల శాశ్వత సంబంధం ఉన్న శ్రీమన్నారాయణుని దాసుడని తెలియకపోవడం, సమస్త జీవాత్ముల నిత్య రక్షకుడు, సమస్త జీవాత్మల శాశ్వత అధికారి అని తెలుసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పిళ్ళై లోకాచార్యుల యొక్క నవ విధ సంబంధంలో చెప్పినట్లుగా, ఒక్క ఎమ్పెరుమాన్ మాత్రమే జీవాత్మలతో అనేక విధాలుగా సంబంధం ఉన్న వాడు. అన్ని వేదాలు / వేదాంతాల యొక్క సారాంశంమైన తిరుమంత్రం యొక్క ప్రధాన మూలాంశం జీవాత్మ యొక్క దాసత్వం. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీమన్నారాయణుడే సర్వస్వామి (అందరికీ స్వామి/యజమాని), లోక భర్త (ప్రతి ఒక్కరికీ భర్త / రక్షకుడు), జగన్నాథుడిగా (విశ్వానికే స్వామి)  పిలుస్తారు. అందువల్ల మనం అటువంటి భగవాన్ సేవకుడిగా ఉండేలా అనుగ్రహం పొందామని గ్రహించి తదనుగుణంగా ప్రవర్తించాలి.
  • భగతాధీనులై  ఉండకపోవడం ఒక అడ్డంకి. దాస్యత్వం యొక్క అత్యున్నత స్థితిని పారతంత్రియం అంటారు – తమను తాము (జీవాత్మ) భగవాన్ నియంత్రణలో ఉంచుట. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీ రామాయణంలో, భరతుడు పెరుమాళ్ (శ్రీ రాముని) అధీనుడై ఉన్నట్టు మనం చూడవచ్చు. శ్రీ రాముని కోరికలేమైనా సరే భరతుడు ఆ కోరికలను నెరవేర్చాడు.  జీవాత్మలందరూ వారి స్వభావాన్ని నిరూపించుకోడానికి వారిలా ఉండాలి.
  • భగవాతాధీనులుగా ఉండడం అంటే భాగవతులకు సేవకుడిగా ఉండటం అని తెలియకపోవుట ఒక అడ్డంకి. తత్ శేషత్వం (భగవాతాధీనుడు) తదీయ శేషత్వానికి (భాగవతులకు దాసుడు) దారితీస్తుంది. ప్రత్యేకించి, మన ఆచార్యులకు సంపూర్ణ సేవ చేయాలి – ఇది జీవాత్మ స్వభావానికి చాలా ముఖ్యమైనది, సముచితమైనది. అనువాదకుల గమనిక: భగవత్ దాస్యత్వం (భగవాన్ ఆధీనుడుగా ఉండుట) జీవత్మ యొక్క సహజ స్థితి మరియు పూర్తిగా భగవాతాధీనుడిగా ఉండాలి. ఇంకా ముఖ్యమైనవి – స్వరూప యాతాత్మ్యం (నిజమైన స్వభావసారము) – భాగవత దాస్యత్వం (భాగవతులకు సేవకుడిగా ఉండుట). పెరియ తిరుమొళి 8.10.3 లో, తిరుమంగై ఆళ్వార్ స్వయంగా భగవానుడికే తిరుమంత్రం (అష్థాక్షరి) సారాన్ని ఇలా వివరించారు “నిన్ తిరువెట్టెళుత్తుం కత్తు నాన్ ఉత్తతుం ఉన్నడియార్కడిమై కణ్ణపురత్తుఱైయమ్మానే” – ఓ ప్రియమైన తిరుక్కణ్ణపురం భగవానుడా!  తిరుమంత్రసారాన్ని తెలుసుకున్న తరువాత, నేను నీ భక్తులకు సేవకుడినని అర్థం చేసుకున్నాను). తిరుమళిసై ఆళ్వార్ నాన్ముగన్ తిరువంతాది 18 వ పాసురంలో “ఏత్తియిరుప్పారై వెల్లుమే మర్రవరైచ్ చాత్తియిరుప్పార్ తవం” – భగవాన్ పట్ల భక్తి కన్నా భాగవతుల పట్ల భక్తి గొప్పది.  ఎత్తియిరుప్పవర్ – భగవత్ సేష భూతర్ – భగవానుకి శరణాగతులైనవారు. అలాంటి భక్తులకు శరణాగతి చేయుట ఇంకా గొప్పది. శ్రీ రామాయణంలో, లక్ష్మణ భరతులు శ్రీ రామునికి  శరణాగతులైనవారు. శతృఘ్నునికి  భరతుడే సర్వస్వం. శ్రీరామాయణంలో “చాత్రుగ్నో నిత్యచతృగ్నః” – (శాశ్వతమైన అడ్డంకిని జయించినవాడు) అని చెప్పబడింది. మన పూర్వాచార్యులు  “శతృఘ్నుడు శ్రీరాముని సౌందర్యాన్ని దివ్య గుణాలను వదిలి సంపూర్ణంగా భరతుని సేవించాడు” అని వివరించారు. తిరువాయ్మొళి 8.10.3 లో, నమ్మాళ్వార్ “అవనడియార్ సిఱుమామనిసరాయ్  ఎన్నైయాన్దార్” అని అన్నారు. సిఱుమామనిసర్ –  భగవానుకి శరణాగతులైనవారు, పరిమాణంలో చిన్నవారు కాని జ్ఞానం అభ్యాసంలో గొప్పవారు. అటువంటి భక్తులు తన అధిపతులు అని నమ్మాళ్వార్ ప్రకటిస్తున్నారు. అటువంటి భాగవతులు ఉన్నప్పుడు, వారిని విస్మరించి ఎమ్పెరుమాన్ పాద పద్మాలకు ఎలా సేవ చేయగలము? ఈ విధంగా, జీవత్మ సహజ స్వభావానికి భగవత్ కైంకర్యం కంటే భాగవత కైంకర్యం చాలా సముచితమైనది.
  • యజమాని యొక్క ఇష్టాయిష్టాలు మన ఇష్టాయిష్టాలు కూడా అని తెలియకపోవుట. ఈ సందర్భంలో మనం శ్రీ వైష్ణవానికి తగినది ఏమిటో నిర్ణయించడానికి పెద్దల అభ్యాసాన్ని ఎల్లప్పుడూ అనుసరించాలి.  అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు కైంకర్యం యొక్క అంశాలను వివరించారు. సూత్రం 275 లో, భగవత్ కైంకర్యం గురించి శాస్త్రం ద్వారా నేర్చుకోవాలని, ఆచార్య కైంకర్యం గురించి శాస్త్రం ద్వారా మరియు స్వయంగా ఆచార్యుని ద్వారా నేర్చుకోవాలి. కైంకర్యంలో రెండు అంశాలు ఉన్నాయని ఆయన సూత్రం 276 లో వివరించారు. సూత్రం 277 లో, అనుకూలమైనదాన్ని చేయడం (భగవాన్ / ఆచార్యుల ఇష్టాలు) మరియు అనుకూలం కాని వాటిని నివారించాలని (భగవాన్ / ఆచార్యుల అఇష్టాలు) అని చెప్పారు. సూత్రం 278 లో, అనుకూలమైన / ప్రతికూలమైన అంశాలు వర్ణాశ్రమ ధర్మం మరియు ఆత్మ స్వరూపం ఆధారంగా ఉంటాయని వివరించారు. మాముణులు ఈ 278 వ సూత్రానికి వివరణాత్మక వ్యాఖ్యానాన్ని వ్రాశారు. వారు ఈ సూత్రానికి 3 వేర్వేరు వివరణలు ఇచ్చి, చివరికి మొదటి వివరణ చాలా సముచితమైనదని చెప్తున్నారు.  మొదటి వివరణ యొక్క సారాంశం:
    • వర్ణాశ్రమం ప్రకారం నిత్య/నిమిత్తిక కర్మలలో పాల్గొని శిష్యులు, పుత్రులు మొదలైనవారిని  వైధిక ధర్మాన్ని అనుసరించమని, ఇతరుల పట్ల కరుణాభావంతో ఉండాలని ప్రోత్సహించేందుకు ప్రయత్నించాలి – ఇతరుల అభ్యున్నతిపైన దృష్టి పెట్టాలి.
    • వర్ణాశ్రమానికి ప్రతికూలమైనది ఏమిటంటే, నిత్య / నైమిత్తిక కర్మలను భయంతో చేయడం, చేయకపోతే పాపానికి దారితీస్తుందనే భావంతో చేయుట –  తమ పాప రక్షణపై (స్వార్థపూరిత ఉద్దేశ్యం) దృష్టి పెట్టుట.
    • ఆత్మ స్వరూపానికి అనుకూలమైనది ఏమిటంటే మనపై భగవాన్ పూర్తి నియంత్రణ.
    • ఆత్మ స్వరూపానికి ప్రతికూలమైనదేమిటంటే,  భగవానుడిని కొన్ని కార్యాలు చేయుటకు అనుమతించకపోవడం, కొన్ని సార్లు ఇది మన దాస్యభావాన్ని  ప్రభావితం చేస్తుంది (అనగా, వారు యజమాని మనం వారి సేవకులము). ఉదాహరణకు, ఒక తండ్రి తన సొంత బిడ్డనుతో ఆడుకుంటుంన్నపుడు ఆ బిడ్డను లేపవచ్చు, బిడ్డ పాదాలను అతని ఛాతి లేదా తలపై కూడా పెట్టుకోవచ్చు. ఆ సమయంలో, పిల్లవాడు “నాన్నా! మీరు నాకన్నా గొప్పవారు, నా పాదాలను మీ తలపై పెట్టుకోలేరు”,  అని చెప్పి పాదాలను ముడుచుకోకూడదు. బదులుగా సంతోషంగా ఆ తండ్రిని తృప్తిగా ఆస్వాదించనివ్వాలి.
  • మన దాసత్వాన్ని దృష్ఠిలో పెట్టుకొని  భగవానుడిని సుఖమనుభవించనివ్వక పోవుట ఒక అడ్డంకి. యజమానిని సుఖపెట్టడం సేవకుడి కర్తవ్యం. తన స్థాయిని కోల్పోతున్నప్పటికీ, యజమానికి సేవ చేసి సుఖపెట్టడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడి, సుత్రం 177 లో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు, శేషభూత (సేవకుడు), శేషి (స్వామి) కి సుఖానందాన్ని తెచ్చిపెట్టడం, స్వరూపం మరియు ప్రాప్యం (లక్ష్యం) రెండూ అని వివరిస్తున్నారు. కాబట్టి, జీవాత్మ  దాని కోసం నిరంతరం కృషి  చేయాలి.
  • భగవాన్ జీవాత్మ యొక్క శేషత్వాన్ని (దాసత్వం) పతనం చేసినప్పుడు సంకోచించడం ఒక అడ్డంకి. ఎమ్పెరుమాన్ తనను తాను తగ్గించుకుని, ప్రేమతో జీవాత్మకు సేవ చేయడం ప్రారంభించినప్పుడు, జీవాత్మ ఎమ్పెరుమాన్ని సేవ చేయడానికి అనుమతించాలి – అలా చేయకపోవడం బాధాకరం.  అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడి సూత్రం 92 లో, పిళ్ళై  లోకాచార్యులు అదే సూత్రాన్ని వివరించారు. మాముణులు, తమ వ్యాఖ్యానంలో ఒక అందమైన ఉదాహరణ చెబుతున్నారు. ఎమ్పెరుమాన్  నమ్మాళ్వార్ను ఉద్ధరించే ఉద్దేశంతో ప్రీతితో వారి హృదయంలోకి ప్రవేశిస్తారు. ఆళ్వార్ పట్ల ప్రేమతో, ఎమ్పెరుమాన్ వారికి సేవ చేయడం ప్రారంభిస్తారు. ఆ సమయంలో, ఆళ్వార్ “నేను ఒక సాధారణ జీవత్మను, ఎందుకు భగవాన్ నాకు సేవ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు? ఎమ్పెరుమాన్ కు జీవాత్మ దాసుడన్న శాస్త్రం సారాంశం ఎరిగిన వాడిని, అలా చేయకుండా వారిని ఆపుతానని అనలేదు. బదులుగా, ఆళ్వార్ ఎమ్పెరుమాన్ కోరుకున్నట్లుగా సేవకనుమతించారు. ఇది ఎమ్పెరుమాన్ను సంతృప్తిపరుస్తుందని తెలిసి వారు ఊరుకుంటారు. అది చాలా ముఖ్యమైన అంశం.
  • సేవలో పాల్గొనకుండా అవరోధాలు/అడ్డంకులతో చేరి ఉండట ఒక అడ్డంకి.  అనువాదకుల గమనిక: శాస్త్రంలో “అకిన్చిత్కరస్య శేశత్వ అనుపపత్తిః” – పరమాత్మను సేవించుట జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావం, అటువంటి సేవను వ్యక్త పరచకపోతే జీవాత్మ తన స్వభావాన్ని కోల్పోతాడు, అని చెప్పబడింది. అలాగే, మనం జాగ్రత్తగా అడ్డంకులను నివారింకోవాలి – మన శరీర అడ్డంకులు / ఇబ్బందులకు దూరంగా ఉన్నట్లే (ఎవరైనా విషం ఇస్తే, అది మనకు ప్రాణ హాని చేస్తుందని చెప్పి వెంటనే దానికి దూరంగా ఉంటాము), అలాగే ఆత్మకు హాని కలిగించే వాటికి కూడా దూరంగా ఉండాలి.
  • ఆచార్యులకు మనం చేసే సేవ  తాత్కాలికమైనదని భావించుట ఒక అడ్డంకి. ఆచార్యులను భగవాన్ అవతారంగా పరిగణిస్తారు – కాబట్టి ఆచార్యులు – శిష్యుల మధ్య సంబంధం కూడా శాశ్వతమైనదని గుర్తుంచుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్యులను ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క పాదపద్మాలుగా పరిగణిస్తారు. శ్రీవచన భూషణం, సూత్రం 427 లో, ఈ సూత్రాన్ని పిళ్ళై లోకాచార్యులు చక్కగా వివరించారు. ఎమ్పెరుమాన్ను నేరుగా ఆశ్రయించడమంటే “వారి చేతులు పట్టుకొని సహాయం కోరడం” వంటిది, ఆచార్యుల ద్వారా భగవానుని ఆశ్రయించడం అంటే “తన పాద పద్మాలను పట్టుకొని సహాయం కోరడం” వంటిది – ఖచ్చితంగా రెండోది అన్నివిధాలా సముచితం. ఇలా చూసినా కూడా, ఆచార్యులతో మన సంబంధం శాశ్వతమైనదిగా పరిగణించవచ్చు.
  • సర్వాధికారి అయిన భగవానుడి నిత్య సేవకులమని మనం అర్థం చేసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. జీవాత్మ పరమాత్మల మధ్య స్వామి-దాస్య భావం (యజమాని – సేవకుడు) శాశ్వతం. ఇది కాలానికి, ప్రదేశానికి, పరిస్థితులకు కట్టుబడి ఉండదు.
  • దేవతాంతరములను, పితృలను (తాతముత్తాతలు / పూర్వీకులు) పూజించడం ఒక అడ్డంకి. మనము ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క శాశ్వత సేవకులు కాబట్టి, దేవతాంతరములను, పితృ దేవతలను మొదలైన వారికని సేవించడం ఇక్కడ తిరస్కరించబడింది. ఇది శాస్త్రంలో నిర్దేశించిన పితృ తర్పణం మొదలైనవాటిని (నైమిత్తిక కర్మలు) తిరస్కరించినట్లుగా పరిగణించాల్సిన అవసరం లేదు – మనం ఆజ్ఞ కైంకార్యాలను చేయటానికి కట్టుబడి ఉన్నామని మనం మునుపటి శీర్షికలలో తెలుసుకున్నాము.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/06/virodhi-pariharangal-29.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 28

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/03/15/virodhi-pariharangal-27/ .

    కృష్ణ తృష్ణా తత్వంగా కీర్తించబడిన నమ్మాళ్వారులు – ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క భక్తి స్వరూపులు

61. స్నేహ విరోధి  – మన అనుబంధాలలో / స్నేహంలో అవరోధాలు.

స్నేహం  అంటే మైత్రి, ప్రేమ, ఆప్యాయత, అనుబంధం మొదలైనవి. స్నేహం యొక్క పరిపక్వ స్థితిని భక్తి అంటారు. అలాగే, ఉన్నత వ్యక్తి పట్ల అధమ వ్యక్తి యొక్క స్నేహాన్ని కూడా భక్తి అంటారు (అనువాదకుల గమనిక: ఉదాహరణకు, పెరుమాళ్ (శ్రీ రాముడు – పరమాత్మ) పట్ల తిరువడి (హనుమాన్ – జీవత్మ) యొక్క ప్రేమను భక్తి అని పిలుస్తారు, తిరువడి పట్ల పెరుమాళ్ ప్రేమను స్నేహం అంటారు. ఈ విభాగంలో, ప్రతి అంశం రెండు భాగాలుగా చర్చించబడ్డాయి – మనకు వర్జింపబడినది మొదటి అంశం, మనం అనుసరించవలసినది రెండో అంశంగా వివరిచబడింది. ఇక్కడి సారాంశం ఏమిటంటే, మొదటి అంశం ఈ సంసారంలో చాలా సాధారణంగా చూస్తాము, కాని రెండవ అంశం ఈ సంసారం (భౌతిక ప్రపంచం) లో చాలా అరుదుగా కనిపిస్తుంది. మొదటి అంశంలో  తక్కువ మక్కువ చూపించి రెండవ అంశంలో మనం ఎక్కువ ఆసక్తి చూపించాలి. ఈ వివరణలను మనం చాలా సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు.

  •  ప్రాకృత బంధువుల (దేహ బంధువులు – పుట్టుక ద్వారా ఏర్పడిన బంధాలు/ బంధువులు) పట్ల అనురాగం ఉండుట, ఆత్మ బంధువుల (భగవాన్, భాగవతులు మరియు ఆచార్యల ద్వారా ఏర్పడిన సంబంధం) పట్ల అనురాగం లేకపోవడం అడ్డంకులు.
  •  భౌతిక అంశాలలో ఆసక్తి  కలిగి ఉండటం, భగవత్ విషయాలలో  ఆసక్తి లేకపోవడం అడ్డంకులు. భగవత్ విషయాలలో ఆసక్తి పెంచుకొని, లౌకిక అంశాల పట్ల నిరాసక్తి చూపించాలి. పేయాళ్వార్ మూన్రామ్ తిరువంతాది 14 వ పాసురంలో “మార్పాల్ మనం సుళిప్ప మంగైయర్ తోళ్ కైవిట్టు” – శ్రీమన్నారాయణుని పట్ల ఆసక్తి పెరిగినపుడు మన ఆసక్తి స్త్రీల పట్ల (ఇతర లౌకిక సుఖాల పట్ల) అదంతకదే తగ్గిపోతుంది.
  • తమ శారీరక సుఖాల పట్ల ఆసక్తి  కలిగి ఉండటం మరియు తమ ఆచార్యుని  యొక్క శారీరక సుఖాల పట్ల జాగ్రత్త లేకపోవడం. ఉపదేశ రత్నమాల పాసురం 66 లో, “ఆచార్యన్  సిచ్చన్ ఆరుయిరైప్ పేణుమవాన్ తేసారుం సిచ్చన్ అవన్ సీర్వడివై ఆసైయుడన్ నోక్కుమవన్” – ఆచార్యులు  (ఆత్మ, ఆత్మకు సంబంధించిన భక్తి, జ్ఞానం మొదలైనవి) శిష్యులకు పోషించేవారు శిష్యులంటే  ఆచార్యుల దివ్య శరీరాన్ని పోషించేవారు. అనువాదకుల గమనిక: మాముణులు తన ఉపదేశ రత్నమాల పాసురములలో పిళ్ళై లోకాచార్యుల యొక్క శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం యొక్క సారాన్ని చాలా సరళంగా వివరించారు. శ్రీవచన భూషణంలో, ఆచార్యులు శిష్యులు వారు వహించే  పాత్రలను మార్చుకోవడం సముచితం కాదని పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరిస్తున్నారు. అనగా, ఆచార్యుడు శిష్యుని యొక్క ఆత్మ యాత్ర  (ఆధ్యాత్మిక అవసరాలు)పై మాత్రమే దృష్టి పెట్టాలి మరియు శిష్యుడు ఆచార్యుని యొక్క దేహ యాత్ర (శారీరక అవసరాలు) పై మాత్రమే దృష్టి పెట్టాలి.  ఆచార్యుడు శిష్యుని యొక్క శారీరక అవసరాలను తీర్చడానికి ప్రయత్నించడం,  శిష్యుడు ఆచార్యుని యొక్క ఆధ్యాత్మిక అవసరాలను తీర్చడానికి ప్రయత్నిస్తే రుగ్మత ఏర్పడుతుంది – ఎందుకంటే వారు అలా చేయడం అసహజమైనది కాబట్టి.
  • మనకు భౌతిక సుఖాలు మొదలైనవాటినిచ్చే వారి పట్ల స్నేహము కలిగి ఉండటం,  తిరుమంత్రం యొక్క సారాంశాన్ని ప్రసాదించిన  ఆచార్యుని పట్ల అనురాగం లేకపోవడం అవరోధాలు. ఇక్కడ భౌతిక సుఖాలు అంటే ఆహారం, బట్టలు, ఇల్లు మొదలైనవి. తిరుమంత్రం అంటే అష్టాక్షరం. అవసరమైన జ్ఞానం అందులో ఇమిడి ఉన్నందున పెరియ తిరుమంత్రంగా కీర్తింపబడింది.
  • మనముండే ప్రదేశంపై అనురాగం కలిగి ఉండుట, అచార్యులు నివసించే ప్రదేశంపై అనురాగం లేకపోవడం అడ్డంకులు. మన సొంత ఇల్లు, పట్టణం మొదలైన వాటి కంటే అచార్యులు ఉన్న ప్రదేశంపైన ఎక్కువ మక్కువ ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఈ సందర్భంగా మాముణులను గుర్తు చేసుకోవచ్చు. వారు తమ ఉపదేశ రత్నమాల పాసురం 64 లో – “తన్ ఆరియనుక్కుత్ తాన్ అడిమై చెయ్వతు అవన్ ఇన్నాడు తన్నిల్ ఇరుక్కుం నాళ్, అన్నేర్ అఱిన్తుం అతిల్ ఆసైయిన్ఱి ఆచారియనైప్పిరిన్తిరుప్పార్ ఆర్? మనమే పేసు” – మన ఆచార్యులను ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో ఉన్నంత వరకే వారిని సేవించగలము. ఇది తెలుసుకున్న తరువాత కూడా, తమ ఆచార్యుని నుండి దూరంగా ఎవరు ఉంటారు?
  • దేహ యాత్ర (లౌకిక జీవితం) లో ఆసక్తి కలిగి ఉండటం, ఆత్మ యాత్ర (ఆధ్యాత్మిక జీవితం) లో ఆసక్తి లేకపోవడం అడ్డంకులు. శరీర అవసరాలు తీర్చుకోవడం శ్రీవైష్ణవులకు తగినది కాదు. భగవాన్, భాగవతులు, ఆచార్యులకు సేవ చేయడం వంటి ఆధ్యాత్మిక అంశాలపై దృష్టి ఉండాలి.
  • భగవాన్, భాగవతుల పట్ల ద్వేషభావం ఉండుట, పిల్లలు, భార్య మొదలైన వారిపై ఎక్కువ ఆసక్తి  కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. భార్యా పిల్లలు మొదలైన వారితో శాస్త్రంలో అనుమతించబడినంత సంబంధం మాత్రమే ఉండాలి (వారికి ప్రాథమిక అవసరాలు – ఆహారం, ఇల్లు, బట్టలు మొదలైనవి తీర్చడం వంటివి) కాని వారితో ప్రేమపూర్వక సంబంధం ఉండకూడదు. భగవత్ / భాగవత విషయాల పట్ల ఆసక్తి చూపే భార్యా పిల్లలు మొదలైన వారిపై ప్రేమ భావంతో ఉండటంలో తప్పులేదు, ఎందుకంటే వారు భాగవతులుగా ఉండేందుకు అర్హతగలవారు కాబట్టి.
  • అర్చావతార ఎమ్పెరుమాన్ మరియు ప్రధాన దేవాలయాలు / దివ్య దేశములు – కోయిల్ (శ్రీరంగం), తిరుమలై (తిరుమల – తిరుపతి) మొదలైన వాటి పట్ల అనుబంధం/ఆసక్తి లేకపోవడం అడ్డంకులు. అర్చావతారాన్ని తిరుమంగై  ఆళ్వారులు తమ తిరునెడుంతాణ్డగంలో ఇలా కీర్తించారు “పిన్నానార్ వణంగుం సోతి” –  విభవావతారాల (శ్రీ రాముడు, కృష్ణ, మొదలైన) అవతారాల దర్శనాన్ని కోల్పోయిన వారికి ఒక జ్యోతి వంటిది. అర్చావతార భగవానుడు మన ఆశ్రయంలో ఉన్నారని అర్థం చేసుకోవాలి. మన ఆళ్వారులు మరియు ఆచార్యులకు దివ్య దేశాల  అర్చావతార భగవానుని పట్ల గొప్ప ప్రెమానుబంధం, భక్తి ఉండేది. అటువంటి దివ్యదేశాలలో కూడా కోయిల్ (శ్రీరంగం), తిరుమలై (తిరుమల – తిరుపతి), పెరుమాళ్ కోయిల్ (కాంచిపురం) మరియు తిరునారాయణపురం (మేల్కోటె) వంటి క్షేత్రాల పట్ల ఎక్కువ ఆసక్తి ఉండాలి.  అనువాదకుల గమనిక:  శ్రీరంగం వంటి దివ్య దేశాలు ఇతర దివ్య దేశాలకన్నా ఎక్కువగా కీర్తింపబడినప్పుడు, మిగిలిన ఇతర దివ్య దేశాలు తక్కువ అని కాదు.  ఉదాహరణకు, శ్రీరంగం మన సాంప్రదాయం యొక్క ప్రధాన కార్యాలయంగా ఉండేది. ఆళ్వారులు/ ఆచార్యులకు ఆ దివ్యదేశం పట్ల మహాసక్తి ఉండేది. వాళ్ళ అటువంటి అనుబంధం కారణంగా, శ్రీరంగం ఇతర దివ్య దేశాల కంటే ఎక్కువ ప్రాముఖ్యతను పొందింది.
  • ఇతరుల మంత్రాల పట్ల ఆసక్తి కలిగి ఉండటం, మంత్ర రత్నం పట్ల భక్తి లేకపోవడం అవరోధం. మంత్రరత్నం అంటే ద్వయ మహామంత్రం. ఇది రహస్య త్రయం (తిరుమంత్రం, ద్వయం మరియు చరమ స్లోకం) గురించి మాట్లాడుతున్నట్లు మనం పరిగణించవచ్చు. వీటిని ఆచార్యుల నుండి ఉపదేశ రూపంగా తీసుకోవాలి.  ఈ రహస్య త్రయం జీవాత్మ యొక్క స్వభావాన్ని స్పష్టంగా వివరిస్తుంది, జీవాత్మను మోక్ష మార్గం వైపు నిమగ్నమైయ్యేలా చేస్తుంది.  అనువాదకుల గమనిక: పూర్వ దినచర్యలో, దేవరాజ గురు (ఎఱుంబి అప్పా) మణవాళ మాముణుల దివ్య లీలలను లిఖితపూర్వకంగా నమోదు చేశారు. 9వ శ్లోకంలో, వారు ఇలా కీర్తించారు – “మంత్ర రత్న అనుసంధాన సంతత స్పురితాధరం తదర్త్ తత్వ నిధ్యాన సన్నద్ద పులకోద్గమం” –  మాముణుల పెదాలు నిరంతరం ద్వయ మహామంత్రానుసంధానం (మంత్ర రత్నంగా కీర్తించబడింది) చేస్తూ ఉండేవి,  ద్వయం యొక్క అర్ధాలను నిరంతరం ధ్యానం చేస్తూ ఉండటం వలన వారి శరీరం దివ్య భావ స్పందనలను వ్యక్తం చేస్తుండేవి (ఇది తిరువాయ్మొళి  తప్ప మరేదో కాదు). తిరువాయ్మొళి ద్వయ మహమంత్రం యొక్క పూర్తి వివరణ తప్ప మరొకటి కాదని నాయనార్ వివరించారు. ఇది ఆచార్య హృదయం చుర్ణిక 210లో వివరించబడింది. ఈ విధంగా, మంత్రరత్నం పట్ల మాత్రమే మన సంపూర్ణ ధ్యానం/ద్యాస ఉండాలి. ఈ రోజుల్లో, ఇతర సంప్రదాయాల వారితో సంభాషణలు వార్తాలాపాల కారణంగా శ్రీవైష్ణవులు ఇతర మంత్రాలచే ప్రభావితమవుతున్నట్లు మనం గమనించవచ్చు. ఇలాంటి పద్ధతులను మానుకొని మన పూర్వాచార్యుల ఆదర్శాలను అనుసరించడం మంచిది.
  • ఇతర మంత్రాలను ఇచ్చేవారి పట్ల అనురాగం కలిగి ఉండటం మరియు పెరియ (పెద్ద) తిరుమంత్రం ఇచ్చేవారి పట్ల అనురాగం లేకపోవడం. పెరియ తిరుమంత్రాన్ని (అష్థాక్షరం) ప్రసాదించిన వారిని ఆచార్యుడు అంటారు. ఇక్కడ ఇతర మంత్రాలంటే ఉపాసన కొరకు ఉపయోగించే మంత్రాలని అర్థం. మన ఆచార్యలు లౌకిక ప్రయోజనాల కోసం మంత్రాలను పఠించమని, అలాంటి మంత్ర జపం (లెక్క పెట్టమని) చేయమని, హోమాలలో పఠించమని ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. అందువల్ల, పెరియ తిరుమంత్రాన్నిఉపదేశించిన ఆచార్యుల పట్ల ఆసక్తి/అనురాగం ఉండాలి.        అనువాదకుల గమనిక: తిరువాయ్మొళిలో, నమ్మాళ్వార్ మొదట శ్రీమాన్నారాయణ నామాన్ని 1.2.10వ పాసురంలో సూచించారు “ఎణ్ పెరుక్కన్నలత్త్ ఒణ్ పొరుళిరిల వణ్ పుగళ్ నారణన్ థిణ్ కళల్ సేరే” – శ్రీమాన్నారాయణుని చారణాలకు శరణాగతి చేయాలి –  శ్రీమాన్నారాయణ అందరి అంతర్యామి, అన్ని శుభ లక్షణాలతో నిండినవాడు, తన భక్తులను రక్షించడంలో ఎప్పుడూ విఫలం కానివాడు. ఈడు మహ వ్యాఖ్యానం అవతారిక (పరిచయం) లో, నంపిళ్ళై ఈ పాసురార్థాన్ని ఇలా వివరించారు. భగవాన్ని చేరుకునేందుకు తిరుమంత్రం (అష్టాక్షరం) ఒక భజన సాధనం (భక్తి సాధనం) అని అంటున్నారు. మరింత వివరిస్తూ, మన పూర్వాచార్యులు ఈ మంత్రం యొక్క దివ్య అర్ధాలపై దృష్టి కేంద్రీకరించి, ఉద్ధరింపబడి, వారి శిష్యులకు అదే సూచించారు, కాని ఈ మంత్రాన్ని జపం, యాగం, హోమాలు మొదలైన వాటిలో ఉపయోగించి వారి కోరికలను తీర్చుకోడానికి ప్రయత్నిస్తునారు. తిరుమంత్రాన్ని (లేదా ఏదైనా మంత్రం) ఉపయోగించి చేసినా, అలాంటి జపాలు, హోమాలు మొదలైన వాటిలో మనం పాల్గొనకూడదని ఇది నిర్ధారిస్తుంది. అలాగే, పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం 315 వ సూత్రంలో, పెరియ తిరుమంత్రాన్ని (రాహస్య త్రయం యొక్క భాగం) సూచించిన వ్యక్తి  మన ఆచార్యుడని వివరిస్తున్నారు.

62. భక్తి విరోధి  –  భక్తి లో అవరోధాలు.
 
భక్తి అంటే ఉన్నతమైన వ్యక్తి  పట్ల ఆప్యాయత. భగవాన్ పట్ల ఆస్తికుడికి (శాస్త్రాన్ని నమ్మేవాడు) ఉన్న శ్రద్దను భక్తి అంటారు. దీనిని కాదల్ (తమిళంలో ప్రేమ) అని కూడా వివరించబడింది.  శాస్త్రంలో మోక్ష సాధనానికి భక్తిని ఉపాయంగా వర్ణించారు – దీనిని సాధన భక్తి అంటారు. భగవాన్ యొక్క నిజ స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకున్న తరువాత, వారిని ప్రేమతో నిరంతరం ధ్యానించడాన్ని భక్తి యోగం అని పిలుస్తారు, దీనిని మోక్ష సాధనం (అంటే మోక్షం పొందడం) గా వివరించబడింది. అర్హతగల వ్యక్తులు మాత్రమే భక్తి యోగంలో పాల్గొనగలరు. అనువాదకుల గమనిక: సాధన భక్తిని త్రి-వర్ణికులు (మూడు వర్ణాలు – బ్రహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్యులు) మాత్రమే చేయగలరు, ఎందుకంటే దీనికి కర్మ,  జ్ఞాన యోగాలు అంగాలు (భాగాలు) గా ఉంటాయి, వారు మాత్రమే చేయగలవు.

ఆళ్వారులకు (వారు అత్యున్నతమైన భక్తులు) భక్తి  భగవాన్ చేత అనుగ్రహించబడింది. తిరువాయ్మొళి ప్రారంభంలోనే నమ్మాళ్వార్  1.1.1వ పాసురంలో “మయర్వఱ మతినలం అరుళినన్” – భగవాన్ మచ్చలేని జ్ఞానం / భక్తితో నన్ను ఆశీర్వదించారు – ఇది భగవాన్ యొక్క అనియమిత కృప యొక్క ఫలితం. ఎమ్పెరుమానార్ తమ శ్రీ భాష్యం మంగళ స్లోకంలో అదే విధంమైన భక్తిని ప్రసాదించమని భగవాన్ని ప్రార్థించారు – “భవతు మా పరస్మిన్ సేముశీ భక్తి రూపా”. భగవాన్ తమ భక్తులకు అలాంటి భక్తిని ఆశీర్వదిస్తాడు కాబట్టి, అలాంటి భక్తి  ప్రాప్యం (అంతిమ లక్ష్యం – కైంకర్యం) లోని భాగం అవుతుంది. కాబట్టి దీనిని సాధ్య భక్తి అని పిలుస్తారు ( వ్యక్తి యొక్క ప్రార్థనల ఆధారంగా భగవాన్ చేత ఆశీర్వదించబడిన భక్తి). అటువంటి సాధ్య భక్తి అనేది సాధన భక్తికి భిన్నంగా ఉంటుంది. అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్య హృదయంలో, అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ వివిధ రకాల భక్తిని మరియు నమ్మాళ్వార్  యొక్క (ఇతర ఆళ్వారుల) భక్తి స్వభావాన్ని చర్ణికలు 95 నుండి 102 వరకు, ఇంకా ఆ తరువాత వాటిలో కూడా అందంగా స్థాపించారు. మాముణులు ఈ దివ్య సూత్రాలకు వ్యాఖ్యానాలని మనకు అశీర్వదించారు, ఆ వ్యాఖ్యానాల సహాయంతో మనం ఈ సూత్రాలను అర్థం చేసుకోగలుగు తాము.  భక్తి  3 రకాలుగా గుర్తించబడింది –  సాధన భక్తి, సాధ్య భక్తి మరియు సహజ భక్తి.

  • మన సొంత ప్రయత్నాల ద్వారా పెంచుకున్న భక్తిని సాధన భక్తి అంటారు. భగవానుని చేరుకునేందుకు భక్తి  ఉపాయంగా నిర్వహిస్తారు – దీనిని శాస్త్రాంలో భక్తి యోగం అంటారు.
  • ఆళవందార్, ఎమ్పెరుమావార్, మొదలైన మన గొప్ప పూర్వచార్యులు శుద్దమైన సాధ్య భక్తిని  కోరుకున్నారు. ఈ మన ఆచార్యలు అప్పటికే భగవానుకి పూర్తి శరణాగతులై  భగవాన్ను మాత్రమే ఉపాయంగా స్వీకరించారు. అలాంటి సాధ్యా భక్తిని ఆహారానికి ఆకలిలాగా పరిగణిస్తారు – ఆకలి ఉన్నప్పుడు మాత్రమే సంతృప్తిగా తినగలరు, అదేవిధంగా, స్వచ్ఛమైన భక్తి ఉన్నప్పుడు మాత్రమే, వారు చేసే కైంకర్యం (సేవ) పూర్తి సంతృప్తినిస్తుంది. కావున, ఈ సాధ్య భక్తి వారి కైంకర్యంలో భాగమవుతుంది.
  • సహజ భక్తి అంటే జన్మతహా పుట్టుకతో వచ్చిన స్వచ్ఛమైన భక్తి. ఉదాహరణకు, నమ్మాళ్వార్  భగవాన్ పట్ల ఉత్యున్నతమైన శుద్ద భక్తితో జన్మించారు, అలాంటి భక్తిని భగవాన్ స్వయంగా వారికి అనుగ్రహించారు. సహజ అంటే “వారితో పాటు జన్మించినది”. ఈ సహజ భక్తి (భగవాన్ కృప కారణంగా అనుగ్రహింపబడినది), సాధన భక్తి (ఇది వారి స్వంత ప్రయత్నంతో సాధించినది), సాధ్య భక్తి (ఇది ప్రార్థనల ఆధారంగా భగవాన్ను మెప్పించి సాధించినది, కైంకర్యంలో భాగంగా ఉపయోగించబడుతుంది) ఇవన్నీ భిన్నమైనవి. అందువల్లనే ఆళ్వారులకు ఒక ప్రత్యేక స్థానం ఉంది – భగవాన్ కృప కారణంగా గొప్ప భక్తిని వారు పొందారు కాబట్టి.

ఈ పరిచయంతో, ఈ విభాగంలో చర్చించబడిన విభిన్న అంశాలకు చూద్దాం.

  • ఎమ్పెరుమాన్ సాధించడానికి భక్తిని సాధనం (ఉపాయము) గా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. మన భక్తిని మోక్ష సాధనంగా భావించినప్పుడు, స్వయం ప్రయత్నం చేసినట్లవుతుంది. కానీ ఏదైనా సాధించడానికి సొంత ప్రయత్నం చేసినపుడు అది నేరుగా శేషత్వం (దాసత్వము), పారతంత్రియం (సంపూర్ణంగా ఆధారపడుట)కు విరుద్ధమవుతుంది. ఆ విధంగా భక్తిని సాధనంగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి.  అనువాదకుల గమనిక: “భగవాన్” మాత్రమే ఉపాయం అని నిర్ధారించబడింది. మన చరమ శ్లోకం ఇదే సూత్రాన్ని వివరిస్తుంది, చరమ శ్లోకం లోని “మాం ఏకం” (నాకు మాత్రమే) భగవాన్ను మాత్రమే ఉపాయంగా అన్నదానికి అధిక ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది. కాబట్టి, భక్తిని ఉపాయంగా పరిగణించడం అపరిపూర్ణమైనది.  పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ సూత్రాన్ని శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం  115వ సూత్రంలో చాలా సమగ్రంగా వివరించారు. అతను “ప్రాపకాంతర పరిత్యాగత్తుక్కు అజ్ఞాన అసక్తి కళన్ఱు, స్వరూప విరోధమే ప్రధాన హేతు” – కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యొగాలను త్యజించుట అవసరం ఎందుకంటే అవి ఆత్మ స్వభావానికి (జీవాత్మ పరమాత్మపైన సంపూర్ణంగా ఆధారపడి ఉంటాడు) విరుద్ధమైనవి, జ్ఞానం / సామర్థ్యం లేక కాదు. సామర్థ్యం ఉన్నవారు భక్తి యోగం చేయవచ్చని, అసమర్థులు భగవాన్‌కి శరణాగతి చేయవచ్చని కొంతమంది అంటారు. ఇటువంటి తత్వాలను మన పూర్వాచార్యులు పూర్తిగా తిరస్కరించారు. సామర్థ్యం ఉన్నా లేకపోయినా, భగవాన్కు శరణాగతి చేసి ఉద్ధరించబడటం జీవాత్మ యొక్క స్వభావం.
  • స్మరణం (చింతన), సంకీర్తనం (గానం) మొదలైనవన్నీ సాధ్యంలో (పరిణామం – కైంకర్యం) భాగమని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ప్రారంభ భక్తిలో, ఎమ్పెరుమాన్ సహాయపడటానికి వచ్చినప్పుడు జీవాత్మ యొక్క తరపున అద్వేశం (స్వీకరణ) ఉంటుంది. ఎమ్పెరుమాన్ “త్వమ్మే” (నువ్వు నావాడివి) అని అన్నప్పుడు, మనం “అహమ్మే” (నేను నావాడిని) అని అనకూడదు. ఎమ్పెరుమాన్ను తిరస్కరించకూడదనే ఆలోచనలు కూడా భగవాన్ సులభతరం చేస్తారని మనం పరిగణించాలి.
  • మన భక్తిని భౌతిక కోరికలతో కలవనీయకూడదు, శుద్ధ భక్తితో ఉండకపోవడం అవరోధం. ఇతర భౌతిక కోరికలను మన హృదయంలోకి రానివ్వకూడదు. అదేవిధంగా, స్వచ్ఛమైన భక్తి కొరకు నిరంతరం  ప్రయత్నించాలి.
  • ప్రపత్తి మరియు సాధ్య భక్తిని ఒకే విధంగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ప్రపత్తి అంటే భగవానుకి శరణాగతులై వారిని ఉపాయంగా స్వీకరించడం. ఇంతకు ముందు చూసినట్లుగా, సాధ్యా భక్తి అంటే మన భక్తి శుద్ధి కావాలని భగవాన్ తరపు నుండి ప్రార్థించబడేది – కాబట్టి రెండూ భిన్నమైనవి. ప్రపత్తి మన స్వరూపానికి సంబంధించినది (మనం సహజంగా భగవాన్‌ శరణాగతులము) మరియు సాధ్య భక్తి మన కైంకర్యం ఎంత ప్రేమతో ఎలా చేస్తామో దానికి సంబంధించినది.
  • ఒక ప్రపన్నుడు సాధ్య భక్తి కొరకై ప్రార్థిస్తే, అతని ప్రపత్తి నిష్ఫలమవుతుందని తెలుసుకోక పోవడం ఒక అడ్డంకి. ఈ విషయం స్పష్టంగా లేదు – (డాక్టర్ వి.వి.రామానుజం స్వామి) పెద్దల నుండి విన్నాను, సాధ్య భక్తిని నిర్వహింస్తున్నప్పుడు అది సహజంగా ప్రపత్తిగా ముగుస్తుంది.
  • ఒక ప్రపన్నుడు సాధ్య భక్తి కొరకై  ప్రార్థిస్తే అలాంటి భక్తి వారి కైంకర్యంలో భాగమవుతుందని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ప్రపన్నులు స్వచ్ఛ భక్తిని కోరుతూ ఎంతో కోరికతో ప్రార్థన చేస్తున్నప్పుడు, ఇది ఆహారం కోసం ఆకలి లాంటిది, ఇది కైంకార్య మార్గాన్ని సులభతరం చేస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడిలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు  సూత్రం 271 లో ఒక ప్రపన్నుడికి, వారి కర్మలు – కైంకర్యంలో భాగమవుతాయని, జ్ఞానం – వారి జ్ఞాన విస్తరణలో భాగమవుతుంది, భక్తి – వారు చేసే కైంకర్యం పట్ల రుచి / అనుబంధాన్ని కలగజేస్తుందని వివరించారు. ప్రపత్తి  జీవాత్మ యొక్క సహజ స్వభావంలో భాగమవుతుంది.
  • భగవాన్ చేత అనుగ్రహించబడిన/ఆశీర్వదించబడిన ఆళ్వార్ల భక్తి వారిని నిలబెడుతుందని తెలుసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: సామాన్య ప్రజలు ఆహారం, నీరు మొదలైన వాటి ద్వారా తమను తాము నిలబెట్టుకున్నట్లే, భగవాన్ చేత దివ్యంగా  అనుగ్రహించబడిన/ఆశీర్వదించబడిన ఆళ్వార్లు భగవాన్ పట్ల ఉన్న భక్తితో వారిని వారు పోషించుకుంటారు/నిలుపుకుంటారు. నమ్మాళ్వార్  తిరువాయ్మొళిలో “ఉణ్ణుం సోఱు పరుగు నీర్ తిన్నుం వెత్తిలై ఎల్లాం కణ్ణన్ ఎమ్పెరుమాన్” – తిరువాయ్మొళిలో శ్రీ కృష్ణుడే అన్నం, నీరు, తమలపాకు అని అంటున్నారు.
  • భగవానుకి మనము అవసరమైన అన్ని పదార్థాలను సమర్పించి వారిని సంతోష పెడుతున్నామని భావించుట, వారి దయతోనే మనము వారికి అన్ని పదార్థాలు సమర్పించగలుగుతున్నామని భావించకపోవుట ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: భగవత్గీత 9.26 లో, భగవాన్ “పత్రం పుష్పం ఫలం తోయం యోమే భక్త్యా ప్రయచ్చతి తదహం భక్తి ఉపహృతం అస్నామి ప్రయతాత్మనః” – ఒక పుష్పం, పత్రం, పండు లేదా నీరుగానీ భక్తితో సమర్పిస్తే నేను సంతోషంగా స్వీకరిస్తాను.  కాబట్టి, మన భక్తి చాలా ముఖ్యమైన అంశం అని అర్థం చేసుకోవాలి – మనమందించే గొప్ప ఘనమైన పదార్థాలు ముఖ్యం కాదు. భగవాన్ సర్వాధికారి – మనం కొత్తగా వారికేమీ ఇవ్వలేము. మిగతా వాటికన్నా ఎక్కువగా వారిని మెప్పించేది వారు మననుండి ఆశించేది మన భక్తి మాత్రమే.
  • మన హృదయాలలో భగవాన్ పట్ల భక్తి, అటువంటి  పరమ భక్తి (వీడి ఉండలేనంత దశ) అన్నీ భగవాన్ దయ యొక్క ఫలితం అని తెలియకపోవుట ఒక అడ్డంకి. ఎమ్పెరుమానార్ అటువంటి పరమ భక్తిని ప్రసాదించమని  శ్రీరంగనాథుని గాధ్యంలో ప్రార్థించారు – “పరభక్తి పరజ్ఞాన పరమభక్తి యుక్తం మామ్ కురుష్వ” అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్య హృదయంలో, అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ చూర్ణిక 104 లో భగవాన్ను భక్తి ఉళవన్ (భక్తి యొక్క రైతు) అని పిలుస్తున్నారు – ఒక వరి రైతు భూమిని దున్ని, విత్తనాలు నాటి, నీళ్ళు పోసి, ఎరువులేసి, కలుపు మొక్కలను తీసేసి, పంటను కోసి చివరికి ధాన్యం ఇంటికి తీసుకువస్తాడు, భగవాన్ కూడా నిరంతరం జీవత్మను సంస్కరిస్తాడు, భక్తి యొక్క బీజాలను నాటి, జివత్మాకు ఆధ్యాత్మిక కార్యకలాపాల్లో పాల్గొనడానికి అనేక అవకాశాలనునిస్తాడు, అడ్డంకులను తొలగించడంలో సహాయపడతాడు, ఒకసారి జీవాత్మాలో భక్తి పరిపక్వం చెందినతరువాత చివరికి జీవాత్మకు మొక్షాన్ని  అనుగ్రహించి శాశ్వత కైంకర్యాన్ని జీవాత్మకు ప్రసాదిస్తాడు.
  • ఇతర ఉపాయాలను వదిలేసి భగవాన్ పట్ల పూర్తి విశ్వాసం ఆధారంగా వారినే ఉపాయంగా  స్వీకరించడం వలన మన సహజ స్వభావానికి ఎటువంటి హాని కలగదని తెలియకపోవుట ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ స్వయంగా భగవద్గితలో “సర్వ ధర్మాన్ పరిత్యజ్య” (అన్ని ధర్మాలను త్యాగం చేసి)  చెప్పినట్టుగా కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలను ఉపాయాలుగా త్యాగం చేయడంలో తప్పు లేదు. ఎందుకంటే వారి ఆజ్ఞానుసారంగానే వారిని ఆశ్రయిస్తున్నాము కాబట్టి.
  • స్వచ్ఛమైన మనస్సుతో భక్తితో మంగళాసాసనం చేయడం జీవాత్మ స్వభావానికి తగినదని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ కు “మీకు అన్నీ శుభాలు కలగాలి” అని చెప్పడం అనుచితంగా అనిపించవచ్చు ( వారు అన్ని శుభాలకూ శుభప్రదమైనవాడు కాబట్టి). కానీ ఎమ్పెరుమానుని సంపూర్ణ శరణాగతులు ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క సౌందర్యాన్ని,  మృదు స్వభావాన్ని మొదలైనవి చూసి, ఇలాంటి ఈ భగవానుడికి ఏదైనా అశుభం కలుగుతుందేమోనని కలవరపడి మంగళాశాసనాలుపాడతారు. మాముణుల ఉపదేశ రత్న మాలలో ఇలా అన్నారు  “పొంగుం పరివాలే విల్లిపుత్తూర్ పట్టర్పిరాన్ పెత్తాన్  పెరియాళ్వార్ ఎన్నుం పెయర్” – భగవాన్ పట్ల పట్టర్పిరాన్ యొక్క ఉప్పొంగుతున్న భక్తి కారణంగా అతనికి పెరియాళ్వార్ (పెద్ద ఆళ్వార్) అనే పేరు వచ్చింది.  మధురైరాజు ఆస్థానంలో శ్రీమనారాయణ యొక్క ఆధిపత్యాన్ని వారు స్వయంగా స్థాపించినప్పటికీ, బయటకు వచ్చినపుడు, వారిని ఆశీర్వదించడానికి గరుడ వాహనంపై భగవానుడిని రావడం చూసి, అతను “పల్లాండు పల్లాండు ..ఉన్ సేవడి సెవ్వి తిరుక్కాప్పు”(చిరంజీవి చిరంజీవి, మీ పాద పద్మాలు సురక్షితంగా ఉండుగాక) అని పాడటం మొదలుపెట్టారు. ఇది జీవాత్మ స్వభావానికి విరుద్ధం కాదు – వాస్తవానికి ఇది జీవాత్మా యొక్క నిజమైన స్వభావానికి ఖచ్చితంగా సరిపోతుంది. దీనిని శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో వివరించబడింది. ఈ అంశాన్ని ఆచార్యుల వద్ద అధ్యయనం చేయవచ్చు.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/06/virodhi-pariharangal-28.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 27

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/02/16/virodhi-pariharangal-26/ .

60. సంబంధ విరోధి  – బాంధవ్యాలలో అవరోధాలు.

    నమ్మాళ్వార్ ఎమ్పెరుమాన్ని  తమ తల్లితండ్రులుగా చాటారు. మధురకావి ఆళ్వార్ మరియు ఆళవందార్లు నమ్మాళ్వార్ని తమ తల్లితండ్రులుగా చాటారు.

సంబంధం అంటే బాంధవ్యము ఈ సంబంధం  ఎ) శారీర సంబంధం, బి) స్నేహం సి) ఆత్మ  ద్వారా ఏర్పడతుంది. ఈ మూడు అంశాలలో, మూడవ అంశం చాలా ముఖ్యమైనదని మనం అర్థం చేసుకొని ఆదరించాలి. శారీరక సంబంధం అంటే తండ్రి, తల్లి, సోదరుడు, సోదరి మరియు ఇతర శారీర బంధువులు. ఈ సంభందాలు అన్ని సామాన్యంగా ఒకే కారణంగా భావించబడతాయి – వారి కర్మానుసారంగా ఒక ప్రత్యేక కుటుంబంలో తల్లితండ్రులకు జన్మిస్తారు. అదేవిధంగా, తల్లిదండ్రుల కర్మ ఆధారంగా ఆరోగ్యకరమైన / అనారోగ్యకరమైన, మంచి / చెడు మర్యాదగల పిల్లలు పుడతారు. ఆండాళ్, నాచియార్ తిరుమోళిలోని వారణమాయిరం(6వ దశకం)  చివరి పాసురంలో, ఫల స్రుతి (10 పాసురాలను పఠించిన ఫలితం) “తూయ తమిళ్ మాలై  ఇరైంతుం వల్లవర్ వాయు నన్ మక్కళైప్ పెత్తు మగిళ్వరే”  ఈ 10 పవిత్రమైన పాసురాలను నేర్చుకుని నమ్మకంగా అనుసరించే వారికి అద్భుతమైన సంతానం కలిగి సంతోషంగా జీవిస్తారని వివరించారు. నమ్మాళ్వార్, తిరువాయ్మొళి పాసురం 8.10.10 లో ఇదే విధమైన సూత్రాన్ని వివరించారు “ఇవైయుం పత్తుం వల్లార్గళ్ నల్ల పతత్తాల్ మనై వాళ్వర్ కొణ్డ పెణ్డిర్ మక్కళే” – భాగవత కైంకర్యాన్ని అర్థంచేసుకొని ఈ 10 పాసురాలను ఎవరైతే నేర్చుకుని నమ్మకంగా అనుసరిస్తారో వారికి అద్భుతమైన భగవాన్ మరియు భాగవతుల పట్ల భక్త్యానుకూలమైన కుటుంబజీవితం లభిస్తుంది. తిరుమంగై ఆళ్వార్, తిరుమొళి  8.2.9 లో “కణపురం కై తొళుం పిళ్ళైయై పిళ్ళై ఎన్రెణ్ణప్ పెఱువరే?”  (ఒకవేళ తమ సొంత బిడ్డ అయినా తిరుక్కణ్ణపురంను ఆరాధిస్తే, ఆ పిల్లవాడిని చిన్నపిల్లగా భావించక గొప్ప భక్తుడిలా పరిగణించాలి). వారు తిరునెడుంతాణ్డగం 20 లో కూడా “పేరలన్ పేరోతుమ్ పెణ్ణై మణ్మేల్ పెరుంతవత్తళ్ ఎన్ఱల్లాల్ పేచలమే”  ఎమ్పెరుమాన్ని కీర్తిస్తున్న ఒక చిన్న అమ్మాయిని (సొంత బిడ్డ) కూడా నిత్యసూరిగా (పరమపదం యొక్క నిత్య నివాసి) భావించాలి. తమ సొంత సంతానం అయినప్పటికీ, భగవాన్ అనుగ్రహం వల్ల, ఆ పిల్లవాడు భక్తి భావంతో ఉంటే ఆ పిల్లవాడిని “నా పిల్లవాడని” సాధారణంగా చూడకూడదు, బదులుగా ఆ పిల్లవాడిని “సుకృతినః” (ధార్మికం) అని గౌరవంతో వ్యవహరించాలి.  (అనువాదకుల గమనిక: పరాశర భట్టర్ జీవితంలో, ఈ సూత్రాన్ని చాలా అందంగా వివరించారు. కూరతాళ్వాన్ యొక్క ధర్మపత్ని ఆండాళ్, మన సాంప్రదాయంలో అగ్రశేణికి చెందిన పండితురాలిగా పరిగణించబడుతారు. పరాశర భట్టర్ మరియు వేదవ్యాస భట్టర్ శ్రీరంగనాథుని యొక్క ప్రసాద ఫలితంగా వారికి జన్మించిన కుమారులు. వారిరువురిలో, పరాశర భట్టర్ అత్యోన్నత మెధస్సు, తెలివితేటల కారణంగా అనేక విధాలుగా కీర్తింపబడ్డారు. ఆండాళ్ జన్మనిచ్చినప్పటికీ, భట్టార్ యొక్క శ్రీపాద తీర్థాన్ని స్వీకరించేది. ఎందుకు అలా చేస్తున్నారని ఆమెను  అడిగినప్పుడు, శిల్పి ఒక శిల్పాన్నితయారుచేస్తాడు, భగవానుడి ప్రాణ ప్రతిష్ఠ చేసిన తరువాత, ఆ శిల్పం తయారుచేసిన శిల్పికి కూడా పూజ్యనీయంగా మారుతుంది. అదేవిధంగా, నేను అతనికి జన్మనిచ్చినప్పటికీ, భగవాన్ అనుగ్రహంతో అమితమైన భక్తిని పెంపొందింన వెంటనే, అతను నాకు కూడా పూజ్యనీయుడు. ఈ సూత్రాన్ని స్థాపించడానికి  తిరుమొళి 8.2.9 పాసురం ఆమె ఉదహరించింది.  ఈ విషయంలో, మన దేహబంధువులకు ఆ అవగాహన ఉన్న భాగవతులైనట్లైతే  అలాంటి సంబంధాలను ఎంతో గౌరవించాలి మరియు మహిమపరచాలి. భగవాన్, భాగవతులు మరియు ఆచార్యల ద్వారా ఉత్పన్నమైన సంబంధాలు / స్నేహాలని సాధారణ దేహ సంబంధాల కంటే అధిక ప్రాముఖ్యత ఇవ్వవలసి ఉంటుందని నొక్కి చెప్పబడింది. కేవలం దేహ సంబంధాలకు ప్రాముఖ్యత ఇవ్వడం జీవాత్మ యొక్క పురోగతికి తగదని కూడా నొక్కి చెప్పబడింది. ఈ విభాగంలో వివరించబడిన ముఖ్యమైన సూత్రాలను స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోడానికి  సుదీర్ఘమైన ఈ పరిచయం అవసరం. ఈ పరిచయంతో, ఈ విభాగం యొక్క అంతర్గత సారాన్ని మనం సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు.

  • దేహ సంబంధులను (భౌతిక బంధువులు) బంధువులుగా పరిగణించడం మరియు భగవత్ సంబంధీలను (భగవత్ శరణాగతులు) బంధువులుగా పరిగణించకపోవడం అడ్డంకులు. దేహ సంబంధం (శారీర సంబంధాలు) వారి స్వంత కర్మల నుండి ఉత్పన్నమవుతాయి. కానీ భగవత్ సంబంధం స్వరూప జ్ఞానం (నిజమైన స్వభావం సాక్షాత్కారం) నుండి పుడుతుంది కావున మరింత మహిమాన్వితమైనది.
  • ప్రపన్నుడు కావడం వలన , దేహ బంధువులతో సంబంధాలు కలిగి ఉండటం, వైష్ణవులతో సంబంధాలు కలిగి ఉండకపోవడం అవరోధాలు. అనువాదకుల గమనిక: ఒక ప్రపన్నుడు అంటే ఆచార్యుల కృపతో భగవానుడికి శరణాగతులైనవాడు. అలాంటి వ్యక్తులకు, భౌతిక వ్యక్తుల సంబంధాలలో ఆసక్తి ఉండదు.  భగవాన్/ భాగవతులకు కైంకార్యం చేయడం, అలాంటి కార్యాలలో పాల్గొనడంలో మాత్రమే వారి సంపూర్ణ దృష్టి ఉంటుంది.
  •  కేవలం  శరీరాన్ని ఇచ్చిన వారిని తల్లితండ్రులుగా  పరిగణనలోకి తీసుకోవడం మరియు జ్ఞానం ఇచ్చిన వ్యక్తిని (ఆచార్య) తల్లితండ్రులుగా  పరిగణించకపోవడం అవరోధం. తిరువాయ్మొళి పాసురం 2.3.2 లో, నమ్మాళ్వార్ “అఱియాధన అఱివిత్త అత్తా! నీ చెయ్వన అడియేన్ అఱియేనే” – ఇక్కడ ఆళ్వారులు భగవానుడిని ఆచార్యులవలే దివ్య ఆవశ్యకమైన సూత్రాలను భోదించేవారుగా కీర్తించారు. శిష్యులలో, నిజమైన ఆత్మ యొక్క సాక్షాత్కారాన్ని తీసుకువచ్చేవాడు ఆచార్య. తల్లిదండ్రులు శరీరానికి కారణం, ఉన్నత జన్మగా పరిగణించబడే నిజమైన సాక్షాత్కారానికి ఆచార్యులు కారణం. సొంత తల్లిదండ్రులను గౌరవించి, వారి పట్ల భక్తితో ప్రవర్తించాలి, అయితే, జ్ఞానమిచ్చిన ఆచార్యులను సర్వోత్తమ తల్లిదండ్రిగా పరిగణించాలి, తిరువాయ్మొళి పాసురం 5.1.8 లో నమ్మాళ్వార్ వివరించిన విధంగా “మేలాత్ తాయ్ తనితైయరుం అవరే ఇనియావారే”  నేనెవరో నాకు తెలియజేసినందుకు ఇక నుండి భగవానుడే నాకు సర్వోత్తమ తల్లి, తండ్రి.  అనువాదకుల గమనిక: మధురకవి ఆళ్వార్ యొక్క కాణ్ణినుణ్ చిఱుతాంబు 4వ పాసురం తెలిజేస్తూ ఇలా అన్నారు “అన్నైయాయ్ అత్తనాయ్ ఎన్నై ఆణ్డిడుం తన్మైయాన్ శడగోపన్ ఎన్ నమ్బియే” – పవిత్ర గుణాలున్న నమ్మాళ్వారు తల్లిదండ్రిగా (వారి పిల్లలపై పూర్తి నియంత్రణ ఉంటుంది) నన్ను నియంత్రిస్తున్నారు. ఇదే విధమైన మానసిక స్థితిని ఆళవందారులు తమ అత్యంత ప్రజాదరణ పొందిన తనియన్లో “మాతా పితా …” ప్రదర్శించారు, ఇక్కడ ఆళవందారులు నమ్మాళ్వార్ని తమ తల్లి, తండ్రి, సర్వంగా వారిగా  చాటారు.
  • దేహ సంబంధం ఉన్న సోదరులను (అన్నదమ్ములు,అక్కచెల్లెళ్ళు) సోదరులుగా పరిగణించడం, తమ ఆచార్య శిష్యులను సోదర సోదరీమణులగా పరిగణించక పోవడం ఒక అడ్డంకి. ఎలాగైతే మన తల్లిదండ్రులకు జన్మించిన వారెవరైనా అన్నదమ్ములు, అక్కచెల్లెళ్ళు అవుతారో, అలాగే ఆచార్యులు మన తండ్రిగా పిలువబడతారు, వారి శిష్యులు వారి కుమారులు / కుమార్తెలుగా పిలువబడతారు – వారి శిష్యులు సహజంగానే మనకు సోదరులవుతారు.
  • దేహ సంబందాన్ని ఔపాదికం (నిబంధనలతో కూడిన) గా పరిగణించకపోవడం, భగవత్ సంబంధం (భగవాన్, భాగవతులు – ఆధ్యాత్మిక బంధువులు) నిరుపాదికం (నిబంధనలతో కూడనిది) గా పరిగణించకపోవడం అడ్డంకులు. ప్రతి ఒక్కరూ వారి వారి కర్మానుసారంగా ఒక ప్రత్యేక కుటుంబంలో జన్మిస్తారు – కాబట్టి నిబంధనలతో కూడినది. కానీ భగవత్ సంబంధం మరియు ఆచార్య సంబంధం (భగవాన్, ఆచార్యులు మరియు భాగవతులతో సంబంధం) నిబంధనలు లేనిది.
  • అచిత్ సంబంధం (శరీరం మరియు దేహ బంధువులతో సంబంధం) తాత్కాలికమైనది, ఎప్పటికైనా వదులుకోవలసినది. అయన సంబంధం (భగవాన్‌తో సంబంధం – అయన అంటే ఆశ్రయించే స్థలం / నివాసం) తాత్కాలికమైనది కాదని తెలుసుకోకపోవడం అవరోధాలు. జీవాత్మ పరమాత్మల మధ్య సంబంధం యజమాని సేవకుల లాంటిది. జీవాత్మకు యజమాని భగవాన్ –  ఈ సంబంధం శాశ్వతమైనది మరియు అనశ్వరమైనది. అన్ని పరిస్థితులలో, జీవాత్మ భగవాన్ యొక్క దాసుడు. ఈ విషయాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవాలి.
  • అచిత్ సంబంధం (దేహ సంబంధాలు) జీవాత్మ స్వరూపానికి  హాని కలిగిస్తాయని పరిగణించకపోవడం మరియు అయన సంబంధం (భగవత్ సంబంధం) ఈ సంసారము నుండి జీవాత్మాను ఉద్ధరిస్తాయని పరిగణించకపోవడం అవరోధాలు. శరీరం 3 లక్షణాలను కలిగి ఉన్న పదార్థంతో తయారైంది – సత్వ (మంచితనం), రజస్ (భావావేశము) మరియు తమస్ (అజ్ఞానం), ఇవి జీవాత్మ స్వభావ చింతనను నిరంతరం ఆపుతుంటాయి. కానీ భగవానుడికి శరణాగతి చేసినవారికి,  జీవత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావ చింతనను గ్రహించడంలో భగవాన్ సహాయపతాడు.   అనువాదకుల గమనిక: మాణిక్క మాలైలో, పెరియవాచాన్ పిళ్ళై ఈ సూత్రాన్ని అందంగా వివరించారు. అతను అచిత్ మరియు ఈశ్వరుల మధ్య పోలికలను అందంగా వివరించారు. మనం ప్రాపంచిక సుఖాల పట్ల ఇష్టాన్ని పెంచుకోవడం ప్రారంభించినప్పుడు, అచిత్ మనలను అలాంటి ప్రాపంచిక సుఖాలలో మునిగిపోయేలా చేస్తుంది, మనల్ని వేరే చోటికి వెళ్ళకుండా ఆపుతుంది (ప్రత్యేకంగా భగవాన్ వైపు). అదేవిధంగా, మనం భగవాన్ పట్ల ఇష్టాన్ని పొందడం ప్రారంభించినప్పుడు, భగవాన్ మన నిజమైన స్వభావాన్ని గ్రహింపజేసి వారి పట్ల మరింత భక్తిని పెంపొందిస్తారు. వారు ఒక అద్భుతమైన ఉదాహరణ కూడా ఇచ్చారు. హిరణ్య కశిపు ప్రకృతి (విషయవాంఛలు) యొక్క ఆశ్రయం పొంది  భగవాన్ను వ్యతిరేకించాడు – నాశనం చేయబడ్డాడు. ప్రహ్లాద ఆళ్వాన్, భగవాన్ ఆశ్రయం పొందాడు, ప్రకృతి నుండి దూరంగా ఉన్నాడు – అతను ఉద్ధరించబడ్డాడు. మనం విషయవాంఛలకు ఎంత ఎక్కువ అనుభూతులమౌతామో, మనం అంత అజ్ఞానులమవుతాము. మనం భగవాన్‌తో ఎక్కువ అనుభూతులమైనపుడు, జ్ఞాన విస్తరణ పొంది మనం పరమానందాన్ని పొందుతాము. చివరగా, పెరియవాచాన్ పిళ్ళై  అందంగా ముగిస్తూ – భగవత్ సంబంధం (ఆచార్యుల ద్వారా) ఏర్పడిన తరువాత, వారి శరీరం, శరీర కార్యక్రమాలకు భయపడకపోతే, అలాంటి వ్యక్తి యొక్క జ్ఞానాన్ని సందేహించాలి / ప్రశ్నించాలి.
  •  అన్ని భౌతిక పదార్థాలు భాగవత సేవకై ఉపయోగించాలని పరిగణించకపోవడం మరియు శ్రీమన్నారాయణుని  (అంతర్యామిగా నివసిస్తున్న పరమాత్మ) సంబంధమే మనల్ని కాపాడుతుందని పరిగణించకపోవడం అడ్డంకి. శ్రీమన్నారాయణ ప్రతిచోటా అంతర్యామిగా ఉన్నాడు. నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి పాసురం 1.1.7 లో “ఉడన్మిసై ఉయిరెనక్ కరంతెంగుం పరన్తులాన్ ” – ఎలాగైతే జీవాత్మ మన శరీరం మొత్తంలో వ్యాపించి (ధర్మ భూత జ్ఞానం ఆధారంగా) ఉన్నాడో అలాగే భాగవాన్ కూడా ఈ బ్రహ్మాండమంతా వ్యాపించి ఉన్నాడు. వేదంలో, భగవాన్ అసంఖ్య జీవాత్మల ద్వారా అన్నింటీలోకి ప్రవేశించాలని కోరుకుంటాడు మరియు ఈ విశ్వమంతా (అసంఖ్య విశ్వాలు) అనేక రకాలైన జీవులుగా ఉనికిలోకి వస్తాడని చెప్పబడింది.
  • భగవాన్ సంబంధం ప్రతిఒక్కరితో (భౌతికవాదులు కూడా భగవాన్‌తో అనుబంధం ఉన్నవారు కాబట్టి)  ఉన్నందు వలన మన సంబంధం భౌతిక వ్యక్తులతో ఉందని భావించుట మరియు శుద్ద చైతన్యం ఉన్న శ్రీవైష్ణవులతో శాశ్వత సంబంధం ఉందని భావించకపోవడం ఒక అడ్డంకి. దేహ బంధువులను గౌరవించాల్సిన అవసరం ఉన్నప్పటికీ, అక్కడితో ఆగిపోకూడదు.  ఇతరుల సంక్షేమం కోసం నిరంతరం ప్రయత్నిస్తున్న  శ్రీవైష్ణవులను అభినందించి వారికి సేవ చేయాలి. అటువంటి శ్రీవైష్ణవుల సంబంధం శాశ్వతమైనదని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఆళవందార్ తమ స్తోత్ర రత్నం2 వ స్లోకం లో “నాథాయ నాథా మునాయేత్ర పరత్ర చాపి నిత్యం యదీయ చరణౌ శరణం మదీయం”  – నాథమునుల చరణాలు (వారి తాతగారు) ఈ లోకంలోనూ మరియు ఇతర లోకాలాలలో (పరమపదం) నాకు వారే శరణ్యం.
  • భగవత్ సంబంధం బంధానికి (ఈ భౌతిక ప్రపంచ బంధం), మోక్షానికి (ఈ భౌతిక ప్రపంచం నుండి ముక్తి) రెండింటికీ వర్తిస్తుందని పరిగణించకపోవడం మరియు ఆచార్య సంబంధం మోక్షంపై మాత్రమే కేంద్రీకృతమై ఉందని పరిగణించకపోవడం అవరోధాలు. పిళ్ళై లోకాచార్యుల యొక్క శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం 433వ సూత్ర వ్యాఖ్యానంలో, మాముణులు అద్భుతంగా వివరిస్తూ  భగవాన్కు శరణాగతులమైనపుడు మన పాపకర్మల దృష్ఠితో మరికొంత కాలం ఈ సంసారంలో ఉంచవచ్చు లేదా వారి అసీమిత కరుణతో (వారు సహజంగా దయామయులు కనుక) మనల్ని ఉద్ధరిస్తూ ఈ భౌతిక ప్రపంచంలోని కష్టాల నుండి ముక్తి నిచ్చి మోక్షాన్ని ప్రసాదిస్తారు. దీనికి కారణం భగవాన్ నిరంకుశ స్వతంత్రుడు (సంపూర్ణ స్వతంతృడు, ఎవరిచేత నియంత్రించబడడు) కాబట్టి – కేవలం వారి సంకల్పం మాత్రం చేత.  కానీ కరుణాస్వరూపుడైన ఆచార్యుడు, తనకు శరణాగతులైన వారిని ఉద్ధరించడానికి నిరంతరం ప్రయత్నిస్తాడు. శ్రీ మహాలక్ష్మి తాయార్ ఎప్పుడూ జీవాత్మల పట్ల కరుణ కలిగుండడం వలన వారి అభ్యున్నతికై  భగవానుడికి సిఫారసు చేయడానికి ప్రయత్నిస్తుంది – ఆచార్యలు కూడా ఇలాంటి మనస్థితి కలవారు, వారు అందరి పట్ల కరుణతో నిండి ఉండి తమ శిష్యులు ఉద్ధరింపబడేలా చూస్తారు. ఇది 447 వ సూత్రంలో వివరించబడింది – “ఆచార్య అభిమానమే ఉత్తార్గం” – ఆచార్య కృప మాత్రమే అభ్యున్నతికి మార్గం.
  •  ఆచార్య సంబంధంతో తాను సంరక్షించబడుతున్నాడని భావించకపోవుట. ఆచార్యులు శిష్యుడికి అవసరమైన సూత్రాలను భోదిస్తున్నందున (శిక్షణ పొందుతున్నందున) మాత్రమే వారి సంబంధం ఉందని భావించడం. మాముణులు ఉపదేశ రత్నమాలలో  “ఆచార్య శిష్యన్ ఆరుయరైప్ పేణుమవన్” – జీవాత్మను పోషించేవాడు ఆచార్యులు. వారిని కేవలం బోధకుడిగా పరిగణించరాదు. వారిని సర్వంగా భావించి అతి గౌరవంగా సేవలందించాలి.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.in/2014/06/virodhi-pariharangal-27.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 26

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా  “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/02/03/virodhi-pariharangal-25/ .

    మాముణులు  – తిరువహింద్రపురం – మాముణులను విసతవాక్షికామణి (సూత్రాల వివరించడంలో ఎంత అవసరమో అంత నాత్రమే వివరించి / వ్రాసేవారు) గా  కీర్తించబడ్డారు.

58. ఉక్తి విరోధి  – మన వాక్కు / భాషలో అవరోధాలు.

ఉక్తి  అంటే పదాలు, భాష, మాట్లాడే విధానం మొదలైనవి. ఈ విభాగంలో శ్రీవైష్ణవుల గౌరవప్రదమైన శ్రీవైష్ణవ పరిభాషకి (పదాల ఎంపిక మొదలైనవి) ప్రాధాన్య మివ్వబడింది – వివరాలను, దయచేసి ఇక్కడ చూడండి   http://srivaishnavagranthams.wordpress.com/readers-guide/), సాధారణ లౌకిక వ్యక్తుల మాదిరిగా కాకుండా దయచేసి ఈ భాషలో  మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించండి. ఇది అతివిస్తారమైన భాగం. అయినప్పటికీ, ఇది చాలా అవసరం మరియు రోజువారీ జీవితంలో కూడా ఆచరణాత్మకంగా అనుసరించాలి. అనువాదకుల గమనిక: సాధారణ పదాలకై శ్రీవైష్ణవులు అద్భుతమైన సాంప్రదాయ పదాలను ఉపయోగించారు. ఈ విభాగంలో ఎక్కువ భాగం తమిళ్ పదాలతో వ్యవహరిస్తున్నాము, అయితే ఇదే సూత్రం ఇతర భాషలలో కూడా వర్తిస్తుంది. ఏ భాషలోనైనా, ఒకే చర్యను ఎన్నో పదాలతో వివరించవచ్చు. శ్రీవైష్ణవులు కావడంతో, మనం గౌరవప్రదమైన పదాలను ఉపయోగించాలని ఇక్కడ వివరించబడింది. ఇప్పుడు ఈ విభాగాన్ని చూద్దాం.

  • మనల్ని శ్రీవైష్ణవులు పిలిచినప్పుడు, మనం “అడియేన్” (“దాసన్” అని వినయంతో స్పందించాలి), లౌకిక వ్యక్తులు పిలిచినప్పుడు, మనం “ఏంటి” (ఏంటి, ఎందుకు పిలిచారు) అని స్పందించవచ్చు. అలా కాకుండా మార్చి చేయడం ఒక అడ్డంకి. అలాగే, మనం పొరపాటున లేదా అజాగ్రత్త కారణంగా తప్పుగా స్పందిస్తే, పశ్చాతాప్పడి దానిని వెంటనే సరిదిద్దుకోవాలి. అలా చేయకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ఏదైనా తప్పు జరిగినపుడు గమనించవలసిన ముఖ్యమైన అంశం. ఒక పొరపాటుకి మనం ప్రాయశ్చిత్తం చేసినప్పుడు – మనం ఆ తప్పుని తెలుసుకొని, అదే తప్పును మరలా చేయకూడదు.
  •  శ్రీవైష్ణవులుతో మాట్లాడేటప్పుడు, గౌరవప్రదమైన భాషను ఉపయోగించకపోవడం ఒక అడ్డంకి. “విన్నప్పం అరుళిచ్చెయ్తరుళ” (దయచేసి పఠించండి), “తిరుక్కై విళక్కియరుళ (దయచేసి మీ చేతులు కడుక్కోండి), “చురుళముతు అముదుచెయ్తరుళ” (దయచేసి ఆకూవక్క స్వీకరించండి), “కణ్వళర్న్తరుళ” (దయచేసి నిద్రపోండి) వంటి పదాలు. శ్రీవైష్ణవుల పరిభాషలో “అరుళ” (మమ్మల్ని ఆశీర్వదించండి), “అముదు” ( ప్రసాదం) మరియు “తిరు” (పూజ్యనీయమైన) మొదలైన పదాలను సాధారణంగా ఎదుటి వ్యక్తి పట్ల గౌరవం మరియు భక్తిని వ్యక్తం చేయడానికి ఉపయోగిస్తారు. వీటిని “పూజ్యోక్తి” అని పిలుస్తారు – కీర్తించే పదాలు. వీటిని ప్రపన్నోక్తి (ప్రపన్నుల భాష) అని కూడా అంటారు. తరువాత వివరణలో, భౌతిక వ్యక్తులు సాధారణంగా ఉపయోగించే పదాల గురించి మరియు ప్రపన్నులు అలాంటి పదాలను ఉపయోగించరాదని వివరించబడింది. మొదట ఈ భాగంలో, సరైన పరిభాష వివరించబడింది ఆ తరువాత భాగంలో, మనకు సరికాని పరిభాష వివరించబడింది. మనం శ్రీవైష్ణవులకు “విన్నప్పం అరుళిచ్చెయ్తరుళ” అని చెప్పినప్పుడు, దీని అర్థం, పఠనం ప్రారంభించమని ప్రముఖ అధ్యాపక స్వామిని అభ్యర్థించడం. ఆలయ సన్నిధుల్లో, దివ్య ప్రబంద గోష్టి సమయంలో, ప్రముఖ అధ్యాపకులు తమతో పాటు పఠనం చేయమంటూ “సాదిత్తరుళ” అని చెప్పి తనియన్లు పఠించడం ప్రారంభిస్తారు. అక్కడున్న అందరూ అనుసరిస్తూ పారాయణం చేస్తారు. ప్రత్యేక సందర్భాలలో (కొన్ని సన్నిధులలో ఎప్పుడూ), అర్చకులు లేదా మణియకారర్ (కార్యనిర్వహణాధికారి) ఇలా అంటారు – “అరుళప్పాడు సాధు శ్రీవైష్ణవర్గళ్”, లేదా “అరుళప్పాడు రామానుసనడియార్గళ్” లేదా “అరుళప్పాడు తిరువాయ్మొళి విణ్ణాప్పం చెయ్వార్”. ఆ గోష్టికి నాయకుడు (మరియు ఇతరులు కూడా) “నాయన్ఱే  నాయన్ఱే” (నీ సేవకై ఈ శునకము ఇక్కడ ఉంది) అని అంటారు – ఆళ్వారులే తమను తాము శునకాలుగా పిలుస్తూ, వారి యజమాని భగవానుడి విశ్వాస సేవకులమని సూచిస్తున్నారు) ఆపై పఠనం ప్రారంభిస్తారు . ఇది సాధారణంగా చాలా చోట్ల కనిపిస్తుంది. అదేవిధంగా, శ్రీవైష్ణవులతో వ్యవహరించేటప్పుడు ఇలాంటి గౌరవప్రదమైన పదాలను చాలా వినయంతో వాడాలి.
  • భౌతిక వ్యక్తులతో మాట్లాడేటప్పుడు  “వర్తై చొల్లు” (చెప్పు), “ఇరు” (వేచి ఉండు / కూర్చో), “ఎణ్ణెయిడు”(నూనె ఇవ్వు), “ఉఱంగు” (నిద్రపో ) బదులుగా గౌరవప్రదమైన పదాలను వాడటం మొదలైనవి ఒక అడ్డంకి. భౌతిక వ్యక్తులతో మాట్లాడేటప్పుడు మనం శ్రీవైష్ణవ పరిభాషను వాడే అవసరం లేదు, ఏమైనప్పటికీ అలాంటి పదాలను వారు అర్థం చేసుకోలేరు.
  • ఈ కింది పదాల అర్థాలను సరిగ్గా తెలుసుకోకపోవడం, వాటి విలువను తెలియకుండా వాటిని ఉపయోగించడం అవరోధాలు – పదాలు: తీర్థమాడ (స్నానం చేయుట), ప్రసాదప్పడ (ప్రసాదం స్వీకరించడం – తినడం), అముదుపడి (అన్నం), కఱియముతు (కూరగాయలు), అడిసిల్/తిరుక్కణ్ణముతు (పాయసం) , ప్రసాదం (భగవాన్ / భాగవతుల అవశేషాలు), తీర్థం (పరిశుద్ధపరచబడిన నీరు), తిరుమంజనం (పెరుమాళ్ తిరువారాదనం కోసం ఉపయోగించే నీరు, ఈ పదాన్ని భగవానుడి స్నానానికి కూడా వాడతారు), ఇలైప్రసాదం/ ఇలైఅముదు (అరటి ఆకులో వడ్డించిన ప్రసాదం), మూన్రావతు (ఆకువక్కలో కలిపే సున్నం).
  • సాధారణ పదాలు  కుళిక్క (స్నానం చేయడం), ఉణ్ణ/తిన్న(తినడానికి), అరిసి (బియ్యం), చోఱు (అన్నం), కఱి (కూర), తణ్ణీర్ (నీళ్ళు),వెత్తిలై (తమలపాకులు), సుణ్ణాంబు (సున్నం) మొదలైనవి వాడటం ఒక అడ్డంకి.
  • తిరువిల్లత్ తేవర్ (తిరు  – శ్రీ మహాలక్ష్మి సంబంధం లేని అన్య దేవతలు) అని పిలువబడే దేవతాంతరముల కోసం ఈ క్రింది గౌరవప్రదమైన పదాలను ఉపయోగించడం ఒక అడ్డంకి. ఆ పదాలు: తిరుపతి (తిరుమల తిరుపతి  – ఇక్కడ భగవానుడు తమ సంకల్పముతో ప్రసన్నంగా  ఉంటున్నదివ్య దేశం), తిరుచ్చోలై (తిరుమాలిరుంచోలై, దివ్య తోట), తిరుప్ పొయ్గై (దివ్య పుష్కరిణి). తిరుక్కోపురం (దివ్య గోపురం), తిరుమదిళ్ (దివ్య ప్రాకారం), తిరువీధి (తిరుమాడవీధులు), తిరుమాలిగ (ఆచార్యుల/శ్రీవైష్ణవుల గృహాలు), తిరువాసల్ (దివ్య ప్రధాన ద్వారం), తిరుమండపం (దివ్య మండపం), తిరుచుఱ్ఱు (సన్నీధి చుట్టూ ప్రదక్షణ చేసేదారి), తిరువోలక్కం (దివ్య గోష్ఠి), తిరుప్పళ్ళియఱై (భగవానుడి దివ్య సన్నిధి), తిరుప్పళ్ళిక్ కట్టిల్ (దివ్య సింహాసనం/పడక), తిరుమేర్కట్టు (విధానం – వస్త్రంతో అలంకరించిన పై కప్పు), తిరుత్తిరై (దివ్య తెర), తిరుక్కొత్తొలియల్ (ప్రసాదాన్ని కప్పడానికి ఉపయోగించే దివ్య వస్త్రం), తిరువెణ్ చామర (దివ్య వింజామర), తిరువాలవట్టం (దివ్య విసనకర్ర), తిరువడి నిలై (చరణాలు/పాదుకలు), తిరుప్పడికం (తిరువారాదన తీర్థం సేకరించే పాత్ర), తిరుమంజనక్కుడం (తిరుమంజనం/తిరువారాదనం చేయడానికి నీళ్ళు తెచ్చే బింద), తిరుప్పరికరం (అవసరమైన సామగ్రి), తిరువందిక్ కాప్పు (ఊరేగింపు తరువాత చివర్న ఇచ్చే హారతి), తిరువిళక్కు (దివ్య దీపాలు), తిరుమాలై (దివ్య మాలలు), తిరువాబరణం (దివ్య ఆభరణాలు), తిరుప్పళ్ళిత్ తామం (తుళసి పూసలతో చేసిన మాల), తిరుమేని (తల నుండి పాదాలవరకు – దివ్య శరీరం), తిరునాళ్ (ఉత్సవాలు) మొదలైనవి. అనువాదకుల గమనిక:  భగవాన్, ఆళ్వారులు, ఆచార్యలు మరియు శ్రీవైష్ణవుల కోసం ఏ పదాన్నైనా ఉపయోగించినప్పుడు, మనం ఎప్పుడూ “తిరు” ని ఉపసర్గగా ఉపయోగించాలి. అలా చేయడం ద్వారా మనతో వ్యవహరించే వ్యక్తి పట్ల మనకున్న భక్తిని  చూపించినట్లవుతుంది. కానీ శ్రీ మహాలక్ష్మి యొక్క ప్రత్యక్ష అనుబంధం లేని ఇతర దేవతలకు వర్తించదు. తిరుమళిసై ఆళ్వార్ నాన్ముగన్ తిరువంతాదిలో  “తిరువిల్లాత్ తేవరై తేఱేన్మిన్ దేవు” –  మహాలక్ష్మితో సంబంధం లేని దేవతలను నేను పరిగణలోకి తీసుకోను అని అన్నారు.
  • శ్రీవైష్ణవులు “కోయిల్” కు బదులుగా “శ్రీరంగం” అని అనడం, తుమ్మిన తరువాత “తిరువరంగం” అని పలుకక పోవడం. ఇతర దివ్య దేశ పేర్లును పలుకడం – తిరుమలైని  “తిరువేంకటం” అని అనడానికి బదులుగా “వేంకటం” అని అనడం, “పెరుమాళ్ కోయిల్” కి బదులుగా “కాంచీపురం” అని అనడం, “తిరువనంతపురం” కు బదులుగా “అనంత సయనం” అని అనడం అడ్డంకులు. ఇక్కడ, దివ్య దేశాలకు అనువైన పరిభాష నొక్కి చెప్పబడింది. శ్రీవైష్ణవ సాంప్రదాయంలో “కోయిల్ ” (ఆలయం) అంటే ఇది సహజంగా శ్రీరంగాన్ని సూచిస్తుంది. అదేవిధంగా “తిరుమలై” అంటే తిరువెంకటం మరియు “పెరుమాళ్ కోయిల్” అంటే “కాంచిపురం”. ఆపై తిరునారాయణపురం (మేల్కోటె) – ఈ నాలుగు శ్రీవైష్ణవులకు గొప్ప ప్రాముఖ్యత గల క్షేత్రాలు. శ్రీవైష్ణవులు సాధారణ పదాలకు బదులుగా సంప్రాదాయం పదాలను ఉపయోగించాలి. అలాంటి పరిభాషల గురించి తెలుసుకొని వాటిని సరిగ్గా వాడాలి. అలాగే, మనం తుమ్మినప్పుడు శుభప్రదమైన పేర్లను పలకడం ఆనవాయితి. ఈ సందర్భంలో, మనం “తిరువరంగం” అని మాత్రమే పలకాలని అంటారు. అనువాదకుల గమనిక: ఒకసారి భట్టార్ ఉపన్యాసం ఇస్తున్నప్పుడు, గోష్టిలోని ఒక శ్రీవైష్ణవుడు తుమ్ముతూ “వేంకటం” అని అంటాడు. భట్టార్ చాలా కోపంగా “తిరువరంగం అని మాత్రమే అనాలి” అని కోపగించుకుంటారు. ఆ శ్రీవైష్ణవుడు నిశ్శబ్దంగా అంగీకరిస్తాడు. కానీ అతను తిరుమల తిరుపతికి చెందినవాడు – కాబట్టి అతను తిరిగి వెళ్లి తిరుమలలోని అనంతాళ్వాన్తో ఈ విషయం చర్చిస్తాడు. అనంతాళ్వాన్ అతనికి ఒక విషయం చెప్పి తిరిగి భట్టార్‌ వద్దకు పంపుతాడు. అతను మళ్ళీ ఉపన్యాసం వింటూ మళ్ళీ తుమ్ముతాడు. అతను మళ్ళీ “వేంకటం” అని అంటాడు – భట్టర్ గమనించి, “తిరువరంగం అని అనాలని నేను ఇప్పటికే చెప్పాను – ఈ తప్పును మళ్ళీ ఎందుకు చేస్తున్నావు?” అని ప్రశ్నిస్తారు. ఆ శ్రీవైష్ణవుడు జవాబిస్తూ “తిరుమంగై ఆళ్వారులు స్వయంగా వెఱువాతాళ్ పాసురం (పెరియ తిరుమొళి 5.5.1) లో ‘వేంకటమే’ అని అన్నారు, ఇది శ్రీరంగనాథుని నుండి వచ్చింది కదా? ” అని సమాధానం ఇస్తారు. భట్టర్, అతనికి చాలా తెలివిగా సమాధానమిస్తూ “అది ఆళ్వార్ చెప్పింది కాదు, పరకాల నాయకి మాతృభావంతో ఆళ్వారులు పాడారు. ఒకవేల పరకాల నాయకియే అయ్యుంటే, ఆమె అక్కడ కూడా తిరువరంగం అని మాత్రమే అనుండేది” అని వివరిస్తారు. భట్టార్ యొక్క వివరణతో ఆ శ్రీవైష్ణవుడు ఆమోదిస్తాడు.

ఇక్కడి నుండి శ్రీ రామాయణం మరియు ఇతర పురాణ పురుషుల పేర్లును సాంప్రదాయ దృష్ఠి నుండి వివరించబడ్డాయి. ప్రతి వ్యక్తిత్వానికి నిర్దిష్ట పేర్లు ఉన్నాయి, అవి వారిలో ఉన్న గుణాలను వివరిస్తాయి. అలాంటి వారికై సాధారణ పేర్లకు బదులుగా మన సాంప్రదాయ పరిభాషను ఉపయోగించాలని సిఫార్సు చేయబడింది. సాధారణంగా శ్రీ రామాయణం దివ్య శాస్త్రం అని ప్రశంసించబడింది, ఇది భక్తి మార్గాన్ని వివిధ రూపాల్లో చూపిస్తుంది.

  • “పెరుమాళ్” కు బదులుగా “శ్రీ రామ” అని అనడం, నాచియార్ (లేదా పిరాట్టి) కి బదులుగా “సీతా” అని అనడం, “ఇళయ పెరుమాళ్” కు బదులుగా “లక్ష్మణ” అని అనడం, “కృష్ణ” కి బదులుగా “శ్రీ కృష్ణ” అని అనడం (కృష్ణుడు ఆవులమంద కాపరిగా అందరి స్నేహితుడిలా ఉండటానికి ఇష్టపడతాడు, భక్తితో వ్యవహరించడం ఇష్టపడడు), “అళగియ సింగర్” (అందమైన సింహం ముఖం) కు బదులుగా “శ్రీ నృసింహ” అని అనడం – తిరుమళిసై ఆళ్వార్ నాన్ముగన్ తిరువంతాదిలో ఇలా అన్నారు – “అళగియాన్ తానే అరియురువన్ తానే” – సింహం ముఖం ఉన్న భగవానుడు అత్యంత సుందరుడు.  అనువాదకుల గమనిక: విష్ణు సహస్రనామంలో కూడా చెప్పబడింది “నారసింహా వపు శ్రీమాన్” – అతి సుందరుడైన సింహ ముఖ భగవానుడు), ” శ్రీ గుహన్ పెరుమాళ్” కు బదులుగా “గుహన్ ” అని అనడం (శ్రీ రాముడు గుహుడ్ని తన సొంత సోదరుడిగా స్వీకరించినందున, వారిని గుహ పెరుమాళ్ అని పిలుస్తారు), “తిరువడి” కి బదులుగా “హనుమాన్” అని అనడం, “మహారాజ” కు బదులుగా “సుగ్రీవ” అని అనడం, “పెరియ ఉడైయార్” కు బదులుగా “జాటాయు” అని అనడం, “తిరు తుళాయ్” కి బదులుగా “తుళసి” అని అనడం (ఆళ్వారులు చాలా చోట్ల “తుళాయ్” అనే పదాన్ని ఉపయోగించారు) అడ్డంకులు.
  • భగవానుని యొక్క గొప్ప భక్తుల పేర్లకు ముందు ఆళ్వాన్  / ఆళ్వార్  పదాన్ని జోడిస్తారు.  శ్రీ విభీషణాళ్వాన్, శ్రీ గజేంద్రాళ్వాన్, తిరువాళియాళ్వాన్ (సుదర్శన చక్రం), శ్రీ పాంచజన్యాళ్వాన్ (శంఖం), శ్రీ భరతాళ్వాన్, శ్రీ శతృఘ్నాళ్వాన్, కోయిల్ ఆళ్వాన్  (భగవానుని సన్నిధి), నమ్మాళ్వార్ (శ్రీ శఠకోపుడు). అలా చేయకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పెరియవాచాన్ పిళ్ళై  కృష్ణుడి పట్ల అంతులేని భక్తి ఉన్న శవాల్ని తినే గంటా కర్ణను “శ్రీ గంటాకర్ణాళ్వాన్” అని పిలిచేవారని మనం గమనించవచ్చు. అనువాదకుల గమనిక: సాధారణంగా ఆళ్వాన్ / ఆళ్వార్ అంటే భగవత్ అనుభవంలో (దివ్యానుభవాలు) మునిగిపోయిన వ్యక్తి అని అర్థం. భగవాన్ పట్ల తమకున్న అనుబంధాన్ని కీర్తింపచేయడానికి అలా కొంతమంది వ్యక్తిత్వాలకు ఉపయోగించబడుతుంది. ఎంతో మంది ఆచార్యలను ఆళ్వాన్  – కూరతాళ్వాన్, ఎంగళాళ్వాన్, నడాతూరాళ్వాన్, మిళగాళ్వాన్ అలా భగవానుడితో వారికున్న మహత్తైన అనుబంధానికై  కీర్తింపబడ్డారు.
  • “తీర్థ నాయనార్” కు బదులుగా “సాలగ్రామం” అని అనడం ఒక అడ్డంకి. గంటకీ నది సమీపంలో సాలగ్రామం అని పిలువబడే దివ్య దేశంలో భగవాన్ శిలా రూపంలో (రాతి రూపంలో) దర్శనమిస్తారు. ఇటువంటి శిలలను సాధారణంగా “సాలగ్రామం” అని పిలుస్తారు. కానీ ఇది సరైనది పదం కాదు (శ్రీవైష్ణవ పరంగా). తీర్థ నాయనార్ అని పిలవాలి (తీర్థం – నీళ్ళ నుండి వస్తారు కాబట్టి). అతన్ని “శ్రీ మూర్తి” అని కూడా పిలుస్తారు. అనువాదకుల గమనిక: సాలగ్రామ శిలలు చాలా పవిత్రమైనవి. ఎమ్పెరుమాన్  గొప్ప కరుణతో శిల రూపంలో దర్శనమిస్తారు. ఎవరైనా ఇంట్లో పెట్టుకొని, కనీస అవసరాలతో వారిని ఆరాధించవచ్చు. తీర్థ అంటే స్వచ్ఛమైన / పవిత్రమైన – ఎమ్పెరుమాన్  యొక్క “శ్రీ మూర్తి” యొక్క దివ్య రూపం అత్యంత పవిత్రమైనది – అందువల్ల కూడా అతన్ని తీర్థ నాయనార్ అని పిలుస్తారు. నాయనార్ అంటే “ప్రభువు” లేదా “అత్యంత గౌరవనీయుడు” అని అర్థం.
  • ప్రత్యేక మహిమ గల పదాలు తెలియకపోవడం ( మరియు ఉపయోగించడం ) ఒక అడ్డంకి.  అవి –
    • శ్రీమత్ ద్వారపతి నాయనార్ – భగవాన్ ఆలయ ప్రధాన ద్వార పాలకుల పేర్లు మొదలైనవి.
    • తిరువాసల్ కాక్కుం ముదలిగళ్ – వీరు ఆలయం లోపల (లోని సన్నీధి) ద్వార పాలకులుగా ఉండేవారు. తిరుప్పావై 16వ పాసురంలో – “నాయగనాయ్ నిన్ర నందగోపనుడైయ కోయిల్ కాపానే! తోరణ వాయిళ్ కాప్పానే!”అని అన్నారు. గుడిలో అనేక ప్రాంగణాలను (సింహ ద్వారం, లోని సన్నిధి ద్వారం మొదలైనవి) రక్షించే భగవాన్ యొక్క సేవకులు.
    • సేనై ముదలియార్ – విశ్వక్సేనుడు, భగవాన్ సేవకులకి సేనాధిపతి.
    • నంబి మూత్త పిరాన్ – కృష్ణుని అన్నగా ఎప్పుడూ అతని జాగ్రత్తలు చూసుకునే వ్యక్తిగా కీర్తింపబడిన బలరాముడు.
    • శ్రీ మాలాకారర్ – శ్రీ విష్ణు పురాణంలో “మాల్యోపజీవనః”గా పేర్కొనబడిన పూలదండలమ్మే పూలవాడు అతను. అనువాదకుల గమనిక: అతను తన పవిత్రభావంతో అందమైన దండలను (ప్రతిఫలం ఆశించకుండా) సమర్పించి కృష్ణుడిని ఎంతో సంతృప్తి పరచారు.
    • శ్రీ విదురుడు – విదురుడు (దృతరాష్ట్రుని మరియు పాండు సోదరుడు) కృష్ణుడి గొప్ప భక్తుడు, వీరిని విదురాళ్వాన్ అని కూడా పిలుస్తారు. అనువాదకుల గమనిక: అతను పరమానందంలో మునిగిపోయి అరటి పండును పడేసి తొక్కను మాత్రమే కృష్ణుడిని సమర్పించి “మహా మతిః” (గొప్ప తెలివితేటలు ఉన్నవాడు) గా కీర్తింపబడ్డాడు. నిజమైన తెలివంటే భగవాన్ పట్ల గొప్ప భక్తి కలిగి ఉండటమే.
    • శ్రీ నందగోపుడు – కృష్ణుడిని పెంచి పెద్ద చేసిన నంద మహరాజు. అనువాదకుల గమనిక: కృష్ణుడి పట్ల ఆయనకున్న గొప్ప ప్రేమానుబంధం వల్ల వీరు కూడా వ్యాఖ్యానాలలో గొప్పగా కీర్తింపబడ్డాడు.
  • మన ఆచార్యులు ఉపయోగించని భగవాన్నామాలను  పఠించడం / ఉపయోగించడం ఒక అడ్డంకి.  హరీష్, సురేష్, నరేష్, మొదలైన భగవాన్ పేర్లు ఈ మధ్య కాలంలో ఎక్కువ వింటున్నాము – కాని అలాంటి పేర్లను మన ఆచార్యులు ఉపయోగించలేదు కాబట్టి మనం కూడా వాటిని వాడకూడదు.
  • మన పెద్దలు ఎంతో ఆనందంతో ఉపయోగించిన ఆచార్యల పేర్లను పఠించడం / ఉపయోగించకపోవడం ఒక అడ్డంకి. “పిళ్ళై”, “ఆళ్వాన్”, “ఆండాన్”, “నంబి” వంటి అనేక అద్భుతమైన పేర్లను ఉపయోగించి మన పుర్వాచార్యులు నిజమైన ఆచార్యలను కీర్తింపజేశారు. ఇటువంటి  పేర్లును మనం గుర్తుచేసుకొని ఆదరించాలి.
  • జన్మ స్థలం, వారి తాతముత్తాతలు  మరియు పుట్టుక ఆధారంగా ఏకాంతులను (భగవానే ఉపాయం ఉపేయంగా భావించిన ఉన్నతమైన శ్రీవైష్ణవులు) పరిశీలించడం ఒక అడ్డంకి.  శ్రీవైష్ణవులను వారి జన్మ ఆధారంగా నిర్ణయించకూడదు (ఇంకా అనేక ఇతర అంశాలు). ఇది మహా పాపం. వారి స్వస్థలం లేదా వంశం ఆధారంగా వివక్షత చూపడం కూడా మహా పాపం. శ్రీవచన భూషణం సూత్రం 79 మరియు 194 నుండి 200 వరకు, ఈ సూత్రాన్ని వివరించారు. దయచేసి చదివి స్పష్టం చేసుకోండి. అనువాదకుల గమనిక: పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవచన భూషణ దివ్యశాస్త్రంలో శ్రీవైష్ణవుల మహిమలను గొప్పగా కీర్తించారు. అతను శాస్త్రాల నుండి అనేక సాక్ష్యాలను ముందుపెట్టడం ద్వారా వారి పుట్టుకతో సంబంధం లేకుండా శ్రీవైష్ణవుల స్థానం/స్థాయి గురించి అనేక అపార్థాలను మరియు అపోహలను త్రోసిపుచ్చాడు. మాముణులు, తమ విస్తృతమైన వ్యాఖ్యానంలో, అనేక ప్రామాణాలను మహిమపరుస్తూ వాటిని వివరించారు, కాబట్టి ఈ సూత్రాలను స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవాలి. ఉదాహరణకు, సుత్రం 79లో “ఏకాంతి వ్యాపదేష్టవ్యః” – ఇది విశ్వాక్సేన సంహితా లోని శ్లోకం. ఈ వ్యాఖ్యానంలో, మాముణులు పూర్తి శ్లోకాన్ని అందంగా వివరించారు – “భగవానుడికి పూర్తిగా శరణాగతి చేసిన వ్యక్తిని తన గ్రామంలో, వంశంలో మొదలైనవారిచే మహిమపరచబడడు, కానీ భగవాన్‌తో అతని అద్భుత శాశ్వతమైన సంబంధం ఆధారంగా కీర్తింపబడతాడు”. అటువంటి భాగవతులకు – ప్రతిదీ (గ్రామం, వంశం, గోత్రం, మొదలైనవి) భగవానుడు మాత్రమే అని వారు వివరిస్తున్నారు. 194 నుండి 200 వరకు సూత్రాలలో (ఆ తరువాత మరికొన్ని సుత్రాలు) –  ఈ అంశం http://ponnadi.blogspot.in/2012/08/srivaishnava-lakshanam-7.html లో భాగవత అపచారం వివరంగా చర్చించబడింది.
  • క్కడి నుంచి ఒక శ్రీవైష్ణవులు తన శరీరాన్ని విడిచిపెట్టినప్పుడు (చనిపోయేటప్పుడు) ఉపయోగించాల్సిన పదాల  వివరణ గురించి చర్చించడం ప్రారంభిద్దాము. మరణం అనే ఈ అంశాన్ని వేరే రకాలుగా వివరించబడింది. ఆళ్వారులు “పణికండాయ్ చామాఱే” అని అన్నారు – చామాఱే అంటే “మరణించడం” అని అర్థం. “మరణమానాల్ వైకుంఠం” – శ్రీవైష్ణవుడు మరణించిన తరువాత శ్రీవైకుంఠం (పరమపదం) చేరుకుంటాడు. శ్రీవైష్ణవ పరంగా ఈ రోజుల్లో ఎవరైనా మరణిస్తే, “ఆచార్య తిరువడి అడైన్తార్” అని తెలియచేస్తారు . “తిరువడిచ్ చార్ంతార్ ” (తిరువడి అంటే ఆచార్యుల/భగవానుడి చరణ కమలాలు,  తిరువడి చార్ంతార్ అంటే ఆచార్యుల పాద పద్మాలను చేరుకున్నారు లేదా “పరమపదం ఎయ్తినార్” – పరమపదం చేరుకున్నారు) వంటి పుర్వచార్యుల సాహిత్యంలో మరణానికి భిన్నమైన శ్రీవైష్ణవ పదాలు ఉన్నాయి. ఇంకా “తిరునాడు అలంకరిత్తార్” – ఆ వ్యక్తి చేరుకుని ఆ దివ్య ప్రదేశాన్ని అలంకరిస్తునాడు, “అవతారం తీర్థం ప్రసాదిత్తాయిత్తు” – అవతారం/జీవితం ముగిసినది. 
  • ఇక్కడి నుండి శ్రీవైష్ణవుల రకం ఆధారంగా, తగిన పదబంధాన్ని ఉపయోగించాలి – అలా చేయకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పరమపదం మరియు తిరునాడు రెండూ ఒకటే – కేవలం భాష వేరు అంతే – పరమపదం  సంస్కృత పదం మరియు తిరునాడు తమిళ్ పదం. అయినప్పటికీ, పరమపదం ఒక సాధారణ పదం మరియు తిరునాడు ఒక ప్రత్యేక పదం. ఆచార్య శ్రేష్ఠులు తమ శరీరాన్ని విడిచిపెట్టినప్పుడు మాత్రమే “తిరునాడు అలంకరిత్తార్” అని కీర్తిస్తారు. వేర్వేరు వ్యక్తిత్వాలకు వేర్వేరు పదాలు ఎలా ఉపయోగించబడతాయో స్థాపించడం చాలా కష్టం – ఆ అంశాన్ని మన పెద్దల నుండి అవసరమైన విధంగా నేర్చుకోవచ్చు.  అనువాదకుల గమనిక: అంతిమోపాయ నిష్ఠలో, క్రింది చరిత్రం వివరించబడింది. పరవస్తు పట్టర్పిరాన్ జీయర్ అన్నారు –  ఉడయవర్ పరమపదం అధిరోహించిన తరువాత వడుగ నంబి కొంతకాలం జీవించి ఉన్నారు. కానీ, చివరికి వారు కూడా పరమపదాన్ని అధిరోహిస్తారు. ఒక శ్రీవైష్ణవుడు భట్టార్ వద్దకు వెళ్లి “వడుగ నంబి పరమపదానికి అధిరోహించారు” అని చెబుతారు. భట్టార్ దానికి స్పందిస్తూ “వడుగ నంబిని మీరు అలా అనకూడదు”. ఆ శ్రీవైష్ణవుడు “ఎందుకు కాదు?  అతను పరమపాదానికి అధిరోహించాడని మనం అనకూడదా?” అని అడుగుతాడు. ప్రపన్నులకు మరియు ఉపాసకులకు (భక్తి యోగులుగా వారి స్వయం ప్రయత్నంతో పరమపదాన్ని సాధించేవారు) పరమపదం అన్న పదం ఉపయోగించవచ్చు. కానీ వడుగ నంబి విషయం వేరు. భట్టార్ వివరిస్తూ “వడుగ నంబి ఎంపెరుమానార్ యొక్క పాద పద్మాలను చేరుకున్నారని అనాలి” అని అందంగా వివరిస్తారు  – ఈ విషయాన్ని తమ ఆచార్యులు (మాముణులు) తనుకు వివరించారని చెబుతారు. ఇలాంటి సంఘటన పెరియాళ్వార్ తిరుమొళి 4.4.7 పాసుర వ్యాఖ్యానంలో కూడా వివరించబడింది. ఇక్కడ, సాధారణ శ్రీవైష్ణవులు ఈ ప్రపంచాన్ని విడిచిపెట్టినపుడు “తిరువడిచ్ చారంతార్” అన్న పదం సూచించబడింది. భాగవత కైంకర్యంతో సంబంధం ఉన్న ప్రత్యేక శ్రీవైష్ణవుడు దేహం విడిచి పెడితే వారిని “తిరునాడు అలంకరిత్తార్” అని అనాలి. ఆచార్య కైంకర్యంతో సంబంధం ఉన్న ప్రత్యేక శ్రీవైష్ణవుడు దేహం విడిచి పెడితే వారిని “ఆచార్య తిరువడి అడైంతార్” అని అనాలి.
  • శ్రీవైష్ణవులను గాయపరిచే రీతిలో మాట్లాడటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ఎప్పుడూ మంచిగా మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించాలి. “సత్యం బ్రూయత్ ప్రియం బ్రూయాత్” సత్యాన్ని మాట్లాడేటప్పుడు కూడా, ఎదుటి వ్యక్తిని గాయపరచకుండా మాట్లాడాలి అని శాస్త్రంలో చెప్పబడింది.
  • వింటున్న వ్యక్తి యొక్క హృదయాన్ని కదిలించే రీతిలో మాట్లాడటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీ రాముడు “మృదు పూర్వంచ భాషతే” (పూర్వా భాషి) అని పిలుస్తారు.  ఇతరులను కలిసినపుడు మొదట దయగల మాటలతో విచారణ చేయుట. మన ఆచార్యలు కూడా ఇతరులను బాధించకుండా చాలా మృదువుగా మాట్లాడతారు. కాబట్టి ఈ విషయంలో మన ఆచార్యులను మనం అనుసరించే ప్రయత్నించవచ్చు.
  •  మన స్వంత లోపాల గురించి మాట్లాడక పోవడం, భౌతిక వ్యక్తుల తప్పుల గురించి మాట్లాడటం, తమ మంచి లక్షణాలను (సొంత మహిమలు) గురించి చెప్పడం అవరోధాలు. “అహామాస్మి అపరాదానాం ఆలయః” లో చెప్పినట్లుగా – అన్ని లోపాలకు నివాసం నేను , మనల్ని మనం చాలా తక్కువ స్థాయిలో ఎంచుకోవాలి. నమ్మాళ్వార్ “తీవినైయో పెరితాల్” – నా తప్పులు/ దోషాలు చాలా ఉన్నాయి అని అన్నారు. ఎదో కొన్ని మంచి లక్షణాలు ఉంటే, అవి గమనించి స్వీకరించడం ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క పని. మన స్వంత కీర్తిని మనం ప్రచారం చేయనవసరం లేదు.
  • భగవాన్ మరియు భాగవతుల  మహిమల గురించి మాట్లాడకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవాన్లో లోపాలు లేవు. వారిని అమలన్ (మచ్చలేని – లోపం లేని) గా కీర్తిస్తారు. భాగవతులు కూడా పవిత్రమైనవారు – అయినప్పటికీ ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో ఉన్న కారణంగా, వాళ్ళు చిన చిన్న లోపాల వల్ల ప్రభావితమవుతారు. అయినప్పటికీ మనం ఆ చిన్న లోపాలను పట్టించుకోకుండా వారి శుభ లక్షణాలను కీర్తించాలి. భగవతులలో లోపాలు ఎంచడం ఒక పెద్ద తప్పు.
  • భగవాన్ మహిమలపై మాత్రమే దృష్టి పెట్టి, ఆచార్యుల మహిమలను విస్మరించడం ఒక అడ్డంకి. మనం ఇంతకుముందు చర్చించినట్లుగా, భగవాన్ మచ్చలేని స్వచ్ఛమైనవాడు. భాగవతులు కూడా వేదకప్ పొన్ (ఒరగల్లు) అని పిలుస్తారు. వారి దృష్టి, స్పర్శతో, వారు ఇతరులను శుద్ధి చేస్తారు. దీనికి సంబంధించిన సంఘటన ఒకటుంది (ఇంతకు ముందే మనం చూశాము). ఒక శ్రీవైష్ణవ కుమారుడు దుస్నేహితుల కారణంగా దారితప్పాడు. ఆ తండ్రి తన కొడుకు పరిస్థితి చూసి బాధపడతాడు. కానీ ఒక రోజు, అకస్మాత్తుగా, శ్రీవైష్ణవ బాలుడు మారిపోయి శిఖ, యగ్యోపవీతం, తిలకం మొదలైనవాటితో వచ్చి తన తండ్రికి నమస్కారాలు అర్పిస్తాడు. ఆ శ్రీవైష్ణవుడు పరమానందంతో ” కూరత్తాళ్వాన్ నెన్నేమైనా చూశాడా? తన దివ్య దృష్టితో నిన్నాశీర్వదించి శుద్ధి చేశాడా? అని అడుగుతారు. భాగవత దయ వల్ల మాత్రమే తన కుమారుడు సంస్కరించబడ్డాడని అతను గట్టి నమ్మకంతో ఉన్నాడని దీని నుండి మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు. భగవాన్ మహిమల కంటే భాగవతుల కీర్తి గొప్పది. భాగవతులలో అచార్యుడు నాయకుడు – తమ ఆచార్యుని గురించి పొగిడి మాట్లాడాలి.
  • ఆధ్యాత్మిక విషయాల అవగాహన ఉన్న వ్యక్తి, ఆళ్వారుల/ ఆచార్య పాసురాలు / స్థోత్రాలను నిరంతరం పఠించాలి. అలా చేయకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పాసురములను పఠించేటప్పుడు వాటి దివ్య అర్థాలను కూడా ధ్యానించాలి. అచార్యులచే వ్రాయబడిన అనేక గ్రంథాలను కూడా సరిగ్గా అధ్యయనం చేసి ఎప్పటికప్పుడు గుర్తుంచుకోవాలి.
  • ఆచార్యులు సూచించిన గురుపరంపరా మంత్రం మరియు ద్వయ మహామంత్రం మినహా ఇతర మంత్రాలను పఠించడం,  గురుపరంపరా మంత్రం మరియు ద్వయ మహామంత్ర నిత్యజపం మానుకోవడం అవరోధాలు. ద్వయ మహామంత్రం రహస్య త్రయం (తిరుమంత్రం, ద్వయం మరియు చరమ స్లోకం)ను సూచిస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: మన పూర్వాచార్యులు ద్వయ మహామంత్రాన్ని నిరంతరం ధ్యానించే వారని మనం అర్థం చేసుకోవాలి, ద్వయ మహామంత్రాన్ని మొదట గురు పరంపరను పఠించకుండా స్వతంత్రంగా పఠించలేమని కూడా మనం అర్థం చేసుకోవాలి, అనగా నేరుగా పిరట్టిని పెరుమాళ్ని ఆశ్రయించకుండా గురుపరంపర సహాయంతో ఆశ్రయిస్తాము. ఈ కారణంగానే మన ఆచార్యులు ద్వయ మహామంత్రాన్ని పఠించే ముందు గురు పరంపరా మంత్రాన్ని ఎప్పుడూ పఠించేవారు.

ద్వయ మహామంత్రానికి ముందు పఠించాల్సిన గురు పరంపరా మంత్రం ఇక్కడ ఉంది:

అస్మద్ గురుభ్యో నమః (తమ సొంత ఆచర్య)

అస్మద్  పరమగురుభ్యో నమః (తమ ఆచార్యులకు ఆచర్య)

అస్మద్  సర్వగురుభ్యో  నమః (ఆచార్యులందరు)

శ్రీమతే రామానుజాయ నమః (ఎమ్పెరుమానార్)

శ్రీ పరాంకుశ దాసాయ నమః (పెరియ నంబి)

శ్రీమద్ యామున మునయే నమః (ఆళవందార్)   

శ్రీ రామ మిశ్రాయ నమః (మణక్కాల్ నంబి)

శ్రీ పుణ్డరికాక్షాయ నమః (ఉయ్యక్కొణ్డార్)

శ్రీమన్ నాథమునయే నమః (నాథముని)

శ్రీమతే శఠగోపాయ నమః (నమ్మాళ్వార్)

శ్రీమతే విశ్వక్సేనాయ నమః (సేనై ముదలియార్)

శ్రీయై నమః (పెరియ పిరాట్టి)

శ్రీధరాయ నమః (పెరియ పెరుమాళ్)

పిళ్ళై  లోకాచార్యులు తమ శ్రీవాచన భుషణ సూత్రం 274లో – “జప్తవ్యం గురు పరంపరైయుం ద్వయముం”  – గురు పరంపరను మరియు ద్వయ మహామంత్రాన్ని నిరంతరం పఠించాలని వివరించారు.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో – http://ponnadi.blogspot.in/2014/06/virodhi-pariharangal-26.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org