విరోధి పరిహారాలు – 43

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2021/01/24/virodhi-pariharangal-42/

73. పుంస్త్వ విరోధి  – పురుషత్వంలో అవరోధాలు  

    పెరుమాళ్తో (శ్రీ రాముడు – మరియాదా పురుషోత్తముడు – ఆదర్శ పురుషుడు) సీతా పిరాట్టి, లక్ష్మణ పెరుమాళ్ – శ్రీ పెరుంబుదూర్

పుంస్త్వం అంటే మగతనం / పురుషత్వం – పురుషునిగా ఉండటం. దివ్య ప్రబంధం వ్యాఖ్యానాలలో శారీరక స్థితి ఆధారంగా, మగవారిని “మోవాయెళున్తార్” అని పిలుస్తారు (గడ్డం ఉన్న ప్రాంతాన్ని సూచించే ఎత్తైన దవడ అని అర్థం. ఆడవారిని “ములైయెళున్తార్” అని పిలుస్తారు (ఎత్తైన వక్ష స్థలం ఉన్నవారు అని అర్థం). తమ గత కర్మల ఫలితంగా ఈ బాహ్య / శారీరక గుణాలు పొందుతారు. అత్యోన్నత పురుషుడైన భగవానుడిని “ఉత్తమః పురుషః” అని భగవద్గీతలో వివరించిబడింది. ” స్థ్రీ ప్రాయం ఇతరం జగత్” ప్రమాణంలో వివరించినట్లుగా, ఈ విశ్వంలో కర్మానుసారంగా శరీరం పొందిన స్త్రీ అయినా పురుషుడైన అందరూ స్త్రీ వర్గానికి చెందినవారే అని అర్థం. స్త్రీత్వం యొక్క ముఖ్యమైన గుణాలు ఏమిటంటే పూర్తిగా ఆధారపడటం, వినయంగా ఉండటం, సిగ్గుపడటం మొదలైనవి. జీవాత్మ కూడా అంతర్గతంగా పరమాత్మపై పూర్తిగా ఆధారపడి ఉన్నట్లు గుర్తించబడింది. ఇప్పుడు వ్యాఖ్యానానికి వెళ్దాం. అనువాదకుల గమనిక:  ప్రణవంలో “అ” యొక్క అర్థంగా భగవాన్ని కీర్తించారు. పరాశర భట్టర్ తన అద్భుతమైన అష్ట శ్లోకి (ఎనిమిది అద్భుతమైన శ్లోకాలతో కుడి ఉన్న ఈ ప్రబంధం, రాహస్య త్రయం – తిరుమంత్రం, ద్వయం మరియు చరమ శ్లోకం యొక్క అర్ధాలను సమగ్రంగా వెల్లడిస్తుంది) యొక్క మొదటి శ్లోకమును “అకారార్ధో విష్ణుః” అని ప్రారంభించారు. రక్షకత్వము “అకారం” యొక్క ప్రధాన వివరణలలో ఒకటి. రక్షకత్వం అంటే అనవసరమైన అంశాలను తొలగించి, కావలసిన అంశాలను అందించడం. ఒక్క శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే స్వతంత్రుడు, మిగతావారందరూ అతనిపై పూర్తిగా ఆధారపడి ఉంటారు. మన పూర్వాచార్యులు జీవితాల నుండి ఒక ఆసక్తికరమైన సంఘటనను మనం గుర్తు చేసుకోవచ్చు.  పెరియవాచాన్ పిళ్ళై ఈ సంఘటనను తిరునెడుంతాండగం 3వ పాసుర వ్యాఖ్యానంలో తెలియజేస్తున్నారు. పరాశర భట్టర్ పాల మహాసముద్రాన్ని చిలుకుతున్న సంఘటనను వివరిస్తున్నారు. శ్రీ మహాలక్ష్మి పాల సముద్రం నుండి బయటకు వచ్చినప్పుడు, ఆమె నేరుగా శ్రీమన్నారాయణుడి వద్దకు వెళ్లి, అతని వక్షస్థలాన్ని (ఇది ఆమె శాశ్వత నివాసం) అధిరోహించి అతనిని తన భర్తగా స్వీకరిస్తుందని అతను వివరించారు. ఈ సమయంలో, నంజియర్, భట్టర్ను ఇలా ప్రశ్నిస్తారు, “అక్కడ ఎంతో మంది దేవతల సమక్షంలో, బహిరంగంగా ఒక పురుషుని వద్దకు వెళ్ళడానికి ఒక మహిళగా ఆమె సిగ్గుపడలేదా?”. భట్టర్ తెలివిగా “భర్త దగ్గరకు వెళ్ళేటపుడు, అలంకరణ వస్తువులు, బహుమతులు మొదలైనవి తీసుకువెళ్ళే తన చెలికత్తలను చూసి భార్య సిగ్గుపడాలా?” అని జవాబు ఇస్తారు. దీని అర్థం, అక్కడ ఉన్న అందరు జీవాత్మలు (దేవతలు, అసురులు) మగ శరీరాలతో ఉన్నప్పటికీ స్త్రీ స్వభావం గలవారు. ఈ విధంగా, అత్యున్నత స్వాతంత్రం యొక్క ఈ అంశం పురుషత్వంతో ముడిపడి ఉంటుంది,  దీనికి విరుద్ధంగా ఉన్న అంశాన్ని  స్త్రీత్వంతో ముడిపడి ఉంటుంది.

  • గరుడ వాహనుడు అయిన భగవానుడే పురుషోత్తముడు (మగవారిలో ఉత్తముడు) అని  అర్థం చేసుకోవడానికి బదులుగా తనను తాను మగవాడిగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. పురుషుడిగా కీర్తించబడే అర్హత ఉన్న ఒకే ఒక్కడు పురుషోత్తముడు. మిగతా జీవాత్మలందరూ ఆడవారి విభాగంలోకి వస్తారు. మగ శరీరం ఆధారంగా తనను తాను మగవానిగా పరిగణించుకోవడం అజ్ఞానం. ఇది కూడా తప్పు. అనువాదకుల గమనిక: గరుడ వాహనత్వం అత్యున్నత బ్రహ్మం యొక్క ముఖ్యమైన గుణం. గరుడను వేదాత్మ అంటారు – వేదం యొక్క ఆత్మ అని అర్థం. భగవాన్ గరుడపై అధిరోహించడం మరియు  భగవాన్ వైపు గరుడ వేళ్లు చూపడం శ్రీమన్నారాయణుడి యొక్క ఆధిపత్యానికి స్పష్టమైన సూచన. అలాగే, శ్రీమన్నారాయణుడిని పురుషోత్తముడు అని పిలుస్తారు – పురుషులలో ఉత్తమమైన వారు. కాబట్టి, పురుషత్వం శ్రీమన్నారాయణకు మాత్రమే సంబంధించినది.
  •  బ్రహ్మ, రుద్రుడు మొదలైన దేవతలను వారి మగ శరీరాలు కారణంగా వారిని మగవారిగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. ముందు వివరించినట్లుగా, ఈ సూత్రం దేవతులకు కూడా వర్తిస్తుంది. పురుషోత్తముడితో పోల్చినప్పుడు – మిగతా అందరు దేవుళ్ళు మగ శరీరాలు కలిగి ఉన్నప్పటికీ అతని ఆడ ప్రతిరూపాలు మాత్రమే. దీనికి విపరీతంగా పరిగణనలోకి తీసుకోవడం అజ్ఞానం అవుతుంది.
  • మనలో ఉన్న సహజమైన స్త్రీ స్వభావగుణం అతని సహజ పురుష స్వభావానికి ప్రతిరూపమైనదని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అతని సంపూర్ణ స్వాతంత్ర గుణానికి సహకరించి అతనిపై పూర్తిగా ఆధారపడటమే మన నిజమైన స్వభావం,  .
  • మన వద్ద ఉన్న మగ శరీరం మన కర్మానుసారంగా పొందినదని,  తాత్కాలికమైనదన్న విషయం తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. మగ దేహం యొక్క ఈ బాహ్య రూపం మన గత కర్మల ఆధారంగా పొందుతాము. మన కర్మ ఆధారంగా వేర్వేరు శరీరాలను ఒకదాని తరువాత ఒకటి పొందుతామని మనం తెలుసుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: భగవద్గితలో, కృష్ణుడు శరీరాలు మారే ఈ సూత్రాన్ని 2 వ అధ్యాయంలో చాలా విస్తృతంగా వివరించారు. ఉపయోగకరం లేని చిరిగిన పాత వస్త్రం పారవేసి కొత్త వస్త్రం తొడిగినట్లే, జీవాత్మ తన పాత శరీరం విడిచి కొత్త శరీరాన్ని ధరిస్తాడు.  భగవాన్ మరొక ఉదాహరణ కూడా ఇచ్చి  వివరిస్తున్నారు –  ఆత్మ ఒక పసిబిడ్డ శరీరం, పిల్లల శరీరం, యుక్త శరీరం మరియు వృద్ధాప్య శరీరం గుండా వెళుతున్నట్లే, ఆ శరీరానికి కర్మ పూర్తయినప్పుడు, ఆ శరీరం విదిచిపెట్టి కొత్త శరీరం ధరించబడుతుంది. ఈ విధంగా మనం జీవితాంతం వివిధ శరీరాలను పొందుతామని, ఈ శరీరాలలు తాత్కాలికమైనవని మనం సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు.
  • అనాది కలాం నుండి పొందిన మగ, ఆడ శరీరాలు అశాశ్వతమైనవి అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. మనము ఈ సంసారం (భౌతిక ప్రపంచం) లో అనాదిగా ఉంటున్నాము,  మన కర్మ ఫలితాల ఆధారంగా వివిధ శరీరాలను పొందుతున్నాము. కాబట్టి, అవి ఏవీ శాశ్వతం కాదు. ఇది స్వయం స్పష్టమైనది.
  • భగవానుడిపై పూర్తిగా ఆధారపడటం జీవాత్మ యొక్క  స్వభావం అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవత్ పారతంత్రియం (భగవానుడిపై ఆధారపడటం) అనేది జీవత్మా యొక్క శాశ్వతమైన మరియు అంతర్లీన స్వభావం. పారతంత్రియం అంటే యజమాని (ఈ సందర్భంలో భగవాన్) పూర్తి నియంత్రణలో ఉండటం . అనువాదకుల గమనిక: మనం ఇంతకు ముందు ప్రమాణంలో చూశాము,  “స్వత్వం ఆత్మని సంజాతం స్వామిత్వం బ్రహ్మణి స్థితం” – భగవానుడి ఆస్తిగా ఉండటం జీవత్మా యొక్క స్వభావం, యజమానిగా ఉండటం భగవానుడి స్వభావం. జీవత్మ యొక్క స్వభావం భగవాన్ మీద ఆధారపడి ఉండటం అని దీని నుండి మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు.
  • భగవానుడిపై మన ఆధారపడుట గురించి జ్ఞానం సంపాదించిన తర్వాత కూడా శారీరక పరిస్థితి కారణంగా రవ్వంతైనా స్వాతంత్రం కలిగి ఉండి  తనను తాను మగవాడిగా భావించడం ఒక అడ్డంకి. ఒకసారి మనం పారాంతంత్రియం (ఆధారపడుట) యొక్క నిజమైన జ్ఞానాన్ని పొందిన తరువాత, తనను తాను మగవాడిగా భావించడంలో ఎటువంటి ప్రశ్న లేదు.  స్వాతంతృలమని రవ్వంత భావన మగవారికి సహజంగానే ఉంటుంది. అనువాదకుల గమనిక: ఇక్కడ ప్రాథమిక సమస్య అయిన దేహాత్మాభిమానం (ఆత్మ మరియు శరీరం ఒకటే నని భావించడం) అన్న విషయానికి తిరిగి తీసుకెళుతుంది. ఎన్నో కాలక్షేపములు విన్న తరువాత, సూత్రాలను అర్థం చేసుకున్న తరువాత కూడా మనము, ఆత్మ దేహమని భ్రమపడతాము. శరీరానికి ఆత్మకి మధ్య ఉన్న ఈ ముఖ్యమైన వ్యత్యాసాన్ని పదే పదే ధ్యానించడం, మన రోజువారీ జీవితంలో దీనిని నిరంతరం అనుసరించడం తప్ప వేరే మార్గం లేదు.
  • స్వభావంతో స్త్రీగా భగవాన్ మీద పూర్తిగా ఆధారపడి ఉండి, ఇతర ఆడవారిని (శారీరక సుఖం కోసం) ఆశించుట ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ (పరమ పురుషుడు) పై ఆధారపడిన స్త్రీగా (జీవాత్మ) తనను తాను అర్థం చేసుకున్న తరువాత, తనకోసం మరొక స్త్రీని ఆశించడం అజ్ఞానం వల్లనే జరుగుతుంది (ఆత్మకు బదులుగా శరీరంతో తనను తాను అనుబంధించుకుంటాడు). ఇది సముచితం కాదు. ఈ సందర్భంలో మనం శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం, సూత్రం 101 “విహిత విషయ నివృత్తి తన్నేఱ్ఱం” ను గుర్తుచేసుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: సూత్రాలు 99, 100 మరియు 101 లలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఇంద్రియ సుఖాల నిర్లిప్తత యొక్క అంశాన్ని మరియు ఇంద్రియాలను పూర్తిగా నియంత్రించ వలసిన అవసరాన్ని గురించి చర్చిస్తున్నారు. ఇంతకుముందు, ప్రాపంచిక సుఖాల నిర్లిప్తత, ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి మూలధారమైన అర్హత అని ఆయన పేర్కొన్నారు. మాముణులు ఈ సుత్రమును అనర్గళంగా ప్రమాణాల ద్వారా చాలా అందంగా వివరించారు. 99 వ సూత్రంలో, భౌతిక సంపదను కోరుకునే వ్యక్తులకు, భక్తి యోగంలో నిమగ్నమైన వ్యక్తులకు, చివరకు ప్రపన్నులకు (భగవాన్కు పూర్తిగా శరణాగతులైన వ్యక్తులు) ఈ నిర్లిప్తత అవసరమని పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరించారు.  భౌతిక సంపదను కోరుకునే వ్యక్తులకు, దానిని సాధించే ప్రక్రియలో, వారు తమ భావాలను పూర్తిగా నియంత్రించాల్సిన అవసరం ఉందని మాముణులు వివరించారు. ఉపసాకులు (భక్తి యోగ నిష్ఠాపరులు) మరియు ప్రపన్నులకు నిశ్చయంగా వారు తమ ఇంద్రియాలపై మరియు ప్రాపంచిక సుఖాలపై పూర్తిగా నిర్లిప్తతను కలిగి ఉండాలి. 100 వ సూత్రంలో, ఈ మూడు వర్గాలలో, ప్రపన్నులకు, ఇంద్రియాలపై ఇటువంటి నియంత్రణ చాలా ముఖ్యమైనదని పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరించారు.  ప్రపన్నులకు నిర్లిప్తత యొక్క ప్రాముఖ్యతను తెలియజేయడానికి మాత్రమే పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఇతర 2 వర్గాలను చేర్చారని మాముణులు అందంగా తెలియజేస్తున్నారు. 101 వ సూత్రంలో, భౌతిక సంపదను కోరుకునేవారికి మరియు ఉపసాకులకు, శాస్త్రాంలో నిషేధించబడిన వాటిలో నిర్లిప్తత ఉండాలి అని పిళ్ళై లోకాచార్యులు తెలియజేస్తున్నారు. కానీ ప్రపన్నులకు, శాస్త్రంలో అనుమతించబడిన వాటిపై కూడా నిర్లిప్తత ఉండాలి, ఎందుకంటే ఇది స్వరూప విరోధం (జీవాత్మ యొక్క స్వభావానికి విరుద్ధం) అవుతుంది కాబట్టి. శాస్త్ర ప్రకారం శారీరిక సుఖం వివాహం యొక్క సరిహద్దులో అనుమతించబడింది, అయినప్పటికీ,  శారీరక సంబంధం ఎప్పుడు, ఎలా జరగాలనే దానిపై అనేక నిబంధనలు ఉన్నాయి. ఇక్కడ, ప్రపన్నులు తమ భార్య పట్ల కూడా నిర్లిప్తతను చూపించాలని పిళ్ళై లోకాచార్యులు తెలియజేస్తున్నారు.  మాముణులు తమ వ్యాఖ్యానములో ఈ విషయాన్ని చాలా వివరంగా వివరించారు. ఆచార్య మార్గదర్శకత్వంలో వినడం ఉత్తమము. ఈ విషయం తమను భగవతాధీనులమని స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవటానికి సంబంధించినది.
  • భగవాన్ యొక్క దృష్ఠికోణంతో చూసినప్పుడు ప్రతి ఒక్కరూ ఆడవారే అన్న అవగాహన లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పరమపురుషుని దృష్ఠికోణం నుండి చూసినప్పుడు, సమస్థ జీవాత్మలు ఆడవారే అని తెలుసుకోవాలి.
  • భగవాన్ మరియు భాగవతులను సేవించడానికి తన భార్యతో పాటు తాను దాసుడిగా ఉండకపోవడం ఒక అడ్డంకి. గృహస్థాశ్రమం – భార్యతో కలిసి జీవించడం. శ్రీ రామాయణం “సహపత్న్యా విశాలాక్ష్యా నారాయణముపాకమత్” – శ్రీ రాముడు సీతను వివాహమాడి, తాను స్వయంగా పెరియ పెరుమాళ్ను (శ్రీ రంగనాథుడు) సేవించారు. ఇది గ్రుహస్థాశ్రమ ధర్మం. భార్యా భర్తల సంబంధం ఉన్నప్పటికీ, భగవాన్ ఎదుట స్త్రీ పురుషులిద్దరూ  స్త్రీ స్వభావం కలిగిన వారే. ఇద్దరూ భగవానుకి మాత్రమే లొంగి ఉండలి. అనువాదకుల గమనిక: నాలుగు ఆశ్రమాలలో (బ్రహ్మచర్యం, గృహస్థాశ్రమం, వానప్రస్థం మరియు సన్యాసం). ఇతరులకు సేవ చేయడంపై పూర్తిగా దృష్టి సారించ గలిగిన ఆశ్రమం గ్రుహస్థాశ్రమం. బ్రహ్మచారిగా తాను విధ్యాభ్యాసంపై దృష్టి కేంద్రీకరించి ఉంటాడు. సంపాదించడానికి అవకాశం ఉండడు. వానప్రస్థుడు అడవిలో నివసించి ధ్యానంపై కేంద్రీకరించి ఉంటాడు. ఒక సన్యాసి బోధనపై దృష్టి కేంద్రీకరించి ఉంటాడు, ఎటువంటి సంపాదన ఉండదు. బ్రహ్మచారులు మరియు సన్యాసు సేవ/సంరక్షణకై  గ్రుహస్థుడు మాత్రమే సంపదను సేకరించగలడు.  అలాగే, తీర్థయాత్రలో యాత్రికులు సేవలందు కోవడానికి, స్థానికంగా నివసించే గృహస్థులపై ఆధారపడతారు. ఈ విధంగా గ్రహస్థాశ్రమం పూర్తిగా భగవాన్ (వారి ఇంట్లో మరియు ఆలయంలో తిరువారాధనం) మరియు భాగవతుల (బ్రహ్మచారులు, సన్యాసులు మరియు యాత్రీకులు) పై పూర్తిగా కేంద్రీకృతమై ఉంది. కాబట్టి, సొంత భార్యతో ఇంద్రియ సుఖాలపై దృష్టి పెట్టడానికి బదులు, ఎమ్పెరుమాన్ మరియు శ్రీవైష్ణవుల సేవ చేయడంపై దృష్టి పెట్టాలి.
  • తనను తాను మగ దాసునిగా భావించడం ఒక అడ్డంకి. తనను తాను మగవాడిగా భావించకూడదని ఇప్పటికే వివరించబడింది. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ మరియు భాగవతులకు తాను ఒక స్త్రీ దాసుడని ఎప్పుడూ తనను తాను పరిగణించాలి.
  • ఈ జ్ఞానాన్ని సంపాదించిన తరువాత, భార్యతో పాటు (మరొక స్త్రీలాగా) పడుకుని, నిజమైన స్వభావాన్ని మరచి ఆమెతో శారీరకంగా వ్యవహరించే ప్రయత్నం చేయడం ఒక అడ్డంకి. భార్య తనను తాను తన భర్తకు సమర్పించినట్లే, మనం కూడా భగవానుడికి సమర్పించుకోవాలి. మనకు మగ శరీరం ఉన్నప్పటికీ, మనకు రవ్వంత కూడా స్వతంతృల మన్న ఆలోచన రాకూడదు. అనువాదకుల గమనిక: ఇక్కడ నిజమైన స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకోవటానికి ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది. తన సొంత భార్యతో పడుకున్నప్పుడు కూడా, లైంగికంగా వ్యవహరించే  ప్రశ్నే లేకుండా స్త్రీతో మరొక స్త్రీ పడుకున్నట్లు అనిపించాలి. అంటే, తన భార్య పట్ల అటువంటి కోరికలేవీ లేనపుడు, ఎంత సన్నిహితంగా ఉన్నా కూడా అలాంటి ఆలోచనలు రావు.  ప్రత్యేకించి భ్రమం (నిజమైన స్వభావంపై సరైన అవగాహన లేకపోవడం) మరియు రాగం (ఇంద్రియ సుఖాలపై ఆసక్తి) గురించి ప్రస్తావించబడింది – ఏ ఒక్కటి ఉన్నా, స్త్రీ పురుషులు శారీరక సంబంధంలో పాల్గొనడం ప్రారంభిస్తారు.
  • ఆళ్వారులు మగ దేహంతో  జన్మించారు, అయినప్పటికీ, వారు స్త్రీ భావంతో (నాయికా భావం) భగవానుని దివ్య స్వరూపానికై తాపత్రేయపడ్డారు. మునుపటి అనుభవాల నుండి వచ్చిన భ్రమ కారణంగా, అటువంటి పాసురములు విని వాటి అర్థాలను తెలుసుకున్న తరువాత కూడా, శారీరక అంశాల పట్ల ఆసక్తి కలిగి ఉండటం మరియు అలాంటి శారీరక ఆనందానికై ఆరాటపడటం అవరోధాలు. ఆళ్వారులు, ఎమ్బెరుమాన్ యొక్క దివ్య స్వరూపాల పైన ప్రత్యేకంగా నమ్మాళ్వారులు మరియు తిరుమంగై  ఆళ్వారులు  నాయికా భావం (స్త్రీ తన పురుషుడి కోసం ఆరాటపడే మానసిక స్థితి) లో అనేక పాసురా‌లను పాడారు. వారు భగవాన్ నుండి తమ విరహ బాధను  తమ పాసురాలలో అద్భుతంగా కురిపించారు. అటువంటి పాసురములు యొక్క బాహ్య మరియు అంతర్గత అర్ధాలను విన్న తర్వాత కూడా, “నేను ఒక పురుషుడిని” అన్న భావనకి తిరిగి వెళ్ళకూడదు, ఇంద్రియ సుఖాల ఆసక్తికై ఆరాటపడకూడదు. దయచేసి తిరుమంగై ఆళ్వారుల తిరుమొళి 1.1.2 చుడండి, “ఆవియే అముదే ఎన నినైన్తురుగి అవరవర్ పణైములై తుణైయా పావియేనుణరాతు ఎత్తనై పగలుం పళుతు పోయొళిన్తన నాళ్గళ్” – నేను పాపిని,  అజ్ఞానంగా తెలియకుండా ఎదిగిన స్తనములున్న మహిళల గురించి ఆలోచిస్తూ, “నా జీవితం! నా మధువు!” అని ఎన్నో నా రోజులు వృధా చేసుకున్నాను. అతను తరువాత శ్రీమన్నారాయణ కృపతో అలాంటి బాధల నుండి విముక్తి పొందారని తెలియజేస్తున్నారు.
  • ఆస్తిక నాస్తికుడు కావడం వల్ల ఆచార్యుల చేత వదిలివేయబడటం ఒక అడ్డంకి. సాధారణంగా, ఆస్తిక నాస్తికుడు భగవంతుడు ఉన్నాడని స్వీకరిస్తారు కానీ దృఢమైన విశ్వాసం ఉండదు,  ఏ సూత్రాలను పాటించరు. మరింత అవగాహన కోసం, దయచేసి ఉపదేశ రత్నమాల 68 వ పాసురం చూడండి, “నాత్తిగరుం నన్నెఱిచేరాత్తిగరుం ఆత్తిగనాత్తిగరుమామివరై ఓర్తు నెంజే! మున్నవరుం పిన్నవరుం మూర్కరెన విట్టు నడుచ్చొన్నవరై నాళుం తొడర్”.  అనువాదకుల గమనిక: ఆస్తికుడు అంటే వేద (ప్రామాణికమైన మూలం) శాస్త్రాన్ని ప్రమాణంగా అంగీకరించేవాడు. ప్రమేయమైన భగవానుడిని శాస్త్రం అనే ప్రమాణం ద్వారా మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు. ఇక్కడ వేద శాస్త్రంలో ఉపనిషత్తులు, స్మృతి, ఇతిహాసం, పురాణములు, పాంచరాత్రం మొదలైనవి ఉన్నాయి. ఆస్తికులకు  వ్యతిరేకమైన వారు నాస్తికులు. అంటే వేద శాస్త్రాన్ని ప్రమాణంగా అంగీకరించనివాళ్ళు. మూడవ వర్గం కూడా ఉంది, ఇది ఆస్తిక – నాస్తిక వర్గం వారు. ఆస్తిక – నాస్తిక అంటే వేద శాస్త్రాన్ని ప్రమాణంగా స్వీకరిస్తారు కాని తమ జీవితంలో అనుసరించే సమయంలో గౌరవించరు. ఈ పాసుర వ్యాఖ్యానంలో, పిళ్ళై లోకం జీయర్ మాముణులు యొక్క సొంత వాక్కులను ఉటంకిస్తూ వీటిని వివరంగా వివరించారు. ఈ పాసురంలోని అతి ముఖ్యమైన అంశం ఏమిటంటే – ఈ పాసురం చివరికి ఆచార్యులకు సంపూర్ణ శరణాగతిపై దృష్టి కేంద్రీకృతమై ఉంది. ఆస్తిక, నాస్తిక మరియు ఆస్తికా-నాస్తిక యొక్క ఈ అంశాన్ని ఈ కోణం నుండి అర్థం చేసుకోవాలి – అనగా, పూర్తిగా విశ్వాసపాత్రంగా ఉండి, ఆచార్యులకు శరణాగతులై ఉండటం, ఆచార్యపై నమ్మకం లేకపోవడం,  విశ్వాసం ఉంటుంది కాని ఆచార్యులను అనుసరించక పోవడం వంటివి.  శిష్యుడు ఆస్తికుడు కావడం వల్ల ఒకవేళ ఆచార్యుడు ఆ శిష్యుడిని వదులుకుంటే, ఆ శిష్యునికి ఇక వేరే దారే లేదు. జ్ఞానం, అనుష్ఠానం (అభ్యాసం) అనే రెండు ముఖ్యమైన అంశాలు ఆచార్యులకు ఉంటాయని ఉపదేశ రత్నమాల ప్రబంధం లో మాముణులు కీర్తించారు. ఇది అందరి శ్రీవైష్ణవులకు వర్తిస్తుంది.
  • సారం (సారాంశం) మరియు అసారం (అన్యమైనవి) అంశాల మధ్య తేడాను గుర్తించనందున పండితులు / పెద్దలచే ఖండించబడటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్యులను ఆశ్రయించడం యొక్క ఉద్దేశ్యం వివేక జ్ఞానం (సారాంశం మరియు అన్యమైనవాటి మధ్య వివక్ష చూపే సామర్థ్యం) పొందడం. సాధారణంగా పాలు నీళ్ళని వేరుచేసే సామర్థ్యం గల హంసను  కీర్తిస్తారు. సారాంశాన్ని కీర్థించి, మన శాస్త్రాంలో కూడా అన్యమైన అంశాలను తీసివేయగలిగి నందుకు మన పూర్వాచార్యులను హంసలుగా కీర్తించబడ్డారు. మన పూర్వాచార్యులు యొక్క అడుగు జాడలను అనుసరించడం మరియు పెద్దల నుండి నేర్చుకోవడం, సారాంశం మరియు బాహ్య అంశాల మధ్య తేడాను గుర్తించే సామర్థ్యాన్ని మనలో అభివృద్ధి చేసుకోవాలి. సారాన్ని అట్టి పెట్టుకొని మరియు అన్య అంశాలను విస్మరించాలి. అన్య అంశాలపై ఎక్కువ ఆసక్తి చూపడం పండితులచే ఖండనకు దారి తీస్తుంది. ఉదాహరణకు, పండితుల అధీనములో అధ్యయనం చేసిన తరువాత కూడా, శారీరక సుఖాలు మొదలైనవాటిని పట్టుకుని, ఆధ్యాత్మిక పురోగతిపై దృష్టి కేంద్రీకరించకపోతే, అలాంటి వ్యక్తులను గొప్ప ఆచర్యులు ఖండిస్తారు.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/11/virodhi-pariharangal-43.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 42

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథరూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2021/01/17/virodhi-pariharangal-41/

72. తత్వ విరోధి  – యథార్థము / వాస్తవికతను అర్థం చేసుకోవడంలో అవరోధాలు – మూడవ భాగం

మనము తత్వ విరోధి యొక్క మునుపటి వ్యాసాన్ని కొనసాగిస్తున్నాము. ఈ విషయాలలో చాలావరకు లోతైన జ్ఞానం అవసరం, ఇది శాస్త్రం యొక్క క్రమబద్ధమైన అధ్యయనం ద్వారా పొందవచ్చు. పూర్తి లోతైన అవగాహనకై  పండితుల మార్గదర్శకత్వంతో ఈ సూత్రాలను నేర్చుకోవడం మంచిది.

              శ్రీ మహాలక్ష్మి, భూ దేవి, నీళా దేవి, నిత్య సూరులతో                శ్రీమన్నారాయణ  – పరమపదం (శ్రీ వైకుంఠం)

                      నమ్మాళ్వార్, ఎమ్పెరుమానార్, పిళ్ళై లోకాచార్యులు, మణవాళ మాముణులు
  • భగవాన్ యొక్క శరీరం భాగాలైన చిత్, అచిత్లలో, చిత్ (జీవాత్మ- ఆత్మ) ను దేహం (శరీరం), ఇంద్రియాలు మొదలైనవిగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. శ్రుతిలో చెప్పబడినట్లు “జీవద్వారా అనుప్రవిశ్య” – జీవాత్మ ద్వారా ప్రవేశించి, అచిత్త్ (అసంఖ్యాక అచేతనులు) లో భగవాన్ జీవాత్మ ద్వారా ఉంటాడు. “దేహేంద్రియ మనః ప్రాణదీబ్యో అన్యః”, అని చెప్పినట్లుగా – దేహం, ఇంద్రియాలు, మనస్సు, ప్రాణం (ప్రాణ వాయువు, ఊపిరి), ధీ (బుద్ధి)  మొదలైనవాటికి జీవాత్మ భిన్నమైనవాడన్నది ఒక సాధారణమైన జ్ఞానం.  అనువాదకుల గమనిక: ఈ వివరణతో ప్రారంభించి, జీవాత్మ యొక్క తత్వాన్ని వివరంగా వివరించబడింది. తత్వ త్రయంలో, చిత్ ప్రకరణం యొక్క మొదటి భాగంలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ విషయాన్ని చాలా వివరంగా వివరించారు. మణవాళ మాముణుల విస్తృతమైన వ్యాఖ్యానంతో, మనము ఈ విషయాన్ని స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. సూత్రం 6 లో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఆత్మ, దేహం మొదలైన వాటి మధ్య అనేక తేడాలను వివరించారు. ప్రధానంగా, ఆత్మను “నేను” గా,  దేహం మొదలైన వాటిని “నాది” గా చూశారు. ఆత్మ తనను ఎల్లప్పుడూ ఏకవచనంగా భావించుకుంటుంది (“నేను” – ఒకే ఒక్కటి) కానీ ఆ నేనుకి దేహం, మొదలైనవి ఎన్నో ముడిపడి ఉంటాయి (శరీరం, ఇంద్రియాలు, మనస్సు మొదలైనవి). వీటి నుండి మనం ఆత్మ మరియు దేహం మధ్య తేడా ఉందని అర్థం చేసుకోవచ్చు. సూత్రం 7 లో, వారు చాలా ముఖ్యమైన అంశాన్ని వివరిస్తున్నారు. ఈ విషయాలను కూడా శాస్త్రంలో చెప్పిన పలు వాఖ్యల ఆధారంగా  తెలివైన (తప్పు అయిన) వాదనతో  ద్వారా తిరస్కరించవచ్చు, కానీ  ఆత్మ దేహానికి భిన్నమైనదనిగా అర్థం చేసుకోవాలి. మణవాళ మాముణులు దీనిని చక్కగా వివరించారు. ఈ అంశాలను తిరస్కరించడం అతికష్టమని వారంటున్నారు – అయినప్పటికీ,  తెలివిగలవారు,  ‘నేను’ మరియు ‘నాది’ మధ్య వ్యత్యాసాన్ని తిరస్కరించే ఒక వాదనను ప్రదర్శిస్తే, ఆత్మ దేహానికి  భిన్నమైనదన్న శాస్త్ర సూత్రాన్ని సులభంగా స్థాపించవచ్చు. సూత్రాన్ని స్థాపించడానికి తమ వ్యాఖ్యానంలో అనేక ప్రమాణాలను ఉల్లేఖించారు.  చివరిలో మణవాళ మాముణులు, పిళ్ళై లోకాచార్యులు  శాస్త్రం ఆధారంగా ఆత్మ యొక్క భిన్నమైన స్వభావాన్ని  స్థాపించారని మరియు ఇది ఏ మేధావుల వాదనతో కూడా తిరస్కరించబడలేనిది అని అంటున్నారు.
  • ఆత్మను జ్ఞానంగా మాత్రమే పరిగణించడం, ఆత్మ జ్ఞానం సంఘటిత కూడిక అని భ్రమపడటం ఒక అడ్డంకి. ఆత్మ జ్ఞాన స్వరూపుడు (సంపూర్ణ జ్ఞానంతో ఉన్నవాడు) అని శాస్త్రం తెలుపుతుంది. కానీ ఆత్మను జ్ఞానం యొక్క నివాసంగా కూడా పిలవచ్చు. ఆత్మ అనేది జ్ఞానం మరియు జ్ఞానగుణకుడు (జ్ఞానం ఉన్నవాడు)  అని రెండు. అనువాదకుల గమనిక: ధర్మి జ్ఞానం (ఆత్మ దానికదే జ్ఞానంతో కూడి ఉన్నది), ధర్మ భూత జ్ఞానం (ఆత్మ జ్ఞాన నివాసం). ధర్మి జ్ఞానం అనేది సొంత ఉనికి గురించి నిరంతరం గుర్తుచేస్తుంది. ధర్మ భూత జ్ఞానంతో బాహ్య అంశాలను గ్రహించడం అని అర్థం. కొన్ని సిద్దాంతాలలో (బౌద్ధమతం వంటివి) ఇక్కడ ఆత్మను జ్ఞానం మాత్రంగా మాత్రమే వర్ణించారు, ఇతర గుణాలను తిరస్కరించారు. కానీ అలాంటి సూత్రాలు శాస్త్రం విరుద్ధమైనవి, శాస్త్రం ఆత్మకు జ్ఞానం కూడా ఉందని వివరిస్తుంది. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ సూత్రాన్ని తత్వ త్రయం  26, 27, 28 సూత్రాలలో వివరించారు. దీనిని మణవాళ మాముణుల యొక్క అద్భుతమైన వ్యాఖ్యానంతో మనం అర్థం చేసుకుందాం.  సూత్రం 26 లో, వారు ఆత్మ జ్ఞానానికి నివాసమని చెప్పారు. మణవాళ మాముణులు దీనిని ఒక మంచి ఉదాహరణతో వివరిస్తున్నారు. ఎలాగైతే దీపం (వెలుగు) మరియు ప్రభా (ప్రకాశం) రెండూ కూడా తేజస్సు (కాంతి) నుండి లబ్ధమయినట్లే, దీపం అనేది ప్రభ యొక్క నివాసం. అదేవిధంగా, ధర్మి జ్ఞానం, ధర్మ భూత జ్ఞానం రెండూ జ్ఞానములే. ధర్మ జ్ఞానం (ఆత్మ) ధర్మ భూత జ్ఞానం యొక్క నివాసం. ఆత్మ, జ్ఞానం యొక్క నివాసమని వారు అనేక ప్రాణనాములతో దీనిని వివరించారు. సూత్రం 27 మరియు 28 లలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు “జ్ఞానం యొక్క నివాసం కాకుండా ఆత్మ కేవలం జ్ఞానం మాత్రమే అయితే, మనల్ని మనం జ్ఞానం అని చెప్పుకోవాలి, నాకు అన్నీ తెలుసు అని చెప్పుకోకూడదు”. మణవాళ మాముణులు “ఒక దాని గురించి తెలుసుకోవడం” అనేది తమకు జ్ఞానం ఉందని సూచిస్తుంది, దీనిని ప్రత్యక్షం (అవగాహన) ద్వారా సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. ఈ విధంగా మణవాళ మాముణులు ఈ సూత్రాన్ని శాస్త్రం, పూర్వాచార్యుల పలుకులు,  ప్రత్యక్షం ద్వారా స్థాపించారు.
  • స్వాభావికంగా పరతంత్రుడైన జీవాత్మను స్వతంత్రుడిగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. జ్ఞానం కావడం, జ్ఞానం కలిగి ఉండటం అనేది జీవత్మ స్వభావం అయినప్పటికీ, భగవత్ శేషత్వం (భగవాన్ పట్ల దాసత్వం) మరియు పారతంతర్యం (సంపూర్ణంగా ఆధారపడి ఉండటం) జీవాత్మ యొక్క అత్యంత రహస్యనీయమైన అంశాలు. జీవాత్మ  తనను తాను స్వతంత్రునిగా భావించడం అతి పెద్ద అపరాధం. అనువాదకుల గమనిక:  తనను తాను (ఆత్మ) స్వతంత్రునిగా భావించి ఆ ప్రకారంగా వ్యవహరించడం అతి పెద్ద దొంగతనం / అపరాధం అని శాస్త్రంలో వివరించబడింది. దీనిని మహాభారతంలో ఇల వివరించబడింది, “కిం తేన న కృతం పాపం చోరేణ ఆత్మాపహారిణా” –  ఆత్మను (ఇది భగవాన్ యొక్క సంపత్తి) తన సొంతమని భావించేవాడు అన్ని రకాల దొంగతనం / పాపాలు చేసినట్లు భావించబడుతుంది. తమ గురించి నిజమైన జ్ఞానం ఉన్నవాడు అంటే, తాను జీవాత్మ అని అర్థం చేసుకోవడం, భగవానుడికి శేషుడైన వ్యక్తి అని అర్థం చేసుకోవడం. తిరువాయ్మొళి 8.8.2 లో, “అడియెన్ ఉళ్ళాన్” పాసురంలో, మన పూర్వాచార్యుల జీవితాల నుండి వచ్చిన ఒక సంఘటనను నాంపిళ్ళై వివరించారు. ఎమ్పెరుమానార్ యొక్క కాలక్షేప గోష్ఠిలో ఒక సందేహం తలెత్తుతుంది – జీవాత్మ  యొక్క అతి ముఖ్యమైన లక్షణం ఏమిటి? జ్ఞానవంతునిగా ఉండటమా లేదా భగవానుడికి దాసునిగా ఉండటమా? అని.  ఎమ్పెరుమానార్ సమాధానం తెలుసుకోవడానికి కూరతాళ్వన్ను తిరుక్కోష్టియూర్ నంబి (వారి ఆచార్యాలలో ఒకరు) వద్దకు పంపుతారు.  6 నెలల పాటు నంబికి ఆళ్వాన్ సేవ చేస్తారు, నంబి చివరకు ఆళ్వాన్ను తాను వచ్చిన కారణం అడిగినప్పుడు, ఆళ్వాన్ ప్రశ్న అడుగుతారు. అందుకు నంబి జవాబిస్తూ “అళ్వార్ అడియేన్ ఉళ్ళాన్” అని చెప్పి నందున, ఇక్కడ ‘అడియేన్’  జివత్మకు సంకేతం  వహిస్తుంది, శేషత్వం జీవాత్మ యొక్క ప్రధాన గుణం. “అడియేన్” అనేది భగవానుడికి  దాసత్వాన్ని  సూచిస్తుంది – కాబట్టి ఈ విధంగా నమ్మాళ్వార్ జీవాత్మ యొక్క నిజమైన గుర్తింపును స్థాపించారు.
  • భగవాన్ శేషభూతుడిగా ఉన్న జీవాత్మ ఇతరులకు శేషభూతుడిగా భావించడం ఒక అడ్డంకి. స్వాభావికంగా జీవాత్మ భగవాన్ యొక్క సేవకుడు. తనను తాను ఇతరులకు సేవకుడిగా భావించడం ఒక అడ్డంకి. ఇక్కడ ఇతరులు అంటే భగవానుడి దివ్య భార్యలు, వారి ప్రియమైన భక్తులు కాని వారు. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ మాత్రమే యజమాని, మిగతా వాళ్ళందరూ వారి సేవకులు. దేవతాంతరములు అంటే ఇతర దేవతలు. ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో బ్రహ్మతో ప్రారంభమయ్యి అనేక దేవతలు ఉన్నారు. ఈ దేవతలు మనలాగే కర్మ బంధనం, జన్మ / మరణం యొక్క చక్రంలో బంధించి ఉన్నారు. కానీ ధర్మ బద్ధమైన కర్మలను అనుసరించిన కారణంగా కొంత మంది జీవాత్మలు ఈ దేవతల స్థానానికి చేరుకున్నాయి. అయినప్పటికీ, శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మ భగవద్గీత శ్లోకము 8.16 లో చెప్పినట్లుగా “ఆ బ్రహ్మ భువనాత్ లోకాః…” – బ్రహ్మ లోకం నుండి అని అర్థం. అగ్రస్థానం నుండి అత్యల్ప స్థానం వరకు జన్మ / మరణం చక్రం పునరావృతమవుతూనే ఉంటుంది.  కాబట్టి, ముముక్షువులకు (మోక్షాన్ని కోరుకునేవాడు) ఈ దేవతలకు బదులు, నేరుగా భగవానుడిని (మోక్షాన్ని ప్రసాదించేవాడు)  ఆరాధించాలని / సేవ చేయాలని సలహా ఇవ్వబడింది. ముముక్షుప్పడిలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు  ప్రణవంలో ఉకారం (ఉ) గురించి వివరిస్తూ దీనిని వివరించారు. ఉకారం భగవాన్ పట్ల జీవాత్మ యొక్క ప్రత్యేకమైన శేషత్వాన్ని నొక్కి చెబుతుంది. ఇక్కడ, సూత్రం 61 లో, ఇతరులకు ఏరకమైన సేవను తొలగించే ప్రాముఖ్యతను వారు ఎత్తి చూపారు. సూత్రం 62 లో, అతను దీనిని ఒక ఉదాహరణతో వివరించారు. ఇతరుల పట్ల దాసత్వాన్ని వ్యక్తపరిచే జీవాత్మ, ఒక యజ్ఞంలో దేవతల కోసం ఉంచిన నైవేద్యాన్ని కుక్కకు (చూడతగనిది, తాకతగనిది) సమర్పించడం లాంటిదని వారు వివరిస్తున్నారు. భగవాన్ పట్ల దాసత్వాన్ని వ్యక్తపరచడం కంటే ఇతరుల పట్ల దాసత్వాన్ని తొలగించడం చాలా ముఖ్యమని సుత్రం 63 లో వివరించారు.  సూత్రం 64 లో, వారు తిరుమళిసై ఆళ్వార్ యొక్క నాన్ముగన్ తిరువంతాది 68 వ పాసురాన్ని వివరిస్తూ,  శ్రీవైష్ణవులు ఎప్పటికీ దేవతాంతరములను ఆరాధించకూడదు అని చెబుతున్నారు. “తిరువడి తన్ నామం మఱన్తుం పుఱం తొళా మాన్తర్” – శ్రీవైష్ణవులు ఎలాంటివారంటే, వాళ్ళు భగవాన్ నామాలను మరచిపోతారు కానీ ఇతరినెవరినీ ఆరాధించరు. చివరికి సూత్రం 65 లో,  ఉకారం జీవాత్మ తనకు (స్వయం) మరియు ఇతరులకు అధీనుడై ఉండడని నిర్ధారిస్తుంది – అతను భగవతాధీనుడై మాత్రమే ఉంటాడు. ఇక్కడ, భగవాన్ యొక్క దివ్య భార్యలు, భాగవతులు భగవాన్కు సంపూర్ణ శరణాత స్వభావకుల కారణంగా సహజ అధిపతులు. భగవాన్‌కు పూర్తిగా శరణాతి చేసినా వారెవరైనా, మన యజమానులుగా పరిగణించాలి.
  • జీవాత్మ ఆ దివ్య  దంపతులకు అధీనుడై ఉంటాడని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. శ్రీ మహాలక్ష్మి  శ్రీమన్నారాయణ యొక్క పట్టమహిషి. మిథునం అంటే జంట అని అర్థం. ఇక్కడ భగవాన్ మరియు తాయార్ దివ్య జంట. అనువాదకుల గమనిక: రహస్య త్రయంలో, ద్వయ మహమంత్రాన్ని పుర్వచార్యులు ఎక్కువగా కీర్తించారు. దీనికి కారణం శ్రీ మహాలక్ష్మి యొక్క పాత్ర ఇందులో స్పష్టంగా చూపబడింది. మొదటి భాగంలో, శ్రీ మహాలక్ష్మిని పురుషాకార భూతిగా (సిఫారసు ప్రాధికరణము) వర్ణించారు, భగవాన్ జీవాత్మ యొక్క శరణాగతిని స్వీకరించేలా చేస్తుంది. రెండవ భాగంలో, శ్రీమన్నారాయణ మరియు శ్రీ మహాలక్ష్మి ఇద్దరికీ జీవాత్మ కైంకర్యమును నిర్వహిస్తాడని వివరించబడింది. పిళ్ళై లోకాచార్యులు దీనిని ముముక్షుప్పడి సూత్రం 166 లో ఈ అంశాన్ని వివరిస్తున్నారు, భగవాన్  ఉపాయం (మాధ్యమం) అయినప్పుడు, ఆమె పురుషాకారం (మొదటి భాగంలో) అవుతుంది,  భగవాన్ ప్రాప్యం (లక్ష్యం) అయినప్పుడు, ఆమె లక్ష్యం మరియు జీవాత్మ యొక్క కైంకర్యాన్ని పెంచేది అవుతుంది.  జీవాత్మవారికి కైంకర్యం చేసినప్పుడు, ఆమె దానిని రెట్టింపు చేసి చెప్పి భగవానుడికి మరింత సంతోషం కలిగిస్తుంది అని మణవాళ మాముణులు వివరిస్తున్నారు. సీతా రాములిద్దరికీ లక్ష్మణుడు కైంకార్యం చేసినట్లు పిళ్ళై లోకాచార్యులు సూత్రం 168 లో వివరించారు. సూత్రం 169 లో, భగవాన్ మరియు తాయార్ కలిసి ఉన్నప్పుడు మాత్రమే ఇటువంటి కైంకార్యం సంభవిస్తుందని, సంతోషకరంగా ఉంటుందని ఆయన వివరిస్తున్నారు. సీతా పిరాట్టి యొక్క సిఫారసుతో లక్ష్మణుడు శ్రీ రామునికి ఎలా శరణాగతి చేశాడో, అతను వారికి చక్కగా ఎలా సేవ చేశాడో మణవాళ మాముణులు అందంగా ఉల్లేఖిస్తున్నారు. వారు ఒక ఆచరణాత్మక ఉదాహరణతో కూడా వివరించారు – ఒక పుత్రుడు తన తల్లిదండ్రులకు (తల్లి మరియు తండ్రికి) కలిసి సేవ చేసినప్పుడు, అది చాలా సముచితమైనది – అదేవిధంగా జీవాత్మ తన దివ్య తల్లి తండ్రులకిద్దరికీ సేవ చేయడం అతని స్వభావానికి చాలా సముచితమైనది.
  • జీవాత్మ భగవత్ భక్తుల అధీనుడని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక:  భగవత్ దాస్యత్వమే జీవాత్మ యొక్క సహజ స్వభావం,  పూర్తి భగవత్ అధీనుడై ఉండాలి. అంతకన్నా ముఖ్యమైనది – స్వరూప యతాత్మ్యం (వాస్తవ స్వభావ సారాంశం) – భాగవత శేషత్వం (భాగవతులకు దాసునిగా ఉండటం). పెరియ తిరుమొళి 8.10.3 లో, తిరుమంగై ఆళ్వారులు  తిరుమంత్ర సారాన్ని స్వయంగా భగవానుడికి తెలియజేసారు ( “నిన్ తిరువెట్టెళుత్తుం కత్తు నాన్ ఉత్తతుం ఉన్నడియార్క్కడిమై కణ్ణపురత్తుఱైయమ్మానే” –  తిరుక్కణ్ణపుర భగవాన్!  తిరుమంత్రం యొక్క సారాంశాన్ని తెలుసుకున్న తర్వాత నేను మీ భక్తుల దాసుడనని అర్థం చేసుకున్నాను).  తిరుమళిసై ఆళ్వార్ నాన్ముగన్ తిరువంతాది 18 వ పాసురాని తెలియజేస్తున్నారు,  “ఏత్తియిరుప్పారై వెల్లుమే మత్తవరైచ్చాత్తియిరుప్పార్ తవం” – భాగవతుల పట్ల భక్తి భగవత్ భక్తి కంటే గొప్పది. ఏత్తియిరుప్పవర్ – భగవత్ శేష భూతుడు –  భగవానుడికి శరణాగతులైనవాడు. అటువంటి భక్తులకు శరణాగతులైన వారి స్థితి చాలా గొప్పది. శ్రీ రామాయణంలో లక్ష్మణ భరతులు శ్రీ రామునికి సంపూర్ణ శరణాగతులై ఉన్నవారు. భరతుడే సర్వస్వంగా శతృఘ్నుడు ఉండేవాడు. “చతృఘ్నో నిత్యచతృఘ్నః” – శాశ్వతమైన అడ్డంకిని జయించినవాడు, అని శ్రీ రామాయణంలో చెప్పబడింది.  “శతృఘ్నుడు శ్రీ రాముని సౌందర్యాన్ని, శుభ గుణాలను విస్మరించి/జయించి పూర్తిగా భరతుని సేవించాడు” అని మన పూర్వాచార్యులు వివరించారు.  తిరువాయ్మొళి  8.10.3 లో, నమ్మాళ్వార్ “అవనడియార్ సిఱుంమామనిసరాయ్ ఎన్నైయాన్దార్” – ఎమ్పెరుమానుకి  పూర్తిగా శరణాగతులైన వారు, పరిమాణంలో చిన్నవారు కాని జ్ఞానం మరియు ఆచారములో గొప్పవారు. అటువంటి భక్తులు తమకు స్వామిలాంటి వారని నమ్మాళ్వారు తెలియజేస్తున్నారు. అటువంటి భాగవతులు ఉన్నప్పుడు, వారిని విస్మరించి భగవానుడి పాద పద్మాలను ఎలా సేవించవచ్చు? జీవత్మ యొక్క అసలు స్వభావానికి,  భగవత్ కైంకార్యం కంటే భాగవత కైంకర్యం ఎక్కువ సముచితమైనది. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ముముక్షుప్పడి సూత్రం 89 లో “ఉఱ్ఱతుం ఉన్ అడియార్క్కడిమై” ఎంగిఱపడియే ఇతిలే భాగవత శేషత్వముం అణుసందేయం” అని వివరిస్తున్నారు. తిరుమంగై ఆళ్వార్ తిరుమంత్రం తెలుసుకున్న తరువాత, నేను మీ (శ్రీమన్నారాయణ) దాసులకు దాసుడను అని అర్థం చేసుకున్నాను అని తెలియజేస్తున్నారు, నమః  పదం భాగవత శేషత్వాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది.
  • సర్వేశ్వరుడైన భగవాన్ సర్వశరీరి (అంతరాత్మ – అందరిలొ నివసించే ఆత్మ)  అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఇది ఇప్పటికే వివరించబడింది. అనువాదకుల గమనిక: శరీరి అనేది ఆత్మ, శరీరం అనేది దేహం. ఆత్మ ద్వారా శరీరం నియంత్రించబడుతుంది – దీనిని ప్రత్యక్షం (అవగాహన) ద్వారా మనం సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. నియంత్రించే ఆత్మ దేహంలో ఉన్నంతవరకే ఆ శరీరం పని చేస్తుంది.  నియంత్రించే ఆ ఆత్మ వెళ్లి పోయిన తర్వాత, శరీరం చనిపోయి చలనం లేకుండా మారుతుంది. భగవాన్ అన్ని తత్వాలలో (చిదచిత్తులలో) అంతరాత్మగా ఉంటాడు. అతడు అందరిలో అంతరాత్మగా ఉండటం, మనందరమూ అతని నియంత్రణలో ఉన్నామని అర్థమౌతుంది. అంతార్యమిత్వం (అంతరాత్మగా ఉండటం), నియంతృత్వం / ఈశ్వరత్వం (నియంత్రించు వాడు) – ఈ రెండూ కలిసి ప్రయాణిస్తుంటాయి.
  • భగవానుడు సర్వ స్వతంత్రుడని తెలియకపోవడం, తన భక్తాధీనుడిగా అభివ్యక్తపరచడం అతని అత్యున్నత స్వతంత్రాన్ని వ్యక్తపరుస్తుంది, అతను శాశ్వతంగా భక్తాధీనుడని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవానుడిని సత్య కాముడు (అన్ని కోరికలను తీర్చగలడు), సత్య సంకల్పుడు (ఏ పనినైనా సంపన్నం చేయగలడు), నిరంకుశ స్వతంత్రుడు (నియంత్రణలేని స్వతంత్రుడు) మొదలైన వాటితో పిలుస్తారు. అయినప్పటికీ, అతను ఆశ్రిత పక్షపాతి (భక్తానకూలమైనవాడు). తనను ప్రేమతో ఆశ్రయించిన వారికి అతను సంపూర్ణంగా కట్టుబడి ఉంటాడు. ఇది అతడు తన ఇష్ఠప్రకారంగా చేస్తాడు కాబట్టి ఇది వారి స్వేచ్ఛా స్వతంత్రానికి నిదర్శనం. ఇది శాశ్వతమైనది, ఇది వారి అవతారాములలో వ్యక్తమౌతుంది. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ మహోన్నతమైన స్వతంత్రుడు. అయినప్పటికీ, అతను తన భక్తాదీనుడై ఉంటాడు.  మహాభారతయుద్ధంలో  పాండవుల దూత అయ్యాడు. అర్జునుడికి రథసారధి అయ్యాడు. అతనికి ఎంతో అంకితభావంతో ఉన్న పాండవుల పట్ల ఆయనకున్న ప్రేమాభావం అటువంటిది. అతను తన స్వసంకల్పంతో  భక్తులకు అధీనుడై ఉంటాడు. ఈ గుణాన్ని అర్చావతారాంలో మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. అతను తన ప్రసాదం, తిరుమంజనం, వస్త్రం, అలంకారం మొదలైన వాటన్నింటికీ తన అర్చకునిపై ఆధారపడి ఉంటాడని ప్రతిజ్ఞ చేశాడు. ఇది తన సౌలాభ్యం (సరళత) యొక్క అత్యున్నత వ్యక్తీకరణ అని మన పూర్వాచార్యులు వివరిస్తున్నారు.
  • తన భక్తాధీనత్వం వారి భక్తుల పట్ల వారి ప్రేమకు నిదర్శనమని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ప్రణయిత్వం – గొప్ప ప్రేమ / అనుబంధం కలిగి ఉండటం. ఎవరిపైనైనా మనకి అమితమైన ప్రేమ ఉన్నప్పుడు, ఆ స్థితిలో మన గురించి మనం పెద్దగా పట్టించుకోము. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ అత్యున్నతుడు, జీవాత్మ అల్పుడు అయినప్పటికీ, తన భక్తుల పట్ల వారికున్న గొప్ప కరుణ మరియు కృప కారణంగా, అతను జీవాత్మ అల్పత్వాన్ని పట్టించుకోడు. జీవాత్మలోని నిర్మలమైన ప్రేమను మాత్రమే చూస్తాడు, జీవాత్మని గొప్ప అనురాగంతో స్వీకరిస్తాడు. తనకన్నా తక్కువ స్థానంలో ఉన్న వారితో స్వేచ్ఛగా కలసే ఈ గుణాన్ని సౌశీల్యం అంటారు.
  • ప్రతి ఒక్కరికీ తల్లి అయిన శ్రీ మహాలక్ష్మి పట్ల ఆయనకున్న గొప్ప ప్రేమానుబంధం వల్ల తమ భక్తుల పట్ల అలాంటి అనురాగం ఉందని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి  10.10.7 లో “కోలమలర్ప్ పావైక్కన్బాగియ ఎన్ అన్బేయో” – అతను తమకు అతిప్రియమైన శ్రీ మహాలక్ష్మి యొక్క సేవకుడు కావడం వల్ల అతనికి చాలా ప్రియమైన వ్యక్తి అని నమ్మాళ్వారులు భగవానుడికి తెలియజేసుకుంటున్నారు.  అనువాదకుల గమనిక: ఈ వివరణతో ప్రారంభించి, శ్రీ మహాలక్ష్మి స్వరూపం వివరించబడింది. భగవాన్ సర్వ స్వతంత్రుడు. శ్రీ మహాలక్ష్మి భగవానుడిపై ఆధారపడి ఉన్న అతని దివ్య పత్ని. ఆమె పురుషాకరం (సిఫారసు) కారణంగా, భగవాన్ తనకు శరణాగతి చేసిన వారిని స్వీకరిస్తాడు. శరణాగతి చేస్తున్న వ్యక్తి యొక్క  అపరిమితమైన పాపాల కారణంగా,  భగవాన్ సాధారణంగా అటువంటి జీవాత్మలను స్వీకరించడానికి వెనుకాడతాడు. కానీ భగవాన్ యొక్క  స్వాతంత్ర్యం కన్నా వారి కరుణ / దయకి  ప్రాధాన్యతనిచ్చి భగవాన్ జీవాత్మను స్వీకరించేలా ఆమె నిర్ధారిస్తుంది. భగవాన్ కూడా, తాయార్ పట్ల ఉన్న గొప్ప ప్రేమతో, జీవాత్మను స్వీకరిస్తాడు. అటువంటి జీవాత్మని పూర్తి శ్రద్ధతో చూసుకుంటాడు.
  • శ్రీ మహాలక్ష్మి భగవానుడికి అతి ప్రియమైనదని, భగవానుడితో సమానమైన సౌందర్యం గలదని, ఆమె ద్వారా అతను గుర్తించబడతాడని, అతని నుండి ఎన్నడూ విడదీయలేనిదని, అతనికి పూర్తి అధీనురాలని, అతని దివ్య పట్టమహిషి అని, ప్రతి ఒక్కరికీ తల్లి అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఇక్కడ పిరాట్టి స్వభావం స్థాపించబడింది. ఆమె అభిమత – అతనికి అతి ప్రియమైనది అని అర్థం; అనురూప – శారీరక సౌందర్యంలో అతనితో సమానమైనది అని అర్థం; నిరూపక – అతని వ్యక్తిత్వంలో భాగము అని అర్థం. అతన్ని శ్రియః పతి (శ్రీ మహాలక్ష్మికి పతి) అని గుర్తిస్తారు; నిత్యానపాయిని – ఎన్నడూ విడదీయరానిది అని అర్థం; శేషభూత – సంపూర్ణగా వారి అధీనురాలు అని అర్థం; మహిషి – భగవానుడి యొక్క పట్టపు రాణి / భార్య –  “అస్యేసానా జగతో విష్ణు పత్నీ” (ఆమె విశ్వానికి అధిపతురాలు, విష్ణువుకి భార్య) – ఆమెకు ఏకైక స్వామి  శ్రీమన్నారాయణ కావడం వల్ల, ఆమె కూడా విశ్వానికి అధిపతురాలు అవుతుంది; జగన్మాతా – విశ్వానికి తల్లి – భగవాన్ సమస్థ విశ్వానికి తండ్రి కాబట్టి, అతని భార్య సమస్థ విశ్వానికి తల్లి అవుతుందని శృతి తెలియజేస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: ఇక్కడ శ్రీ మహాలక్ష్మి యజమానిగా వివరించబడింది. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ ఉపదేశాన్ని ముముక్షుప్పాడి సూత్రంలో 44 లో చక్కగా వివరించారు. సాధారణంగా ఇండ్లల్లో పనివాళ్ళను పెట్టుకున్నప్పుడు, ఆ ఇంటి యజమాని ఆ సేవకుడితో మాట్లాడి కుదుర్చుకుంటారు. కానీ వాస్తవానికి, పగలంతా ఆ భర్త ఇంట్లో ఉండడు కాబట్టి, ఆ పనివాడు యజమాని భార్య ఆదేశాలను అనుసరిస్తాడు. కాబట్టి, సహజంగా, యజమాని యొక్క సేవకుడు అతని భార్యకి కూడా సేవకుడు అవుతాడు. శ్రీమన్నారాయణ దివ్య యజమాని, శ్రీ మహాలక్ష్మి అతని దివ్య పత్ని.  జీవాత్మలందరూ శ్రీమన్నారాయణకు దాసులు. తాయార్ అతని ప్రధాన పట్ట మహిషి, అందరు జీవాత్మలు సహజంగానే ఆమెకు కూడా దాసులౌతారు.
  • ఆమె ఒక జీవాత్మ అయినప్పటికీ, ఆమె నిత్యసూరులు (నిత్య ముక్తులు), ముక్తాత్మలు (విముక్తి పొందిన జీవాత్మలు), బద్ధాత్మలకు (బద్దుడైన జీవాత్మ) భిన్నమైనదని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. జీవాత్మలందరూ ఒకే పదార్ధంతో కూడినవారు – కాని వాటి స్థితి కారణంగా నిత్య, ముక్త మరియు బద్దులుగా వర్గీకరించబడ్డారు. బద్ధ – ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో కట్టుబడి ఉన్న మనలాంటి వారు; ముక్త – ఈ భౌతిక ప్రపంచం నుండి భగవాన్ కృపతో ముక్తి పొంది పరమపదం చేరుకున్నవారు; నిత్య – పరమపదంలో భగవానుడికి నిత్య కైంకర్యం చేస్తున్నవారు. పిరాట్టి నిత్యసూరుల వర్గంలో భాగం అయినప్పటికీ, ఆమె భగవాన్ యొక్క దివ్య పట్ట మహిషి అయినందున ఆమె నిత్యసూరులకు భిన్నమైనది. అనువాదకుల గమనిక: సామాన్యంగా శ్రీ మహాలక్ష్మి నిత్యాసురి వర్గంలోని భాగమని భావిస్తారు. అయినప్పటికీ, ఆమె భగవాన్ యొక్క దివ్య పట్ట మహిషి కావడం వల్ల, జీవాత్మలందరిలోకి ఆమెను అగ్రస్థానంలో ఉంచబడింది. భూదేవి, నీళా దేవి మరియు భగవాన్ యొక్క ఇతర అసంఖ్యాక భార్యలు కూడా శ్రీ మహలక్ష్మికి అధీనులై ఉంటారు. అనంత, గరుడ, విశ్వాక్సేనుల వంటి  అందరూ నిత్యసూరులు మరియు ముక్తాత్మలందరూ  శ్రీ మహాలక్ష్మికి అధీనులై ఉంటారు. ఆలవందారులు తమ చతుః శ్లోకి యొక్క మొదటి స్లోకంలో ఇలా వివరించారు – శ్రీ మహాలక్ష్మిని పరమపదంలో ప్రతి ఒక్కరూ సేవిస్తారు.  బ్రహ్మ, రుద్రుడు, ఇంద్రుల వంటి ఈ ప్రపంచంలోని దేవతలు కూడా సేవిస్తారు – ఎందుకంటే ఆమె శ్రీమన్నారాయణుడి యొక్క అత్యంత ప్రియమైన భార్య కాబట్టి.
  • ఈశ్వరత్వం (నియంత్రించే స్వభావం) ఒక్కరిలో కంటే ఎక్కువ ఉండలేనప్పుడు శ్రీ మహాలక్ష్మి సర్వశ్వరి (అందరికీ యజమాని – స్వతంత్రంగా) అని చెప్పడం, ఆమెను బ్రహ్మం యొక్క స్వభావమయిన కారణత్వం (సర్వ కారణం) అని చెప్పడం అడ్డంకి. శ్రీ మహాలక్ష్మికి, యజమానిగా ఉండటం సహజమైన గుణం కాదు – కానీ ఆమె శ్రీమన్నారాయణ యొక్క దివ్య పట్ట మహిషి కావడం ఆధారంగా సంపాదించిన గుణంమది. అదేవిధంగా కారణత్వం (సర్వ కారణం) పరమ పురుషునికి (పరబ్రహ్మం) మాత్రమే ఉన్న ప్రత్యేకమైన గుణం. ఇది ఆమెకు వర్తించదు. కారణత్వం అంటే జగత్ వ్యాపారంలో పాల్గొనడం – సృష్టి, స్తితి, సంహారం మొదలైన వాటిలో ప్రత్యక్షంగా పాల్గొనడం. అనువాదకుల గమనిక:  రెండు అత్యోన్నత తత్వములు ఉండవు.  బ్రహ్మము అనేది ఒకే ఒక్కటి ఉంటుంది,  అది శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే. అన్ని జీవాత్మలలో భగవానుడికి పిరాట్టి ప్రియమైనది, ఎందుకంటే ఆమె అతని దివ్య పట్ట మహిషి కాబట్టి.
  • శ్రీ మహాలక్ష్మి మరియు శ్రీమన్నారాయణుడు  స్వభావంలో భిన్నమైన వారు కారని, కేవలం వారి రూపంతో మాత్రమే భిన్నమైన వారని, భగవత్ స్వరూపం రెండు రూపాల్లో ఉందని చెప్పడం (భగవాన్ మరియు పిరాట్టి రూపంలో) అడ్డంకి అవుతుంది. పిరాట్టి జీవాత్మ వర్గానికి చెందినది కాబట్టి, ఆమె స్వభావం ప్రకారం పరమాత్మకు భిన్నమైనది. తారుమారు చేయడం సత్యానికి విరుద్ధమౌతుంది.
  • శ్రీ మహాలక్ష్మియే భగవానుడని చెప్పడం, వేరే ఒక తత్వం కాదని చెప్పడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీ మహాలక్ష్మి జీవాత్మల వర్గంలోని భాగము, భగవాన్ యొక్క దివ్య పట్ట మహిషి. కాబట్టి స్వాభావికంగా,  ఆమె అనేక రకాలుగా భగవానుడికి భిన్నమైనది – అన్నింటికంటే ముఖ్యమైనది – ఆమె సంపూర్ణంగా భగవానుడిపైన ఆధారపడి ఉంటుంది. ఈ విధంగా, మునుపటి వివరణలో మనం ఇప్పటికే చూసిన ఈశ్వరత్వం, కారణత్వం మొదలైన వాటితో శ్రీ మహాలక్ష్మిని కలిపే ప్రశ్నే లేదు.
  • వాస్తవానికి ఆమె అతి సుందరమైన  గుణాలతో ఉన్న జీవాత్మ, అయితే ఆమె కేవలం ఒక తత్వం/గుణం అని చెప్పడం ఒక అడ్డంకి.
  • భగవాన్ అహం (పరమ పురుషుడు) అని తెలియకపోవడం, ఆమె అహంత (భగవాన్‌ను ప్రత్యేకంగా గుర్తించే అంశం) అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ఇంతకుముందు చర్చించినట్లుగా, భగవాన్ ప్రత్యేకంగా శ్రీ మహాలక్ష్మి భర్తగా గుర్తింపబడతారు.
  • అణు స్వరూపం అయిన శ్రీ మహాలక్ష్మి ఎల్లప్పుడూ విభు స్వరూపం (సర్వ వ్యాపి) అయిన భగవానుడితో చేరి ఉంటుందని తెలియకపోవడం  ఒక అడ్డంకి. పిరాట్టి ఒక జీవాత్మ కాబట్టి, ఆమె అణు స్వరూపమైనది. అయినప్పటికీ, ఆమె భగవాన్ యొక్క అనపాయిని (విడదీయరానిది) కాబట్టి, ఆమె ఎప్పుడూ భగవానుడితో చేరి ఉంటుంది.  ఇది భగవాన్ యొక్క ఒక ప్రత్యేకమైన సామర్ధ్య గుణం – ఇది అనూహ్యమైనది – కానీ అతనికి సాధ్య సామర్ధ్యంగా పరిగణించబడుతుంది. అనువాదకుల గమనిక: తిరువాయ్మొళి  6.10.10లో, నమ్మాళ్వార్ “అగలగిల్లేన్ ఇఱైయుం ఎన్రు అలర్మేల్ మంగై ఉఱై మార్బా” – ఇక్కడ నమ్మాళ్వార్ “అగలగిల్లేన్ ఇఱైయుం” అని పిరాట్టిని వర్ణిస్తూ – క్షణం కూడా నేను మీ వక్ష స్థలాన్ని వదిలిపెట్టను అని వివరిస్తున్నారు. పురాణములలో, శ్రీమన్నారాయణుడు అనేక విభిన్న రూపాలలో (దేవ, మనుష్య, తిర్యక్ – జంతువు / పక్షి, స్థావర – చెట్లు/మొక్కలు) దిగి వచ్చినప్పుడల్లా పిరాట్టి అతనితో పాటు తగిన రూపాల్లో వస్తుంది. కాబట్టి, భగవాన్ ఏ రూపంలో ఉన్నా సరె, పిరాట్టి కూడా అతనితో ఎల్లప్పుడూ ఉంటుంది.
  • క్షీరాబ్ది అంతటా రసం (రుచి) వ్యాపించి ఉన్నట్లే, పిరాట్టి కూడా భగవాన్ అంతటా వ్యాపించి ఉంటుందని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. మన మహాసముద్రాలు ఉప్పుతో నిండినట్లే, పాల మహా సముద్రం దివ్య రుచితో నిండి ఉంటుంది. అదేవిధంగా, భగవాన్ ఉన్నచోట వారితో పాటు పిరాట్టి కూడా ఉంటుంది. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ సూర్యుడిలాంటి వాడైతే, పిరాట్టి సూర్య కిరణాలలాంటిదని, భగవాన్ పుష్పం లాంటి వాడైతే, పిరాట్టి ఆ పువ్వులోని సువాసన లాంటిదని ముముక్షప్పడి సూత్రం 46 లో పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరించారు. మణవాళ మాముణులు, భట్టార్‌ను ఉటంకిస్తూ, పువ్వు మరియు సువాసన ఎల్లప్పుడూ కలిసి విడదీయరానివిగా ఉంటాయి,  భగవాన్ మరియు పిరాట్టి కూడా విడదీయలేని వాళ్ళు అని వివరించబడింది.
  • భగవానుడితో అలాంటి సహజీవనం యొక్క ఉద్దేశ్యం ఏమిటంటే, అన్ని సమయాలలో భగవాన్‌కు సిఫారసు చేయడంలో జీవాత్మలకు సహాయం చేయడమే అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ ఎప్పుడైనా తనను ఆశ్రయించిన జీవాత్మలను స్వీకరించే వీలు కల్పించేందుకు శ్రీ మహాలక్ష్మి ఎల్లప్పుడూ భగవానుడి‌తో కలిసి ఉంటుంది. అనువాదకుల గమనిక: ఈ సూత్రాన్ని ద్వయ మహమంత్రంలో అందంగా వివరించబడింది. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ముమ్ముక్షుప్పడిలో ,  “శ్రీ” అంటే జీవాత్మల ఆర్తిని వింటూ, వారి అభ్యర్థనను భగవానుడికి తెలియజేసేది అని వివరించబడింది. జీవాత్మలు ఎప్పుడైనా భగవానుడిని ఆశ్రయించవచ్చని ఆయన వివరించారు. ఆ సమయంలో ఆమె అతనితో లేనట్లయితే, అతను వారి అసంఖ్యాక పాపాలను పేర్కొంటూ ఆ జీవాత్మలను తిరస్కరించవచ్చు. అటువంటి పరిస్థితి రాకుండా, శ్రీ మహాలక్ష్మి ఎప్పుడూ శ్రీమన్నారాయణుడితో చేరి ఉంటుంది. ఇంతకుముందు ఉల్లేఖించిన “అగలగిల్లేన్” పాసురంలో ఈ విషయం విస్తృతంగా వివరించబడింది. “వివాహం తర్వాత సీతా పిరాట్టి తన తల్లిదండ్రుల ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళనట్టే, ముక్తాత్మ కూడా ఈ భౌతిక ప్రపంచానికి తిరిగి రాడు”, అని నంపిళ్ళై అందంగా వివరించారు.  ఆమె కూడా భగవానుడిని వదిలి వెళ్ళడం గురించి ఎన్నడూ ఆలోచించదు.
  • భగవత్ స్వరూపమైన “శ్రియః పతి” ని స్థాపించడానికి శ్రీ మహాలక్ష్మిని ఉపయోగించాలని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ప్రత్యేకంగా శ్రీ మహాలక్ష్మిని “విష్ణు పత్ని” గా గుర్తించినట్లే, ప్రత్యేకంగా శ్రీమన్నారాయణను కూడా “శ్రియః పతి” (శ్రీ మహాలక్ష్మి భర్త) గా గుర్తించాలి – దీనిని సందేహం లేకుండా అర్థం చేసుకోవాలి.
  • సహజంగానే  భగవాన్ జ్ఞానం మరియు ఆనందంతో నిండి ఉన్న వాడని, అన్ని లోపాలను నాశనం చేసేవాడని, అన్ని శుభ లక్షణాలకు నివాసుడని, మూడు రకాల (దేశ, కాల, విషయాల ద్వారా) పరిమితుల ద్వారా నియంత్రించబడని వాడని, విభు (సర్వవ్యాపి), అతను కోరికలు లేనివాడు అయినప్పటికిని సృష్టి, స్థితి, లయ యొక్క అంతులేని చక్రం ద్వారా ఆనందించడం, ఎవరి నుండి ఏమీ ఆశించడని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఈ అంశంతో ప్రారంభించి, భగవత్ స్వరూపం వివరించబడింది. తిరువాయ్మొళి  1.1.2 లో భగవత్ స్వరూపం ఉణర్నలం అని నమ్మాళ్వార్ వివరిస్తున్నారు. ఉణర్ –  జ్ఞానం, నలం – ఆనందం – పరమానందం అని అర్థం. అతడు అన్ని లోపాలు / అమంగళాలకు వ్యతిరేకమైనవాడు. పైగా ఎదుటివారిలో లోపాలను నాశనం చేసేవాడు. అతను అనేక పవిత్ర గుణాలతో నిండి ఉన్నవాడు. అతను దేశ, కాల, విషయాల ద్వారా నియంత్రించబడడు. అంటే అతను ప్రతిచోటా ఉంటాడు (స్థలం ద్వారా నియంత్రించబడడు), ఎల్లప్పుడూ (సమయం ద్వారా నియంత్రించబడడు) మరియు అన్ని రూపాల్లో / అంశాలలో (నిర్దిష్ట వస్తువులచే నియంత్రించబడడు) అని అర్థం. అతను తన నిజమైన స్వరూపం ద్వారా అన్ని చోట్లా విస్తరించి ఉన్నాడు – ఈ గుణాన్ని “విభు” అంటారు. అతడు అవాప్తసమస్తకాముడు – అన్ని కోరికలు తీరినవాడు,  కొత్తగా నెరవేరడానికి ఏమీ లేనివాడు. అన్నింటిలో సంపూర్ణత ఉన్న భగవాన్  సృష్టి, స్థితి, లయలను ఒక క్రీడగా వహిస్తాడు. తిరువాయ్మొళి  3.10.7 లో “ఇన్బుఱుం ఇవ్విళైయాట్టుడైయాన్” – ప్రతిదీ తనకు ఒక క్రీడ అని నమ్మాళ్వారులు వివరిస్తున్నారు.
  • భగవానుడు నిత్య విభూతిలో (పరమపదం/శ్రీ వైకుంఠం) ఉంటాడు. తిరుమామణి మండపంలో (తిరు ఆభరణాలతో అలంకరించబడిన సభా మందిరం) ఆదిశేష సింహాసనంపై ఆసీనుడై ఉంటాడు. అతి కాంతివంతంగా ప్రకాశిస్తున్న భగవాన్ తన దివ్య పత్నులతో పాటు అక్కడ ఆసీనుడై ఉంటాడు. అక్కడ నుండి నిత్య విభూతి (పరమపదం) మరియు లీలా విభూతి (సంసారం) లోని ప్రతిదాన్ని నియంత్రిస్తుంటాడు. అతను “సోష్ణుతే సర్వాన్ కామాన్” (ఆనందంగా అన్ని రకాల సేవలను ఆస్వాదించడం) లో వివరించిన విధంగా అనంత, గరుడ, విశ్వక్షేనుడు వంటి నిత్యసూరుల సేవలను ఆనందిస్తుంటాడు. అయినప్పటికీ, సంసారంలో బాధపడుతున్న ఆత్మలకు సహాయం చేయడానికి, అతనిని ధ్యానించే వారిని సంతృప్తి పరచడానికి / ఆశీర్వదించడానికి అతను పరంపదం నుండి క్షీరాబ్ధిలోకి వ్యూహ వాసుదేవునిగా దిగువస్తాడు. అనువాదకుల గమనిక: ఇక్కడి నుండి, భగవాన్ యొక్క ఐదు విభిన్న రూపాలు (పరత్వాది పంచకం – http://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-parathvadhi.html) వివరంగా వివరించబడ్డాయి. వీటిని పిళ్ళై లోకాచార్యుల తత్వ త్రయం గ్రంథం మణవాళ మాముణులు యొక్క వ్యాఖ్యానంలో వివరించబడింది. ఈ వివరణ పరమపదంలో పరవాసుదేవునిలో కనిపించే భగవాన్ యొక్క పరత్వ రూపాన్ని వివరిస్తుంది. పరమపదం అనేది శుద్ధ సత్వానికి (దైవిక పదార్థం) నిలయం, ఇది మండపాలు, గోపురాలు మొదలైన రూపాలలో కనిపిస్తుంది. మునుపటి వ్యాసాలలో దీని గురించి మనం ఇప్పటికే చూశాము. పరమపదం సంపూర్ణంగా ఆనందంతో నిండి ఉంటుంది, ఆనందించేవాడు భగవానుడు, నిత్యులు (నిత్యసూరులు) మరియు ముక్తులు (ముక్తాత్మలు) ఈ విషయాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకుని దాని ప్రకారంగా నడుచుకుంటారు. పరవాసుదేవుడు నుండి, వ్యూహ వాసుదేవుని యొక్క తరువాత దశ కనిపిస్తుంది. మరో మూడు రూపాలు – సంకర్షణ, ప్రద్యుమ్న మరియు అనిరుద్ధ వ్యూహ వాసుదేవుని నుండి ప్రత్యక్షమౌతారు. సాధారణంగా క్షీరాబ్ది వ్యూహ రూపంలో విష్ణు యొక్క నివాసంగా ఆపాదించబడుతుంది. ఇక్కడ భగవాన్ తన భక్తులకు సహాయం చేయాలనే ఉద్దేశ్యంతో నివాసుడై ఉంటాడు. బ్రహ్మతో ప్రారంభమయ్యి అందరు దేవతలు వారి వారి కష్థనివారణలకు ఇక్కడికి వస్తుంటారు.
  • అజ్ఞానంతో కప్పబడి ఉన్న సంసారి జీవాత్మలను ఉద్ధరించడానికి, అతడు మానవుడు వంటి అనేక విభిన్న రూపాలను ధరిస్తాడు, సాధారణ మానవుడిగా కష్థాలను అనుభవిస్తాడు. ఈ వివరణతో ప్రారంభమయ్యి  పర మరియు వ్యూహ స్వరూపాలకు మించి, విభవం (అవతారములు), అర్చా (విగ్రహ స్వరూపాలు), అంతర్యామి గురించి వివరించబడింది. క్షీరాబ్దినాథుడు సాధు పరిత్రాణం (సాధువులను రక్షించడం), ధర్మ సంస్థాపనం (ధర్మాన్ని స్థాపించడం) మరియు దుఃఖ నాశనం చేయడం వంటి విభిన్న లక్ష్యాలను సాధించడానికి వివిధ రూపాల్లో వేర్వేరు లోకాల్లోకి దిగివస్తాడు. అతి ప్రాచీన కాలం నుండి, ఈ సంసారంలో జీవాత్మలు జనన / మరణ చక్రంలో చిక్కుకొని బాధపడుతున్నారు  – దీనిని నిద్ర (అజ్ఞాన స్థితి) అంటారు. వారిని మేల్కొలిపి శ్రీ రామ, కృష్ణ వంటి వివిధ రూపాలను స్వీకరించడం ద్వారా వారిని ఉత్తేజపరుస్తాడు. మానవుల మాదిరిగానే అతి సాధారణ మానవ రూపాన్ని ధరించి, అతడు కూడా ఆ స్వరూపంలో సుఖదుఃఖాలను అనుభవిస్తాడు.  అనువాదకుల గమనిక: విభవం – అవతారం. అవతారం అంటే క్రిందకు దిగిరావడం – తనను తాను తగ్గించుకోవడం. భగవాన్ దేశ, కాల, వస్తువుతో కట్టుబడి ఉండదు. కానీ వివిధ అవతారాలుగా దిగివచ్చిన్నప్పుడు, అతడు ఒక నిర్దిష్ట కాలంలో (శ్రీ రాముడు త్రేతా యుగంలో అవతరించారు), ఒక నిర్దిష్ట దేశంలో (శ్రీ రాముడు అయోధ్యలో ఉన్నడు), ఒక నిర్దిష్ట తత్వం లోపల (భగవాన్ శ్రీ రాముని రూపంలో ఉన్నాడు) తనను తాను బంధించుకున్నాడు. అతను తన గొప్పతనాన్ని తగ్గించుకునే ఈ అంశాన్ని ఆళ్వారులు మరియు ఆచార్యలు ఎంతో అభినందించారు. ఇక్కడ అవతారాలను రెండు ప్రధాన వర్గాలుగా వర్గీకరించారు – ముఖ్యావతారములు – స్వయంగా భగవాన్ వివిధ రూపాల్లో అవతరిస్తారు, రెండవది గౌణావతారాలు – భగవాన్ నిర్దిష్ట కార్యాలను సంపన్నం చేయడానికి ఇతర జీవాత్మలకు తన గుణాలను / శక్తిని ప్రసాదిస్తాడు. ముఖ్యావతారములు ముముక్షువులు (మోక్షాన్ని కోరుకునేవారు) ఆరాధించవచ్చు, గౌణావతారములను ముముక్షువులు ఆరాధించకూడదు.
  • గొప్ప కృపతో, ప్రతి ఒక్కరిలో కనిపించని అంతర్యామి (అంతరాత్మ) గా దాగి ఉంటాడు.  తిరువాయ్మొళి  1.1.10 లో నమ్మాళ్వార్ వివరించిన విధంగా “కరంతసిలిడంతొఱుం ఇడన్తిగళ్ పొరుళ్ తొఱుం కరన్తెంగుం పరన్తుళన్” – అంతటా వ్యాపించి ఉన్నవాడు. తిరువాయ్మొళి 7.2.2. “కట్కిళ్” (మన కళ్ళకు కనిపించనివాడు) – భగవాన్ అంతర్యామి పాత్రను వహిస్తాడు. అనువాదకుల గమనిక: అంతర్యామిత్వం భగవాన్ యొక్క అంశం, అంతరాత్మగా ప్రతి కణంలో ఉండి వారి కార్యకలాపాలను నియంత్రిస్తుంటాడు. చిత్ మరియు అచిత్ రెండింటిలో భగవాన్ విస్తరించి వారిచే నియంత్రించబడుతూ ఉంటాయి.
  • అటువంటి అత్యున్నత భగవానుడు అర్చా రూపాన్ని (విగ్రహ రూపాన్ని) ధరిస్తాడని, నిలబడి, కూర్చోవడం, పడుకోవడం మొదలైన వివిధ భంగిమలలో దివ్య దేశాలలో మరియు ఇతర దేవాలయాలలో ఉంటాడని, ఒక రాజు తోటలో విశ్రమిస్తుండగా అతని సేవకులు సేవించడం లాంటిదని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఎలగైతే ఒక దొంగను పట్టుకోవటానికి, ఆ ప్రాంతం మొత్తం పోలీసులు చుట్టు ముట్టేసి ఉంటారు, అలాగే జీవాత్మల హృదయాన్ని ఆకట్టుకోవటానికి భగవాన్ అనేక దేవాలయాలలో ఎన్నో అనేక  భిన్న భిన్న రూపాలను ధరించి ఉన్నాడు. పైగా, అర్చావతార భగవానుడు వారి ప్రసాదం, అభిశేకం, వస్త్ర ధారణ, శయనం మొదలైన వాటికై పూర్తిగా అర్చకులపై ఆధారపడి ఉంటారు. అనువాదకుల గమనిక: దివ్య దేశములను”ఉగంతు అరులిన నిలంగళ్” అని పిలుస్తారు (జీవాత్మలను ఉద్ధరించాలన్న భగవాన్ యొక్క  అతి తీవ్ర సంకల్పం కారణంగా వారు బస చేసిన ప్రదేశాలు). అర్చావతార భగవానుడు అటువంటి దివ్య దేశములు, అభిమాన స్థలములు (మన పూర్వాచార్యులకు ప్రియమైన దేవాలయాలు), గ్రామం / నగర దేవాలయాలు, మఠాలు, గృహాలు మొదలైనవి భగవాన్ యొక్క అత్యంత సౌలభ్య (సరళత) స్వభావాన్ని అభివ్యక్తిపరుస్తుంది. అతను ప్రతి ఒక్కరూ సులభంగా చేరుకోగల ప్రదేశానికి దిగుతాడు, తమ సౌందర్యాన్ని చూపించి, అతని వైపు ఆకర్షిస్తాడు. అదృష్టవంతులు, అతని మహిమలను గ్రహించి, అతనిపై వారి విశ్వాసం పెరిగి, అత్యున్నత లక్ష్యంమైన భగవాన్ నిత్య కైంకార్యంపై విశ్వాసాన్ని అభివృద్ధి చెందేలా చేస్తుంది.
  • పరత్వం (పర వాసుదేవ రూపం) నిత్యుల (మరియు ముక్తాల) ఆనందం కోసమేనని, అవతారాములు (విభవం, అర్చ రూపం) అన్ని వర్గాల జీవాత్మల (నిత్య, ముక్త మరియు బద్ధ) ఆనందం కోసమని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పరమపదంలో భగవానుడిని నిత్యసూరులు మరియు ముక్తాత్మలు మాత్రమే చూడవచ్చు మరియు ఆనందించవచ్చు. కానీ  విభవ మరియు అర్చా భగవానుడిని ఈ ప్రపంచంలో  అందరూ చూడవచ్చు మరియు ఆనందించవచ్చు. అనువాదకుల గమనిక: ఇక్కడ ఆసక్తి కరమైన అంశం ఏమిటంటే అర్చావతార భగవానుడిని నిత్యసూరులు కూడా సేవింస్తారు. ఉదాహరణకు, ఒళివిల్ కాలం పదిగం (తిరువాయ్మొళి  3.3) లో, నిత్యసూరులు కూడా పరంపదం నుండి దిగి వచ్చి తిరువెంకటేశ్వరుడిని (శ్రీనివాసుడిని) సేవిస్తారని నమ్మాళ్వారులు తెలియజేస్తున్నారు. కానీ ఈ సంసారంతో భందింపబడి ఉన్న ఎవరైనా (దేవతలు, ఋషులు, మానవులు మొదలైనవారు) ఈ భౌతిక శరీరంతో పరమపదంలోకి ప్రవేశించడం అనేది ఊహించలేని స్థితి. భగవాన్ కృప వల్ల మాత్రమే సంపూర్ణంగా భౌతిక ఆసక్తి నుండి  విముక్తి పొందిన తరువాత పరమపదంలోకి ప్రవేశించవచ్చు.
  • ముఖ్యావతారములలో కనిపించే భగవానుడిని సమస్థ జీవరాశిలో కేవలం ఒక జీవునిగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. ముఖ్యావతారములలో, భగవానుడి యొక్క ఆధిపత్యం సంపూర్ణంగా వ్యక్తమవుతుంది. భగవానుడిని కేవలం ఒక చేప (మత్స్యావతారం), తాబేలు (కుర్మావతారం), పంది (వరాహావతారం), మానవుడు (వామనుడు, శ్రీ రామ, కృష్ణ), మొదలైనవాటిని పరిగణించకూడదు. ఇటువంటి స్వరూపాలను ధరించినప్పుడు కూడా వారి ఆధిపత్యాన్ని, పుండరికాక్షత్వాన్ని (అతి సుందమైన కమల నయనాలు) మొదలైన వారి అత్యున్నత గుణాలను అన్ని సమయాలలో వ్యక్తపరుస్తూ ఉంటారు. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ కేవలం ఒక జంతువుగా, మానవుడు మొదలైన రూపాన్ని ధరిస్తున్నందున, అతను కూడా నశ్వరమైన వాడని అర్ధం కాదు. అతని స్వరూపం ఏమైనప్పటికీ, అతి దైవికమైనది. భౌతిక శరీరాలు / రూపాలకు భిన్నమైనది. పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రాంలో, భగవాన్ యొక్క శారీరక పరిమితుల గురించి అపోహ పడటం భగవత్ అపచారంగా పరిగణించబడుతుందని వివరించారు.
  • గౌణావతారములు ఆరాధన యొగ్యమని భావించడం ఒక అడ్డంకి. గౌణావతారములలో పరశురామ, కార్తవీర్యార్జున వంటి ఆవేశ అవతారములు కూడా ఉన్నాయి. ఆ రూపాలను భగవాన్ అవతారాలుగా గౌరవించాలి. కానీ వారిని ముమ్ముక్షువులు పూజించరాదు. దయచేసి రామానుజ నూఱ్ఱందాది పాసురం 56 “కోక్కుల మన్నరై మూవెళుకాళ్”  (వ్యాఖ్యానం చూడండి). అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ కొన్ని కార్యాలను సంపన్నం చేయడానికి తన శక్తిని కొన్ని జీవాత్మలకిస్తాడు, అలాంటి జీవాత్మలు పూర్తిగా సాత్విక ప్రవృత్తితో ఉండకపోవచ్చు, ముముక్షులు వాళ్ళను ఆరాధించకూడదు. మణవాళ మాముణులు వ్యాఖ్యానంలో ఈ ప్రశ్నను లేవనెత్తి అలాంటి అవతారాలు వారు సాధించిన కర్యానికై వారిని గౌరవించాలి, కానీ అంతకు మించి ఆరాధించకూదదు అని వివరిస్తున్నారు. అదేవిధంగా పరశురాముని కీర్తింపజేసిన ఇతర ఆళ్వారుల పాసురములను కూడా వారు తెలియజేస్తున్నారు.
  • అర్చావతార భగవానుడిని అసమర్థునిగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. అర్చా రూపంలో వివిధ సన్నిధులలో ఉన్న భగవాన్ తన అర్చకుని (ఆరాధకుడు) పై పూర్తిగా ఆధారపడతానని ప్రతిజ్ఞ చేసాడు. ఆ ప్రతిజ్ఞను అతని అసమర్థతగా పరిగణించలేము. భగవాన్ యొక్క ఆధిపత్యం అతని అర్చా స్వరూపాల్లో కూడా సంపూర్ణంగా ఉందని మన ఆచార్యులు వివరించారు. అనువాదకుల గమనిక: ప్రతి ఒక్కరినీ ఉద్ధరించాలనే అత్యున్నత సంకల్పంతో భగవాన్  అర్చా రూపంలో ఉన్నారని మనము ఇప్పటికే చూశాము. అతను ప్రతి ఒక్కరితో ప్రత్యక్షంగా సంభాషించకపోవడం, అతని అవసరాలను/కోరికలను ఆజ్ఞాపించకపోవడం వల్ల, అతను అసమర్థుడు అని మనము అనుకోకూడదు. అర్చావతార భగవానుడు గొప్ప మహాంతులతో / భక్తులతో మాట్లాడే అనేక ఉదాహరణలు ఉన్నాయి. దేవ పెరుమాళ్ తిరుక్కచి నంబితో తరచూ సంభాషించడం చరిత్ర ఆధారంగా ప్రసిద్ధి చెందిన వాస్తవము.
  • భగవాన్ యొక్క అవతారమైన ఆచార్యునిపై పూర్తి విశ్వాసం ఉండకపోవడం ఒక అడ్డంకి. “ఆచార్య స హరిః సాక్షాత్” – ఆచార్యుడు భగవాన్ అవతారమని పూర్తి విశ్వాసం కలిగి ఉండాలి. భగవాన్ యొక్క 5 ప్రకారములు (స్వరూపాలు) పైన, ఆచార్య స్వరూపం 6 వ రూపంగా పరిగణించబడుతుంది. అనువాదకుల గమనిక: దయచేసి ఈ అంశంపై పూర్తి అవగాహన కోసం అంతిమోపాయ నిష్ఠ (http://ponnadi.blogspot.in/p/anthimopaya-nishtai.html) చూడండి.
  • పరత్వం (పరమపదంలో పరవాసుదేవుడు) కంటే అవతారాములు ఉన్నతమైనవని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పరమపదంలో, అతని ఆధిపత్యం మాత్రమే గొప్పగా గోచరిస్తుంది. భగవాన్ శ్రీ రామ, కృష్ణ, మొదలైనవారిగా దిగివచ్చినప్పుడు, అతని సమస్థ కల్యాణ గుణములన్నీ కాంతివంతంగా ప్రకాశిస్తాయి. ఈ విధంగా మనం పరత్వం కంటే అవతారముల యొక్క గొప్పతనాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక:  దుఃఖ సాగరంలో ఉన్న జీవాత్మలకు సహాయం చేయడానికి గొప్ప కృపతో భగవాన్ ఈ సంసారంలో జన్మిస్తాడు. అందుకే ఋగ్వేదంలో “స ఉ శ్రేయాన్ భవతి జాపమానః” – అతను పరమపదం నుండి సంసారానికి దిగివచ్చినప్పుడు అతను మరింత ప్రశంసనీయుడౌతాడు. అలాగే, అతను పరమపదం నుండి సంసారానికి దిగివచ్చినప్పుడు తన పవిత్ర గుణాలు ఏమాత్రం తరగవు, అదే దివ్య రూపంతో దర్శనమిస్తాడు. ఈ సూత్రాన్ని తిరువాయ్మొళి  5.3.5 లో నమ్మాళ్వార్ అందంగా వివరించారు – “ఆధియం చోతి ఉరువై అంగు వైతు ఇంగుప్ పిఱంతు” – భగవాన్ నిత్యమైనవాడు, పరంపదంలో అత్యంత ఆకర్షణీయమైన రూపంతో దర్శనం ఇచ్చినట్టే ఈ  ప్రపంచంలో కూడా  ప్రత్యక్షమౌతాడు.
  • ఆచార్యుల దివ్య తిరుమేని / స్వరూపం భగవాన్ అవతారంగా వివరించబడినప్పటికీ భౌతికమని పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి.  అనువాదకుల గమనిక:  శిష్యుడు భగవాన్ ను చేరుకోవడానికి సహాయపడేవాడు ఆచార్యుడు అని అర్థం చేసుకోవాలి. ఇది గొప్ప కరుణతో, ఆచార్యలు తన బోధనలు మరియు ప్రవర్తన/ఆచరణ ద్వారా అందరికీ నిజమైన జ్ఞానాన్ని వివరిస్తారు. అలాంటి ఆచార్యులను శిష్యులు గౌరవించి, కీర్తించాలి.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/11/virodhi-pariharangal-42.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 41

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/11/15/virodhi-pariharangal-40/

72. తత్వ విరోధి  – యథార్థము / వాస్తవికతను అర్థం చేసుకోవడంలో అవరోధాలు – రెండవ భాగం

పిళ్ళై లోకాచార్యులు, మణవాళ మాముణులు – శ్రీపెరుంబుతూర్

మనము  తత్వ విరోధి యొక్క ఈ భాగంలో ముందుకు వెళదాము. ఈ విషయాలను అర్థం చేసుకోవడానికి చాలావరకు లోతైన జ్ఞానం, అవగాహన అవసరం, అది క్రమబద్ధమైన శాస్త్రం యొక్క అధ్యయనం ద్వారా పొందవచ్చు. పూర్తి మరియు లోతైన అవగాహనకై, జ్ఞానుల ద్వారా ఈ సూత్రాలను నేర్చుకోవడం మంచిది.

  • మన అణ్డం (విశ్వం) మరియు వేరే ఇతర అండాల (విశ్వాలు) లో తత్వం యొక్క అన్ని మార్పులు / పరివర్తనలు ఒక చేతన యొక్క సంకల్పం వల్ల జరుగుతుంది అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. మన విశ్వంలో అనేక అచిత్తులు, ఈ విశ్వం బయట ఉన్న ఇతర విశ్వాలు (ఈ భౌతిక విశ్వాలన్నింటినీ కలిపి లీలా విభూతి (సంసారం) అంటారు) పరమ చేతనుడు (భగవాన్ – శ్రీమన్నారాయణ) యొక్క సంకల్పం ఆధారంగా రూపాంతరం / మార్పు చెందుతాయి. ఛాందోగ్య ఉపనిషత్తులో ఇలా వివరించబడింది, “తదైక్షత – బహుస్యాం ప్రజాయేయేతి” – నా భిన్న భిన్న అభివ్యక్తములను చూద్దాం.  అనువాదకుల గమనిక: అత్యున్నత చెతనుడైన (అత్యున్నత  జ్ఞానుడైన) భగవాన్ యొక్క సంకల్పం ప్రకారం సృష్టి జరుగుతుంది.  “నిత్యో నిత్యానాం చేతనస్ చేతనానాం” – సమస్థ నిత్యులలో నిత్యుడు, సమస్థ జ్ఞానులలో మహా జ్ఞానుడు అని అర్థం. అనేక సందర్భాలలో  “బహు స్యాం” అని సూచించబడింది, భగవాన్ యొక్క సంకల్ప ఫలితం శ్రుతి అని స్థాపించబడింది. తిరువాయ్మొళి 3.2.1 లో, నమ్మాళ్వారులు ఇలా వివరిస్తున్నారు,  “మున్నీర్ జ్ఞాలం పడైత్త ఎం ముగిల్వణ్ణనే…” – మేఘం లాంటి వాడు (నలుపు వర్ణంతో,  కృపా స్వభావం గలవాడు)! – మూడు రకాల నీటిని కలిగి ఉన్న ఈ విశ్వాన్ని సృష్టించావు నీవు. నంపిళ్ళై ఇక్కడ నమ్మాళ్వార్ యొక్క ఉత్కృష్ఠమైన భావాలను వెల్లడి తెస్తున్నారు. ఈ విశ్వాన్ని సృష్టించినందుకు ఆళ్వారులు భగవానుడికి కృతజ్ఞతలు తెలుపుతున్నారని, అందువల్ల తనతో సహా జీవాత్మలందరికీ తగిన శరీరాలు, ఇంద్రియాలు మొదలైనవి పొందారని, దానితో వారు ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధి చెంది, చివరికి వాళ్ళు ఉద్ధరించబడతారని తెలుపుతున్నారు. అయినప్పటికీ, కేవలం భౌతిక కోరికలను తీర్చడానికి శరీరం ఉపయోగించబడుతున్నందున, అలాంటి అవకాశం వృధా అవుతుందని ఆళ్వారులు బాధను వెల్లడి చేస్తున్నారు. దీని నుండి, భగవాన్ యొక్క దివ్య చిత్తాన్ని మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు,  జీవాత్ములందరి అభ్యున్నతికి ఈ సృష్టి దోహదపడుతుందని మనం అర్థంచేసుకోవచ్చు.
  • జగత్ (విశ్వం) పరిణామం (మార్పు) అధ్వారక భగవద్ సంకల్ప అధీనం (భగవత్ సంకల్పం యొక్క ప్రత్యక్ష నియంత్రణ) అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ఇంతకుముందు వివరించినట్లుగా, సృష్టి రెండు రకాలు అని మనం చెప్పుకున్నాము – అధ్వారక సృష్టి మరియు సధ్వారక సృష్టి. అధ్వారక సృష్టి అనేది సూక్ష్మ పదార్థాన్ని స్థూల పదార్థంగా (విశ్వాల సృష్టి వరకు) మార్చే మొదటి దశ, ఇది స్వయంగా భగవాన్ చేత సృష్టించబడుతుంది. భగవాన్ చేత బ్రహ్మ ద్వారా వివిధ రకాలైన రూపాలు / జాతులు సృష్టించబడతాయి. అదేవిధంగా, సంహార సమయంలో కూడా, పరోక్షంగా భగవాన్ రుదృడు, అగ్ని మొదలైనవారి ద్వారా విశ్వంలోని వివిధ రూపాలను / జాతులను నాశనం చేయబడతాయి. తుదకు, వారు స్వయంగా సమస్థ స్థూల పదార్థాలను తనలో లీనం చేసుకొని వాటిని సూక్ష్మ రూపంగా మారుస్తాడు. ఈ చక్రం అలా మళ్లీ మళ్లీ కొనసాగుతుంది.
  • సమస్థ అస్తిత్వాలు భగవదాత్మకం (అందరిలో అంతరాత్మగా వ్యాపించి ఉన్న పరమాత్మ) అని తెలుసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఇది నారాయణ సూక్తం నుండి స్పష్టమౌతుంది – “అంతర్ బహిశ్చ తత్సర్వం వ్యాప్య నారాయణస్తితః” – నారాయణుడు అన్నింటి లోపల మరియు బయటి వ్యాపించి ఉండి అన్నింటినీ ఒక్కటిగా పట్టుకుని ఉన్నాడు, “సర్వభూతాంతరాత్మా” – సమస్థ అస్తిత్వాలలో నివసించే ఆత్మ అని అర్థం.  అనువాదకుల గమనిక: బ్రహ్మం (భగవాన్) అస్తిత్వమున్న ప్రతిదానిలో నివసించి ఉన్న ఆత్మ. భూత అనే పదము “భూ సత్తాయం” (అస్తిత్వం ఉన్న) నుండి ఉద్భవించింది. అస్తిత్వమన్నది ఏదైనా భగవాన్ నియంత్రణలో ఉంటుంది. అంతర్యామిగా ఉండటం ద్వారానే ప్రతి అస్తిత్వము ఉనికిలో ఉంటుంది. శాస్త్రం ఇలా చెబుతుంది “యస్య ఆత్మా శరీరం, యస్య పృత్వి శరీరం, …” – బ్రహ్మానికి శరీరం జీవాత్మ, బ్రహ్మానికి శరీరం పృథ్వీ…. ఇదే సూత్రము నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి  1.1.10లో వివరించారు,  “పరంద తణ్ పరవైయుళ్ నీర్ తొఱుం పరందుళన్ పరంద అండ ఇదెన నిల విసుంబు ఒళివఱ కరంద సిల్ ఇడం తొఱుం ఇడం తిగళ్ పొరుళ్ తొఱుం కరన్దెంగుం పరందుళన్ ఇవై ఉణ్డ కరనే” – సముద్రపు చల్లని నీటి బిందువులలో హాయిగా భగవాన్ ఎలా ఉంటారో అంతే హాయిగా విశాల విశ్వంలో కూడా ఉంటారు.
  • భగవాన్ చేత వ్యాపించబడి ఉన్నందున అన్ని తత్వాల ఉపయుక్తమైనవి అని తెలియక పోవడం ఒక అడ్డంకి. అన్ని తత్వాలు (చేతనా చేతనములు) భగవాన్ చేత విస్తరించబడి ఉన్నందున, అవి ఉపయుక్తకరమైనవిగా  ఉంటాయి.
  • మనం శరీరమన్న భ్రమ కారణంగా కొన్ని అంశాలు అననుకూలమైనవిగా గోచరిస్తాయని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. శరీరాన్ని ఆత్మగా భావించే మన అజ్ఞానం వల్లనే కొన్ని సందర్భాలలో ప్రతికూల భావనకు దారితీస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: ఇది మునుపటి వివరణకు సంబంధించినది. దీన్ని కొంచెం అర్థం చేసుకుందాం. జీవాత్మ యొక్క స్వభావాన్ని నిజంగా గ్రహించిన వ్యక్తికి జీవాత్మ స్వాభావికంగానే పరమానందకరమైనదని తెలుస్తుంది. ఈ సూత్రాన్ని పిళ్ళై లోకాచార్యులు చేత తత్వ త్రయం, సుత్రాలు 73 నుండి 76 వరకు అందంగా వివరించబడింది, మాముణులు తమ వ్యాఖ్యానంలో విస్తృతంగా వివరించారు. సుత్రాలు 73 లో,  వికసించిన నిజమైన జ్ఞానం ఆనందానికి దారితీస్తుంది, ఇది జీవాత్మ స్వభావానికి అనుకూలంమైనదని వారు వివరిస్తున్నారు. తరువాతి సూత్రంలో విషము, ఆయుధాలు మొదలైనవి ఆత్మతో శరీర భ్రమ కారణంగా అననుకూలమైనవిగా కనిపిస్తాయని వారు వివరించారు. మూడు కారణాల వల్ల మనము విషం మొదలైన వాటికి భయపడతామని మాముణులు వివరిస్తున్నారు – 1.) తానూ శరీరం ఒకటేనని భావించి,  ఏదైనా శరీరాన్ని హానిచేసేది తనకు (ఆత్మకు) కూడా హాని చేస్తుందని భావించడం; 2.) మన ఆలోచన విధానమును ప్రభావితం చేసే మన కర్మ (ఇది విషము, ఆయుధం మొదలైన వాటిలో భయం కారణానికి అనుసంధానమైన). 3) మన శరీరంలో వ్యాపించి ఉన్న భగవానుడు, విషము, ఆయుధంలో కూడా వ్యాపించి ఉన్నాడనే  వాస్తవిక జ్ఞానం లేకపోవడం. తరువాతి సూత్రంలో, అన్ని వస్తువులు భగవాన్ చేత విస్తరించి ఉన్నందున, అవి సహజంగానే అనుకూలంగా ఉంటాయి, అవి అననుకూలమైనవి అనే భావన ప్రమాదకరం అని ఆయన వివరించారు. మాముణులు వివిధ ప్రామాణాలను ఉదహరించి ఈ సూత్రాన్ని స్థాపించారు (వాటిలో కొన్నింటిని ఇప్పటికే చూశాము). చివరగా, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ సూత్రాన్ని చక్కని ఉదాహరణలతో వివరిస్తున్నారు. 74 వ సూత్రంలో, “ఒక వస్తువు అనుకూలంగా ఉండటానికి ఈ కారణం (అవి భగవాన్ చేత వ్యాపించబడటం మినహా)  కాక వేరే కారణం ఉంటే, ఒక నిర్దిష్ట సమయంలో ఒక వ్యక్తికి అనుకూలంగా ఉండే గంధపు లేహ్యం, పువ్వులు మొదలైనవి  అదే వ్యక్తి వేరే సమయంలో / స్థలంలో  ఉన్నప్పుడు ఆ వస్తువులు అననుకూలమైనవి అవుతాయి, కానీ అదే ప్రదేశంలో మరొక వ్యక్తికి అనుకూలమైనవి అవుతాయి – అలా ఉండకూడదు”. మాముణులు దీన్ని చక్కగా వివరిస్తున్నారు. ఒక వ్యక్తికి, శరీర వేడిని తగ్గించడానికి చందనం లేహ్యం అనుకూలమైనది. కానీ అదే వ్యక్తి, చల్లగా ఉన్నప్పుడు, అ చందనం లేహ్యం అననుకూలమైనదిగా ఉంటుంది. అదేవిధంగా, వేసవిలో ఆరోగ్యమైన వ్యక్తికి, గంధపు  లేహ్యం అనుకూలమైనది, కానీ అదే స్థితిలో, మరొక వ్యక్తి జ్వరంతో బాధపడుతుంటే, అదే చందనం అననుకూలమైనది అవుతుంది. కాబట్టి, చందనం లేహ్యం యొక్క చల్లని స్వభావం  అనుకూలమైనదో కాదో అదే నిర్ణయించదు – కాని దాన్ని స్వీకరించే వ్యక్తి యొక్క శారీరక స్థితి ద్వారా తీర్మానించబడుతుంది. కాబట్టి,  అది గంధపు చెక్కతో వ్యాపించి ఉన్న అనుకూల స్వభావం ఉండటం మరియు అనుకూలమైన స్వభావం కలిగిన శరీరంతో తనను తాను అనుబంధించుకోవడంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. భగవత్ శరీరం అనేదానిపై మనకు నిజమైన అవగాహన ఉన్నప్పుడు – వారు ఏ శారీరక పరిస్థితుల్లో ఉన్నా స్వాభావికంగానే ఆనందంగా ఉంటారు.
  • నిత్య బ్రహ్మం (నిత్య భగవానుడు) యొక్క నిత్య ఇచ్ఛ (శాశ్వతమైన కోరిక) వల్ల నిత్య విభూతి (నిత్య  ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచం) నిత్యమైనదని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. నిత్య విభుతి అంటే ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచం – శ్రీ వైకుంఠం. భౌతిక క్రియాకలాపంలోని భాగంగా సృష్టించబడిన లీలా విభూతిలో ఎల్లప్పుడూ సృష్ఠి నాశనం నిరంతరం జరుగుతూనే ఉంటుంది. అలా కాకుండా, ఇది ఎటువంటి మార్పు లేకుండా శాశ్వతంగా ఉన్నందున, దీనిని నిత్య విభుతి అంటారు. దీనికి ప్రాథమిక కారణం భగవత సంకల్పం. అనువాదకుల గమనిక: ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచమైన  పరమపదం గురించి వివిధ సాహిత్యాలలో వివరించబడింది. విష్ణు సూక్తం “తద్ విష్ణోర్ పరమం పదం సదా పశ్యంతి సూరయః” – విష్ణు వారి నివాసంలో నిరంతరం నిత్య సూరులతో కనిపిస్తారు. లింగ పురాణం “వైకుంఠేతు పరే లోకే ….ఆస్తే విష్ణుర్ అచింత్యాత్మా” – ఉభయ దేవేరులతో శ్రీమన్నారాయణను వారి భక్తులు నిత్యం సేవిస్తుంటారు.  ఆళవందారులు తమ స్తోత్రరత్నంలో  శ్రీ వైకుంఠం యొక్క సౌందర్యాన్ని వివరించారు. ఎమ్పెరుమానార్ శ్రీ వైకుంఠ గద్యంలో ఇదే విషయాన్ని వివరించారు. ఈ పరమపదం శ్రీమన్నారాయణుడి యొక్క నిత్య ఆధ్యాత్మిక నివాసంగా వివరించబడింది.
  • అప్రాకృత అచిత్ (దివ్య పదార్థం) యొక్క పరివర్తనలు భగవద్ సంకల్పంతో జరుగుతుందని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పరమపదంలో కనిపించే అచిత్ తత్వం మన భౌతిక ప్రపంచంలో ఉన్న వాటిలా ఉండదు. అది శుద్ధ సత్వమైన (స్వచ్ఛమైనది) దివ్య పదార్థం. భగవాన్ కోరిక ఆధారంగా, వివిధ రూపాలను ధరిస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: పరమపదం గురించి ఈ సూత్రాలను పిళ్ళై లోకాచార్యులు తత్వ త్రయంలో చాలా వివరంగా వివరించారు. సరైన మార్గదర్శకత్వంలో అధ్యయనం చేయడం మంచిది.
  • ఐదు మూలకాలతో కూడిన సూక్ష్మ, స్థూల స్థితులు, భౌతిక ప్రపంచంలో ఉన్నట్లుగా పరమపదంలోని దివ్య తత్వాలు ఉండవని తెలుసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఈ దివ్య తత్వం పంచ ఉపనిషద్దులతో (భూమి, నీరు, అగ్ని, గాలి, ఆకాశం అనే 5 మూలకాలతో తయారైన భౌతిక ప్రపంచంలా కాకుండా) తయారు చేయబడిందని అంటారు. కాబట్టి, అవి భౌతిక ప్రపంచంలో కనిపించే పదార్థంతో సమానం కాదు. అనువాదకుల గమనిక: భౌతిక ప్రపంచంలో జీవాత్మ  స్వభావాన్ని విషయం కప్పివేస్తుంది, అది జీవాత్మలో అజ్ఞానాన్ని ప్రేరేపిస్తుంది. కానీ పరమపదం యొక్క దైవీక తత్వాలు జ్ఞానాన్ని సులభతరం చేస్తుంది, అక్కడ ఉన్న జీవాత్మలకూ మరింత ఆనందాన్నిస్తుంది.
  • భగవాన్ యొక్క దివ్య రూపాలు, దివ్య తత్వాలతో (ఇది పంచ ఉపనిషద్లతో తయారు చేయబడినవి) కూడినవని తెలియకపోవడం  ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: సాధారణంగా  భగవాన్ యొక్క దివ్య రూపాలు 5 వర్గాలలో వివరించారు – పర, వ్యూహ, విభవ, అర్చా, అంతర్యామి. దీన్నిhttp://ponnadi.blogspot.in/2012/10/archavathara-anubhavam-parathvadhi.htmlలో వివరంగా వివరించబడింది. ఈ ఐదు సందర్భాల్లో, భగవాన్ రూపం ఉన్నచోట, అది దైవీక తత్వముతో తయారైందని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ వివరణతో ప్రారంభించి, ఈశ్వర తత్వం (భగవాన్), వారి రూప గుణాలను అర్థం చేసుకోవడం వైపు దృష్టి మారుతుంది.
  • భగవాన్ యొక్క ఈ రూపాలు వారి 6 ప్రధాన గుణాలను వెల్లడి చేస్తాయని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. దివ్య తత్వాలతో తయారైన ఈ రూపాలు భగవాన్ యొక్క నిజమైన గుణాలను వెల్లడిస్తాయి, మన జ్ఞానాన్ని పెంచుతాయి. ఆరు ప్రధాన లక్షణాలు ఉన్నాయి – జ్ఞానం, బలం, వీర్యం (శౌర్యం), ఐశ్వర్యం (సంపద, అందరినీ నియంత్రించే సామర్థ్యం), శక్తి, తేజస్సు (అందం / ప్రకాశం). ఇతర భగవాన్ గుణాలన్నీ ఈ 6 గుణాల నుండి ఉద్భవించినవే. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ అంటే ఈ ఆరు లక్షణాలు సంపూర్ణగా కలిగి ఉన్నవాడు (ముందు వివరించినట్లు). ఈ విధంగా, ఈ ఆరు గుణాలు పూర్తిగా ఉన్న శ్రీమన్నారాయణను మాత్రమే భగవాన్ అని పిలవబడే అర్హత ఉన్నవాడు. ఇతర వ్యక్తిత్వాలను భగవాన్ (పరాశర భగవాన్, వ్యాస భగవాన్ మొదలైనవారు) అని పిలువడం ఇది కేవలం వారి ప్రశంసగా మాత్రమే కాని అసలు అర్థంతో కాదు – ఎందుకంటే ఈ లక్షణాలను పూర్తిగా మరెవరొ లోనూ లేవు. భగవాన్ యొక్క దివ్య రూపాలు అతని అంతర్లీన గుణాలను వ్యక్తపరుస్తాయి.
  • భగవాన్ మరియు నిత్యసూరులు ఒకే వర్గానికి చెందినవారని తెలియకపోయినా (విముక్తి చెందిన ఆత్మలు), భగవత్ స్వరూపం దివ్య తేజస్సుగల స్వరూపం కారణంగా ఇది వర్గీకరణపరంగా అసాధారణమైనది అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనంత, గరుడ, విశ్వక్సేనుడు మొదలైనవి నిత్య విముక్తులు.  వర్ణ భేదాలు ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో ఉన్నట్లుగా వాళ్ళల్లో ఆ తేడాలు ఉండవు. వీళ్ళ స్వరూపాలు కూడా అసాధారణమైనవి. వారి శరీరాలు / రూపాలు దైవిక తత్వాలతో తయారైనందున, వారు చేసే భిన్న భిన్న కైంకార్యాధారంగా వారు వర్గీకరించ బడతారు.  ఉదాహరణకు, అనంతుడు ఒక సర్ప రూపాన్ని ధరిస్తాడు, గరుడ ఒక పక్షి రూపాన్ని వహిస్తాడు, అలాగే విశ్వక్సేనుడు మానవ రూపాన్ని ధరిస్తాడు. గజముక (ఏనుగు ముఖం గల వ్యక్తి), సింహాముక (సింహ ముఖం గల వ్యక్తి), మగ సేవకులు, ఆడ సేవకులు మొదలైనవారు కూడా ఉంటారు. కానీ  స్థ్రీ పురుష సంబంధం (దేహ సౌదర్యం మొదలైనవాటికి సంబంధించిన) ఈ సంసారంలో ఉన్నట్లుగా అక్కడ ఉండదని గమనించాలి. అనువాదకుల గమనిక: ముఖ్యమైన కైంకర్యాలకై, నిత్యసూరులు వివిధ రూపాలను ధరిస్తారు. పరమపదంలోని అన్ని “తత్వాలు” దైవీకమైనవని, ఈ సంసారంలో కనిపించే తత్వాలకు భిన్నమైనవని ఇంతకు ముందే చూశాము. అలాగే, నిత్యసూరులు కూడా  భగవానుడికి భిన్నమైన వారని అర్థం చేసుకోవాలి –  నిత్యసూరులు జీవాత్మలు అయితే, భగవాన్ పరమత్మ. భగవాన్ యొక్క దివ్య సంకల్పం ద్వారా, నిత్యసూరులు నిత్య ముక్తులుగా సృష్ఠించబడ్డారు. భగవత్ స్వరూపం అత్యంత తేజస్సుతో ప్రకాశించేదిగా మరియు మేలిమి బంగారు రూపంగా ఉంటుందని ఛాందోగ్య ఉపనిషత్తులో వివరించబడింది.
  • భగవాన్ తమ అవతార (వరాహ, నరసింహ, శ్రీ రామ, కృష్ణ మొదలైన) రూపాలలో కూడా దివ్య తత్వాలతో (పరమపదంలో ఉన్నట్లు) కూడి ఉంటారు.  భగవాన్ దివ్య సంకల్పం చేత శివుడు మొదలైన వాళ్ళు వారి (భౌతిక) రూపాలు / శరీరాలు పొందుతారు, భగవాన్ యొక్క దివ్య స్వరూపాన్ని “సాధారణ తత్వం” గా పరిగణించడం ఒక అపరాధం. అతని ఆర్చావతార రూపాలను  ఇఛ్ గృహీత అప్రాకృత దివ్య మంగల విగ్రహం అని పిలుస్తారు – తమ కోరిక మేరకు దివ్య మంగళ రూపాన్ని ధరిస్తారు. ఈ రూపాలు మానవుడిలా కనిపిస్తున్నప్పటికీ, అవి ఒకే తత్వంతో తయారు చేయబడినవి కావు.  అనువాదకుల గమనిక: భగవద్గీత యొక్క 4 వ అధ్యాయంలో, భగవాన్ అనేక స్లోకాములలో తన అవతార రహస్యాన్ని బహిర్గతం చేయడం మనం ఇప్పటికే చూశాము. ఆయన స్వయంగా భగవద్గీత 4.9 లో ఇల ఉపదేశించారు – “జన్మ కర్మ చ మే దివ్యం” – నా జన్మ, లీలలు అలౌకికమైనవి అని అర్థం. భగవాన్ స్వయంగా గీత 9.11 లో “అవజానంతి మాం మూడా…” – నా ఆధిపత్యాన్ని అర్థం చేసుకోని మూర్ఖులు నన్ను మానవునిగా భావిస్తారు (నా అవతారాల సమయంలో) నన్ను అవమానిస్తారు అని ఉపదేశిస్తున్నారు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు, తమ శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, సుత్రాలు 303 మరియు 304 లలో భగవత్ అపాచారము గురించి వివరించారు. భగవాన్ తమ ఇష్టం ప్రకారం ఈ దివ్య రూపాలను ధరిస్తారు. బ్రహ్మ, రుద్రుడు, ఇంద్రుడు మొదలైన ఇతర దేవతలు, వాళ్ళు అనేక పుణ్యకర్మలు చేసిన జీవాత్మలు అని వివరిస్తున్నారు. కాబట్టి, భౌతిక ప్రపంచంలో అటువంటి శక్తివంతమైన పదవులను చేపట్టడానికి జీవాత్మల కర్మలు మరియు భగవత్  సంకల్పం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది.
  • సమస్థ చిత్ (జీవాత్మలు – ఆత్మలు) మరియు అచిత్తులతో (పదార్థం) కూడినది భగవాన్ శరీరం అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. “సర్వం విష్ణుమయం జగత్” – విశ్వంలో కనిపించే వాటన్నిటిలో విష్ణువు వ్యాపించి ఉన్నాడు, భగవాన్ అంతరాత్మ – కాబట్టి ప్రతిదీ శ్రీమన్నారాయణ శరీరంలోని భాగం అని వివరించబడింది. అనువాదకుల గమనిక:  దీనిని ఇప్పటికే మనం నారాయణ సూక్తంలో “అంతర్ బహిశ్చ తత్ సర్వం వ్యాప్య నారాయణ స్థితః”, శ్రీ రామాయణ శ్లోకం “జగత్ సర్వం శరీరం తే” – సర్వం వ్యాపించి ఉన్నవాడు విష్ణువు – కాబట్టి శ్రీమన్నారాయణుడు అన్నింటిలో నివసించే అంతరాత్మ అని అర్థం.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/10/virodhi-pariharangal-41.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 40

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/10/31/virodhi-pariharangal-39/

72. తత్వ విరోధి  – యథార్థము / వాస్తవికతను అర్థం చేసుకోవడంలో అవరోధాలు – మొదటి భాగం

నమ్మాళ్వార్, ఎమ్పెరుమానార్, పిళ్ళై లోకాచార్యులు, మణవాళ మాముణులు

ఈ విషయాలలో చాలావరకు లోతైన జ్ఞానం అవసరం, ఇది క్రమబద్ధమైన శాస్త్రాధ్యయనం ద్వారా పొందవచ్చు. పూర్తి అవగాహన కొరకు, ఈ సూత్రాలను జ్ఞానుల నుండి నేర్చుకోవడం మంచిది.

  • తత్వ త్రయం (భోక్తృ – ఆనందించేవాడు – ఆత్మ, భోగ్య – ఆనందించినది – విషయం, నియంతృ – నియంత్రించువాడు – భగవాన్) తప్ప మరే తత్వం లేదని తెలుసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. “భోక్తా, భోగ్యం, ప్రేరితారం చ మత్వా” అని శృతి అంటుంది. భోగ్యం – ఆనందించేది. భోక్తా – ఆనందించేవాడు. ప్రేరితా – భోక్తా, భోగ్యం రెండింటిని తన సంపత్తిగా ఉన్నవాడు, ఈ రెండింటిని నియంత్రించేవాడు. కాబట్టి, ఇవి మూడు సత్యాలు. ఎమ్పెరుమానార్ (శ్రీ రామానుజ) దర్శనం యొక్క ప్రాథమిక సూత్రమైయిన తత్వ త్రయాన్ని ఏకైక సిద్ధాంతంగా స్వీకరించాలి. అచిత్ – పదార్థం – ఆనందించబడేది శరీరం. శరీరం లోపల నివసించేవాడు మరియు సుఖ దుఃఖాలను అనుభవించే వాడిని చిత్ – జీవత్మ – ఆత్మ అంటారు. అచిత్ మరియు చిత్ రెండింటినీ తన శరీరంగా కలిగి ఉన్నవాడు, వాటిని నియంత్రించేవాడు సర్వేశ్వరుడు (శ్రీమన్నారాయణ). ఈ 3 వాస్తవ తత్వాలకు మించి ఏమీ లేదని గట్టి నమ్మకం ఉండాలి. ఈ సిద్ధాంతంపై స్పష్టత, దృఢమైన విశ్వాసం ఉన్నవాడు ఇతర తత్వశాస్త్ర సిద్ధాంతాలను ఎప్పటికీ అంగీకరించలేడు. లేదా ఆ సిద్ధాంతాలను విని ఆశ్చర్యపోతాడు. ఆ తరువాత, వివిధ మతాల తత్వాలు వివరించబడ్డాయి, అలాంటి తత్వాలతో మనం భ్రమ చెందడం మన ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి ఒక అడ్డంకి అని కూడా వివరించబడింది.  అనువాదకుని గమనిక: వేదాంత సారాన్ని ఎమ్పెరుమానార్లు శ్రీ భాష్యం, వేదార్థ సంగ్రహం, వేదాంత దీపం మొదలైన గ్రంథాలలో వివరించారు. నమ్మాళ్వార్ యొక్క దివ్య ప్రబంధములు (తిరువిరుత్తం, తిరువాసిరియం, పెరియ తిరువంతాది మరియు తిరువాయ్మొళి) వేద సారంగా గొప్ప కీర్తిచెందినవి. వీటిలో, తిరువాయ్మొళి అత్యంత ప్రసిద్ధమైన ప్రబంధము. తిరువాయ్మొళికి 5 వ్యాఖ్యానములు ఉన్నాయి, అవి తిరుక్కురుగైపిరాన్ పిళ్ళాన్ రాసిన 6000 పడి, నంజియార్ రాసిన 9000 పడి, పెరియావాచ్చాన్  పిళ్ళై వ్రాసిన 24000 పడి, నంపిళ్ళై యొక్క కాలక్షేపాలను వడక్కు తిరువీధి పిళ్ళై ఈడు 36000 పడిలో నమోదు చేసారు, వాధి కేసరి అళగియ మణవాళ జీయర్ వ్రాసిన 12000 పడి. వీటిలో, ఈడు 36000 పడి చాలా విస్తృతమైన మరియు సమగ్రమైన వ్యాఖ్యానంగా నిలుస్తుంది. నంపిళ్ళై ఈడు వ్యాఖ్యానానికి రెండు అరుంపదములు (ఇంకా లోతైన వివరణములు) ఉన్నాయి, వాటిని అప్పు అరుంపదము మరియు జీయర్ అరుంపదము అని పిలుస్తారు. ప్రతి పరిచయంలో అనేక అద్భుతమైన సూత్రాలను వెలికి తీసుకువచ్చే ఈడు వ్యాఖ్యానానికి నంపిళ్ళై 3 పరిచయాలను ఇచ్చారు. “ముదల్ శ్రీయః పతి” – మొట్ట మొదటి శ్రీయః పతి, అనే మొదటి పరిచయంలో, యదార్థం యొక్క ఉత్కృష్ట జ్ఞానాన్ని భగవాన్ స్వయంగా నమ్మాళ్వారుకి అనుగ్రహించారు అని వారు వివరిస్తున్నారు.  మన సిద్ధాంతం గురించి వివరించే ముందు, మొదట అతను విభిన్న తత్వాలను, వాటి పరిమితులను తెలియ చేస్తున్నారు. తత్వాలను (వాస్తవికతలు / సత్యాలు) వేర్వేరు సిద్ధాంతాలు ఎలా అర్థం చేసుకుంటాయో అతను వివరించడంతో ప్రారంభిస్తున్నారు. అతను అలాంటి 17 తత్వాల గురించి చర్చించి, అవన్నీ వేదానికి విరుద్ధమైనవని కొట్టివేసారు. చివరకు వేదాంతం తత్వ త్రయాన్ని (3 తత్వాలు) మాత్రమే వివరిస్తుందని వారు స్థాపించారు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ 3 తత్వాలను (చిత్, అచిత్, ఈశ్వర) “తత్వ త్రయం” అనే రాహస్య గ్రంథంలో వివరించారు. ఈ గ్రాంథాన్ని “కుట్టి భాష్యం” (చిట్టి శ్రీ భాష్యం) అని పిలుస్తారు, ఎందుకంటే ఇది భగవద్ రామానుజుల శ్రీ భాష్యంలో (వేదాంత సూత్రానికి వ్యాఖ్యానం) వివరించబడిన ముఖ్యమైన సిద్ధాంత అంశాలను వెల్లడి చేస్తుంది కాబట్టి. మాముణులు ఈ గ్రంథానికి ఒక విశాలమైన వ్యాఖ్యానం రాశారు, దీనిలో అతను వేదాంతం యొక్క అత్యంత సంక్లిష్టమైన విషయాలను చాలా అనర్గళంగా వివరించారు. ఈ అంశం యొక్క క్రమములో, మనము నంపిళ్ళై యొక్క మొట్ట మొదటి శ్రీయః పతి మరియు  మాముణుల వ్యాఖ్యానంతో పిళ్ళై లోకాచార్యుల తత్వ త్రయం నుండి వివిధ అంశాలను చర్చిస్తాము.
  • వైశేషిక వివరించిన విధంగా 6 తత్వములు (ద్రవ్యంతో మొదలయి) ఉన్నాయని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. మన సిద్ధాంతం తత్వ త్రయం (3 తత్వములు) పై ఆధారపడి ఉందని మనము ఇప్పటికే చూశాము. సాంఖ్య, వైశేషిక, పాసుపత, చార్వాక, బౌద్ధ, జైన అని వివిధ సిద్దాంతాలు ఉన్నాయి. అలాంటి తత్వాలను వినకూడదు, విని భ్రమ చందకూడదు. ఎమ్పెరుమానార్ (శ్రీ రామానుజ) దర్శనాన్ని అర్థం చేసుకున్న వ్యక్తి ఈ ఇతర తత్వాలతో భ్రాంతి చెందడు.  ఈ తత్వాలన్నీ తిరస్కరించాల్సిన అవసరం ఉంది. “అఱుసమయ చ్చెడియతనై అడియఱుత్తాన్ వాళియే,  అడర్ న్తువరుం కుదృట్టిగళై అఱత్తుఱంతాన్ వాళియే” – షన్మతం (6 తత్వాలు – వేదానికి విరుద్ధమైనవి) అనే మొక్కను నాశనం చేసిన శ్రీ రామానుజ నీవు దీర్ఘకాలం జీవించు, కుదృష్టి మతాలనే (వేదాన్ని స్వీకరించని, తప్పుగా అర్ధం చేసుకునే తత్వాలు) కలుపు మొక్కలను తొలగించిన ఓ శ్రీ రామానుజ నీవు దీర్ఘకాలం జీవించు. వారి తిరునాక్షత్ర రోజును “శంకర భాస్కర యాదవ భాట్ట ప్రభాకరర్ తంగళ్ మతం చాయ్వుఱ వాదియర్ మాయ్గువరెన్రు చతుమఱై వాళ్ న్తిడునాళ్” –   శంకర, భాస్కర, యాదవ ప్రకాశ, భాట్ట, ప్రభాకర, మొదలైన తత్వశాస్త్రాలను చెరిపి,  వాదకులను ఓడించిన రోజున 4 వేదాలు సంతోషంగా స్థిరపడ్డాయి. ఇప్పటికే తిరస్కరించబడిన ఈ తత్వాలను మనము చర్చించాల్సిన అవసరం లేదు.
  • నైయాయికలో (న్యాయ పాఠశాల) వివరించిన విధంగా 16 తత్వములు (ప్రమాణంతో ప్రారంభమయ్యి) ఉన్నాయని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి.
  • సాంఖ్య సిద్ధాంతంలో వివరించిన విధంగా 25 తత్వములు (ములా ప్రకృతితో మొదలయ్యి) ఉన్నాయని  భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి.
  • పతంజలిలో వివరించిన విధంగా 26 తత్వములు ఉన్నాయని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి.
  • పాసుపతుడు వివరించిన విధంగా 36 తత్వములు ఉన్నాయని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: రుదృనిపై కేంద్రీకృతమై పాసుపత ఆగమం ఆధారపడి  ఉంది.
  • చర్వాకుడు వివరించినట్లు  పృథ్వితో ప్రారంభమయ్యి 4 భూతములు ఉన్నాయని, అవి తత్వాలని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: వాస్తవానికి కేవలం 4 మూలాధారాలు (భూమి, నీరు, అగ్ని మరియు గాలి) ఉన్నాయని చర్వాకుడు అంగీకరించేవాడు. అవగాహనకు మించినది ఏమీ లేదని వారి ఆలోచన. చారు వాక్ అంటే అందమైన / పుష్పించే పదాలు అని అర్థం. ఇది మాత్రమే కనుక వీలైనంత సంతోషంగా ఈ జీవితాన్ని గడపాలని, ఎందుకంటే ఇదే వాస్తవం కనుక, అని వారి నమ్మకం. అతనిని లోకాయత అని అంటారు. వట్టి భౌతికవాది, నాస్తిక తత్వం కలిగినవాడు.
  • బుద్ధుడు వివరించినట్లుగా సత్యమనేది పంచ స్కందాలు (ఐదు వేర్వేరు సముదాయములు) మొదలైన వాటిపై ఆధారపడి ఉందని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ప్రధానంగా 4 రకాల బౌద్ధ తత్వాలు వివరించబడ్డాయి. బౌద్ధ శాస్త్రంలో 4 సిద్ధాంతాలు – వైభాషిక, సౌత్రాంతిక, యోగాచర మరియు మాధ్యమిక అని 4 సిద్ధాంతాలు వివరించబడ్డాయి. ప్రాథమికంగా, ఇది శూణ్యవాదం (పూర్తి శూన్యత) పై ఆధారపడి ఉంది – అనగా, సమస్తం  శూన్యము అని వారి భావన.
  • జైన మతంలో వివరించినట్లు సత్యమనేది ధర్మం, అధర్మం మొదలైన వాటిపై ఆధారపడి ఉందని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: జైన సిద్ధాంతం అహింస, త్యజించడం మొదలైన వాటిపై దృష్టి పెడుతుంది, వేద సూత్రాలతో సంబంధం లేకుండా.
  • మాయావాదులు వివరించిన విధంగా ఏక మాత్ర తత్వం జీవాత్మ అని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: మాయావాదులు ఏ పేరు, రూపం, గుణాలు మొదలైనవి లేని ఒక ఆత్మ (ఇది బ్రహ్మంగా పరిగణిస్తారు) ఉనికిని వివరిస్తుంది. ఆ ఆత్మ అజ్ఞానంతో కప్పబడి ఉండి అవాస్తవిక ప్రపంచాన్ని వాస్తవం అన్న భావనకు దారితీస్తుంది. అజ్ఞానం పొర తొలగిన తర్వాత, ఆత్మ దాని నిజమైన స్వభావాన్ని తిరిగి పొందుతుంది, అదే ముక్తి.
  • జీవాత్మలకు మించి ఈశ్వరునికి ప్రత్యేక అస్తిత్వం లేదని భట్టా, ప్రభాకర శాస్త్ర వివరణలకు భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: కుమారిల భట్టా మరియు ప్రభాకరులిద్దరు బలమైన అధ్వైత వేదాంత తత్వవేత్తలు.

ఇక్కడి నుంచి మొదలుకొని, అచిత్ తత్వం (పదార్థం – జ్ఞానం లేనిది) గురించి అనేక భ్రాంతులు, అపోహలు స్పష్టం చేయబడ్డాయి. పిళ్ళై లోకాచార్యులు రచించిన తత్వ త్రయం గ్రంథంలో స్థాపించబడిన అచిత్ తత్వ సూత్రాలను మనము మొదట చర్చిద్దాము. దీనిని అర్థం చేసుకున్న తర్వాత, అడ్డంకులు అవంతకు అవే తొలగిపోతాయి. ప్రత్యేకంగా వాటికి వివరణలు అవసరం లేదు.

అచిత్ తత్వము 3 వర్గాలుగా విభజించ బడ్డాయి. శుద్ధ సత్వం (స్వచ్ఛమైన మంచితనం), మిశ్ర సత్వం (మిశ్రమమైన మంచితనం) మరియు సత్వ శూన్యం (ఏ మంచితనం లేనిది). అనువాదకుల గమనిక: ఒక వస్తువులో ఈ గుణాలలో (సత్వం (మంచితనం), రాజసం (భావావేశం) మరియు తామసం (అజ్ఞానం))  ఒకటి లేదా ఒకటికంటే ఎక్కువ గుణాలు కలిగి  ఉంటాయి. ఇక్కడ, వస్తువులను శుద్ధ సత్వం అని పిలుస్తారు, ఎందుకంటే శుద్ధ సత్వం మాత్రమే వాటి గుణంగా ఉన్నవి కాబట్టి. గుణం వస్తువుకి భిన్నమైనది, కానీ ఇక్కడ వస్తువుకి దాని గుణంతో పేర్కొనబడింది. కాబట్టి, మనం శుద్ధ సత్వం అని అన్నప్పుడు – దాని అర్థం శుద్ధమైన మంచితనంతో నిండి ఉన్న వస్తువు అని అర్థం.

  • పరమపదంలో మాత్రమే శుద్ధ సత్వం కనిపిస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: పరమపదంలో అన్ని పదార్థాలు శుద్ధ సత్వానికి చెందినవి. శుద్ధ సత్వం అనేది ఏ రాజస తామస గుణం లేనిది, సంపూర్ణంగా స్వచ్ఛమైనది అని పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరిస్తున్నారు. ఈ దివ్య పదార్థం పరమపదంలో వివిధ మండపాలు, గోపురాలు, విమానములు, ప్రసాదములు మొదలైనవాటిగా రూపాంతరం చెందుతుందని, భగవానుడికి, నిత్యులకు (నిత్య ముక్తులు) మరియు ముక్తులకు (ముక్తి పొందిన ఆత్మలు) అపరిమితమైన ఆనందాన్ని ఇస్తుందని వారు వివరిస్తున్నారు. ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో కనిపించే భగవాన్ యొక్క దివ్య అర్చా రూపాలు కూడా శుద్ధ సత్వం వర్గంలోకి వస్తాయి.
  • మిశ్ర సత్వం అనేది సత్వం, రాజసం మరియు తామస మిశ్రమంతో కూడినది, ఈ సంసారం (భౌతిక ప్రపంచం) లో కనిపిస్తుంది. అచిత్ (పదార్థం) శాశ్వతమైనది అయినప్పటికీ, ఇది స్థిరమైన మార్పులకు లోనవుతూ ఉంటుంది. అందువల్ల  తాత్కాలికమైనది అంటారు. చిత్ (జీవాత్మ) జ్ఞానంతో నిండినప్పటికీ, భౌతిక శరీరంలో కట్టుబడి ఉన్నప్పుడు, జీవాత్మకు అంతర్గతంగా ఉన్న జ్ఞానం మరియు ఆనందం అనేవి అచిత్ చేత కప్పబడి ఉంటాయి. ఈ అచిత్  కొన్నిసార్లు విపరీత జ్ఞానాన్ని (అపార్థాలు) కూడా ప్రేరేపిస్తుంది. ఈ విషయాన్ని వివరంగా చూద్దాము.
  • సత్వ శూణ్యం అనేది కాలం (సమయం). అనువాదకుల గమనిక: కాలాన్ని కొంతమంది తత్వవేత్తలు తిరస్కరించారని పిళ్ళై లోకాచార్యులు తత్వ త్రయంలో వివరించారు. ప్రత్యక్ష అవగాహన మరియు శాస్త్ర  అవగాహన ద్వారా కాల అస్తిత్వమును మనం అర్థం చేసుకోగలం కాబట్టి, దానిని తిరస్కరించే ప్రశ్న లేదు. అచిత్ యొక్క నిత్య పరివర్తనకు దోహదపడే కారకంగా కాలాన్ని వివరించారు. ఇది భగవాన్ యొక్క కాలక్షేప సాధనంగా వివరించబడింది. పరమపదం (ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచం) మరియు సంసారం (భౌతిక ప్రపంచం) రెండింటిలోనూ కాలం ఉంది – ఇది పరమపదంలో పూర్తి అధీనంలో ఉంటుంది (సంపూర్ణ భగవద్ ఆనందాని కొరకై ఉంటుంది), భౌతిక ప్రపంచలో కాలం ఆయా కార్యకలాపాలను నిరంతరం నియంత్రించే పాత్రను వహిస్తుంది.

మిశ్ర సత్వంపై మరింత:-

  • మూల ప్రకృతి (ఆదిమ పదార్థం) అంటే సత్వం, రాజసం మరియు తామసం అనే 3 గుణాలు సంపూర్ణ సమతుల్యతతో ఉన్న ఒక స్థితి. ఇది ఒక సూక్ష్మ స్థితిలో ఉండి భగవాన్ శరీరంలో ఒక తత్వంగా ఉంటుంది. సృష్టి సమయంలో, ఆ లక్షణాల సమతుల్యత మారినప్పుడు, సూక్ష్మ పదార్థం భిన్న భిన్న రూపాలు పేర్లతో స్థూల రూపంగా మారుతుంది. సృష్టి సమయంలో, ప్రకృతి అనేది ఉపాదాన కారణం (భౌతిక కారణం). భగవాన్ యొక్క దివ్య సంకల్పంతో, సూక్ష్మ స్థితి స్థూలంగా మారుతుంది. అటువంటి స్థితి మార్పు 24 తత్వముల యొక్క అభివ్యక్తికి దారితీస్తుంది. నమ్మాళ్వార్ దీనిని తిరువాయ్మొళి 10.7.10 లో “పొంగైమ్ పులనుం పొరియైన్తుం కరుమేంద్రియం ఐమ్బూతం ఇంగివ్వుయిరేయ్ పిరకిరుతి మానాంగార మనంగళే” అని వివరించారు.  అనువాదకుల గమనిక: శ్రుతిలో చెప్పినట్లుగా, భగవాన్ “బహు స్యాం ” – నేను అనేకము అని ప్రకటించారు. ఆ ప్రతిజ్ఞతో, వెంటనే అతను సూక్ష్మమైన మూల పదార్థాన్ని అనేక భిన్న భిన్న స్థూల రూపాలుగా మారుస్తాడు. విషయ పదార్థం యొక్క ఈ 24 తత్వములు ఇలా వివరించబడ్డాయి.
    • పొంగైమ్పులన్ –  మన కోరికలను పెంచేవి – పంచ తన్మాత్రములు –  శబ్ద (ధ్వని), స్పర్శ, రూప, రస (రుచి), గంధ (వాసన)
    • పొఱియైన్తుం – ఆ కోరికలలో మనలను నిర్బంధించేవి – పంచ జ్ఞానేంద్రియములు – జ్ఞానం యొక్క 5 ఇంద్రియ అవయవాలు –  శ్రోత్ర (చెవులు), త్వక్ (చర్మం), చక్షుర్ (కళ్ళు), జిహ్వా (నాలుక), గ్రాహ్నా (ముక్కు)
    • కరుమేన్దిరియం – అటువంటి కోరికలో పాల్గొనడానికి సహాయపడేవి – పంచ కర్మేంద్రియాలు – క్రియల యొక్క 5 ఇంద్రియాలు – వాక్ (నోరు), పాణి (చేతులు), పాద (కాళ్ళు), పాయు (విసర్జన అవయవాలు), ఉపస్థ (సంతానోత్పత్తి అవయవాలు)
    • ఐమ్బూతం –  ఐదు తన్మాత్రాల నివాసం – పంచ భూతాలు – ఆకాశ (ఆకాశం), వాయు (గాలి), అగ్ని, ఆప / జల (నీరు), పృథ్వీ (భూమి)
    • మనస్ – బుద్ధి
    • అహంకారం – అహంభావము
    • మహాన్ – తత్వం యొక్క ప్రత్యక్ష స్థితి
    • మూల ప్రకృతి – తత్వం యొక్క అవ్యక్త స్థితి
  • శబ్ధం (ధ్వని), రూపం, రసం (రుచి), గంధం (వాసన), స్పర్శం  (స్పర్శ) – ఐదు విభిన్న అనుభవాలు. ఈ అనుభవాలకు ఆకర్షించబడే జ్ఞానేంద్రియములు ఐదు – శ్రోత్ర (చెవులు), త్వక్ (చర్మం), చక్షుర్ (కళ్ళు), జిహ్వా (నాలుక), గ్రాహ్నా (ముక్కు). కోరికలను నెరవేర్చేవి కర్మఎంద్రియాలు ఐదు – అంటే అవి వాక్ (నోరు), పాణి (చేతులు), పాద (కాళ్ళు), పాయు (విసర్జన అవయవాలు), ఉపస్థ (సంతానోత్పత్తి అవయవాలు). ఏ స్వరూపమైనా ఐదు అంశాలతో తయారు చేయబడుతుంది – ఆకాశం, వాయు (గాలి), అగ్ని, అపా / జల (నీరు), పృథ్వీ (భూమి). ఇప్పటి వరకు మనము 20 అంశాలను చూశాము. మహాన్ అనేది జీవాత్మ యొక్క ప్రయత్నాలను ప్రోత్సహం చేసే సూత్రం. అహంకారం అనేది తన పట్ల గర్వం / గౌరవాన్ని ప్రోత్సహిస్తుంది. మనస్సు కోరికలను ప్రోత్సహిస్తుంది. చివరిగా, ములా ప్రకృతితో (మూల పదార్థంలో 24 అచిత్ అంశాలు) ఉంటాయి. జీవత్మా 25 వ తత్వం, 26 వ తత్వం ఈశ్వరుడు.
  • అచిత్ (పదార్థం) యొక్క లక్షణాలను సత్వ, రాజస మరియు తామసంతో సమానంగా పంచినప్పుడు, ఆ స్థితిని ములా ప్రకృతి అని అంటారు. ఆ సమతుల్యత చెదిరినప్పుడు, స్పష్టముగా ఆ ప్రభావాలు కనిపిస్తాయి. అటువంటి సమతుల్యత కోల్పోయినప్పుడు, మొదట మహాన్ దర్శనమిస్తుంది. దీన్ని మహత్తత్వం అని కూడా అంటారు. మొలకెత్తిన విత్తనంతో ఈ ప్రక్రియను పోల్చవచ్చు. ఈ మహత్తత్వం మూడు స్థితుల్లో ఉంటుంది – సాత్వికం, రాజసం, తామసం. మహాన్ యొక్క ఈ 3 స్థితుల నుండి, వైకారికం, తైజసం, భూతాది అనే మూడు రకాల అహంకరాములు వస్తాయి. అహంకారం అనేది వాస్తవికతను అణచి అపార్థాలకు దారితీస్తుంది. ఉదాహరణకు ఆత్మ శరీరం ఒకటేనని భావించడం ఒక రకమైన అపార్థం. అనువాదకుల గమనిక: పిళ్ళై లోకాచార్యులు వీటిని తత్వ త్రయంలో వివరించారు. విషయ పదార్థం యొక్క విభిన్న అంశాల  స్వభావాలను స్థాపించడానికి మాముణులు తమ వ్యాఖ్యానంలో ఎన్నో ప్రామాణాలను ఉల్లేఖించారు. సాధారణంగా, ములా ప్రకృతిని ప్రధానంగా (తత్వం యొక్క ముఖ్య స్థితి), అవ్యక్తంగా (అవ్యక్త స్థితి) వివరించబడింది. ములా ప్రకృతి మహాత్ తత్వంగా (మహన్)  రూపాంతరం చెందినప్పుడు – పేరు, రూపం మొదలైన వాటితో ఆ పదార్థం వ్యక్తమవుతుంది. మహాన్తో ప్రారంభించి, ప్రకృతి మొత్తం 23 తత్వములుగా విస్తరిస్తుంది.
  • వైకారికం (సాత్విక అహంకారం) నుండి, కర్మేంద్రియాలు (కర్మ యొక్క 5 ఇంద్రియ అవయవాలు) మరియు జ్ఞానేంద్రియములు (జ్ఞానం యొక్క 5 ఇంద్రియ అవయవాలు) సృష్టించబడతాయి, అవి సూక్ష్మ స్థితిలో ఉంటాయి. మనస్ (మనస్సు) కూడా వైకారికం యొక్క ఉత్పత్తి. భూతాది (తామస అహంకారం) నుండి, పంచ భూతములు సృష్టించబడతాయి. తైజసం (రాజస అహంకారం)  వైకారికం మరియు భూతాదికి వారి పరివర్తనలో సహాయం చేస్తుంది.
  • భూతాది నుండి, పంచ భూతం (ఐదు స్థూల మూలకాలు) యొక్క సూక్ష్మ కారకమైన పంచ తన్మాత్రాలు  సృష్టించబడతాయి. వాటి క్రమం ఇక్కడ వివరించబడింది. భూతాది నుండి, మొదటి శబ్ద తన్మాత్రం (ధ్వని) దర్శనమిస్తుంది. ఇది ఆకాశం యొక్క సూక్ష్మ స్థితి. శబ్ద తన్మాత్రం నుండి, ఆకాశ మరియు స్పర్శ తన్మాత్రం దర్శనమిస్తుంది. స్పర్శ తన్మాత్రం నుండి, వాయు మరియు రూప తన్మాత్రం (దృష్టి) దర్శనమిస్తుంది. రూప తన్మాత్రం నుండి, తేజస్సు (అగ్ని) మరియు రస తన్మాత్రం (రుచి) దర్శనమిస్తుంది. రస తన్మాత్రం నుండి, గంధ తన్మాత్రం (వాసన) మరియు అప్పు (నీరు) దర్శనమిస్తుంది. గంధ తన్మాత్రం నుండి, పృథ్వీ (భూమి) దర్శనమిస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: తైత్రీయ ఉపనిషత్తులో, దీనిని “ఆకాశాత్ వాయుః, వాయోర్ అగ్నిః, అగ్నియైర్ ఆపః, అభ్యాః పృథ్వి …”  అని  వివరించబడింది. ఆకాశం నుండి గాలి వస్తుంది, గాలి నుండి అగ్ని వస్తుంది, అగ్ని నుండి నీరు వస్తుంది, నీటి నుండి భూమి వస్తుంది. సాధారణంగా ఈ ప్రక్రియను పంచీకరణం (5 అంశాల మిశ్రమం) గా వివరిస్తారు.
  • ఈ విధంగా, సృష్టిలో భాగంగా, భగవాన్ మొదట ఈ 24 మూలకాలను ఉపయోగించి వివిధ బ్రహ్మాండాలను సృష్టిస్తాడు,  ఈ బ్రహ్మాండాల తర్వాత, వివిధ జాతుల సృష్టి, మొదలైనవి, బ్రహ్మ ద్వారా పరోక్షంగా నిర్మించబడతాయి. అనువాదకుల గమనిక: సృష్టిని అద్వారక సృష్టి – భగవాన్ చేత చేయబడిన ప్రత్యక్ష సృష్టి మరియు సాధ్వరాక సృష్టి –  బ్రహ్మ, ఋషులు మొదలైన వారి ద్వారా భగవాన్ చేత పరోక్ష సృష్టి అని వర్గీకరిస్తారు. విశ్వాలు సృష్టించబడే వరకు, ఇవన్నీ నేరుగా భగవాన్ చేత చేయబడతాయి. విశ్వాల సృష్టి తర్వాత, ప్రతి విశ్వానికి ఒక బ్రహ్మను సృష్టించి,  ఆ విశ్వంలో తరువాత సృష్టిలో అతనికి మార్గనిర్దేశం చేస్తాడు. బ్రహ్మ, సప్త ఋషులు, మను, మొదలైనవారందరూ విశ్వంలో కనిపించే భిన్న భిన్న జాతులు మరియు రూపాలకు దారితీసే ఉత్పత్తిలో నిమగ్నమై ఉంటారు.  అటువంటి అసంఖ్యాక బ్రహ్మాండాలు ఉన్నాయని, ప్రతి విశ్వానికి ఒక బ్రహ్మ నాయకత్వం వహిస్తాడని వివరించబడింది. ఈ విధంగా, భౌతిక ప్రపంచం మన ఊహకు మించినదని చాలా పెద్దదని మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు.  పరమపదాన్ని సాధారణంగా త్రిపాద్ విభూతి (3 భాగాలు – సంసారం కంటే 3 రెట్లు పెద్దది) గా వర్ణించబడింది. అలాగే, మనం చూసే సృష్టి కూడా చక్రీయమైనది. శ్రుతి (సృష్టి), స్తితి (సంరక్షణ) మరియు లయ(వినాశనం) ఉంటాయి. ఈ చక్రం అతి ప్రాచీన కాలం నుండి కొనసాగుతోంది – ఈ చక్రానికి ప్రారంభం లేదు – అంతం లేదు.

ఈ పరిచయంతో ఈ భాగంలో వివరించిన మిగిలిన అడ్డంకులతో ముందుకు కొనసాగిద్దాం.

  • ఆవరణ అభావం (సరిహద్దు లేని రాష్ట్రం) అకాశమని, దానిని శాశ్వతమైనదిగా, అభేధ్యమైనదిగా,  సర్వవ్యాప్తి చెందినదని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. శ్రుతిలో భాగంగా సృష్టించబడిన పంచ భూతములలో అకాశం ఒకటి. అందువలన దీనిని శాశ్వతమైన, అభేధ్యమైనదిగా పరిగణించలేము.
  • దిక్ (దిశ) ఒక భిన్నమైన అంశం అని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. తూర్పు, పడమర మొదలైన దిశలు భిన్నమైన పదార్థాలు కావు. చెన్నైలో ఉన్నవారికి శ్రీరంగం దక్షిణాన ఉంటుంది. కానీ ఆళ్వార్ తిరునగరిలో ఉన్నవారికి, శ్రీరంగం ఉత్తరంలో ఉంటుంది. కాబట్టి, ఇది సాపేక్షమైనది. అనువాదకుల గమనిక:  తత్వ త్రయం 127 వ సూత్రం వ్యాఖ్యానంలో మాముణులు వైశేశికులు మొదలైనవారి గురించి వివరిస్తూ, దిక్ (దిశ) ను పృథ్వీ (భూమి) వంటి భిన్న మూలకంగా వివరించారు. ఈ విషయాలపై పండితుల నుండి మరిన్ని నేర్చుకోవచ్చు.
  • కాలం (సమయం) ఉనికిలో లేదని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. కాలాన్ని నిమిషం, మణి, ముహూర్తం మొదలైనవిగా సూచిస్తారు. ఇది సమయం మార్పుపై ఆధారపడి ఉంటుంది, మార్పులు ఈ ప్రపంచంలో జరుగుతూనే ఉంటాయి. “కాలో హి దురతిక్రమః” – సమయం యొక్క ప్రభావం అనివార్యమైనది, అనే ప్రసిద్ధ ఉక్తి మనలో చాలామందికి తెలిసిందే. అనువాదకుల గమనిక: బౌద్ధ మొదలైన మతస్తులు కాల తత్వాన్ని స్వీగీకరించరని తత్వ త్రయం 125 వ సూత్ర వ్యాఖ్యానంలో మాముణులు వివరించారు. కాలాన్ని గ్రహణ శక్తి మరియు శాస్త్రం రెండింటి ద్వారా అర్థం చేసుకోగలము కాబట్టి, కలం ఉనికిని తిరస్కరించేటువంటి సూత్రాన్ని అంగీకరించలేము అని తరువాతి సుత్రాంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరిస్తున్నారు. మాముణుల అందమైన ఉదాహరణలను ఉదహరించి అదే సూత్రానికి తమ వ్యాఖ్యానం ద్వారా స్థాపించారు.
  • వాయువును అవగతించలేమని భ్రాంతిపడటం ఒక అడ్డంకి. వాయు (గాలి) కనిపించనప్పటికీ, దాని ఉనికిని స్పర్శ ద్వారా అనుభవించవచ్చు, దీనిని అప్రత్యక్షం (కనిపేట్టలేనివి) అని వివరించలేము.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/10/virodhi-pariharangal-40.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 39

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/09/24/virodhi-pariharangal-38/

71. సిద్ధాంత విరోధి  – సిద్ధాంతాన్ని అర్థం చేసుకోవడంలో వచ్చే అవరోధాలు – భాగం 3 (ముగింపు భాగం)

ఆళ్వార్ తిరునగరి, శ్రీపెరుంబుదూర్, శ్రీ రంగం, తిరునారాయణపురంలో శ్రీ రామానుజులు

మనము ఇప్పుడు ఈ భాగాన్ని ముందుకు కొనసాగిద్దాము. ఈ విషయాలలో చాలావరకు లోతైన శాస్త్ర జ్ఞానం అవసరం, శాస్త్రం యొక్క క్రమబద్ధమైన అధ్యయనం ద్వారా ఈ జ్ఞానాన్ని పొందవచ్చు. లోతైన సంపూర్ణ అవగాహనకు, పండితుల మార్గదర్శకత్వంతో ఈ సూత్రాలను నేర్చుకోవడం మంచిది.

  • పరమపదంలో అపరిమిత నిత్య కైంకర్యానికి దారితీసే మోక్షం పట్ల కోరిక లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. మునుపటి వివరణలో, అల్పమైన తాత్కాలిక ప్రాపంచిక సుఖాల పట్ల ఆసక్తి వదులుకోవలసిన అవసరాన్ని మనము చూశాము. ఇక్కడ మోక్షం, అనంత (అనంతమైన) స్థిర (నిత్య / శాశ్వతమైన) ఫలితమని వివరించబడింది. అలాంటి లక్ష్యం పట్ల కోరిక లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఇక్కడ వివరించినట్లుగా “ముక్తిర్మోక్షః మహానంధః” – మోక్షం పరిమితి లేని నిత్యానందం. ముక్తి పొందినవారికి, పునర్జన్మ ఉండదు. అనువాదకుల గమనిక: ఛాందోగ్య ఉపనిషత్ ఇలా ఘోషిస్తుంది, “న చ పునరావర్తతే, న చ పునరావర్తతే” – తిరిగి రావడం ఉండదు. సూత్రాన్ని రెండుసార్లు చెప్పడం అనేది దృఢంగా నొక్కి చెప్పి, బలపరచడం అని అర్థం. శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మ భగవద్గీత 8.16వ శ్లోకంలో, “ఆ బ్రహ్మ భువనాత్ లోకాః …” – అగ్రస్థానమైన బ్రహ్మ లోకం నుండి  అత్యల్ప స్థానము వరకు జన్మ / మరణాలు పునరావృతమవుతాయి అని వివరిస్తునారు. కాని అతన్ని చేరుకున్నవాడు, భౌతిక ప్రపంచంలో మరళా జన్మించడు. ఇది పరమపదం యొక్క ఒక అపూర్వమైన స్వభావం – ఎవరైనా అక్కడకు చేరుకున్న తర్వాత, జీవాత్మ సంపూర్ణ శుద్దులై, జ్ఞానం సంపూర్ణగా వికసించబడుతుంది. కాబట్టి, మరళా సంసారానికి తిరిగి వచ్చే అవకాశం లేదు. పరమపదంలో వివిధ రూపాలలో వివిధ రకాలుగా భగవానుకి సేవలను కొనసాగిస్తారు. ఇది ఛాందోగ్య ఉపనిషద్లో ఇలా వివరించబడింది, “స ఏకతా భవతి, త్రితా భవతి,….” – అతను ఒక రూపం, 3 రూపాలు మొదలైనవి ధరించవచ్చు. అతను పరమానందాన్ని రుచి చూసిన తరువాత జీవాత్మ భౌతిక ప్రపంచానికి తిరిగి వచ్చే అవకాశం లేదు. భగవాన్ సకల ప్రయత్నాలు చేసి జీవాత్మను పరమపదానికి రప్పించిన తరువాత తిరిగి ఈ సంసారానికి పంపడు. కాబట్టి, పరమపదంలోని ఆ నిత్య కైంకర్యాన్ని కోరుకోవాలి.
  • ముముక్షువుగా  సంసారం పట్ల అసహ్యం ఉండక పోవడం ఒక అడ్డంకి. ముముక్షు అంటే మోక్షాన్ని కోరుకునేవాడు. నమ్మాళ్వారుల  తిరువిరుత్తం 1 వ పాసురంలో, “ఇన్నింఱ నీర్మై ఇనియాం ఉఱామై” – ఈ సంసారంలో చిక్కుకున్న నా పరిస్థితిని నేను తట్టుకోలేక పోతున్నాను, అని వారి భావనను ప్రదర్శించారు. ఈ భౌతిక ప్రపంచం పట్ల వ్యక్తికి అయిష్టత ఉండాలి, దాన్ని జయించడానికి పరమపదం చేరుకోవాలనే మహా సంకల్పం ఉండాలి. దీనిని “సంసారత్తిల్ అదిక్కొదిప్పు” – భౌతిక ప్రపంచంలో ఉండటం వేడి ఇసుకలో నడవడం లాంటిది అని వివరించబడింది. అనువాదకుల గమనిక: వేడి ఇసుక మీద నడుస్తున్నప్పుడు ఎవరైనా సరే గబగబా నీడ కోసం వెదుకుతాడు. సంసారాన్ని వేడి ఇసుకతో పోల్చారు, పరమదాన్ని చల్లని నీడతో పోల్చారు.  భగవాన్ని కూడా, “వాసుదేవ తరు ఛాయా” – వాసుదేవుడు నీడనిచ్చే చెట్టు అని వివరించారు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ముమ్ముక్షుప్పడి సూత్రం 116 (ద్వయ ప్రకరణం యొక్క మొదటి సూత్రం) లో శ్రీవైష్ణవ లక్షణం గురించి వివరిస్తున్నారు. అనేక శ్రీవైష్ణవ లక్షణాలలో, ఒక వైష్ణవుడు పరమపదం చేరుకొని నిత్య కైంకర్యం చేయాలని గట్టి నమ్మకంతో ఉండాలని చెబుతున్నారు. అతను ఆ లక్ష్య సిద్ధికి నిరంతరం ఆరాటపడాలి. ఆ వ్యక్తి ఎలాగో అలాగ జీవితాన్ని గడుపుతున్నానని తృప్తి పడకూడదు.  ఈ భౌతిక ప్రపంచ దుఃఖాల నుండి విముక్తి పొందాలని, పరమపదంలో నిత్యం భగవానుడికి సేవ చేయాలని నిరంతర కోరిక ఉండాలి. అలాంటి ఉద్దేశం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి.
  • కర్మ ద్వారా సాధించినదేదైనా తాత్కాలికమైనదని, ముఖ్యం కాదని అర్థం చేసుకోకపోవడం, బ్రహ్మం గురించి తెలుసుకోవాలని ఇష్టపడకపోవడం ఒక అడ్డంకి. కర్మ సాధ్య ఫలం – యాగం, యాజ్ఞాలు మొదలైన వాటి ద్వారా సాధించినదేదైనా, అంటే లౌకిక సంపద, స్వర్గ సుఖాలు మొదలైనవి తాత్కాలికమైనవి – ఆ పుణ్యం ఖర్చయిపోయిన తర్వాత అంతమౌతాయి. అవి శాశ్వతమైనవి కావు. పరమపదంలో నిత్య ఆనందకరమైన కైంకర్యంతో పోల్చినప్పుడు, ఇవి చాలా అల్పమైనవి.  అటువంటి ప్రాపంచిక ఆనందాల పరిమితులను అర్థం చేసుకున్న తరువాత కూడా భగవత్ కైంకర్యాలకై ప్రయత్నించని వారిది ఒక దయనీయ స్థితి. అనువాదకుల గమనిక: భగవద్గీత 8.15 లో, శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మ “మాముపేత్య పునర్జన్మ దుఃఖాలయం అశాశ్వతం…” అని ఉపదేశించారు. అనగా ఎవరైతే నన్ను చేరుకుంటారో వాళ్ళు అన్ని దుఃఖాలకు నిలయమైన (దుఃఖాలయం), తాత్కాలికమైన (అశ్వతం) ఈ భౌతిక ప్రపంచం నుండి విముక్తి పొందుతాడు. ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో ఎక్కడైనా, పాతాళ లోకం నుండి బ్రహ్మ లోకం వరకు, జన్మ, మృత్యు, జరా, వ్యాధుల సమస్యలు ఉంటాయి. ఈ నాలుగు ప్రధాన సమస్యలు ఉండటంతో, దుఃఖానికి అవకాశం ఎప్పుడూ ఉంటుంది. అందువల్ల, అతి అల్పమైన భౌతికాంశాల పట్ల మక్కువ తగ్గించుకొని,  పరమపదంలో భగవాన్కు నిత్య ఆనందకరమైన కైంకర్యం చేయాలనేది లక్ష్యంగా పెట్టూకోవాలి.
  • “బ్రహ్మ” అనే పదంతో సూచించబడినవారు, నారాయణ అనువాకం (సూక్తం) లో వెల్లడైన నారాయణుడని తెలుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. నారాయణ సూక్తంలో, మనం “నారాయణ పరం బ్రహ్మ తత్వం నారాయణః పరః నారాయణ పరోజ్యోతిః ఆత్మా నారాయణః పరః”. నారాయణ అని పిలువబడే అతి ఉన్నత స్వామి తనతో సమానంగా ఎవరూ లేని పరబ్రహ్మం అని ఇక్కడ శ్రుతిలో ప్రకటించబడింది. ఇది ప్రతి ఒక్కరూ నేర్చు కోవడం మరియు అర్థం చేసుకోవడం చాల అవసరం.
  • శాస్త్రంలోని కర్మ భాగం స్వయంగా భగవాన్ చేత స్థాపించబడిందని, అందరూ అనుసరించాలని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. వేదం రెండు భాగాలుగా విభజించబడింది. కర్మ భాగం – యాగం, యజ్ఞం (ఆరాధన) మొదలైన వాటిని వివరిస్తుంది. కర్మలు రెండు రకాలు. ఆజ్ఞ కర్మలు – నిత్య కర్మలు, నైమిత్తిక కర్మలు. ఈ నిత్య / నైమిత్తిక కర్మలు నియమం తప్పకుండా చేయాలి. అకరణే ప్రత్యవాయం – అటువంటి కర్మలను ఆచరించనపుడు పాపాలకు దారితీస్తుంది. కామ్య కర్మము అని పిలువబడే ఇంకొక రకమైన కర్మలు ఉన్నాయి – ఇవి ఐచ్ఛికమైనవి, సాధారణంగా భౌతిక ప్రయోజనాలపై దృష్టి ఉన్నవి. మన నిత్య కర్మలను ఈ సంకల్పంతో “శ్రీ భగవదాజ్ఞా  భగవత్ కైంకర్యం రూపం” ఆచరిస్తాము – భగవాన్ చేత నిర్ణయించబడిన కర్మలు భగవత్ కైంకర్యంలోని భాగములు. అనువాదకుల గమనిక:  పిళ్ళై లోకాచార్యుల శ్రీ వచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం యొక్క 1 వ సూత్రానికి తన వ్యాఖ్యానంలో మాముణులు వేదం యొక్క రెండు భాగాల  విభజన సూత్రాన్ని, పూర్వ భాగం, ఉత్తర భాగంగా వివరిస్తున్నారు. “అతతో ధర్మ జిజ్ఞాస” తో పూర్వ మీమాంస (జైమిని సూత్రం) మరియు ఉత్తర మీమాంస (వేద వ్యాసుని బ్రహ్మ సూత్రం) “అతతో బ్రహ్మ జిజ్ఞాస” తో మొదలవుతుందని వారు వివరిస్తున్నారు. కర్మానుష్ఠానము ద్వారా బ్రహ్మను ఆరాధించే పద్ధతిని వివరించడంపై పూర్వ భాగం కేంద్రీకృతమై ఉంది మరియు ఆరాధింపబడే బ్రహ్మం యొక్క గుణాల వివరణపై ఉత్తర భగం దృష్టి సారించింది. అందరు దేవతలు భగవానుడి శరీర భాగములు, భగవాన్ చేత సంరక్షింప బడుతున్నారని నిర్ధారించడానికి అతను తైత్రియా ఉపనిషత్ లోని “స ఆత్మా, అంగాన్యన్యా దేవతః”ను కూడా ఉల్లేఖిస్తున్నారు. ఇది తెలుసుకున్న పండితులు భగవత్ ఆరాధనను (స్వయంగా భగవాన్ నిర్దేశించినట్లుగా) కర్మ అనుష్ఠానములోని భాగంగానే ఆచరిస్తారు. ఈ విభాగానికి వారి వ్యాఖ్యాన వివరణ సుదీర్ఘమైనది – కాని ఇది మన సత్ సాంప్రదాయం యొక్క ప్రాథమిక సూత్రాలకు అద్భుతమైన ఒక విశ్లేషణ, ఇది పండితుల సరైన మార్గదర్శకత్వంలో అధ్యయనం చేయాలి.
  • వేదములోని బ్రహ్మ భాగం తన స్వరూప, రూప, గుణ, విభవ (అవతారాములు) మొదలైనవాటిని వివరిస్తుందని, భాగవాన్ను చేరుకోవడంతో పూర్తి అవుతుందని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. బ్రహ్మ భాగం – ఉపనిషత్తులు. ఇవి మహోన్నతుడైన శ్రీమన్నారాయణుని నిజమైన స్వరూప, రూపాలు,  గుణాలు, అవతారాములు మొదలైనవాటిని వివరిస్తాయి. స్వరూపం అంటే స్వభావం – సర్వాధికారం, సర్వవ్యాపకత్వం మొదలైనవి. రూపం అనగా వారి దివ్య ఆకారం, మృదు స్వభావం మొదలైనవి. గుణం అనగా వారి సమస్త దివ్య మంగళ గుణాలు – వారి ఆధిపత్యాన్ని తెలియజేసే జ్ఞానం, శక్తి మొదలైన గుణాలు, వారి సౌలభ్యాన్ని తెలియజేసే సరళత , అందరితో స్వేచ్ఛగా కలవడం, మాతృత్వం మొదలైనవి వారి సరళతను తెలియజేసే గుణాలు, విభవం మొదలైనవి తెలియజేసే అతని అవతారములు, అపరిమిత సంపద మొదలైనవి. ఒక వ్యక్తి వీటిని (స్వరూప, రూప, గుణ, విభవ మొదలైనవి) అర్థం చేసుకున్న తర్వాత, అతనికి భగవానుడిని చేరుకునే కోరిక పెరుగుతుంది, ఆ తరువాత అతన్ని సాధించే మార్గాల గురించి అన్వేషిస్తాడు. అనువాదకుల గమనిక: ఇక్కడ బ్రహ్మ భాగం అనగా ఉపనిషత్తులు మరియు బ్రహ్మ (వేదాంత) సూత్రం అని అర్థం. వేదాంత సూత్రాలు బ్రహ్మం యొక్క గుణాలను స్పష్టంగా స్థాపించే అతి ముఖ్యమైన సాహిత్యాలు. బోదాయన ఋషి మొదట కాశ్మీర్‌లో భద్రపరచబడిన బ్రహ్మ సూత్రానికి వ్యాఖ్యానం రాశారు. ఆళవందారుల (యామునాచార్యులు) కోరిక మేరకు విశిష్టాద్వైత సిద్దాంతాన్ని స్థాపించడానికి శ్రీ రామానుజులు ఒక వివరణాత్మక వ్యాఖ్యానాన్ని వ్రాస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేశారు. ఆ ప్రతిజ్ఞను నెరవేర్చడానికి, భగవత్ రామానుజులు కూరత్తాళ్వానులతో పాటు కాశ్మీర్కు ప్రయాణించి, బోధాయన వృత్తి గ్రంథాన్ని సంపాదించి, శ్రీరంగానికి తిరిగి తమ ప్రయాణాన్ని ప్రారంభిస్తారు. దీని గురించి విన్న కొంతమంది దుండగులు, వారు శ్రీ రామానుజుల జాడ వెతికి, బోధాయన వృత్తి గ్రంథాన్ని ఎత్తుకెళ్లిపోతారు. శ్రీ రామానుజులు దుఃఖ సాగరంలో బాధపడుతుండగా, కూరత్తాళ్వాన్ ఉపశమనం చేకూరుస్తారు. ఎలా అంటే, ప్రయాణ సమయంలో శ్రీ రామానుజులు విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నపుడు కూరత్తాళ్వాన్ మొత్తం గ్రాంథాన్ని కంఠస్తం చేసుకుంటాడు. వాళ్ళు శ్రీరంగానికి తిరిగి వస్తారు. శ్రీ రామానుజ కూరత్తాళ్వానుల సహాయంతో శ్రీ భాష్యం (బ్రహ్మ సూత్రానికి వివరణాత్మక వ్యాఖ్యానం) పూర్తి చేస్తారు. శ్రీ రామానుజులు అప్పుడు కాశ్మీర్కు తిరిగి వెళ్లినపుడు శారదా పీఠంలో స్వయంగా సరస్వతి దేవి ఎంతో ఆనందంతో స్వాగతం పలుకుతుంది. ఆమె అతని నుండి భాష్యాన్ని స్వీకరించి తన దృష్టితో అనుగ్రహిస్తుంది. గొప్ప సాహిత్య  స్పష్టతతో ఉన్న భాష్యాన్ని చూసి ఎంతో ఆనందంతో శ్రీ రామానుజులను “శ్రీ భాష్యకార” అనే బిరుదుతో సత్కరిస్తుంది. శ్రీ రామానుజులు ఉపనిషత్తులకు  ప్రత్యేక వ్యాఖ్యానం వ్రాయలేదు. రామానుజులు శ్రీనివాసుని (తిరువెంకటేశ్వరుడు) ఎదుట వేదార్థ సంగ్రహం ఉపన్యాసమిచ్చారు. ఈ వేదార్థ సంగ్రహంలో, అధ్వైతులచే తప్పుగా అన్వయించబడిన ఉపనిషత్తుల అంశాలను ఆయన ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించారు. అహం బ్రహ్మాసి, తత్వమసి మొదలైన పదబంధాలను అధ్వైతులు తప్పుగా అర్థం చేసుకోగా,  అలాంటి పదబంధాలను సరైన ప్రమాణాల ద్వారా వేదార్థ సంగ్రహంలో స్పష్టంగా వివరించారు. ఈ విధంగా, శ్రీ రామానుజుల ఈ గొప్ప రచనల ద్వారా బ్రహ్మం యొక్క అద్భుతమైన అంశాలను  సందేహం లేకుండా సహజమైన రీతిలో మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు.
  • కైంకర్యం (పరంపదంలో) అత్యోన్నత లక్ష్యమని అర్థం చేసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. శ్రీమన్నారాయణుడను చేరుకోవడం పరమ పురుషార్థం (అత్యోన్నత లక్ష్యం). భగవత్ అనుభవం (భగవానుడిని అనుభవించే పరమానందం) ఈ లక్ష్య సాధనలో మొదటి మెట్టు. అలాంటి అనుభవం అతని అద్భుతమైన గుణాలను తెలుసుకోవాలనే ప్రీతి మనలో ఏర్పడుతుంది. అలాంటి ప్రేమ వారి ఆనందానికై  కైంకర్యం వైపు నడిపిస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: “అకిన్చిత్కరస్య శేషత్వ అనుపపత్తిః” అని చెప్పినట్లుగా – మన నిజ స్వరూపమైన దాస్యత్వం చిన్న చిన్న కైంకర్యాలు చేయడంతో సిద్దమౌతుంది. శేషత్వంలో స్థిరమవుటయే విముక్తి, అని విముక్తి గురించి వేదాంతం వివరిస్తుంది. శేషత్వం ఆత్మ యొక్క ప్రధాన గుణం. ఆ శేషత్వం భగవత్ ప్రీతికై సంపూర్ణ నిస్వార్థ కైంకర్యానికి దారి తీయాలి. అత్యోన్నత లక్ష్యం గురించి మరేదైనా ఇతర అవగాహన, కేవలం ఒక అపార్థం మాత్రమే అవుతుంది.
  • సామ్యపత్తి (జీవాత్మ బ్రహ్మంతో సమాన స్థాయిని సాధించడం) సామరస్యం  (సమాన ఆనందాన్ని పొందడం) అనే కోణంతో మాత్రమే సూచించబడుతుందని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. శ్రుతిలో, “పరమం సామ్యముపైతి”, “సోస్నుతే సర్వాన్ కామాన్ సహబ్రహ్మణా” అని మోక్షం గురించి వివరించబడింది. ముఖ్యంగా,  నిత్యసూరులు, ముక్తాత్మలు, భగవాన్ మధ్య సమాన జ్ఞానం, ఆనందం ఉంటుంది. అయినప్పటికీ, భగవాన్ స్వామిగానే ఉంటాడు, జీవాత్మలు వరికి సేవకులుగానే ఉంటారు.  అనువాదకుల గమనిక: ఎమ్పెరుమాన్ను చేరుకోవడమే జీవాత్మకు నిజమైన అనుగ్రహం. తన వద్దకు చేరుకున్నవారికి, సామ్యాపత్తి మోక్షంతో ఆశీర్వదిస్తాడు, అతను తిరుమంగై ఆళ్వార్ చేత పెరియ తిరుమోళి 11.3.5 లో గుర్తించినట్లు, “తమ్మైయే ఒక్క అరుళ్ చెయ్వర్” – భగవాన్ ముక్తాత్మలకు తన గుణాలను అనుగ్రహిస్తారు అని అర్థం. సామ్యాపత్తి మోక్షం అనగా భగవాన్ కృపతో ముక్తాత్మ ఎనిమిది గుణాలను పొందుతాడు. ఈ గుక్షణాలు భగవాన్లో సంపూర్ణంగా ఉంటాయి. కానీ ఈ ఎనిమిది గుణాలకు మించి ఇంకొన్ని లక్షణాలు ఉన్నాయి, అవి శ్రియః పతిత్వం (శ్రీ మహాలక్ష్మి భర్త కావడం), శేష సాయిత్వం (ఆదిశేషుపై పవలించేవాడు), ఉభయ విభూతి నాతత్వం (నిత్య విభూతి మరియు లీలా విభూతి రెండింటినీ నియంత్రించేవాడు) మొదలైనవి కేవలం భగవానుడికి మాత్రమే ప్రత్యేకమైనవి. ఎనిమిది గుణాలు; అపహతపాప్మా –  పాప విముక్తిడు, విజరః – నిత్య యవ్వనుడు, విమృత్యుః – మరణము లేని వాడు, విశోకః – దుఃఖాలు లేనివాడు, విజిగత్సః – ఆకలి లేని వాడు, అపిపాసః – దాహం లేని వాడు, సత్యకామః – అన్ని కోరికలను తీర్చగల వాడు, సత్యసంకల్పః – ఏ కార్యాన్నైనా పూర్తి చేయగలవాడు.
  •  స్వరూప ఐక్యం (పరమాత్మలో జీవాత్మ విలీనమవుట) ఒక అడ్డంకి. మునుపటి అంశంలో వివరించినట్లుగా, అధ్వైతులు ప్రచారం చేసిన జీవాత్మ బ్రహ్మంగా మారడం అనే సూత్రం కేవలం భ్రమ మాత్రమే.
  • ముక్తి పొందిన తరువాత భగవానుడికి కైంకార్యం చేయుటకు జీవాత్మ అనేక రకాల రూపాలను ధరిస్తాడు. ముక్తి తరువాత శరీరం ఉండదనే భ్రమలో ఉండటం ఒక అడ్డంకి. ముక్తాత్మలకు కైంకార్యం అత్యున్నత లక్ష్యమని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. కైంకార్యం చేయటానికి, జీవాత్మకి ఒక శరీరం అవసరం. పొయ్గై ఆళ్వార్ ముదల్ తిరువందాది 53 వ పాసురంలో “చెన్రాల్ కుడైయాం ఇరున్తాల్ చింగాచనమాం నిన్రాల్ మరవడియాం…..” – భగవాన్ నడుస్తున్నపుడు ఆదిశేషుడు గొడుగు రూపంగా మారతాడు, భగవాన్ కూర్చున్నపుడు ఆదిశేషుడు సింహాసనంగా మారతాడు, భగవాన్ నిలుచున్నపుడు ఆదిశేషుడు వారి పాదుకలుగా మారతాడు… కాబట్టి ఆదిశేషుడు (నిత్యసూరుడు) గొడుగు,  సింహాసనం, పాదుకలు, శయ్య మొదలైన రూపాలను ధరించి కైంకర్యమును నిర్వహిస్తాడు. అదేవిధంగా, ముక్తాత్మలు (విముక్తి పొందిన ఆత్మలు) కూడా అనేక కైంకర్యాలలో వేర్వేరు రూపాలను ధరిస్తారు. శరీరం లేకుండా కైంకర్యము ఎలా చేయగలము? చేయలేము కాబట్టి. అనువాదకుల గమనిక: ఈ పాసుర వ్యాఖ్యానంలో, శ్రీ మహాలక్ష్మిని శ్రీమన్నారాయణులను సంతోషపెట్టడానికి ఆదిశేషుడు ఏ రూపమైనా ధరిస్తాడని నాంపిళ్ళై అందంగా వివరిస్తున్నారు.  ఈ పాసురంలో ఆదిశేషుని మాత్రమే ప్రస్తావించబడినప్పటికీ, ఇది పరమపదంలోని అందరు ముక్తాత్మలకు ఉపలక్షణం (ఉదాహరణ) గా చేయబడుతుందని వారు ఉల్లేఖిస్తున్నారు. మనము ఇప్పటికే చంధోగ్య ఉపనిషద్లోని “స ఏకతా భవతి, త్రితా భవతి, …” ఈ ప్రమాణం చూశాము.
  • ముక్తి అంటే అర్చరాది మర్గం (అర్చిరులతో ప్రారంభమయ్యే మార్గం) ద్వారా ప్రయాణించి ఆఖరున పరమపదాన్ని చేరుకోవడం, జీవన్ముక్తితో భ్రమపడటం (ఈ సంసారంలో ఈ జీవితంలోనే ముక్తి పొందడం) ఒక అడ్డంకి. నిజమైన ముక్తి / మోక్షం అంటే ఈ సంసారంలో జన్మ / మరణ చక్రం నుండి ముక్తి పొందడం, పరమపదం చేరుకోవడం, పరవాసుదేవుని అనుభవించడం, అతనికి నిత్య సేవ చేయడం, వారి పరమానందము కోసమని వివరించబడింది. జీవాత్మ మరణించే సమయంలో తన శరీరాన్ని విడిచిపెట్టి, అర్చరాది మర్గం ద్వారా ప్రయాణిస్తాడు, ఇది స్వయంగా భగవాన్ సహాయమందించిన ప్రకాశవంతమైన మార్గం. ఈ అంతిమ స్థితిని “ముక్తిర్ మోక్షః మహానందః” – పరమానందకరమైన విముక్తి అని అర్థం. శంకరుని అద్వైత తత్వశాస్త్రంలో, “తత్వమసి” వంటి వేదాంతంలోని వాక్యముల అర్ధాలను నేర్చుకోవడం,  “స్వయం బ్రహ్మం” అని అర్థం చేసుకోవడాన్ని ముక్తిగా భావించారు. అద్వైత తత్వశాస్త్రం ప్రకారం జీవాత్మ ఈ జీవితంలోనే విముక్తి పొందుతాడు. కానీ అలాంటి అవగాహన ఒక భ్రమను కలిగింపజేస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: అర్చిరాది మార్గాన్ని నమ్మాళ్వారులు తిరువాయ్మొళి పదిగం 10.9 – “సూళ్విసుమ్బణిముగిల్” లో వివరించారు. అర్చిరాది మార్గం, పరమపదంలోని అమితానందకరమైన అనుభవాన్ని పిళ్ళై లోకాచార్యులు చేత “అర్చిరాది ” అని పిలువబడే ఒక రహస్య గ్రంథంలో వివరించబడింది. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ముమ్ముక్షుప్పడి 27వ సూత్రంలో పరమపదంలో భగవానుడిని సేవించాక అనుభవించే అత్యున్నత ఫలితాన్ని, ప్రమేయ శేఖరం మరియు అర్చిరాది గతిలో వివరించారు (వారి 18 రహస్య గ్రంథాలలో రెండు) అని పేర్కొన్నారు. తిరుమోగూర్ ఆప్తన్ పెరుమాళ్ళు అర్చిరాది గతిలో (జీవాత్మాను మోక్ష భూమికి చేర్చే మార్గం) జీవాత్మను తోడు తీసుకువెళతాడని నాయనార్ నమ్మాళ్వారుల దివ్య భావనలను వర్ణిస్తున్నారు. ఆప్తన్ అంటే నమ్మదగిన వాడు అని అర్థం – అతను మనలను సురక్షితంగా పరమపదానికి తీసుకువెళతాడనే నమ్మకం ఉండాలి.
  • ఈ జీవితం ఆఖరిలో ఒక ప్రప్పన్నగా మన కర్మలు అన్ని శూణ్యం  అయిపోయినప్పటికీ, సూక్ష్మ శరీరం జీవత్మాతో పాటు ప్రయాణిస్తుందని, అది విరజా నదిలో మునిగిన తరువాత మాయమౌతుందని, ఈ విషయంలో సందేహం ఉండటం ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ కృప వల్ల మన కర్మలు (సత్కర్మలు / దుష్కర్మలు)  జీవితం ఆఖరిలో  నిర్మూలించబడి, అర్చిరాది గతిలో ప్రయాణిస్తున్నప్పటికీ,  అప్పటికీ  సూక్ష్మ శరీరం ఆ జీవాత్మతో ముడిపడి ఉంటుంది. ఇది భగవత్ సంకల్పం ప్రకారం జరుగుతుంది. పరంపదం సరిహద్దులో (పరంపదం మరియు సంసారాన్ని వేరుచేసే) విరజా అనే పవిత్ర నది ఉంటుంది. జీవాత్మ ఈ నదిలో మునుగుతాడు, భగవాన్ “అమానవ” రూపంలో జీవాత్మ చేయిని పట్టుకొని అతనిని పైకి తీస్తాడు. ఈ కృప స్పర్శతో, సూక్ష్మమైన భౌతిక శరీరం సంపూర్ణంగా నశిస్తుంది (అప్పటి వరకు జీవాత్మ ఈ భౌతిక ప్రపంచంతో ముడుపడి ఉంటాడు).  “భౌతిక అంశాలను పూర్తిగా తొలగించడంతో అజ్ఞానం పూర్తిగా తొలగిపోతుంది”,  ఆ సమయంలో ఆ జీవాత్మ జ్ఞానం పూర్తిగా వికసించి ఉంటుంది.  అనువాదకుల గమనిక: స్థూల శరీరం – పంచ భూతాలతో (ఐదు అంశాలు – భూమి, నీరు, అగ్ని, వాయు, ఆకాశం) కూడి ఉన్నది. సూక్ష్మ శరీరం – మునుపటి అనుభవాలతో కూడి ఉన్న మనస్సు, వాసన / రుచి. మాముణులు ఈ విషయాన్ని అచార్య హృదయం 104 వ చూర్ణిక వ్యాఖ్యానంలో అందంగా వివరించారు. పరమమపదంలో నిత్య సేవ చేయడానికి, సంసారంలో మునిగి ఉన్న ఒక జీవాత్మను తీసుకురావడంలో భగవాన్ ఎన్ని ప్రయత్నాలు చేస్తాడో ఈ చూర్ణికలో  అందంగా వివరించారు. ఈ చూర్ణికలో, అతను కోరుకున్న పంటను పొందడానికి పొలంలో కష్టపడి పనిచేసే ఒక రైతు యొక్క ఉదాహరణను నాయనార్ ఉపయోగించారు. ఈ చూర్ణికలోని ఒక సూత్రం “సూక్ష్మవొట్టుం నీరిలే కళువి” అని వివరిస్తున్నారు. ఇక్కడ నాయనార్ బియ్యం ఉదాహరణగా తీసుకున్నారు, “బియ్యాన్ని నీళ్ళతో కడిగితే సూక్ష్మమైన మురికి కూడా తొలగిపోతుంది, అలాగే విరజా నదిలో మునిగిన తరువాత జీవాత్మ యొక్క సూక్ష్మ శరీరం తొలగిపోతుంది. ఇక్కడ మాముణులు ఒక అద్భుతమైన ప్రశ్నను లేవనెత్తుతున్నారు – జీవాత్మ యొక్క కర్మ పూర్తిగా తొలగించబడినప్పుడు, వాసనా (భౌతిక కోరికల అవశేషాలు) మొదలైన వాటితో కూడిన సూక్ష్మ శరీరం ఎందుకు అవసరం? సూక్ష్మ శరీరాన్ని విరజా నది వరకు తీసుకెళ్లడం భగవాన్ యొక్క సంకల్పం అని వారు స్వయంగా సమాధానం ఇస్తున్నారు, ఎందుకంటే ఒక జీవాత్మ ప్రయాణించడానికి (ఇంకే పనైనా సరే) శరీరం అవసరం. కాబట్టి, జీవాత్మ విరజా నదికి చేరే వరకు అతనిని సూక్ష్మ శరీరంతో చేర్చి ఉంచుతాడు భగవాన్. ఈ సూత్రాన్ని కూడా గట్టిగా స్థాపించడానికి మాముణులు పూర్వాచార్యుల పదాలను ఉల్లేఖిస్తున్నారు. జీవాత్మ విరజా నదిలో మునిగిన తర్వాత, సూక్ష్మ శరీరం తొలగి అమానవన్ స్పర్శతో ఆధ్యాత్మిక శరీరం ఇవ్వబడుతుంది (ఇది కూడా అదే చూర్ణికలో నాయనార్ చేత వివరించబడింది). ఇక్కడ ఎఱుంబి అప్పా యొక్క పాసురం గుర్తు చేసుకోవడం చాలా ముఖ్యం, “మన్నుయిర్గాళ్ ఇంగే మణవాళ మామునివన్ పొన్నడియామ్ సెంగమలప్పోదుగళై ఉన్నిచ్ చిరత్తాలే తీణ్డిల్ అమానవనుం నమ్మై క్కరత్తాలే తీణ్డల్ కడన్”  – ఓహ్, ఇక్కడ స్థిరమై ఉన్న వడా! నమ్మకంతో మణవాళ మాముణుల పాదపద్మాలను తమ తలతో తాకినవారిని, అమానవన్ నియమ బద్ధుడై మమ్మల్ని తాకుతాడు (పరమపాదానికి మమ్మల్ని తీసుకెళ్ళేటప్పుడు) అని అర్థం. ఈ పాసురం మాముణులు యొక్క ఉపదేశ రత్నమాల చివరిలో పారాయణం చేయబడుతుంది.
  • సంసారం నుండి ముక్తి పొందడనికి ఒక మార్గంగా వివరించబడిన భక్తి యోగం పట్ల భయం ఉండటడం, భగవాన్ చేరుకోవడానికి ప్రపత్తి నిజమైన మార్గమని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ముక్తి కోసం (పరమపదంలో నిత్య కైంకర్యం) శాస్త్రంలో వివరించిన అనేక మార్గాలు ఉన్నాయి. భగవానుడిని చేరడానికి ఉన్నతమైన మార్గంగా శాస్త్రంలో నియమించబడిన భక్తియోగమని భగవద్గీతలో వివరించబడింది. కానీ ఈ భక్తి యోగం జీవత్మ యొక్క సొంత ప్రయత్నం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది కాబట్టి, ఇది జీవత్మ సహజ స్వరూపమైన శేషత్వం (దాస్యం) మరియు పారతంత్రియం (ఆధారపడటం) కి విరుద్ధమౌతుంది. ఆ విధంగా మన ఆళ్వారులు, ఆచార్యలు భక్తి యోగాన్ని ఉపాయంగా తిరస్కరించారు, ప్రపత్తిని (పూర్ణ శరణాగతి) మాత్రమే ఉపాయం గా పరిగణించాలి, ఇది జీవాత్మకు సహజమైనది. మన పూర్వాచార్యుల అడుగు జాడలను అనుసరించడమే మనకు సముచితం.
  • ప్రపత్తి అనే పదం నేరుగా భగవాన్ని సూచిస్తుందని స్పష్టత లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ప్రపత్తి అనేది శరణాగతి – భగవానుడికి  లొంగిపోవడం, వారిని ఆశ్రయంగా స్వీకరించడం. “మనము” అతనిని పట్టుకున్నట్లు అనిపించినప్పటికీ, అది నిజం కాదు. శారణాగతి యొక్క అసలు అర్ధం “త్వమేవ ఉపాయ భూతో మే భవ – ఇతి ప్రార్థనా మతిః” -ఇది ఒక మానసిక ప్రార్థన “నీవే నాకు ఉపాయంగా ఉండు”. అంటే ప్రపత్తి స్థానంలో, స్వయంగా భగవానుడే ఉపాయం అవుతాడు. అతను ఉపాయం కాబట్టి, “నేను శరణాగతి చేస్తున్నాను” అనే మన భ్రమతో కూడిన ఆలోచన ఉపాయం కాదు. అతను మాత్రమే ఉపాయం మరియు ఏకైక ఉపేయం కూడా. ఈ విధంగా ప్రపత్తి కూడా భగవానుడిని మాత్రమే సూచిస్తుందని చెప్పవచ్చు. అనువాదకుని గమనిక: గీతా చరమ స్లోకంలో, భగవాన్ అన్ని ధర్మాలను విడిచిపెట్టి, అతనికి మాత్రమే లొంగిపోమని, అతను అన్నిబాధల నుండి విముక్తుడుని చేస్తానని అర్జునుడిని ఆదేశిస్తాడు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ముముక్షుప్పడిలో ఈ చరమ స్లోకాన్ని అందంగా వివరిస్తున్నారు. ఇక్కడ శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మ “మాం ఏకం శరణం” అని అంటున్నారు – నన్ను మాత్రమే ఉపాయంగా స్వీకరించు అని అర్థం. పిళ్ళై లోకాచార్యులు “ఏక” పదానికి విస్తృతమైన వివరణ ఇచ్చారు. శరణాగతి చర్య కూడా ఉపాయం కాదని, భగవాన్ మాత్రమే ఉపాయమని ఈ “ఏక” పదం నిర్ధారిస్తుందని ఇక్కడ వారు గుర్తుచేస్తున్నారు. అనేక సూత్రాలలో, “ఏక” పదం వివరించబడింది. ఈ సూత్రాలను స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడానికి మాముణుల అందమైన వ్యాఖ్యానంతో ముమ్ముక్షుప్పడి కాలక్షేపం వినాలి.
  • శరణాగతి చర్యను పరిశీలిస్తే అది అధికారి విశేషణం (అర్హత కలిగిన వ్యక్తి యొక్క లక్షణం) ఉపాయమని భావించడం ఒక అడ్డంకి. మునుపు వివరించినట్లుగా, శరణాగతి చర్య కేవలం మోక్షం కోరుకునే వ్యక్తి యొక్క గుణం మాత్రమే – మరేమీ కాడు. ఉపాయంగా భ్రమపడటం సముచితం కాదు. అనువాదకుల గమనిక: అధికారి విశేషణం అంటే వ్యక్తిని గుర్తించే ప్రత్యేక లక్షణం. ఇక్కడ అధికారి మోక్షాన్ని కోరుకునేవాడు – అటువంటి జీవాత్మలకు, భగవానుడికి శరణాగతి చేయుట స్వాభావిక చర్య, ఇది జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావం. ముమ్ముక్షుప్పడి సుత్రం 55 లో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు “శేషత్వమే ఆత్మావుక్కు స్వరూపం” – భగవానుడికి దాసునిగా ఉండటం జీవాత్మ యొక్క వాస్తవ స్వభావం. జీవాత్మ ఒక సేవకుడని, శ్రీహరి స్వామి అని అనేక ప్రామాణాల ద్వారా మాముణులు అందంగా స్థాపించారు. తరువాతి సుత్రాంలో, అతను “శేషత్వమిల్లాదపోదు స్వరూపమిల్లై” – శేషత్వం లేనప్పుడు, వాస్తవ స్వరూపం ఉండదు. కాబట్టి, జీవత్మ స్వభావం ప్రకారం, భగవాన్కు శరణాగతి చేయడం సహజమైన చర్య మాత్రమే – దీనిని విశేష మార్గంగా పరిగణించలేము. ఈ సూత్రాన్ని వివరించడానికి కాలక్షేపంలో విన్న మంచి ఉదాహరణలు ఇక్కడ ఇవ్వడం జరిగింది. ఒక పరోపకారి తమ గృహంలో జనాలకు భోజనం పెడుతున్నాడు. తినాలని అనుకున్నవాళ్ళు అక్కడకు వస్తారు. ఇక్కడ ఆహారానికి ఉపాయం (మాధ్యమం) అందరికీ భోజనం పెట్టాలనే పరోపకారి యొక్క దయగల చేష్ట. కానీ అక్కడ తినాలనుకునేవారికి “ఆకలి” ఉండాలి – ఈ ఆకలి అధికారి విశేషణం – ఆకలి లేకుండా, వడ్డించినా తినలేడు. కానీ ఈ ఆకలి అనేది ఉపాయం (మాధ్యమం) కాదు  – ఇది తినడానికి ఇష్టపడే వారి సహజ గుణం మాత్రమే.
  • పురుషాకారం లేకుండా శరణాగతి చేయడం ఒక అడ్డంకి. సాధారణంగా పురుషకారం అంటే సిఫార్సు చేయడం.  ఇది మన అభ్యున్నతికై భగవానుడిని ఉపాయంగా ఉండమని  ఒప్పించే ఒక చర్య. మనలో కృత్య అకరణం (శాస్త్ర ఆజ్ఞలను పాటించక పోవడం), అకృత్య కరణం (శాస్త్రంలో నిషేధించబడిన చర్యలలో పాల్గొనడం), భగవత్ అపచారం (భగవాన్ పట్ల అపచారం), భాగవత అపచారం (వారి భక్తుల పట్ల అపచారం) మొదలైన వాటితో నిండి ఉన్న వాళ్ళము కనుక, భగవాన్ మనలను తిరస్కరించవచ్చు. లోపాలతో ఉన్నా కానీ దివ్య మాత శ్రీ మహాలక్ష్మి మన సిఫార్సు భగవానునితో చేసి  స్వీకరించమని అతనిని ఒప్పించి, మన పట్ల అతని సంరక్షణను సులభతరం చేస్తుంది. పురుషాకారం యొక్క ప్రధాన అర్ధం ఇది. పురుషాకారం లేకుండా చేసిన ఏ శరణాగతి అయినా విఫలమవుతుందని చెప్పవచ్చు. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీ మహాలక్ష్మి తాయార్ యొక్క పురుషాకార పాత్రను మన పూర్వాచార్యులు విస్తారంగా వివరించారు. ఎమ్పెరుమానార్ తమ శరణాగతి గద్యంలో మొదట తాయార్ వద్దకు వేళ్లి, ఆపై భగవానుడికి శరణాగతులౌతారు. ద్వయ మహా మంత్రం మన సత్ సాంప్రదాయంలో గొప్పగా కీర్తింపబడింది, ఎందుకంటే ఇది తాయార్ పాత్రను పూర్తిగా కీర్తింస్తుంది. ద్వయం యొక్క మొదటి భాగంలో, శ్రీమన్నారాయణను తాయార్ యొక్క పురుషాకారం (సిఫారసు) తో శరణాగతి చేసి అతన్ని మాత్రమే ఉపాయంగా  స్వీకరించబడాలని వివరించారు. రెండవ భాగంలో, భగవత్ ఆనందాని కొరకు, వాళ్లిద్దరినీ దివ్య జంటగా కలిపి సేవించాలని వివరించబడింది. ముముక్షుప్పడిలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు తాయార్ను,  ఆమె పురుషాకార పాత్రను చక్కగా వివరించారు. 135 వ సూత్రంలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరిస్తూ, శ్రీ రామునితో సీతాదేవి ఉన్నందుకు కాకాసురునికి ఎంతో సహాయమైయ్యింది, దురుఉద్దేశంతో  బాధపెట్టాలని వచ్చిన కాకాసురుడిని చివరికి ఆమె సిఫార్సు కారణంగా రక్షింపబడ్డాడు. కానీ మరోవైపు,  శ్రీ రామునితో సీతాదేవి లేనందున రావణుడిని ఆ సమయంలో శ్రీ రాముడు సంహరిస్తాడు. కాబట్టి, భగవాన్కు శరణాగతి చేస్తున్నపుడు, తాయార్ ఉనికి  జీవాత్మను పూర్తిగా భగవాన్  స్వీకరించేలా చేస్తుంది. ఆమె పురుషాకారాన్ని విస్మరించడం అవాంఛనీయ ఫలితాలకు దారి తీస్తుందని నిర్ధారింపబడింది.
  • ఆచార్యుని ఆశ్రయించినపుడు, వారిని స్వతంత్ర ఉపాయానికి (స్వతంత్ర మాధ్యమం) బదులుగా పురుషాకరంగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. సాధారణంగా ఆచార్యుని, తాయార్ సేవకుడిగా వర్ణిస్తారు. ఆచార్యులు కూడా తాయార్ వలే, దయగల మనస్సుతో, అందరి పట్ల కారుణ్యంతో ఉంటారు. నిర్లక్ష్య ప్రసక్తి లేకుండా అందరిపట్ల దయగలవారు. కానీ, రామానుశ నూత్తందాది 95 వ పాసురంలో వివరించినట్లుగా, “విణ్ణిన్ తలై నిన్రు వీడళిప్పాన్ ఎమ్మిరామానుశన్” – పరమపదం నుండి ఈ ప్రపంచంలోకి దిగిన తరువాత, మన స్వామి రామానుజులు ముక్తిని (స్వతంత్రంగా) ప్రసాదిస్తారు, ఆచార్యులు స్వతంత్ర ఉపాయంగా పరిగణించవచ్చు. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో కీర్తించినట్టుగా సూత్రం 447 యొక్క సారమిది “ఆచార్య అభిమానమే ఉత్తారకం” – ఆచార్య అనుగ్రహమే మనకు అత్యున్నత ఉత్తారకం. అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్యులను భగవాన్ అవతారంగా వివరిస్తారు. ఈ అంశంపై పూర్తి వివరాల కోసం దయచేసి http://ponnadi.blogspot.com/2013/06/anthimopaya-nishtai-12.html చూడండి. పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం 427 వ సూత్రంలో వివరిస్తూ, భగవాన్‌ను నేరుగా ఆశ్రయించడం వారి చేతులు పట్టుకొని సహాయం చేయమని ప్రార్థించడం లాంటిది, కానీ ఆచార్యుల ద్వారా వారిని ఆశ్రయించడం వారి పాద పద్మాలను పట్టుకొని సహాయం కోరడం లాంటిది. ఆచార్యలను భగవాన్ యొక్క పాద పద్మాలుగా భావిస్తారు. భగవాన్ పాద పద్మాల మాదిరిగానే, ఆచార్యలు కూడా గొప్ప కారుణ్యం గలవారు. అందువలన, వారిని స్వతంత్ర ఉపాయంగా భావిస్తారు.
  • ఉపాయం మరియు ఉపేయాన్ని రెండు వేర్వేరు తత్వాలుగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. పరమపదం చేరుకొని భగవానుడికి వారి ప్రీతి కోసం నిత్య సేవ చేయడమే అత్యోన్నత లక్ష్యం. ఈ అత్యోన్నత లక్ష్యాన్ని సాధించడానికి, అతను మాత్రమే సాధనం. ఈ విధంగా, భగవాన్ మాత్రమే ఉపాయం మరియు ఉపేయం కూడా.
  • భగవాన్ యొక్క జగత్ శరీరత్వం (అన్ని విశ్వాలలో అంతర్యామిగా నివసించి ఉండటం) మొదలైన తత్వాలను స్వీకరించని వివిధ తత్వశాస్త్ర సంస్థలకు చెందిన వ్యక్తులతో సంబంధం కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి 1.1.7వ పాసురంలో  “ఉడన్మిసై ఉయిరెనక్కరన్తెంగుం పరన్తుళన్” – ఆత్మ శరీరం మొత్తంలో వ్యాపించినట్టుగా, భగవాన్ విశ్వం మొత్తంలో వ్యాపించి ఉన్నాడు అని వివరించారు. ఇక్కడ అన్ని విశ్వాలలోని ప్రతి అస్తిత్వంలో ఎమ్పెరుమాన్ ఉన్నారు, అన్ని అస్తిత్వాలు ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క శరీరం – ఇది విశిష్ఠాద్వైత సిద్ధాంతం. రావణుడిని వధించి విజయం సాధించిన తరువాత బ్రహ్మ శ్రీ రాముడిని గొప్పగా కీర్తించారు. వారు శ్రీ రాముని యొక్క ఆధిపత్యాన్ని దృఢంగా స్థాపిస్తూ ఇలా వర్ణించారు,  “సీతా లక్ష్మి భవాన్ విష్ణుః” –  శ్రీమహాలక్ష్మి సీతగా, నీవు విష్ణువుగా.  “జగత్ సర్వం శరీరంతే” – ఈ జగత్తు మొత్తం నీ యొక్క శరీరం అని వివరిస్తున్నారు. కానీ కుద్రుష్టులు (శాస్త్రాన్ని తప్పుగా అర్థం చేసుకునేవారు) ఈ సూత్రాలను అంగీకరించరు. అందువలన, అలాంటి వ్యక్తులతో స్నేహం చేయకూడదు.  అనువాదకుల గమనిక: విష్ణువు సర్వవ్యాపి. వాసుదేవ అనగా అన్ని చోట్లా నివసించేవాడు. నారాయణ అనగా ప్రతిదానికీ నిలయంగా ఉన్నవాడు, అన్నింటిలో ఉన్నవాడు కూడా. భగవాన్ యొక్క ఈ మూడు నామాలు వారి సర్వవ్యాపకత్వాన్ని సూచిస్తాయి. ఆయన అన్నింటిలో ఆత్మగా ఉండటం వల్ల తన జగత్ శరీరత్వం స్థాపించబడింది. ఇది చాలా సరళమైన విషయం. ఆత్మకు ఒక శరీరం ఉన్నట్టుగా, పరమాత్మకు ఈ విశ్వం శరీరం లాంటిది.  ఈ సారూప్యతలో ఉన్న ఒకే ఒక్క తేడా ఏమిటంటే – శరీరంలోని ఒక భాగంలో ఆత్మ ఉండి, జ్ఞానం ద్వారా శరీరమంతా వ్యాపించి ఉంటుంది (అనగా, శరీరంలోని ప్రతి భాగంలోనూ ఆత్మ భౌతికంగా ఉండదు) – దీనికి కారణం ఆత్మ అణు (సూక్ష్మ) స్వరూపమైనది. కానీ పరమాత్మ విభుడు (సర్వవ్యాప్తి) – కాబట్టి, అతను ఈ విశ్వంలోని ప్రతి కణంలోనూ భౌతికంగా ఉంటాడు. వేదాంతం యొక్క ఈ సూత్రాన్ని వివిధ సంస్థల పండితులు స్వీకరించరు. మనలో ఈ జ్ఞాన బలం లేకపోతే అలాంటి వ్యక్తులతో స్నేహం మనలో ప్రతికూలమైన ప్రభావం చూపిస్తుంది. అందువల్ల అలాంటి వ్యక్తులతో స్నేహం చేయకూడదని  ఇక్కడ చెప్పబడింది.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/10/virodhi-pariharangal-39.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 38

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/09/12/virodhi-pariharangal-37/

     71. సిద్ధాంత విరోధి  – సిద్ధాంతాన్ని అర్థం చేసుకోవడంలో వచ్చే అవరోధాలు – భాగం 2

ఎమ్పెరుమానార్ (శ్రీ రామానుజ) – శ్రీపెరుంబూదూర్ – మన సిద్ధాంతాన్ని క్రమబద్ధంగా ప్రచారం చేసినవారు

సిద్ధాంత విరోధి అనే ఈ అంశాన్ని కొనసాగిద్దాము. ఈ విషయాలను అర్థం చేసుకోవడానికి చాలా వరకు అగాధమైన జ్ఞానం అవసరం. ఈ జ్ఞానాన్నిక్రమబద్ధమైన శాస్త్రాధ్యయనం ద్వారా పొందవచ్చు. సంపూర్ణ అవగాహన కలగడానికి, జ్ఞానుల మార్గదర్శకత్వంతో ఈ సూత్రాలను నేర్చుకోవడం  మంచిది.

  • సామానాధికరణ్యం (అనేక విశేషణాలు / గుణాలతో ఉన్న ఒక విశేష్యం / తత్వం ను వివరించడం), అంతర్లీన తత్వాన్ని స్వీకరించి వాటి గుణాలను నిర్లక్ష్యంచేయడం ఒక అడ్డంకి. శుక్ల పతః అంటే తెల్లని వస్త్రం. వస్త్రం అనేది ఇక్కడ పదార్ధం. తెలుపు అనేది ఆ వస్త్రం యొక్క విడదీయరాని గుణం. ఇటువంటి విడదీయరాని గుణాన్ని విశేషణం అంటారు. అనువాదకుల గమనిక: సామానాధికరణ్యాన్ని “బిన్న ప్రవృత్తి నిమిత్తానాం శబ్దానాం ఏకస్మిన్ అర్తే వృత్తిః” – ఒకే పదార్థాన్నిఅనేక పదాలతో (గుణాలు / అర్థాలు) గుర్తించడం. ఉదాహరణకు, తెల్లని వస్త్రం విషయంలో – వస్త్రం (వస్త్రంగా ఉండటం) మరియు తెలుపుదనం ఆ వస్త్రం యొక్క గుణాలు. కాబట్టి, ఒకే పదార్ధానికి సంబంధించిన అనేక అంశాలను సామానాధికరణ్యం అంటారు. ఈ సూత్రాన్ని అర్థం చేసుకోవడం చాలా ముఖ్యం. ఇది మన విశిష్ఠాద్వైత సిద్దాంతంలో అతి ముఖ్యమైన సూత్రాలలో ఒకటి. బ్రహ్మం అనేది విశేష్య (పదార్ధం), ఇది ఆధారం. చిత్ అచిత్తులు విశేషణలు (గుణాలు)  ఆధేయములు (ఆధార పడి ఉన్నవి). పదార్థము మరియు గుణము రెండూ విడదీయరానివి. ఇక్కడ కొన్ని సిద్దాంతాలు చిదచిత్తులను విస్మరించి కేవలం బ్రహ్మం మీద దృష్ఠిసారిస్తాయి. కానీ అది చెల్లదు. వేదార్థ సంగ్రహంలో ఎమ్పెరుమానార్ చేత ఈ సూత్రాలు  అద్భుతంగా వివరించబడ్డాయి. ఇవి పూర్తి అవగాహన పొందడానికి సరైన ఆచార్యుల సమక్షంలో కాలక్షేపంగా విని అర్థం చేసుకోవాలి.
  • ఏక బ్రహ్మం (గుణాలతో) అని కీర్తించడం బ్రహ్మం యొక్క ఏకైక అసమానమైన స్వభావాన్ని నొక్కి చెప్తుందని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఏక విశేషణ విశిష్ట ఐక్యార్త పరం – ఒక గుణానికి అనుసంధానమైన ఒక తత్వం.  “స బ్రహ్మా, సశివః సేంద్రః” అని శృతి చెబుతుంది. స – “అతడు” అంటే “ఆ పరమపురుషుడిని” సూచిస్తుంది. అతడు బ్రహ్మ, అతడు శివుడు, అతడు ఇంద్రుడు. ఇక్కడ దీని అర్థం, బ్రహ్మ, శివ, ఇంద్రుడు శరీర / విశేషణ (శరీరం, లక్షణం) అని అర్థం. శ్రీమన్నారాయణుడు  అనేది శరీరి / విశేష్య (ఆత్మ) ని సూచిస్తుంది.  అనువాదకుల గమనిక: వేదంలో సాధారణంగా 3 భాగాలు గుర్తించబడ్డాయి – భేద శృతి (విభిన్న తత్వాల గురించి మాట్లాడేది), అభేద శృతి (ఏకవచన బ్రహ్మం గురించి మాట్లాడేది) మరియు గటక శృతి (బ్రహ్మం మరియు ఇతర వస్తువులను  (చిత్ / అచిత్) కలిపేది) గా గుర్తించబడ్డాయి. ఇతర సిద్దాంతాలు భేద లేదా అభేద శృతులపై దృష్టి కేంద్రీకరించినప్పటికీ, విశిష్ఠాద్వైత సిద్దాంతం గటక శ్రుతిని ఉపయోగించి భేద, అభేద శృతులను సమన్వయం చేస్తుంది. ఏకవచన బ్రహ్మానికి ప్రాధాన్యత ఉన్నచోట, చిత్ / అచిత్ బ్రహ్మల మధ్య గటక శృతి సందర్భానుసారంగా శరీర/శరీరి సంబంధం, విశేషణ / విశేష్య సంబంధం అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ రెండు అంశాలలో, ప్రధానంగా మాయావాదం (బ్రహ్మాన్ని మాత్రమే స్వీకరించి మిగతావన్నీ భ్రమ అని స్థాపించే సూత్రాలు) తిరస్కరించబడ్డాయి. నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి 8.8.8 పాసురంలో  “కూడిత్తగిల్ నల్లుఱైప్పు” అని వివరించారు. అన్ని వ్యాఖ్యానాలలో ఇదే మూలసూత్రం వివరించబడింది. జీవాత్మ బ్రహ్మంతో సమానం (మరేమీ లేదు) ఎన్నడూ కాలేడు. ఎందుకంటే ఒక వస్తువు ఎప్పటికీ మరొకటిగా మారదు – జీవాత్మ జీవాత్మగానే ఉంటాడు, పరమాత్మ పరమాత్మగానే ఉంటాడు.
  • అనేకత్వ తిరస్కరణ అనేది బ్రహ్మకు భిన్నమైనదేదీ  లేదని నిర్ధారించడమౌతుందని తెలుసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. నానాత్వ నిషేదం – అనేకత్వం  యొక్క తిరస్కరణ. “ఏకమేవ అధ్విదీయం, నేహనానాస్థి కించనః” ఇది శృతి అందించిన వాక్కు. కేవలం ఒక్కటే ఉంది – రెండవది లేదు అని అర్థం. నానా – అనేకం కాదు. ఇక్కడ  అనేకత్వం  తిరస్కరించబడింది. కానీ ఈ తిరస్కరణ బ్రహ్మకు భిన్నమైన తత్వాలకు వర్తిస్తుంది. బ్రహ్మం ప్రతిదాని యొక్క అంతరాత్మ (నివాస ఆత్మ) కాబట్టి, ప్రతిదీ బ్రహ్మం (సర్వ బ్రహ్మాత్మకం) చేత విస్తరించబడి ఉంది. బ్రహ్మం చేత విస్తరించబడనిది ఏదీ లేదు.
  • సంహారం (వినాశనం) సమయంలో చిత్ అచిత్తుల సూక్ష్మ ఉనికిని సూచిస్తుంది అని తెలియక పోవడం ఒక అడ్డంకి. సంహారం అనేది విశ్వానికి సంబంధించిన కార్యాలలో మూడవ అంశం. సృష్టి, స్థితి, లయ అని మూడు అంశాలు ఉన్నాయి. సంహారం సమయంలో, చిదచిత్తులు పూర్తిగా నాశనం కావు. అవి నిత్యమైన అస్తిత్వాలు. అవి స్థూల స్థితి నుండి సూక్ష్మ స్థితికి మారి పరబ్రహ్మలోకి ప్రవేశిస్తాయి. సృష్టి సమయంలో భగవాన్ వాటికి మళ్ళీ స్థూల రూపాన్ని ఇస్తారు.  అనువాదకుల గమనిక: ఈ సూత్రాన్ని తిరువరంగత్తు అముదనార్ రామానుజ నూత్తందాది 69 వ పాసురంలో చక్కగా వివరించారు. “చింతైయినోడు కరణంగళ్ యావుం చితైన్తు మున్నాళ్ అంతముత్తాళ్ న్తతు” – సంహారం సమయంలో మనస్సు , ఇంద్రియాలు, శరీరం – అన్నీ సూక్ష్మ స్థితికి మారి మూల ప్రకృతితో కలిసి ఒక్కటవుతాయి. ఆ స్థితిలో, చిత్లు (ఆత్మలు) సూక్ష్మంగా మారతాయి, అచిత్ కూడా సూక్ష్మ స్థితి కలిగి ఉంటాయి, విడదీయలేనివిగా ఉంటాయి. కాని అప్పటికీ అవి ఉంటాయి. చిత్, అచిత్ మరియు ఈశ్వరుడు (దేవుడు) అనే మూడు తత్వములు శాశ్వతమైనవి. చిత్ (ఆత్మలు) లో స్వభావ వికారం (జ్ఞానం వికసించడం, ఇమడటం వంటి గుణ మార్పులు) ఉంటుంది. అచిత్తులో స్వరూప వికారం (స్థూల నుండి సూక్ష్మంగా మరియు వేర్వేరు స్థూల రూపాలను ధరించే స్వభావ మార్పులు) ఉంటుంది. ఈశ్వరుడు ఏ వికారం (మార్పు) లేనివాడు.
  • సోదక వాక్యములలో గుణాలను నిరాకరించడం అమంగళ గుణాలను నిరాకరించడాన్ని ఉద్దేశించినవి అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. బ్రహ్మను నిర్గుణం (గుణాలు లేని) గా వివరించే కొన్ని వాక్యములు (వచనములు) ఉన్నాయి. అవి బ్రహ్మం అమంగళమైన గుణాలు లేనివాడు అని ఉద్దేశించినవి. ఇప్పటికే బ్రహ్మం “అకిల హేయ ప్రతిపత కళ్యాణ గుణైక తాన” గా స్థాపించబడి ఉన్నాడు కాబట్టి –  అమంగళ గుణాలు లేని, శుభ లక్షణాలకు మాత్రమే నివాసుడైనవాడు అని అర్థం.    అనువాదకుల గమనిక: బ్రహ్మను రెండు రకాల వాక్యాలతో వివరించారు – కారణ వాక్యములు (బ్రహ్మమే అన్నింటికీ కారణమని చెప్పే వచనములు), సోదక వాక్యములు (బ్రహ్మం యొక్క విభిన్న లక్షణాల గురించి మాట్లాడే వచనములు). “యతో వా ఇమాణి భూతాణి జాయంతే, యేణ జాతాణి జీవణ్తి, యత్ప్రయంతి అభిసంవిచంతి, తత విజిజ్ఞాసస్వ, తత్ బ్రహ్మేతి” – ఇది కారణ వాక్యానికి ఒక ఉదాహరణం. ఎవరి చేతనైతే ఈ విశ్వం, జీవులు సృష్టించబడ్డాయో, ఎవరి చేతనైతే ఈ మొత్తం విశ్వం సంరక్షించబడుతున్నదో, ప్రళయ సమయంలో సమస్థ విశ్వం ఎవరి లోనైతే విలీనం అవుతుందో,  మోక్షం సాధించిన తరువాత జీవులు ఎవరి నైతే చేరుకుంటారో, అదే బ్రహ్మం అని తెలుసుకోవాలి. ఈ విధంగా జగత్ కారణత్వ (విశ్వ కారకుడు), ముముక్షు ఉపాస్యత్వ (మోక్షం పొందాలనుకునే వారికి మూలాధార భూతునిగా ఉండటం), మోక్ష ప్రధత్వ (జీవత్మలకు మోక్షాన్ని ప్రసాదించగల సామర్థ్యం కలిగి ఉండటం) – ఇవి సర్వశక్తిమంతుడయిన వాని యొక్క  అతి ముఖ్యమైన గుణాలుగా వివరించబడ్డాయి. “సత్యం జ్ఞానం అనంతం బ్రహ్మ” – ఇది సోదక వాక్యానికి ఒక ఉదాహరణ. బ్రహ్మం జ్ఞానంతో నిండి ఉన్న, అనంతమైనదిగా (దేశానికి కాలానికి పరిమితం కాకుండా) శాశ్వతమైనదిగా వివరించబడింది. ఈ విధంగా సోదక వాక్యములను సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవాలి.
  • బ్రహ్మం యొక్క కళ్యాణ గుణాలను ప్రదర్శించే వాక్యములను తేలికగా తీసుకోవడం ఒక అడ్డంకి. “యః సత్యకామః సత్య సంకల్పః” – అతను శుభ లక్షణాలతో నిండి ఉన్నవాడు అని వివరించినట్లుగా, వాటిని విస్మరించడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళిని ఈ పాసురంతో ప్రారంభించారు, “ఉయార్వ ఱ ఉయర్ నలం ఉడైయవన్ యవన్” – శుభ లక్షణాలతో నిండిన వాడా అని అర్థం. కూరత్తాళ్వానులు తన శిష్యుడైన పిళ్ళై పిళ్ళై ఆళ్వానుకి వివరిస్తూ, నమ్మాళ్వారులు భగవానుడి కల్యాణ గుణాలను ప్రకటిస్తూ మొదలు పెట్టి తద్వారా నిరంతరం బ్రహ్మం గుణాలు లేని వాడని చెప్పే కుదృష్ఠులపై (వేదాన్ని, వేదార్థాలను తప్పుగా అర్థం చేసుకునేవారు) నేరుగా దాడిచేశారు.  
  • బ్రహ్మ స్వరూపం లేనివాడన్న దానికి అర్థం, బ్రహ్మ తమ కర్మానుసారంగా రూపాన్ని పొందడన్న విషయాన్ని సూచిస్తుంది (భగవాన్ తన కోరిక మేరకు రూపాన్ని ధరిస్తారు) ఈ విషయం తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. “నతే రూపం నచాకారః” – శరీరం, రూపం మొదలైనవి లేనివాడు, కర్మానుసారంగా పొందే ఈ లౌకిక శరీరాన్ని సూచిస్తుంది.  భగవాన్ తన కోరికమేరకు అనేకానేక రూపాలను ధరిస్తారని అర్థం చేసుకోవాలి.
  • భగవాన్‌ రూపాన్ని కీర్తించే వాక్యములను నిరాకరించడం ఒక అడ్డంకి. పరమపురుషుడు (అత్యున్నతుడు) అతి సుందర రూపం గలవాడని పూర్తి విశ్వాసం ఉండాలి. ఛాందోగ్య ఉపనిషద్లో ఒక ప్రసిద్ధ వాఖ్యము ఉంది “అంతరాధిత్యే హిరణ్మయః పురుషోదృశ్యతే – తస్యయతా కప్యాసం పుండరీకమేవమక్షిణీ” – సూర్యమండలం మధ్యలో ప్రకాశిస్తూ కనిపించేవాడా అని అర్థం. అతని రెండు నేత్రాలు సూర్యకాంతితో వికసించిన తామర పువ్వును పోలి ఉంటాయి. ఈ విషయాలు తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ఋగ్వేదం ఇలా ఘోషిస్తుంది – “స ఉశ్రేయాన్ భవతి జాయమానః” – భగవాన్ ఈ భూమిపైకి దిగి వచ్చినప్పుడు మరింత ప్రశంసనీయుడవుతాడు. భగవద్గీత 4వ అధ్యాయంలో, శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ తన అవతార రహస్యాన్ని వెల్లడిచేశారు. 5వ శ్లోకంలో అర్జునుడికి వివరిస్తున్నారు, “నేను, నువ్వూ ఇద్దరమూ ఎన్నోసార్లు జన్మించాము. నీ ముందు జన్మల గురించి నీకు తెలియదు, కానీ నావి నాకు తెలుసు”. తరువాతి శ్లోకంలో, “నేను పుట్టుక లేని, మార్పులకు / నాశనానికి బద్దుడుకాని, అందరికీ ప్రభువు అయినప్పటికీ, నా స్వ ఇచ్ఛతో  మళ్లీ మళ్లీ జన్మిస్తాను” అని వివరిస్తున్నారు. తరువాతి శ్లోకంలో, “ధర్మం నశించి, అధర్మం పెరిగినప్పుడల్లా, నేను ఆయా సమయాల్లో అవతరిస్తాను” అని ఉపదేశించారు.  తరువాతి శ్లోకంలో అతను “సజ్జనులను సంరక్షించడానికి, అధర్మాన్ని నిర్మూలించి ధర్మస్థాపనకై నేను అనేక రూపాల్లో కాలానుగుణంగా అవతరిస్తాను” అని ప్రకటించారు. చివరగా 9వ శ్లోకంలో, అర్జునుడికి ఉపదేశిస్తూ “నా దివ్య జన్మను (అవతారాలను), నా దివ్య లీలలను, నిష్ఠతో వాటిని  ధ్యానించేవాడు, తన ఈ జీవితానంతరం సంసారం (జన్మ- మరణ చక్రం) నుండి విముక్తి పొంది నన్ను చేరుకుంటాడు”. కర్మతో కట్టుబడని అనేక దివ్య రూపాలు భగవానుడికి ఉన్నాయని, వీటి నుండి మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు.
  • ఉభయ లింగ విశిష్ఠుడు (రెండు ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిత్వాలు ఉన్నవాడు), విలక్షణ విగ్రహ విశిష్ఠుడు (అసమానమైన రూపం ఉన్నవాడు), శ్రియః పతి (శ్రీ మహలక్ష్మి యొక్క దివ్య పతి), అకార వాచ్యుడు (“అ” – అకారంతో గుర్తింపబడేవాడు) అత్యోన్నత ప్రభువు భగవానుడని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అకార వాచ్యుడు – ప్రణవం (ఓం) అనేది వేదం యొక్క సారాంశం. ఇది “అ”, “ఉ”, “మ” అక్షరాల యొక్క కలయిక. ఇందులో, అకారం (అ) అత్యోన్నతుడైన శ్రీమన్నారాయణుడను సూచిస్తుంది. సర్వస్మాత్పరుడు – ఆయనకు సమానమైనవాడు గానీ లేదా అతని కంటే ఎక్కువ ఎవ్వరూ లేనివాడు. ఉభయ లింగ  విశిష్ఠుడు – 2 ప్రత్యేక వ్యక్తిత్వాలను  కలిగి ఉన్నవాడు, అవి అకిల హేయ ప్రత్యనీక (అన్ని అమంగళ గుణాలకు వ్యతిరేకమైనవాడు),  కల్యాణ గుణ పూర్ణుడు (శుభ లక్షణాలతో నిండి ఉన్నవాడు). అతను చాలా శుద్ధమైనవాడు,  ఇతరులను పరిశుద్ధి చేసే సామర్ధ్యం గలవాడు. పరత్వం (ఆధిపత్యం) మరియు సౌలాభ్యం (సరళత) రెండూ కలిగి ఉన్నవాడు. అకారం ప్రధానంగా కారణత్వం (సర్వ కారకుడు) మరియు రక్షకత్వం (సర్వ రక్షకుడు) గురించి నొక్కి చెబుతుంది.
  • శ్రీమన్నారాయణుడు జగత్కారణుడని (సర్వ కారకుడు)  తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఛాందోగ్య ఉపనిషత్తులో “సదేవ సోమ్య! ఇదమగ్ర ఆసీత్, ఏకమేవ, అధ్విదీయం” అని వివరించబడింది. అదే బ్రహ్మమును సుభాల ఉపనిషత్తులో “ఏకోహవై నారాయణ ఆసీత్, నబ్రహ్మా, నేశానః” అని వివరించబడింది. దీని నుండి, నారాయణుడే సర్వ కారకుడు అని స్పష్టమవుతుంది. అనువాదకుల గమనిక: మొదట, ఛాందోగ్య ఉపనిషత్తులో, ఉద్దాలకరుడు తన పుత్రునికి ఇలా వివరించారు – (సృష్ఠికి ముందు) సత్ మాత్రమే ఉండేది, మరేదీ ఉండేది కాదు. ఇక్కడ, బ్రహ్మం కాకుండా మిగతా అన్నిటిని తిరస్కరించే 3 విభిన్న అవధారణములు (సదేవ, ఏకమేవ, అద్వితీయం) అనే మూడు వేర్వేరు కారణాలు వివరించబడ్డాయి. అవి ఉపాధాన కారణం (భౌతిక కారణం), నిమిత్త కారణం (సమర్థవంతమైన కారణం), సహకారికా కారణం (సహాయక కారణం).  ఉదాహరణకు, ఒక కుండను తయారు చేయడానికి, మట్టి అనేది ఉపాదాన కారణం, కుమ్మరి (కుండను తయారు చేయాలనే అతని కోరిక) నిమిత్త కారణం, కర్ర, చక్రం మొదలైనవి సహకారిక కారణం. శృష్ఠికి, చిత్ (ఆత్మలు) మరియు అచిత్ (పదార్థం) ఉపదానం – ఇవి బ్రహ్మమునకు శరీరం వంటివి. బ్రహ్మం యొక్క సంకల్పం నిమిత్త కారణం. బ్రహ్మం యొక్క జ్ఞానం, శక్తి మొదలైనవి సహకారికం. ఇదే సూత్రాన్ని నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి 2.8.10 పాసురంలో “వేర్ ముదలాయ్ విత్తాయ్” – వేర్ (వేరు) సహకారి, ముదల్ (పెరగాలనే కోరిక) అనేది నిమిత్తం, విత్తు (విత్తనం) ఉపాదానం అని వివరించబడింది.  ఇక్కడ భగవానుడే అన్ని 3 కారణాలుగా గుర్తించబడ్డాడు. అదే బ్రహ్మమును సుభాల ఉపనిషత్తులో నారాయణుడిగా గుర్తించబడింది. అక్కడ అప్పుడు ఆ సమయంలో నారాయణుడు మాత్రమే ఉనికిలో ఉన్నాడని,  బ్రహ్మ, శివ మొదలైనవారు లేరని వివరించబడింది.  నారాయణుడు సమస్తానికి అత్యున్నత కారణమని వీటి నుండి మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు.
  • ప్రాధమిక కారణాలని ప్రధానం (పదార్థం), పరమాణు (పరమాణు కణం) అని కీర్తించే సూత్రాలలో స్పష్టత కలిగి ఉండక పోవడం ఒక అడ్డంకి. ప్రధానం అనేది అచిత్ అయిన ప్రకృతి. మట్టి దానికదే కుండగా మారదు. ఒక తత్వం దానికదే స్వతంత్రంగా ప్రథమ కారణం కాలేదు. పరమాణు (పరమాణు కణం) కారణం కణాద చేత సమర్పించబడుతుంది. ఇది కూడా స్వీగీకరించలేము. సర్వేశ్వరుడు శ్రీమన్నారాయణుడు అన్ని విశ్వాలలో అంతర్యామిగా సర్వవ్యాప్తి చెంది ఉన్నావాడు అన్నది మాత్రమే కారణం, “వేర్ ముదలాయ్ విత్తాయ్” లో చూసినట్లు దీనిపై ఎటువంటి సందేహం ఉండకూడదు. అనువాదకుల గమనిక: పిళ్ళై లోకాచార్యులు, తత్వ త్రయ సూత్రము 153 నుండి 156 వరకు ప్రధానం మరియు పరమాణు కారణం అనే భావనను తిరస్కరించారు. మాముణుల ఈ సూత్రాలకు అందమైన వివరణ ఇచ్చారు. పరమాణు (అణు కణము) కారణమని బౌద్ధ, జైన మరియు వైశేషికుల చేత ప్రచారంలోకి వచ్చింది. ప్రధానం (ప్రకృతి – అచిత్ – తత్వం) కారణమని కపిల మహర్షి చేత ప్రచారంలోకి వచ్చింది. ఈ సూత్రాలు శ్రుతికి విరుద్ధమైనవి, తర్కానికి మించినవి కాబట్టి వాటిని స్వీకరించలేము.
  • బ్రహ్మ, శివ (నారాయణ చేత సృష్టించబడిన) మొదలైనవారిని పరత్వం (ఆధిపత్యం), కారణత్వం (సర్వ కారకుడు) అని భావించడం  ఒక అడ్డంకి. తిరుమళిసై ఆళ్వార్ నాన్ముగన్ తిరువంతాది 1వ పాసురంలో, “నాన్ముగనై నారాయణన్ పడైత్తాన్, నాన్ముగనుం తాన్ముగమాయ్ శంకరనైత్తాన్ పడైత్తాన్” – నారాయణుడు బ్రహ్మను సృష్టించాడు, బ్రహ్మ శంకరుని సృష్టించాడు. బ్రహ్మ, రుద్ర మొదలైన దేవతలు  శ్రీమన్నారాయణుడి చేత సృష్టించబడ్డారు. ఆధిపత్యానికి అవకాశమే లేదు, వారు కారణమనే ప్రశ్నే తలెత్తదు.
  • బ్రహ్మ, విష్ణు, రుద్రాలను సమానంగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. బ్రహ్మ, విష్ణు, శివుడిని త్రిమూర్తులని కీర్తిస్తారు. ముదల్ తిరువంతాది 15వ పాసురంలో పోయిగై ఆళ్వారులు ఈ విధంగా వివరించారు, “ముదలావార్ మూవరే – అమ్మువారుళ్ళుం ముదలావాన్ మూరి నీర్ వణ్ణన్” – ఇతర దేవతల మినహా ప్రాధాన్యతగల ముగ్గురు దేవతలున్నారు. వారిలో,  సముద్రపు నీటి వంటి నీలం రంగును పోలిన శరీర రంగు గలవాడు అత్యున్నతుడు. ఈ పాసురంలో వివరించినట్లుగా, బ్రహ్మ (సృష్టి బాధ్యత వహిస్తాడు), విష్ణు (సంరక్షణ బాధ్యత వహిస్తాడు), శివుడు (వినాశన బాధ్యత వహిస్తాడు). వీరు ముగ్గురిలో విష్ణు మూలభూత దేవుడు. వీరు ముగ్గురు ఒకే స్థాయికి చెందిన వారు కాదు.  అనువాదకుల గమనిక: నంపిళ్ళై ఈ పాసుర వ్యాఖ్యానంలో ఈ ముగ్గురిపైన దృష్టి పెట్టడానికి గల కారణాన్ని చెబుతున్నారు. ఆళ్వార్ ఈ ముగ్గురు దేవుళ్ళ గురించి మాట్లాడుతూ (ముక్కోటి దేవతల గురించి చెప్పడానికి బదులుగా), వీళ్ళలో ఇద్దరిని తిరస్కరించడంతో విష్ణువు అత్యున్నతుడని నిరూపించడం సులభం. పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో వివిధ రకాల అపచారాల గురించి వివరించారు. భగవత్ అపచారము గురించి వివరించేటప్పుడు, సూత్రం 303 లో,  దేవతాంతరములను శ్రీమన్నారాయణుడితో సమానంగా పరిగణించడం మొదటి నేరం అని వివరిస్తున్నారు. నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి 2.3.2 లో కూడా “ఒత్తార్ మిక్కారై ఇలైయాయ మా మాయా” – అతనికి సమానమైన లేదా ఉన్నతమైన వారెవరు లేని గొప్పవాడు. ఇది స్వేతస్తర ఉపనిషత్ వాక్యం “న తత్ సమశ్చ అభ్యధికశ్చ దృశ్యతే” అని వివరిస్తుంది.
  • సర్వ రక్షకుడు (అందరికీ రక్షకుడు/విమోచకుడు – శ్రీమన్నారాయణుడు) కాకుండా ఇతర మరెవరినైనా రక్షణగా (రక్షకుడు / విమోచకుడు) భావించడం ఒక అడ్డంకి. అకార వాచ్యమైయిన  (“అ” యొక్క అర్ధం) శ్రీమన్నారాయణుడే అందరికీ రక్షకుడు. అన్ని వరాలనివ్వ గలవాడు. దేవతాంతరములకు ఈ సామధ్యం లేదు. అనువాదకుల గమనిక: పిళ్ళై లోకాచార్యులు ప్రపన్న పరిత్రాణం అనే ఒక రహస్య గ్రంథాన్ని రాశారు. శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే రక్షకుడని, మమ్మల్ని రక్షించి / విముక్తులను చేయగలిగిన వారెవరూ లేరని ఈ గ్రంథంలో వారు వివరించారు. ముముక్షుప్పడి 36 వ సూత్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు రక్షకం అనే పదం యొక్క అర్ధాన్ని వివరించారు. రక్షకం అంటే అడ్డంకులను తొలగించి కోరికలను తీర్చడం అని వివరిస్తున్నారు. జీవాత్మల బట్టి అడ్డంకులు మరియు కోరికలు మారుతాయని వారు అ తరువాతి సూత్రాలలో వివరిస్తున్నారు. ఒక సంసారీకి (భౌతికవాది), శత్రువులు, వ్యాధులు మొదలైనవి అడ్డంకులు. మంచి భోజనం, లౌకిక సుఖాలు మొదలైనవి వారి కోరికలు. ముముక్షువుకి (మోక్షాన్ని కోరేవాడికి), ఈ సంసారంలో ఉండడమే ఒక అడ్డంకి. పరమపదం చేరుకొని భగవానుడికి నిత్య కైంకర్యం చేయాలనేదే వారి కోరిక. ముక్తులకు (ముక్తి పొందినవారు), నిత్యులకు (నిత్య సూరులు) కైంకర్యంలో అంతరాయం ఒక అడ్డంకి మరియు కైంకర్యంలో వృద్ధిపొందాలనేదే వారి కోరిక. వారు ప్రపన్న పరిత్రాణం సుత్రం 39 లో, “శ్రీమన్నారాయణుడు తప్ప మరొక మోక్షప్రదాత లేడు” అని వివరిస్తున్నారు. అందువల్ల ఏ అడ్డంకులు వచ్చినా, వాటిని తొలగించేది భగవాన్ మాత్రమే. కోరికలు ఏమైనప్పటికీ, భగవాన్ మాత్రమే వాటిని తీర్చగలడు. అధములు తమ కోరికలను తీర్చమని దేవతాంతరములను వేడుకున్నప్పుడు కూడా, అంతర్యామిగా ఉన్న భగవాన్, ఆయా దేవతల ద్వారా ఆ కోరికలను తీరుస్తాడు.
  • శ్రీమన్నారాయణుడు కాకుండా మరొకరిని ప్రభువుగా భావించడం ఒక అడ్డంకి. శ్రీ మహాలక్ష్మి యొక్క దివ్య పతి అయిన శ్రీమన్నారాయణుడే, పరమపదం (నిత్య విభూతి – శ్రీ వైకుంఠం) మరియు సంసారం (లీలా విభూతి – భౌతిక ప్రపంచం) రెండింటికి ఏకైక యజమాని. శేషి అనగా యజమాని, స్వామి, ప్రభువు. ఇతర మరెవరినీ ఈశ్వరునిగా (నియంత్రించువాడు) పరిగణించడం అపరాధం. అనువాదకుల గమనిక: మనం ఈ విషయాన్ని తిరుమళిసై ఆళ్వార్ మాటల ద్వారా  నాన్ముగన్ తిరువంతాది పాసురం 53లో ఇప్పటికే చూశాము, “తిరువిల్లాత్ తెవరై తేరేన్మిన్ దేవు” –  శ్రీ మహలక్ష్మితో సంబంధం లేని ఈ ఇతర దేవతలను నేను ఎన్నడూ దేవతలుగా పరిగణించను. ముముక్షుప్పడిలో, భగవాన్ ఇతరులను రక్షించేటప్పుడు, విముక్తులను చేసేటప్పుడు ఎప్పుడూ శ్రీ మహలక్ష్మితో ఉంటారని భగవాన్ రక్షకత్వం యొక్క విభాగంలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరిస్తున్నారు.
  • శ్రీమన్నారాయణుడు కాకుండా మనం ఆరాదించాల్సిన పరబ్రహ్మ మరింకెవరో ఉన్నారని భావించడం ఒక అడ్డంకి. ముముక్షు అనగా మోక్షాన్ని (ముక్తి – పరమపదంలో నిత్య కైంకర్యం) కోరుకునేవాడు. శ్రీమన్నారాయణుడు  మాత్రమే మోక్షాన్ని ఇవ్వగలడు. మరెవరూ ఇవ్వలేరు. కాబట్టి, అటువంటి ముముక్షువు శ్రీమన్నారాయణుడను మాత్రమే నమ్మకంగా ధ్యానించాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఛాందోజ్ఞ ఉపనిషద్ ఇలా అంటుంది “కారణం తు ద్యేయః” – ధ్యానించవలసిన అత్యోన్నత కారణం. ఇది అర్థం చేసుకోవడం చాలా ముఖ్యం, ఈ సూత్రం మన ధ్యాన వస్తువును స్థాపిస్తుంది – కాని ఇది అత్యోన్నత కారణం ఏమిటని నిర్వచించ లేదు. అత్యోన్నత కారణం శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే అని మనం ఇప్పటికే చూశాము. ఈ రెండింటినీ అనుసంధానించడం ద్వారా, సిద్ధాంతం స్థాపించబడింది – అనగా, మనం అత్యున్నత  కారణంపై దృష్ఠి పెట్టాలి, ఆ అత్యున్నత కారణం శ్రీమన్నారాయణుడు. కాబట్టి, నిరంతరం మనం శ్రీమన్నారాయణుడి చింతన చేయాలి. శ్రీమన్నారాయణుడను “ముకుంద” అని పిలుస్తారు, అంటే ముక్తిని ప్రసాదించేవాడు అని కూడా మనం గమనించాలి.
  • పురుషోత్తముడు (మోక్ష ప్రదాత) కాక, మన కోరికలను తీర్చగలవాడు ఇంకొకరెవరూ లేరని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. సర్వ అభిమత ఫల ప్రదాత – అన్ని రకాల కోరికలను తీర్చగలవాడు. దేవతాంతరములు భౌతిక వరాలు మాత్రమే ఇవ్వగలవు. కానీ పరమ పురుషుడు కేశవుడు అన్ని కోరికలను తీర్చడంతో పాటు మోక్షాన్ని కూడా ప్రసాదించగలడు.
  • క్షుద్ర దేవతలను ఆరాధించడం ఒక అడ్డంకి. క్షుద్రం – చిన్న/ నిమ్న అని అర్థం. అనువాదకుల గమనిక: గతంలో సూచించినట్లుగా, దేవతాంతరములు భౌతిక వరాలు మాత్రమే ఇవ్వగలదు. కానీ ఒక ప్రపన్నునికి, భౌతిక కోరికల నుండి విముక్తి పొంది, శ్రీమన్నారాయణుని నిత్య కైంకర్యంలో స్థిరపడటమే వారి లక్ష్యం. భగవద్గీత, 7 వ అధ్యాయంలో, భగవాన్ అన్య దేవతల యొక్క స్వభావ పరిమితులు మరియు వారు ఇచ్చిన వరాలను వివరిస్తున్నారు. దేవతాంతరముల ఆరాధన చేయడం, ఈ సంసారంలో మన జన్మ / మరణ చక్రాన్ని పునరావృతం చేస్తుంది. అందుకని వారి ఆరాధనను స్పష్టంగా తిరస్కరించారు.
  • తాత్కాలికమైన / అల్పమైన అంశాల పై కోరికలు కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక:  మునుపటి వివరణ మాదిరిగానే. ఒక ప్రప్పన్నుడు కావడంతో, తాత్కాలిక మరియు అల్పమైన అంశాల పట్ల ఆసక్తిని పెంచుకోకూడదు. పరమపదంలో భగవానుడి నిత్య కైంకర్యంపై దృష్టి పెట్టాలి.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో – http://ponnadi.blogspot.com/2014/09/virodhi-pariharangal-38.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 37

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/08/29/virodhi-pariharangal-36/

71.  సిద్ధాంత విరోధి  – సిద్ధాంతాన్ని అర్థం చేసుకోవడంలో వచ్చే అవరోధాలు  – భాగం 1

పెరియ పెరుమాళ్ – ప్రథమాచార్య

నమ్మాళ్వార్ – ఎమ్పెరుమానార్ – పిళ్ళై లోకాచార్యులు – మాముణులు

సిద్ధాంతం అంటే స్థాపించబడిన ఉపదేశాలు అని అర్థం. ఏదైనా ఒక విషయంపైన, తప్పు అవగాహనలను తిరస్కరించి సరైన అవగాహనను ఏర్పరచడాన్ని సిద్ధాంతం అంటారు. ఏ సిద్ధాంతం అయినా, అది తప్పని సరిగా వేదానికి అనుగుణంగా ఉండాలి, శాస్త్ర ప్రమాణాలు ఉండాలి, పండితుల వివరణలు ఉండాలి. ఒక సిద్ధాంతాన్ని స్థాపించబడడానికి శాస్త్రంలోని రుజువులను ప్రమాణాలు అంటారు. వేదం శాశ్వతమైనదని, మచ్చలేని ప్రమాణంగా ఆస్తికులు (వేదాన్ని అత్యున్నత ప్రాధికరణము అని అంగీకరించిన పండితులు) అందరు అంగీకరించారు. వ్యాస భగవానుడి దివ్య పలుకులు ఇలా ఉన్నాయి –  “వేదాత్ శాస్త్రం పరం నాస్తి న దైవం కేశవాత్పరం” – (వేదానికి  మించిన గ్రంథము లేదు, కేశవునికి సమానమైన దేవుడు లేడు). పరం అన్న పదం ఆధిపత్యాన్ని (దానికి సమానమైన/ మించినది లేనిది) సూచిస్తుంది . నమ్మాళ్వారుల తిరువాయ్మొళి యొక్క మొదటి తనియన్లో “ద్రావిడ వేద సాగరం” (ద్రావిడ వేద సముద్రం) అని  వివరిస్తున్నారు. ఆళ్వారులందించిన దివ్య ప్రబంధం వేదంతో సమానంగా పరిగణించబడింది. ఈ  సిద్ధాంతం యొక్క ముఖ్య సూత్రమిది, “నారాయణ పరం బ్రహ్మ తత్వం నారాయణః పరః….యచ్చ కించిత్ జగత్ యస్మిన్ దృశ్యతే స్రూయతేపిచ, అంతర్ బహిశ్చ తత్ సర్వం వ్యాప నారాయణస్స్తితః” – నారాయణుడే మహోన్నత బ్రహ్మ, వారే సర్వశ్రేష్ట సూత్రం…ఈ విశ్వములో కనిపించేది/వినిపించేది ఏదైనా అన్నింటి లోపల బయట నారాయణుడే వ్యక్తమవుతున్నాడు.  దీని అంతరార్థం ఏమిటంటే వారే ప్రతి వస్తువులో నివసించే ఆత్మగా (అంతర్యామిగా) ఉన్నాడు. అతను అన్నింటిలో అంతర్యామిగా ఉండటం ద్వారా వారందరినీ భరిస్తాడు. ఈ పరిచయంతో, ఇప్పుడు ఈ విభాగంలో ముందుకు వెళదాము. అనువాదకుల గమనిక: మన సిద్ధాంతానికి విశిష్టాద్వైత సిద్ధాంతం అని పేరు పెట్టారు – సంపూర్ణ వైధిక సిద్ధాంతమిది (వేదం, వేదాంతం మొదలైన వాటిపై ఆధారపడి ఉన్న సిద్ధాంతం). అనాది నుండి ఉన్న ఈ సిద్ధాంతం శాశ్వతమైనది. పరాశర, వ్యాస, బోదాయన, టంక, ద్రమిడ వంటి ఋషులు మొట్ట మొదట ఈ సిద్ధాంతాన్ని ప్రచారం చేశారు. తరువాత, ఆళ్వారులు అవతరించి వైధిక సారాన్ని ప్రతిబింబిస్తున్న ఈ ద్రవిడ వేదాన్ని ప్రచారం చేశారు. శ్రీ రామానుజులు  బ్రహ్మ సూత్రం మరియు భగవద్గీతకు వివరణాత్మక వ్యాఖ్యానాలు రాశారు. ఉపనిషత్తుల ప్రధాన సూత్రాలను వారు తమ ఇతర రచనలలో వివరించారు. శ్రీ రామానుజుల రచనలను లోతుగా వివరించిన ప్రధాన ఆచార్యలలో ఒకరు శృత ప్రకాశికాచార్యులు. ఆళ్వారుల పాసురములను అనేక వ్యాఖ్యానాల ద్వారా  వివరించారు. ఆళ్వారుల దివ్య పాసురముల యొక్క కొన్ని సంక్లిష్టమైన అర్థాలను వెలికి తెచ్చిన ప్రధాన ఆచార్యులలో నంపిళ్ళై ఒకరు. వారి  శిష్యులైన పెరియవాచాన్ పిళ్ళై మరియు వడక్కు తిరువీధి పిళ్ళై, నమ్మాళ్వారి తిరువాయ్మొళి  యొక్క దివ్య పాసురార్ధాలను వెలికి తీసే ప్రయత్నంలో అతనికి పూర్తి సహాయం చేశారు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు మరియు అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్లు తిరువాయ్మొళి యొక్క సారాన్ని అందంగా వెలికి తెచ్చి అనేక అద్భుతమైన రహస్య గ్రంథాలుగా (రహస్య సాహిత్యం) నమోదు చేశారు. మణవాళ మాముణులు ఈ రహస్య గ్రంథాలకు అద్భుతమైన వ్యాఖ్యానాలు రాశారు. దివ్య ప్రబంధం, వేదాంతం మరియు రహస్య గ్రంథాల మధ్య సంబంధాన్ని వారు ఎన్నో ఉపన్యాసాలలో అద్భుతంగా వివరించారు. ఈ విధంగా, చరిత్రలో అనేక తరాల నుండి ఈ సిద్ధాంతం ఎందరో గొప్ప పండితులచే పోషింపబడుతూ వస్తుంది. ఈ సిద్ధాంత ప్రధాన సూత్రం ఏమిటంటే, 3 తత్వాలు ఉన్నాయి – చిత్ (అసంఖ్యాక జీవాత్మలు), అచిత్ (అసంఖ్యాక జీవంలేని పదార్థాలు) మరియు ఈశ్వరుడు. ఇక్కడ, ఈశ్వరుడు (సర్వశ్రేష్ఠ భగవానుడు) మరియు చిత్ (చేతనము గలవి) / అచిత్ (చేతనము లేనివి) – మధ్య రెండు ముఖ్యమైన సంబంధాలు ఉన్నాయి. మొదటిది శరీర / శరీరి భావం – అనగా, భగవానుడు చేతనాచెతనములలో అంతరాత్మ (శరీరి – శరీరం ఉన్నది)  రూపంలో నివాసుడై ఉన్నాడు, మరలా అవి (చిత్ అచిత్తులు) భగవాన్ యొక్క శరీరాలు. రెండవది విశేషణ / విశేష్య భావం – అనగా, భగవానుడు అనే వాడు ఒక్కడు (విశేష్య – విషయం), చిత్ అచిత్తులను తమ గుణాలు (విశేషణ) గా  కలిగి ఉన్నవాడు. కాబట్టి, కలిపి చూస్తే, చిత్ / అచిత్తులతో కలిసి ఉన్న భగవానుడు ఒక విలక్షణమైన అస్తిత్వమని చెప్పబడింది, అతనికి సమానమైన ఇంకొక రెండవ అస్తిత్వం ఉండదు. అలాగే, శాస్త్రం నుండి వివిధ ప్రమాణాల ద్వారా శ్రీమన్నారాయణుడు అత్యున్నతుడని స్థాపించబడింది. ఈ విభాగంలో, ఎన్నో లోతైన సూత్రాలు వెల్లడి చేయబడ్డాయి. వీటిని అర్థం చేసుకోవడానికి చాలా వరకు వేదం, వేదాంతం మొదలైన వాటి యొక్క కొన్ని ప్రాథమిక సూత్రాల ముందస్తు జ్ఞానం అవసరం. అతివిస్తారమైన విభాగం ఇది. ఇప్పుడు మనం విభాగంలోకి వెళ్లి ఈ విషయం గురించి మరింత తెలుసుకుందాం.

  • వైధిక సిద్ధాంతానికి (వేదం/ వేదాంత సిద్ధాంతాలు) విరుద్ధమైన ప్రమాణాలను స్వీకరించడం ఒక అడ్డంకి. వేద ప్రమాణాలకు  విరుద్ధంగా వివరించబడిన సూత్రాలు, అవి ఎవరు వివరించినా సరే, అటువంటి విరుద్ధమైన సూత్రాలకు స్వీకరణ చూపకూడదు. అనువాదకుల గమనిక: ఈ అంశాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ముఖ్యమైన విషయం ఒకటుంది. శాస్త్రం మరియు శాస్త్ర తాత్పర్యాలు (సారాంశాలు) ఉన్నాయని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. మన పూర్వాచార్యుల వంటి ఉన్నత జ్ఞానులు శాస్త్రం మరియు శాస్త్ర తాత్పర్యాలు రెండింటిపై లోతైన అవగాహనతో సూత్రాలను వాక్చాతుర్యంతో వివరించారు. ఉదాహరణకు, మన శాస్త్రంలో వర్ణాశ్రమ ధర్మానికి  ప్రాధాన్యమివ్వడం జరిగింది. కానీ భగవత్ కైంకర్యం మరియు భాగవత ధర్మం (భాగవతులతో వ్యవహరించడం) గురించి కూడా శాస్త్రంలో వివరించబడింది. మన పూర్వాచార్యులు శాస్త్రాన్ని క్షున్నంగా అర్థం చేసుకొని వర్ణాశ్రమ ధర్మం మరియు భగవత్ కైంకర్యం / భాగవత ధర్మం రెండింటి గురించి చక్కని సమతుల్యతతో వివరించారు. వారు రెండింటి యొక్క ప్రాముఖ్యతను కీర్తించారు, అయినప్పటికీ భగవత్ / భాగవత కైంకర్యం వర్ణాశ్రమ ధర్మానికంటే అధిక ప్రధాన్యమైనదని స్థాపించారు.  సిద్ధాంతాన్ని స్పష్టంగా స్థాపించే మన పూర్వాచార్యుల మేధస్సును అర్థం చేసుకోవడానికి ఇది మంచి ఉదాహరణ.
  • ప్రత్యక్ష్యానికి విరుద్ధంగా ఉన్నప్పటికీ వేదంలో వివరించినవి స్వయం స్పష్టమైనవని అర్థంచేసుకొనక పోవడం ఒక అడ్డంకి. సాధారణంగా ప్రమాణం అంటే రుజువు. మన పూర్వాచార్యులు 3 ప్రమాణములను వివరించారు –  ప్రత్యక్ష్యం (ఇంద్రియాల ద్వారా ప్రత్యక్ష అవగాహన – దృష్టి, స్పర్శ, ధ్వని, వాసన మరియు రుచి), అనుమానం (పూర్వ జ్ఞానం ఆధారంగా అనుమానాలు – ఉదాహరణకు, పొగను చూసినప్పుడు అగ్ని ఉందని మనము అర్థం చేసుకుంటాము – ఇది పొగ, అగ్ని (రెండిటిని) కలిపి చుసిన మన గత జ్ఞానంపై ఆధారితమైనది, శబ్దం (వేదం, వేదసూత్రాలను వివరించే సహాయక సాహిత్యం). వీటిలో, వేదాన్ని స్వతః ప్రమాణం అని వివరించబడింది – స్వయం ప్రత్యక్షమైనది (స్వయం ప్రమాణం) – ఏ ప్రశ్నకు అవకాశం లేకుండా, సూత్రాలు వాటికవే వివరణలు. ఇవి “ప్రశ్నించలేని ప్రమాణాలు” గా వివరించబడ్డాయి. ఆస్తికుడంటే భగవంతుడు ఉన్నాడని స్వీకరించినట్లే, వేదం యొక్క ఆధిపత్యాన్ని కూడా స్వీకరించేవాడు. అనువాదకుల గమనిక: వేదం/ శాస్త్రం ఉన్నది ప్రధానంగా జీవాత్మల కోసం. ఇంతకు ముందు వివరించిన మూడు తత్వాలలో, భగవాన్ సర్వజ్ఞుడు (అన్నీ తెలిసినవాడు) అందువల్ల వేదం వారికి అవసరం లేనిది. అచిత్తులకు (అచేతన పదార్థాలు) జ్ఞానం ఉండదు కాబట్టి వేదం వాటికి ఎటువంటి ఉపయోగం లేనిది. కానీ జీవాత్మలకు, వేదం అనేది వారి జీవితాలను సరిదిద్దుకోడానికి, ఆధ్యాత్మికంగా పైకి ఎదగి చివరికి మోక్షాన్ని పొందడానికి మార్గ దర్శకం. ఒక తల్లి తన బిడ్డపై ఉన్న ప్రేమకంటే  1000 రెట్లు ఎక్కువ వేదానికి / శాస్త్రానికి  జీవాత్మలపై శ్రద్ధ  ఉందని వివరించబడింది. వేదం ఖచ్చితంగా జీవాత్మల శ్రేయస్సుకి, వారు ఆధ్యాత్మికంగా అభివృద్ధి చెందడానికి సహాయపడుతుంది అని వివరించబడినది . కాబట్టి, మన ప్రత్యక్ష అవగాహనకు విరుద్ధంగా అనిపించే కొన్ని విషయాలు ఉన్నప్పటికీ, మనం వేదాన్ని అంగీకరించాలి, దానికి పూర్తిగా కట్టుబడి ఉండాలి. ఉదాహరణకు. ఏకాదశి రోజున ఉపవాసం ఉండి, లౌకిక వ్యవహారాలకు దూరంగా ఉండి భగవానుడిపై దృష్ఠిపెట్టాలని శాస్త్రం చెబుతుంది. ఆహారనియంత్రణ (ఉపవాసం ఉండటం చాలా మందికి కష్టకరమైనది) చేయమని శాస్త్రం నన్ను ఎందుకు ఇబ్బంది పెట్టాలి అని ఆశ్చర్యపోవచ్చు – కాని ఇక్కడ, ఉన్నత ఆధ్యాత్మిక స్థాయికి మనం ఎదిగేలా శాస్త్రం సహాయపడుతుందని మనం అర్థం చేసుకున్నట్లైతే,  శాస్త్ర సూత్రాలను మనం పూర్తిగా అంగీకరిస్తాము. వాటిని అనుసరించే ప్రయత్నం కూడా చేస్తాము.
  • వేద వేదాంతార్ధాలను విస్తృతంగా వివరిస్తున్న స్మృతి, ఇతిహాసం, పురాణములు మొదలైన వాటిపై సంపూర్ణ విశ్వాసం కలిగి ఉండకపోవడం ఒక అడ్డంకి. వేద ఉప బృహ్మణం – ఇవి వేద సూత్రాలను అర్థం  చేసుకోవడానికి మనకు సహాయపడే సహాయక సాహిత్యాలు. వీటిలో స్మృతి, ఇతిహాసం, పురాణాలు మొదలైనవి ఉన్నాయి. స్మృతి అంటే వేద సూత్రాలను దృష్టిలో ఉంచుకుని రాసిన సాహిత్య సంకలనం. ఇతిహాసములు- మహాకావ్యములు- చారిత్రిక పత్రాలు – శ్రీ రామాయణం మరియు మహాభారతం. పురాణాలలో శ్రీ విష్ణుపురాణం మొదలైనవి ఉన్నాయి. ఇవన్నీ దృఢమైన ప్రమాణములు (ఆధారములు) అని ఒక బలమైన నమ్మకం మనకుండాలి. భగవాన్ స్వయంగా “సృతిస్ స్మృతిర్ మామైవాజ్ఞా, ఆజ్ఞాచ్చేతీ మమ ద్రోహి, మద్ భక్తోపి  వైష్ణవః” – శృతి స్మృతులు స్వయంగా నా ఆదేశాలు, వాటిని అనుసరించని వారు ద్రోహులు. అతను నా భక్తుడైనా సరే వైష్ణవుడిగా పరిగణించబడడు. శృతి (వేదం), స్మృతి, ఇతిహాసాలు, పురాణాలు మొదలైనవన్నింటిని సమిష్టిగా శాస్త్రం అంటారు. శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మ  భగవద్గీత 16.24 లో ఇలా ఉపదేశించారు, “తస్మాత్ శాస్త్రం ప్రమాణం తే” – అందువల్ల శాస్త్రాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోవాలి / ప్రమాణంగా స్వీకరించాలి. అనువాదకుల గమనిక: పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రాన్నిఇలా ప్రారంభిస్తున్నారు,  “వేదార్థం అఱుధియిడువదు స్మృతి ఇతిహాస పురణంగలలే” – స్మృతి, ఇతిహాసాలు, పురాణాలలో వేదార్థాలు దృఢంగా వివరించబడ్డాయి. మాముణులు ప్రారంభించడానికి ఉత్తమ వివరణ ఇస్తున్నారు. ప్రమాతా (ఆచార్య – పూర్వాచార్యులు) ప్రమాణం ద్వారా ప్రమేయాన్ని (లక్ష్యం)  స్థాపించాల్సిన అవసరం ఉందని అన్నారు. వేదం అంతిమ ప్రమాణమని అద్భుతంగా స్థాపించారు. కాబట్టి, మొదట అత్యున్నత ప్రమాణమేదో తెలుసుకోవాలి, వాటికి సంబంధించిన సహాయక సాహిత్యాలను సరైన గురువుల నుండి విని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించాలి. తరువాత, మాముణులు జాబితా చేయబడిన అనేక విభిన్న సహాయక సాహిత్యాలు ఉన్నాయని,  వేదార్ధాలను సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడంలో మనకు సహాయపడటానికి అవి ఎలా విలువైనవో ఇక్కడ వివరిస్తున్నారు. దీన్ని సరిగ్గా అధ్యయనం చేసి అర్థం చేసుకోవాలి, మనకు ప్రాథమిక సూత్రాల గురించి గొప్ప అవగాహన ఇస్తుంది.
  •  వివిధ సహాయక సాహిత్యాలలో, సాత్వికుల (మంచితనం / ధర్మ రీతిని పాఠించేవారు) చేత అంగీకరించబడిన సాత్విక అంశాలు, వాటిని వెల్లడి చేసే భాగాలు ప్రధాన ప్రమాణములు అని తెలుసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఉప బృహ్మణం లో (సహాయక సాహిత్యం), ముఖ్యంగా పురణాలు, సాత్విక అంశాలు ప్రధాన ప్రమాణాలు. రాజస మరియు తామస అంశ విభాగాలు కూడా ఉన్నాయి. వాటిని పట్టించుకోనవసరం లేదు. అనువాదకుల గమనిక: మత్స్య పురాణంలో, “యస్మిన్ కల్పేతు యత్ ప్రోక్తం పురాణం బ్రహ్మణా పురా, తస్య తస్యతు మాహాత్మియం తత్ స్వరూపేణ వర్ణ్యతే” – సత్వ, రాజస లేదా తామస స్వభావం కలిగిన దేవతలను కీర్తిస్తూ, ఒక కాలంలో ఒక గుణం (సత్వ, రాజస లేదా తామస గుణం) ప్రధానంగా ఉన్నపుడు బ్రహ్మ పురాణాలను వెల్లడి చేసారు. ఈ స్లోకాన్ని పిళ్ళై లోకాచార్యుల శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం యొక్క 3వ సూత్ర వ్యాఖ్యానంలో మాముణుల చేత కీర్తించబడింది. పురాణాలను సాత్విక కోణంతో అర్థం చేసుకోవాల్సిన అవసరం ఉందని మనం గమనించాలి.  మన పూర్వాచార్యులు (శుద్ద సాత్వికులు) పురాణాల యొక్క సాత్విక భాగాలకు ఎక్కువ ప్రాముఖ్యతనిచ్చారు. పురాణముల యొక్క సాత్విక భాగాలు, శ్రీమన్నారాయణ మరియు వారి కీర్తిని వెల్లడిచేస్తాయి. దీనిపై వైష్ణవుల యొక్క ప్రధాన దృష్టి ఉంటుంది.
  • రాజస / తామస  వ్యక్తిత్వాలకు సంబంధించిన సాత్విక అంశాలు సాత్వికులకు అనుపధేయం (హితమైనవి కావు) అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. బ్రహ్మా, శివ, లింగం మొదలైన వాటిపై దృష్టి కేంద్రీకరించిన పురాణాలలో, రాజస / తామస వ్యక్తిత్వం ఉన్నందున వాటికి సంబంధించిన సాత్విక భాగాలను స్వీకరించాలి. ఇక్కడ మూల గ్రంథములో దీనిని అనుపధేయం (హితమైనవి కావు) అని అంటారు – కాని ఇది అక్షర దోషం కావచ్చు. అది ఉపాధేయం (ఆమోదయోగ్యమైనది) అయి ఉండాలి. తిరువాయ్మొళి 6.10.8 లో నమ్మాళ్వార్ శివుని యొక్క సాత్విక గుణాన్ని ఇక్కడ మనకందిస్తున్నారు, “నుణ్ణుణర్విన్ నీలార్ కణ్డత్తమ్మానుం” – మహా జ్ఞాని అయిన శివుడు విషాన్ని మింగి ఈ విశ్వాన్ని రక్షించాడు, అందుకని వారి కంఠం నీలంగా ఉంటుంది అని కీర్తించారు. సత్వ గుణం ప్రధానంగా ఉన్నప్పుడు తిరుమల వేంకటేశ్వరుని ఆరాధించడానికి వచ్చినందున ఇక్కడ ఆళ్వార్ శివుడిని కీర్తిస్తున్నారు. అలాగే, ప్రఖ్యాత ప్రమాణ  స్లోకమైన – “వైకుణ్టేతు పరే లోకే… ఆస్తే విష్ణురచింత్యాత్మా” లింగ పురణంలో కనిపిస్తుంది – ఈ స్లోకము ప్రతిరోజూ మంత్ర పుష్పం సమర్పిస్తూ తిరువారాధన సమయంలో శ్రీవైష్ణవులు పఠిస్తారు.
  • అరుళి చెయల్ (దివ్య ప్రబంధం) సాత్విక, రాజస, తామసం మొదలైన విభజన లేకుండా ఇది మచ్చలేనిదని దృఢ నమ్మకం ఉండకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఎందుకంటే ఇది శుద్ద సాత్వికులైన మన పూర్వాచార్యులు సంపూర్ణంగా స్వీకరించినది. అతి శుద్ధమైన భక్తి జ్ఞానంతో శ్రీమన్నారాయణుడిచే అనుగ్రహింపబడిన ఆళ్వారుల దివ్య ప్రబంధములు కూడా శుద్ధమైనవి. వీటిని పవిత్రమైన మన పుర్వాచార్యులు స్వీకరించి అనుసరించారు. కాబట్టి, వాటిలో ఎటువంటి లోపానికి అవకాశం లేదు. ఈ సూత్రంపై బలమైన నమ్మకం శ్రీవైష్ణవులకు ఉండటం చాలా అవసరం.
  • పూర్వాచార్యుల దివ్య పలుకులు సాత్వికులకు అత్యంత ప్రామాణికమైనవని పూర్తిగా నమ్మకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఆళ్వారులు శ్రీమన్నారాయణుడిచే అనుగ్రహింపబడినట్టుగా, మన పుర్వచార్యులు ఆళ్వారులచే అనుగ్రహింపబడ్డారు. వారి ఉపదేశాలను సంపూర్ణంగా స్వీకరించి కీర్తించాలి. అనువాదకుల గమనిక: ధర్మశాస్త్రంలో, “ధర్మజ్ఞ సమయం ప్రమానం వేదశ్చ” – గొప్ప వ్యక్తుల ఆలోచనలు / అభిప్రాయాలు ప్రామాణికమైనవి, వేదం కూడా ఒక ప్రమాణం. ఇక్కడ ధర్మజ్ఞ అంటే “ధర్మం తెలిసినవాడు” అని అర్ధం – మనకు భగవానుడు సిద్ద ధర్మం (ప్రామాణికమైన ధర్మసూత్రాలు), అందువల్ల ధర్మజ్ఞ  అనగా భగవాన్ యొక్క స్వభావాలు, నామాలు, రూపాలు, గుణాలు మొదలైన వాటి గురించి పూర్తి అవగాహన ఉన్న ఆళ్వారులు మరియు ఆచార్యులను సూచిస్తుంది.  కాబట్టి, మన పూర్వాచార్యుల సూక్తులపై పూర్తి విశ్వాసం కలిగి ఉండాలి. మణవాళ మాముణులు  ఉపదేశ రత్నమాలలో 36 “తెరుళుత్త ఆళ్వార్గళ్ చీర్మై  అఱివారార్, అరుళిచ్ చెయలై అఱివారార్, అరుళ్ పెత్త నాదముని ముదలాన నాం దేసికరై అల్లాల్ పేడై మనమే! ఉణ్డో పేచు” – జ్ఞానులైన ఆళ్వారుల నిజమైన కీర్తి ఎవరికి తెలుసు? దివ్య ప్రబంధాల యొక్క దివ్య అర్థాలు ఎవరికి తెలుసు? ఓ ప్రియమైన హృదయమా! ఆళ్వారులచే అనుగ్రహింపబడిన మన పూర్వాచార్యుల (నాథమునులతో ప్రారంభించి) లాంటి వారు ఎవరైనా ఉన్నారా? మన పూర్వాచార్యులకు సంబంధించి అనేక సంఘటనలు అనేక గ్రంథములలో నమోదు చేయబడ్డాయి. మన శ్రేయస్సు కోసం హృదయపూర్వక భక్తితో వాటిని మనం నిరంతరం అధ్యయనం చేయాలి, వినాలి, వాటిని గురించి చింతన చేయాలి, అనుసరించడానికి ప్రయత్నించాలి.
  • స్వయంగా శ్రీమన్నారాయణుడు ఉపదేశించిన శ్రీ పాంచరాత్రంపై సంపూర్ణ విశ్వాసం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. శ్రీమన్నారాయణుడు ఉపదేశించిన శ్రీ పాంచరాత్ర సంహితుల ప్రామాణికతపై సంకోచం కూడా ఉండకూడదు, దీనిని “భగవత్ శాస్త్రం” అని పిలుస్తారు. వేదానికి సమానంగా పరిగణించాలి. పరమాచార్య ఆళవందారులు మనకు “ఆగమ ప్రామాణ్యం” (ఆగమం – శ్రీ పాంచరాత్ర ఆగమం) అనే దివ్య గ్రంథమును ఆశీర్వదించారు, ఇది శ్రీ పాంచరాత్ర ఆగమం యొక్క ప్రామాణికతను వివరంగా తెలియజేస్తుంది.
  • అన్ని ప్రమాణములు భగవత్ స్వరూపంపై కేంద్రీకృతమై ఉన్నాయని నమ్మకం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవద్గీత 15.15 లో, కృష్ణ పరమాత్మ “వేదైశ్చ సర్వైర్ అహమేవ వేధ్యః” – వేదం నా గురించి మాత్రమే చెబుతుంది. వేదం యొక్క ఉద్దేశ్యం భగవానుడిని కీర్తించడమే. పెరియాళ్వార్  తిరుమొళి 2.9.6లో పెరియాళ్వారులు ఇలా వెల్లడి చేస్తున్నారు “వేదప్పొరుళే ఎన్ వేంకటవా” – వేదం యొక్క మూల బిందువైన ఓ వేంకట. ఇక్కడ భగవాన్ తన రూప, గుణ, ఐశ్వర్యం, స్వరూపం, నామాలు మొదలైనవాటితో సహా ఉన్నవాడు. అనువాదకుల గమనిక: ఎమ్పెరుమానార్ తమ భాష్యం (వ్యాఖ్యానం) లో గీతా శ్లోకం 15.15 నికి సమతుల్యంగా ఉన్న మనుస్మృతి 12.9న్ని వివరించారు, “సరీరజైః కర్మ ధోషైః యాతి స్తావరతాం నరః, వచికైః పక్షి మృగతాం మానసైర్ అంత్యజాతితాం” – ఒక మనిషి తన చేతులతో ఇతరులను శారీరకంగా బాధ పెట్టినప్పుడు, అతను ఒక చెట్టులా పుడతాడు; అతను తన మాటలతో బాధ పెట్టినప్పుడు, అతను పక్షి / జంతువుగా పుడతాడు, అతను తన మనస్సు ద్వారా ఇతరులను బాధ పెట్టినప్పుడు, అతను అతి అల్ప వ్యక్తిగా జన్మిస్తాడు. ఇక్కడ వివిధ రకాలైన శరీరాలను (మానవుడు, చెట్టు, జంతువు మొదలైనవి) గురించి వివరిస్తున్నప్పటికీ, చివరికి అది జీవాత్మ యొక్క కర్మానుసారంగా వచ్చే జన్మ  గురించి మాట్లాడుతుంది. అదేవిధంగా వేదం అగ్ని, వాయు, వంటి ఇతర దేవతల గురించి మాట్లాడినప్పుడల్లా, చివరికి అన్నింటిలో అంతరాత్మగా ఉన్న శ్రీమన్నారాయణుడను మాత్రమే సూచిస్తుంది. పెరియాళ్వార్ తిరుమొళి పాసుర వ్యాఖ్యానానికి, మాముణులు ఈ గీతా శ్లోకాన్ని ఉల్లేకిస్తూ ఈ పాసురాన్ని,  “తిరుమల వేంకటేశ్వరుని రూపంలో వేదం యొక్క మూల బిందువు నా ముందు ఉంది” వారు అందంగా వివరించారు.
  • చిత్ మరియు అచిత్తులతో కూడి ఉన్న పరమాత్మనే అన్ని వాక్కుల పరమార్థం అని మనం అర్థం చేసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. బ్రహ్మ  శ్రీ రామాయణంలో శ్రీ రాముని ఇలా కీర్తించారు, “భవాన్ నారాయణో దేవః జగత్ సర్వం శరీరం తే” – నీవే నారాయణుడవి, సర్వోన్నత దేవుడివి. ఈ విశ్వమంతా నీ శరీరం. ఏది చూసినా, విన్నా, అవన్నీ పరబ్రహ్మ శ్రీమన్నారాయణ శరీరమే. ఆయన ప్రత్యక్షంగా జీవాత్మలలో వ్యక్తమవుతాడు, జీవాత్మ ద్వారా అచిత్లో వ్యక్తమవుతాడు. నామం రూపం ఉన్నదేదైనా అందులో  భగవంతుడు వ్యాపించి ఉన్నాడు అని వివరించబడింది. అనువాదకుల గమనిక: వేదార్థ సంగ్రహంలో, వేదాంతం నేర్చుకున్నవాడు ప్రతిదానిలోనూ భగవాన్ని చూస్తాడు అని శ్రీ రామానుజులు వివరిస్తున్నారు. ఉదాహరణకు, ఒక వ్యక్తి మేకను చూసినప్పుడు, వారు ఆ మేకలో ఉన్న జీవాత్మను చూస్తాడు, ఆ జీవాత్మ లోపల ఉన్న పరమాత్మను చూస్తాడు. కానీ వేదాంతం నేర్చుకోని వాడు, మేకను మాత్రమే చూస్తాడు, ఎందుకంటే అతను  తత్వ త్రయ సిద్ధాంతం – చిత్, అచిత్ మరియు ఈశ్వరుని గురించి తెలియని వాడు కాబట్టి.
  • భగవానుడు  ప్రతి ఒక్కరిలో నివసించే ఆత్మ అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. మునుపటి వివరణ మాదిరిగానే. అనువాదకుల గమనిక: నారాయణ సూక్తంలో “అంతర్ బహిశ్చ తత్ సర్వం వ్యాప్య నారాయణ  స్తితః” – అంతటా శ్రీమన్నారాయణ వ్యాపించి ఉన్నాడు. ఇదే సూత్రాన్ని నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి 1.1.10 లో “పరంద తాణ్ పరవైయుళ్ ణీర్ తొఱుం పరందుళన్ పరంద అణ్డం ఇదెన నిల విశుంబు ఒళివఱ కరంద సిల్ ఇడం తొఱుం ఇడం తిగళ్ పొరుళ్ తొఱుం కరందు ఎంగుం పరందుళన్ ఇవై ఉణ్డ కరనే” – భగవాన్ సముద్రములో ఉన్న చిన్న నీటి బిందువులో ఉన్నట్టే విరాటస్వరూపంగా ఈ విశ్వంలో కూడా అంతే సులభంగా వ్యాపించి ఉన్నాడు. అదేవిధంగా, అతను ఈ భూమిపైన, పై గ్రహాలు మొదలైన వాటిలో కూడా నివసించి ఉన్నాడు, జీవాత్మలు నివసించే అతి సూక్ష్మ ప్రదేశాలలో కూడా ఉన్నాడు. జీవాత్మలు అతని ఉనికిని గ్రహించక పోయినా భగవాన్ అక్కడ ఉంటాడు. అటువంటి సర్వవ్యాపి అయిన భగవానుడు సంహారం (ప్రళయ) సమయంలో అన్నింటినీ తనలోకి తీసుకుంటాడు, తన లోపల ఉంచుకొని రక్షిస్తాడు.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/09/virodhi-pariharangal-37.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 36

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/08/12/virodhi-pariharangal-35/

70. అనాప్త  విరోధి  –  అప్రామాణికమైన సూత్రాలను అర్థం చేసుకోవడంలో అవరోధాలు

ఎమ్పెరుమానార్ పట్ల ఎంతో అంకితభావంతో ఉండిన వడుగ నంబి

అనాప్త (ప్రామాణికం కాని అంశాలు/వ్యక్తులు, మనకు అనుకూలం కాని అంశాలు) ఆప్త (ప్రామాణికమైన అంశాలు/వ్యక్తులు, మనకు అనుకూలమైన అంశాలు)కు వ్యతిరేకమైనది. ఈ విభాగంలో చర్చించిన విషయాలు కూడా అదే సూత్రాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి. అనువాదకుల గమనిక: ఈ విభాగం మునుపటి భాగాన్ని ఇంకొంచం ముందుకు తీసుకెళుతుంది. జీవాత్మ యొక్క ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి అనుకూలం కాని అంశాలు ఈ శీర్షికలో చర్చించబడ్డాయి.

  • ప్రపత్తికి (సంపూర్ణ శరణాగతి) విరుద్ధమైన ఉపాయాంతరములపై ​​(కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలు భగవానుడి నిత్య కైంకార్యం సాధించడనికి సాధనాలని) నమ్మకం కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. భగవానుడి నిత్య కైంకర్యం పొందడానికి ఏకైక మార్గము భగవానుడికి సంపూర్ణ శరణాగతి చేయడమేనని ఆళ్వారులు వివరించారు, ఆచరించారు కూడా. కర్మ యోగం, జ్ఞాన యోగం, భక్తి యోగం మొదలైన వివిధ ప్రక్రియలు మన సొంత ప్రయత్నంపై ఆధారపడి ఉంటాయి, అందుకని భగవాన్ నిత్య దాసుడన్న జీవాత్మ యొక్క స్వరూపానికి అది విరుద్ధం. అందువల్ల, అటువంటి ఉపాయాంతరములపై విశ్వాసం కలిగి ఉండటం అననుకూలమైనది కాదు. జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపానికి తగినది కాదు. అనువాదకుల గమనిక: భగవానుడికి సంపూర్ణ శరణాగతి చేయుట, ఆయనకు శాశ్వతమైన కైంకార్యాన్ని సాధించే ఏకైక మార్గమని మన ఆళ్వారులు / ఆచార్యులు పూర్తిగా నిర్ధారించారు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ సూత్రాన్ని శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం యొక్క రెండవ ప్రకరణంలో వివరించారు. ఈ సుత్రాంలో, ఉపాయాంతర త్యాగం చేయడం అవసరమని వివరిస్తున్నారు. ఎందుకంటే మనం సంపూర్ణంగా భగవత్ ఆధీనులం అన్న దానికి ఉపాయాంతరాలు విరుద్ధం కావడం వల్ల కానీ, జ్ఞానం లేదా సామర్థ్యం లేక కాదు. తరువాతి సూత్రాలలో, వారు ఈ సూత్రాన్ని చాలా వివరంగా వివరించారు.  సూత్రం 127 లో ఒక ప్రశ్నను లేవనెత్తుతున్నారు, “వేదాంతాలు వీటిని (కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలు) ఉపాయములుగా ఎందుకు కీర్తిస్తారు?” తరువాత వారే ఇలా బదులిస్తున్నారు, ఒక వ్యాధి ఉన్నవారికి వైద్యం చేసేటప్పుడు, వాళ్ళు (అమ్మలు మొదలైనవారు) వారికి ఇష్ఠమైన ఆహార పదార్ధాలలో ఔషదాన్ని కలిపిస్తారు. ఇక్కడ శాస్త్రం (జివత్మాను సంరక్షించే తల్లి లాంటిది) భగవాన్ను (నిజమైన ఔషధం) ఉపాయాంతరములతో (అవి స్వయం ప్రయత్నం మీద ఆధారపడి ఉంటాయి) కలిపి ఇస్తుంది.  వ్యాధి నయమయ్యేది ఔషధంతోనే కాని ఆహార పదార్థాలతో కాదు అని మాముణులు అందంగా వివరిస్తున్నారు. అదేవిధంగా, మనకి భగవానుడే ఈ సంసారం నుండి ఉపశమనం పొందే నిజమైన ఉపాయం (సాధనం),  ఉపాయాంతరములు ఎప్పటికీ నిజమైన ఉపాయములు కాలేవు. ఔషదాన్ని ఇతర ఆహార పదార్ధాలతో కలిపినప్పుడు, వ్యాధిని నయం కావడానికి ఎక్కువ సమయం పడుతుందని వారు వివరించారు. అదేవిధంగా, కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాల ద్వారా వెళితే, సంసార బారి నుండి విరుగుడు పొందడానికి ఎక్కువ సమయం పడుతుంది. కానీ సూటిగా ఎమ్పెరుమాన్ని ఆశ్రయించడం అనేది వ్యాధిని నయం చేయడానికి నేరుగా ఔషధం తీసుకోవడం లాంటిది – ఫలితం వెంటనే ఉంటుంది. తరువాతి సుత్రాములలో, ఎన్నో అద్భుతమైన అర్ధాలను పిళ్ళై లోకాచార్యులు మరియు మాముణులు వెల్లడించారు – వీటిని ఆచార్యుల నుండి కాలక్షేప రూపంగా వినడం ప్రయోజనకరం.
  • అనుకూలం కాని వ్యక్తులతో స్నేహం చేయడం మానేయాలని తెలుసుకున్న తరువాత కూడా, అయోమయ స్థితితో ఉండటం ఒక అడ్డంకి. అనుకూలం కాని వ్యక్తులతో సంబంధాన్ని వదులుకోవాలని బలమైన నిశ్చయంతో ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఇక్కడ అనుకూలం కాని వ్యక్తులు అంటే సాధారణంగా దేవతాంతరములుతో సంబంధం ఉన్నవారు,  భౌతిక సాధనలు చేయువారు, నిరంతరం భగవత్, భాగవత, ఆచార్య అపచారాలు చేయువారు అని అర్థం. ఎందుకంటే ఈ రకమైన వ్యక్తులు క్రమేణా మన ఆలోచనలను కూడా ప్రభావితం చేసి చివరికి వారిలాగా మారేలా  చేస్తారు.
  • మన అంతిమ లక్ష్యానికి అడ్డంకులుగా ఉన్న నిగూఢ ప్రయోజనాలలో ఆసక్తి కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. కేవలం తమ సుఖం కోసం మాత్రమే అయ్యుండి, భగవాన్ యొక్క శాశ్వతమైన కైంకర్యానికి విరుద్ధమైన దేనినైనా ప్రయోజనాంతరం అంటారు. ఇటువంటి ఉద్దేశ్యాలను వదులుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: మన అంతిమ లక్ష్యం ఏమిటంటే, పరమపదంలో శాశ్వతంగా భగవానుడికి భగవదానందం కొరకు మాత్రమే సేవ చేయడం. భౌతిక / ఇంద్రియ సుఖాలు, దేవతాంతరములకు సేవ చేయడం, భౌతిక వ్యక్తులకు సేవ చేయడం, కైవల్యం – తాను ఆనందం పొందడం, వ్యక్తి తమ ఆనందం కొరకు భగవాన్ని సేవించడం, అహంకారంతో భగవాన్కు సేవ చేయడం మొదలైన ఇతర లక్ష్యాలు జీవాత్మ స్వరూపానికి అనుకూలమైనవి కావు, అందువలన వాటికి దూరంగా ఉండటం మంచిది.
  • శ్రీమన్నారాయణుడే పూజించగల దేవుడు అన్న సూత్రానికి విరుద్ధమైన దేవతాంతరములపై విశ్వాసం కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. ఒక వైష్ణవుడికి, శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే ఆరాధించగల దేవుడు అన్న ముఖ్యమైన సూత్రాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి, నిష్ఠగా అనుసరించాలి. దేవతాంతర భజనం (ఆరాధించడం) ఆ సూత్రానికి విరుద్ధం కాబట్టి చేయకూడదు. అనువాదకుల గమనిక: మహోన్నత నాధుడు స్వయంగా శ్రీమన్నారాయణుడు కావడం వలన, ప్రాపంచిక కార్య వ్యవహారాలకై, అనేక  తామస, రాజస స్వభావం గల ఆరాధకులకై, వాళ్ళు నెమ్మదిగా ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధి చెందడానికి దేవతాంతరములను శ్రీమన్నారాయణుడు  సృష్ఠించాడు. లేకపోతే నాస్తికత్వం ప్రబలమౌతుంది కాబట్టి. కానీ పూర్తిగా సత్వ గుణంలో ఉన్న వారి శుద్ధ భక్తులకు అతను మాత్రమే పూజ్యనీయుడు. వైష్ణవుడంటే శ్రీమన్నారాయణుడకు, అతని శుద్ధమైన భక్తులకు పూర్తి విశ్వాసకులుగా ఉండటం, వారిని మాత్రమే ఆరాధించడం అని అర్థం.
  •  ద్వయ మహామంత్రంలో వివరించిన సూత్రాలకు విరుద్ధమైన మంత్రాలపై విశ్వాసం కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. ద్వయ మహామంత్ర యొక్క మాధుర్యం మరియు లోతైన అర్థాల కారణంగా శ్రీవైష్ణవులు నిరంతరం పఠించాలి, ధ్యానించాలి. రహస్య త్రయం ఈ మంత్రసంబంధిత స్వభావం ఉన్నందున, ద్వయ మహామంత్రాన్ని కీర్తించడం ద్వారా రహస్య త్రయం (తిరుమంత్రం – అష్టాక్షరం, ద్వయ మహామంత్రం మరియు గీతా చరమ స్లోకం) ఇక్కడ సూచించబడింది. కాబట్టి శ్రీవైష్ణవులు రహస్య త్రయాన్ని అనుసరించాలి. ఇతర మంత్రాలేవైనా – ప్రధానంగా దేవతాంతరములకు  సంబంధించిన మంత్రాలకు పూర్తిగా దూరంగా ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడిలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు తిరుమంత్రము యొక్క కీర్తిని వివరిస్తున్నారు. శ్రీమన్నారాయణుడకు సంబంధించిన మంత్రాలు రెండు రకాలు అని వారు వివరింస్తున్నారు – వ్యాపకం (భగవాన్ యొక్క సర్వవ్యాపకత్వాన్ని వివరించేవి) మరియు అవ్యాపకం (భగవాన్ వివిధ రూపాల్లో వెల్లడి చేసిన ఇతర గుణాలను వివరించేవి). విష్ణు గాయత్రిలో కీర్తించ బడినందున విష్ణు మంత్రాలకు (నారాయణ, వాసుదేవ, విష్ణు) ఎక్కువ ప్రాముఖ్యత ఉందని వారు నొక్కిచెబుతున్నారు. విష్ణు గయిత్రి మంత్రం నారాయణ మంత్రంతో మొదలవుతుంది కాబట్టి, అన్ని విష్ణు మంత్రాలలో ఇది గొప్పదని వారు వివరిస్తున్నారు. ఇతర మంత్రాలలో లేని అన్ని ప్రథానాంశ అర్ధాలను వివరించడంలో నారాయణ మంత్రం పూర్ణమైనదని వారు వివరిస్తున్నారు. ఇక్కడ ప్రథానాంశ అర్ధాలు అంటే అర్థపంచకాన్ని (ఐదు తత్వాలు / సూత్రాలు అనగా – జీవత్మ (ఆత్మ), పరమాత్మ (దేవుడు), ఉపాయం (సాధనాలు), ఉపేయం (లక్ష్యం) మరియు వీరోధి (ఆటంకాలు))  సూచిస్తుంది. వేదానికి, ఋషులకు, ఆళ్వారులకు, ఆచార్యులకు నారాయణ మంత్రం చాలా ప్రియమైనదని వారు వివరిస్తున్నారు. ద్వయ మహామంత్రం కేవలం నారాయణ మంత్రం యొక్క వివరణ, చరమ శ్లోకం అదే సూత్రానికి మరింత వివరణ. ఈ విధంగా, ముముక్షువులకు (పరమపదంలో శ్రీమన్నారాయణుని శాశ్వత కైంకర్యమైన మోక్షాన్ని కోరుకునే వాడు)  రాహస్య త్రయం ప్రధాన కేంద్రంగా ఉండాలి.
  • భగవత్ ప్రీతి అనే అత్యున్నత స్థితికి విరుద్ధమైన ప్రాపంచిక / ఇంద్రియ సుఖాలపై ఆసక్తి కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. భోగ్యం – ఆనందించేది. భగవాన్ / భాగవతులకు కైంకార్యం చేస్తున్న జీవాత్మ భగవానుడిని ఆనందపరుస్తాడు/సంతృప్తిపరుస్తాడు. భగవదానందాన్ని చూసి, జీవాత్మ కూడా ఆనందిస్తాడు.  మరే ఇతర ప్రాపంచిక సుఖాలైనా సరే జీవాత్మ యొక్క ఈ స్థాయికి అడ్డంకి.  అనువాదకుల గమనిక: కులశేఖర ఆళ్వారులు పెరుమాల్ తిరుమోళి 4.9 పాసురంలో ఇలా వివరిస్తున్నారు, “పడియాక్కిడంతు ఉన్ పవళవాయ్ కాణ్బేనే” – ఇక్కడ ఆళ్వార్ తిరుమల వేంకటేశ్వరుని సన్నిధి ఎదుట మెట్టుగా కావాలని ప్రార్థిస్తున్నారు, కోరుకుంటున్నారు. పైగా ఆ వేంకటేశ్వరుని దివ్య చిరునవ్వుని కూడా చూడాలని అంటున్నారు. మెట్టుగా ఉండటం అంటే అచిత్ (జ్ఞానం ఉండదు) లాంటిది, కాని భగవత్ ఆనందాన్ని దర్శించడం అంటే భగవాన్ యొక్క ఆనందాన్ని ప్రతిస్పందించడం అని అర్థం. ప్రతిస్పందన జ్ఞానం యొక్క ఉనికిని సూచిస్తున్నందున, ఇక్కడ శ్రీవైష్ణవ సత్సాంప్రదాయం యొక్క అత్యున్నత సూత్రం తెలుస్తుంది. అనగా, తమ యజమాని సంపూర్ణ నియంత్రణలో ఉన్న ఒక నిర్జీవ వస్తువు ఉన్నట్లుగా ఉండాలి, అయినప్పటికీ, భగవానుడి ఆనందానికి ప్రతిస్పందిస్తే భాగవాన్ అమితానందాన్ని పొందుతారు. ఇది ఒక అమాయక పిల్లవాడి లాంటిది, పూర్తిగా తండ్రి నియంత్రణలో ఉంటాడు, అయినప్పటికీ, తండ్రి పిల్లవాడిని సంతోషపెట్టినప్పుడు, పిల్లవాడు అ తండ్రికి స్పందిస్తాడు, అప్పుడు ఆ తండ్రి అమితానందాన్ని పొందుతాడు. అందువలన, చివరికి, భగవానుడే ప్రథమంగా ఆనందించేవాడు, మాధ్యమిక ఆనందం పొందేవాడు జీవాత్మ – అదీ కూడా భగవత్సుఖాన్నే అనుభవిస్తాడు.
  • మోక్ష శాస్త్రానికి విరుద్ధమైన బంధ శాస్త్రం (భౌతిక సంపద, భాగ్యము, సమృద్ధి మొదలైన వాటికి సంబంధించిన సాహిత్యాన్ని అధ్యయనం చేయడం) పై దృష్టి పెట్టడం ఒక అడ్డంకి. మోక్ష శాస్త్రం అంటే భగవానుడికి శాశ్వతమైన కైంకర్యం చేసే మార్గాన్ని చూపిస్తుంది. బంధ శాస్త్రం అంటే ఇంద్రియ సుఖసాధన,  ఈ సంసారంలో అనేక జన్మలకు దారితీస్తుంది. మోక్ష శాస్త్రంపై దృష్టి పెట్టాలి, బంధ శాస్త్రాన్ని విస్మరించాలి.
  • తమ సొంత శరీరాంశాలు, శారీరిక జాగ్రత్తలపై ఎక్కువ ఆసక్తి కలిగిఉండటం మన అత్యున్నత లక్ష్యమైన ఆచర్య సేవకది విరుద్ధము, అది ఒక అడ్డంకి. చరమ కైంకర్యం – చరమ  పర్వ నిష్ఠ – అత్యున్నత సేవ, ఇది “ఆచార్యులే సర్వస్వం అని భావించి అటువంటి ఆచార్యలకు సేవలందించడం”. ఉపదేశ రత్నమాలలో, మాముణులు పాసురం 65లో “ఆచార్యన్ చిచ్చన్ ఆరుయిరైప్ పేణుమవన్ తేచారుం చిచ్చన్ అవన్ చీర్ వడివై ఆచైయుడన్ నోక్కుమవన్” – ఆచార్యుడు శిష్యుని వాస్తవ స్వభావంపై దృష్ఠిపెట్టాలి, శిష్యుడు ఆచార్యుని పట్ల సంపూర్ణ భక్తితో వారి తిరుమేనిని (దేహాన్ని) మరియు వారి శారీరక అవసరాలపై పూర్తిగా దృష్టి పెట్టాలి. ఆచార్యుని యొక్క రోజువారీ అవసరాల (ఆహారం, వస్త్రం,  ఆశ్రయం మొదలైనవి) బాధ్యత శిష్యుడిది కాబట్టి, శిష్యుడు తమ సొంత  అవసరాలకు మించి వారిని చూసుకోవాలి. మన శారీరిక జాగ్రత్తలపై ఆసక్తి మానుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఉపదేశ రత్తమాల శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం యొక్క సారాన్ని వెలికితీస్తుంది. మాముణులు పిళ్ళై లోకాచార్యుల చేత వివరించబడిన సూత్రాల సారాన్ని అందంగా సంగ్రహించి వాటిని అర్థం చేసుకోవడానికి చాలా తేలికగా తమిళ్ పాసురాల రూపంలో అందించారు. ఆచార్యులపై దృష్టి కేంద్రీకరించడం, మరియు వారికి సేవలందించే ప్రాముఖ్యత  పిళ్ళై లోకాచార్యుల చేత  నొక్కి చెప్పబడింది, అదే ఇక్కడ మాముణులు చేత వివరించబడింది.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/09/virodhi-pariharangal-36.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 35

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/08/08/virodhi-pariharangal-34/

    అచార్యుల మకుటాభరణంగా కీర్తింపబడిన ఎమ్పెరుమానార్
69. ఆప్త వీరోధి  – ప్రామాణికమైన సూత్రాలను అర్థం చేసుకోవడంలో అవరోధాలు.


ఆప్త అంటే నమ్మదగిన వ్యక్తి / అంశం లేదా శ్రేయోభిలాషి అని అర్థం. సాధారణంగా ఫలాన్ని ఆశించకుండా ఇతరుల శ్రేయస్సుకై  పాటుపడే వాడిని ఆప్తుడు అంటారు – స్నేహితులలో ఉత్తమమైనవాడు (ఆప్త మిత్రుడు). తిరువాయ్మొళి 10.1.6 లో నమ్మాళ్వార్ తిరుమోగూర్ పెరుమాళ్ని తిరుమోగూర్ ఆత్తన్ అని  ప్రశంసించారు. ఆత్తన్ (తమిళ పదం) అంటే ఆప్తుడు అని అర్థం. అనువాదకుల గమనిక: ఈ విభాగంలో, ప్రప్పన్నుని శ్రేయస్సుకు అవసరమైన అంశాలు చర్చింబడ్డాయి – ఇందులో తమ స్వభావాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడం, భగవాన్, భాగవతులు, ఆచార్యులు మొదలైన వారి ప్రాముఖ్యతను అర్థం చేసుకోవడం కూడా చర్చించబడ్డాయి.

  • భగవత్ / భాగవత సంబంధము ఉన్న వారిని నిర్లక్ష్యం చేయడం ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ మరియు భాగవతులతో సంబంధము ఉన్న వారెవరైనా సరే – వారిని మన శ్రేయోభిలాషులుగా భావించి వారిని ఆదరించాలి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీకృష్ణుడు స్వయంగా భవవద్గీత 7.19 లో  “బహూనాం జన్మనాం అంతే జ్ఞానవాన్ మాం ప్రపద్యతే| వాసుదేవ సర్వమితి స మహాత్మా సు దుర్లబః ||”. జీవాత్మ ఎన్నో జన్మల తరువాత నిజమైన జ్ఞనాన్ని పొంది నన్నాశ్రయిస్తాడు. వాసుదేవుడే సర్వాధారం (మాధ్యమం, లక్ష్యం మొదలైనవి) అని అర్థం చేసుకున్నవాడు గొప్ప వ్యక్తి, చాలా అరుదుగా కనిపిస్తారు. అదేవిధంగా, భగవాన్ స్వయంగా వైష్ణవుల ఎనిమిది విశేష లక్షణాలను వివరిస్తున్నారు. వాటిలో, మొదటి వైష్ణవ గుణం “మద్భక్త జన వాత్సల్య” – తన భక్తుల పట్ల విశేష అనురాగం ఉండటం. అది కూడా “వాత్సల్య” అనే పదాన్ని ఇక్కడ ఎమ్పెరుమాన్  ఉపయోగిస్తున్నారు. వాత్సల్యం అంటే తల్లి ప్రేమ / సహనం – పిల్లల లోపాలతో సంబంధం లేకుండా ఒక తల్లి తన బిడ్డలను ప్రేమిస్తుంది, వైష్ణవుడు ఇతర వైష్ణవుల లోపాలను చూడకుండా వారికి గౌరవించాలి. ఈ రెండు ప్రమాణాల ద్వారా, భగవాన్ మరియు భాగవతుల పట్ల భక్తి ప్రేమలు ఉన్న వైష్ణవులను గౌరవించాలన్న ప్రాముఖ్యతను మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు. వైష్ణవులను నిర్లక్ష్యం చేయడం తగదని మనం అర్ధం చేసుకోవాలి, ఎందుకంటే అది వారిని అగౌరవించినట్లవుతుంది కాబట్టి.
  • భగవత్ / భాగవత సంబంధము లేని వారిపై ప్రేమ / అనురాగం చూపించడం ఒక అడ్డంకి. ఇది మునుపటి వివరణకు సంబంధించినది. భౌతికవాదుల పట్ల మనం ఆసక్తి చూపకూడదు. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవైష్ణవుల దినచర్యను వివరిస్తున్నారు. అనేక విషయాలలో వారు “అహంకార అర్థ కామంగల్ మూన్ఱుమ్ అనుకూలర్ పక్కలిలే అనాధరత్తైయుమ్ ప్రతికూలర్ పక్కలిలే ప్రావణ్యత్తైయుం, ఉపేక్షిక్కుమవర్గళ్ పక్కలిలే అపేక్షైయుం పిఱప్పిక్కుం” అని వివరిస్తున్నారు. మాముణులు ఈ అంశానికి అందమైన వివరణ ఇచ్చారు. ముఖ్యమైన మూడు అంశాలు ఇక్కడ చర్చించబడ్డాయి. వాటిని ఒక్కొక్కటిగా చూద్దాం. 1. శ్రీవైష్ణవులు మనకి అనుకూలర్లు (అనుకూలమైనవారు) – వాళ్ళు మన ప్రభువులు. మనం వారిని చూసినప్పుడు, వారి పట్ల ఎంతో గౌరవంతో వెంటనే నిలబడాలి. కానీ, అహంకారం (తమను తాము స్వతంత్రుడని భావించడం) వారిని విస్మరించడానికి దారితీస్తుంది. అహంకారం  తనను గొప్పవాడిగా భావింప జేసి, ఇతరులను గౌరవించకుండా ఆపుతుంది. 2. భౌతిక వ్యక్తులు మనకి ప్రతికూలర్లు (ప్రతికూలమైనవారు). అర్ధం అంటే భౌతిక సంపద. మనం సంపదను కోరడం ప్రారంభించినప్పుడు, ఆ సంపదను పొందడానికి ఎవరినైనా ప్రశంసించేందుకు సిద్ధపడతాము. అందువల్ల భౌతిక సంపద, కీర్తి మొదలైన వాటిపై ఉన్న కోరిక, ప్రతికూల వ్యక్తులను ప్రశంసకు దారితీస్తుంది.  3. కామంతో ఉన్న స్త్రీలను ఉపేక్షిక్కుమవర్  (మన గురించి పట్టించుకోని వారు) అని అంటారు. అపేక్ష అంటే కోరిక. ​​తమలో కామము పెరిగినప్పుడు, ఆ స్త్రీ అతన్ని పట్టించుకోకపోయినా/  అవమానించినా,  తన పరువుపోయినా సిగ్గుపడకుండా ఆమెను పొందటానికి వెనుకాడాడు. అందువల్ల, ఈ 3 ఆపదలను తెలుసుకొని జాగ్రత్తగా వాటికి దూరంగా ఉండాలి .
  • స్వకీయ స్వీకార నిష్ఠ (మన కృషిలో నమ్మకం) ఉండటం ఒక అడ్డంకి. మనం దేనినైనా కోరుకున్నప్పుడు, “ఇది నాది, నా స్వంత ప్రయత్నంతో నేను దీనిని సాధించాను” అనే ఆలోచనతో ప్రయత్నించడం మానుకోవాలి. ప్రతిదీ భగవాన్ యాజమాన్యంలో ఉన్నందున, భగవత్ ప్రసాదంగా (భగవాన్ కృప), ఆచార్య ప్రసాదం (ఆచార్య కృప) గా భావించాలి. అనువాదకుల గమనిక: ప్రపత్తి (శరణాగతి) రెండు రకాలు – స్వగత స్వీకారం మరియు పరగత  స్వీకారం. స్వగత స్వీకారం అనేది స్వీయ ప్రయత్నానికి ప్రాధాన్యతనిచ్చే శరణాగతి. పరగత  స్వీకారం అనేది భగవత్ కృపతో చేసిన శరణాగతి. ఈ రెండింటిలో, భగవాన్ మన సంరక్షకుడని, తన కృపాతో మనల్ని ఉద్ధరిస్తున్నాడని అంగీకరించే పరగత  స్వీకార మార్గాన్ని మన పూర్వాచార్యులు నొక్కిచెప్పారు. భగవానుడికి శరణాగతి చేయుట జీవాత్మకు తగినది ఎందుకంటే శరణాగతి అనేది జీవాత్మ యొక్క సహజసిద్ధమైన స్థితి. .
  • స్వప్రయోజన ప్రవృత్తిలో పాల్గొనడం (కోరికలను తీర్చుకోడానికి చేసే ప్రయత్నాలు) ఒక అడ్డంకి. మన ఆత్మ సంతృప్తిపై దృష్టి పెట్టకుండా ఎల్లప్పుడూ ఇతరుల అభ్యున్నతికి మరియు శ్రేయస్సుకై  ప్రయత్నించాలి. అనువాదకుల గమనిక: “విచిత్రా దేహ సంపత్తిర్ ఈశ్వరాయ నివేదితుం, పూర్వమేవ కృతా  బ్రహ్మణ్ హస్తపాధాది సమ్యుతా”- లయం సమయంలో సూక్ష్మ స్థితిలో ఉన్న జీవాత్మ ఎటువంటి ఇంద్రియాలు / శరీరం లేకుండా ప్రాపంచిక సుఖాలు/ ముక్తి ప్రయత్నాలలో పాల్గొనలేక పోవడంతో, అత్యంత కృపతో  సర్వేశ్వరుడు, తన పాద పద్మాలను సమీపించే ప్రక్రియను ప్రారంభించడానికి ఇంద్రియాలను / శరీరాన్ని జీవాత్మకు ప్రసాదిస్తారు. జీవాత్మ, ఇంద్రియాలతో / శరీరంతో భగవాన్ను ఆశ్రయించడానికి బదులుగా, తిరువాయ్మొళి 3.2.1 లో “నమ్మాళ్వార్” చెప్పినట్లుగా, “అన్నాల్ నీ తంత ఆక్కైయిన్ వళి ఉళల్వేన్”, శరీర / ఇంద్రియ సుఖాలను పొందాలనుకుంటాడు. ఒక నది దాటడానికి మనిషికి తెప్ప ఇస్తే ఆ నీటి ప్రవాహంతో కొట్టుకెళ్లి సముద్రంలో కలిసాడట. ఈ సంసారం నుండి ఉద్ధరింపబడడానికి జీవత్మాకు ఇంద్రియాలను / శరీరాన్ని ప్రసాదిస్తే ఈ సంసారంలో మరింత కూరుకుపోడానికి ఆ ఇంద్రియాలలు ఉపయోగించబడుతున్నాయి. తిరువరంగత్తు అముదనార్ కూడా ఇదే సూత్రాన్ని రామానుస నూత్తందాది పాసురం 67లో ఇలా వివరిస్తున్నారు – “మాయవన్ తన్నై వణంగ వైత్త కరణం ఇవై” – భగవాన్ ఈ శరీరాన్ని తనను ఆరాదించేందుకు మరియు భాగవతులను సేవించడం కోసం ఇచ్చారు. ఈ విధంగా ఈ పుట్టుక ఉద్దేశ్యాన్ని అర్థం చేసుకొని దానికణుగుణంగా ప్రవర్తించాలి.
  • కేవలం శేషత్వ (దాస్యం) జ్ఞానం ఉండి, పారతంత్రియం (సంపూర్ణంగా అధారపడం) జ్ఞానం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఆత్మ యొక్క స్వభావం రెండు  దశల్లో ఉంటుంది: శేషత్వం – యజమాని ఆజ్ఞలను పాటించడానికి సిద్ధంగా ఉండటం; పారతంత్రియం – యజమాని కోరికలను తీర్చడం. స్వామి యొక్క కోరికలను తీర్చడం, కేవలం యజమాని సేవ చేయడానికి ఎదురుచూడడం కంటే ముఖ్యమైనదని అర్థంచేసుకోవాలి. భరతుడు శ్రీ రామునితో పాటు వెళ్లాలని అనుకున్నప్పటికీ, 14 సంవత్సరాలు శ్రీ రాముడు లేనప్పుడు అయోధ్య రాజ్యాన్ని పరిపాలించే సేవను చేపట్టాడని ఇక్కడ మనం గుర్తు చేసుకోవచ్చు.
  • భోక్తుడుగా ఉండటం  మరియు భోగ్యుడిగా ఉండకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భోగ్యం – ఆనందించేది, భోక్తా – ఆనందించేవాడు. శ్రీవైష్ణవులు తమను తాము భగవాన్ యొక్క ఆనందం కోసం ఉపయోగపడే వస్తువుగా భావించాలి. తమ సంపూర్ణ ఉనికి భగవత్ప్రీతి కోసం అని అర్థం చేసుకోవడం చాలా అవసరం. అలాంటి అవగాహన కలిగి ఉండటం చాలా ముఖ్యం. తాను భోగించే వ్యక్తిగా భావించడం, భగవాన్ యొక్క ఆనందం కోసం ఉపయోగపడే వస్తువుగా ఉండటానికి విరుద్ధం. అనువాదకుని గమనిక: –  అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ ఆచార్య హృదయం చూర్ణిక 21లో ఇలా వివరించారు “శేషత్వ భోక్తృత్వంగళ్ పోలన్రే పారతంత్రియ భోగ్యతైగళ్” – పారతంత్రియం (సంపూర్ణంగా ఆధారపడటం) మరియు భోగ్యత్తైగళ్ (భోగ్య వస్తువు), శేషత్వం (దాస్యం) మరియు భోక్తృత్వంగళ్(భోగించేవాడు) కన్నా గొప్పది. ఇక్కడ శేషత్వం అంటే బంగారు ఇటుక లాంటిదని (విలువైనది కానీ రూపాన్ని మార్చిన తరువాత మాత్రమే ఉపయోగించ గలము) మరియు పారతంత్రియం అంటే స్వర్ణాభరణం లాంటిది (అప్పడికప్పుడే ఉపయోగించ గలము) అని మాముణులు అందంగా వర్ణించారు. ఇది చాలా నిగూఢమైన మూల సూత్రం,  ఆచార్యుల నుండి కాలక్షేప రూపంగా అర్థం చేసుకోవాలి.
  • తాను భోగ్య వస్తువైనందుకు సంతృప్తి చెందడం, ఆ  ఆనందం తనదని బ్రమపడుట  ఒక అడ్డంకి. నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి 2.9.4 లో ఇల ప్రకటించారు, “తనక్కేయాగ ఎనైక్కొళ్ళుమీతే చిఱప్పు” – సంపూర్ణ భగవత్ సుఖానికై తానుండటం ఉత్తమము. భగవాన్ శ్రీ ముఖంలో కనిపించే సంతోషం కోసమే మన శేషత్వం (దాస్యం) మరియు పారతంత్రియం (ఆధారపడటం) ఉండాలి.  అనువాదకుల గమనిక: కులశేఖర ఆళ్వారులు, పెరుమాళ్ తిరుమోళి 4.9లో ఈ విషయాన్ని ఇలా వివరించారు, “పాడియాయ్ క్కిడంతు ఉన్ పవళవాయ్ కాణ్బేనే” – నేను నీ సన్నిధి ఎదుట మెట్టులా/గడపలా (వివేకము లేని అచిత్ వలె) ఉండి  ఆనందంగా చిరు మందహాసంతో ఉన్న మీ అధరాలను చూసి ప్రతిస్పందిస్తాను (వివేకము ఉన్న చిత్ వలె). (అనువాదకుల గమనిక: “అచిత్వత్ పారతంత్రియం” మన సత్ సాంప్రదాయంలో ఈ సూత్రం అత్యున్నతమైనది – అచిత్ వలే సంపూర్ణంగా భగవతాధీనుడై ఉండి, భగవాన్ తమ ఆనందాన్ని వ్యక్త పరచినపుడు జివత్మ వలే వారి ఆనందానికి ప్రతిస్పందించడం). ఈ సూత్రం (స్వయ – కేంద్రీకృతమైన ఆనందాన్ని నిర్మూలించడం) ద్వయ మహా మంత్రం యొక్క రెండవ భాగంలో “నమః”లో వివరించబడింది. ఆళవందారులు తమ స్తోత్ర రత్నం 46లో ఇదే సూత్రాన్ని వివరించారు, “కదా ..ప్రహర్శయిశ్యామి” – భగవత్  ప్రీతిని ఆశించడం. జీవాత్మ భగవత్సుఖానికి ప్రతిస్పందించినప్పుడు , భగవాన్ సంపూర్ణంగా సంతోషిస్తారు. వారి ఆనందమే మన కైంకార్యం యొక్క ఏకైక లక్ష్యం. వేరే మార్గాల గురించి ఆలోచించడం ఒక అడ్డంకి.
  • భగవత్  ప్రీతికై ఉనికిలో ఉండటం జీవత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావమని తెలియకపోవడం, అంతర్లీన గుణాలు కూడా భగవత్ సుఖంపై కేంద్రీకృతమై ఉన్నాయని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవత్ సుఖమే జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావం మరియు భగవతాధీనుడై ఉండటం జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావం . భగవాన్ యొక్క నిజమైన దాసుడిగా ఉండటం దీని సారాంశం. తిరువాయ్మొళి 2.9.4 లో -“తనక్కేయాగ ఎనైక్కొళ్ళుమీతే చిఱప్పు” చూపిన విధంగా – మనం నిరంతరం భగవత్ సుఖానికై పాటుపడాలి.  అనువాదకుల గమనిక: “అకిన్చిత్కరస్య శేషత్వ అనుపపత్తిః” లో చెప్పినట్లుగా – నిజమైన దాస్యభావం (కనీసం) చిన్న చిన్న కైంకార్యాలలో పాల్గొనడం ద్వారానే నిలబడి ఉంటుంది.
  • మనకు తెలియని మూలసూత్రములను తెలియజేసిన ఆచార్యులను భగవంతునితో సమానమని పరిగణించకపోవడం ఒక అడ్డంకి. తిరువాయ్మొళి 2.3.2 లో చెప్పినట్లుగా “అఱియాధన అఱివిత్తు అత్తా!” (మనకు తెలియని భగవత్ విషయానుభవాలను తెలియజేసి శాశ్వతసంబంధం ఉన్నవాడు భగవానుడు మరియు ఆయనే ప్రథమాచార్యడు (మొట్టమొదటి ఆచార్య) అని. మన ఆచార్యులను భగవానుని మానవరూపంగా పరిగణించాలి. అటువంటి ఆచార్యులపై పూర్తి విశ్వాసం కలిగి ఉండకపోవడం, వారిని భగవంతునిగ పరిగణించకపోవడం అవరోధాలు.  అనువాదకుల గమనిక: దయచేసి http://ponnadi.blogspot.com/2013/06/anthimopaya-nishtai-12.html చదవండి – ఈ వ్యాసం లో ఆచార్యులను భగవానుడిగా ఎలా పరిగణిస్తారో వివరించబడింది .
  • చరమ పర్వం (ఆచార్యుడు) అత్యున్నత మార్గం/ లక్ష్యమని విశ్వాసం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం సూత్రం 447 లో ఇలా వివరించారు “ఆచార్య అభిమానమే ఉత్తారకం” – ఆచార్యుల ఆశ్రయంలో ఉండడం మన మోక్షానికి అత్యున్నత  మార్గం. శిష్యుడి గురించి “ఇతను నా ప్రియమైన శిష్యుడు” అని ఆచార్యుడు భావించే స్థితికి ఎదగాలని ఇక్కడ మనం అర్థం చేసుకోవాలి. సూత్రం 446 లో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఇలా వివరించారు, “ఆచార్యనైయుం తాన్ పత్తుం పత్తు అహంకార గర్భమోపాధి కాలన్ కొణ్డు మోదిరమిడుమాపోలే” – ఆచార్యులను ఆశ్రయించే ప్రయత్నంలో కూడా, స్వగత స్వీకారం (సొంతంగా ప్రయత్నించి  ఆచార్యులను ఆశ్రయించినట్లయితే) అది జీవాత్మ స్వభావానికి విరుద్ధం, ఎందుకంటే స్వతంత్రుడనే అహంకారంతో జరుగుతుంది కాబట్టి. ఆచార్యులు శిష్యుడిని కృపతో ఆశీర్వదించారు అని భావించాలి (నిరంతరం శిష్యుడు ఈ భావనతో ఉండాలి). శిష్యుడు అహంకారంతో చేసినపుడు, అది ఒక అందమైన బంగారపు ఉంగరాన్ని తయారు చేసి, కాల (యమ ధర్మరాజు – మన మరణాన్ని నియంత్రించేవాడు) నుండి స్వీకరించడం లాంటిది.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/09/virodhi-pariharangal-35.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 34

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/07/01/virodhi-pariharangal-33/

68. జాతి విరోధి – జాతి/వర్ణంలో (జన్మ) అవరోధాలు

త్యాగ మండపంలో (కాంచీపురం)  దేవ పెరుమాళ్ను సెవిస్తున్న తిరుక్కచ్చి నంబిని ఎమ్పెరుమానార్ సేవించారు

ఈ రోజుల్లో జాతి అంటే కేవలం బ్రాహ్మణ, క్షత్రీయ, వైశ్య, శూద్రుల (వర్ణాలు) తో చేర్చి కలిపి చెప్పబడుతుంది. కానీ వాస్తవానికి ఇది నిజం కాదని మనం అర్థం చేసుకోవాలి.  జాతి అంటే దేవ (దేవతలు), మనుష్య (మానవ), తిర్యక్ (జంతువులు – అడ్డంగా పెరిగేవి) మరియు స్థావర (చెట్లు/మొక్కలు), వాటి పుట్టుక / శరీరానికి సంబంధించినది. జాతి శరీర రకానికి (జాతులకు) సంబంధించినది కానీ ఆత్మకు కాదు. తిర్యక్ అంటే జంతువులు / పక్షుల – ఉప వర్గానికి సంబంధించినవి – ఎగిరేవి, నడిచేవి, పాకేవి, నీటిలో నివసించేవి, భూమిపై నివసించేవి, అడవిలో నివసించేవి, పట్టణాల్లో నివసించేవి మొదలైనవి.  స్థావరమైనవి చెట్లు, మొక్కలు, పొదలు, లతలు మొదలైనవి. ఎత్తు (పొడవైనవి, పొట్టివి), రంగు (నలుపు, ఎరుపు) మొదలైనవి వివిధ జాతులు కావు. భగవద్గీత లో, శ్రీ కృష్ణుడు మొత్తం 4 వర్ణాలు తనచే సృష్టించబడ్డాయి, అవి వాటి లక్షణాలు ప్రక్రియల ద్వారా వర్గీకరించబడ్డాయి అని వివరించారు.

ఈ భాగంలో చర్చించబడిన ఈ అంశం చాలా గోప్యమైనది. దానిని సాధ్యమైనంత సరళంగా వివరించడానికి మేము ప్రయత్నిస్తాము. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం మొదలైన రహస్య గ్రాంథాలలో వివరించబడిన అంశాలు  మాత్రమే ఇక్కడ వివరించబడ్డాయి. మాముణుల పదాలను మనం గుర్తుచేసుకుందాము – “ఆర్ వచన భూతణత్తిన్ ఆళ్ పొరుళెల్లాం అఱివార్? ఆర్ అతు చొల్ నేరిల్ అనుట్టిప్పార్?” – శ్రీవచన భూషణం అర్ధాలను ఎవరు పూర్తిగా అర్థం చేసుకోగలరు? అలాంటి ఉపదేశాలను ఎవరు పూర్తిగా పాటించగలరు? దీన్ని దృష్టిలో పెట్టుకుని మనం ఈ విభాగంలోకి ముందుకువెళ్దాం.

అనువాదకుల గమనిక: జాతికి వేర్వేరు అర్థాలున్నాయి. సాధారణంగా ఇది దేవ, మనుష్య, తిర్యక్, స్థావరాలకు సంబంధించినది. కానీ దీనికి మించి, కొన్ని ప్రదేశాలలో జాతిని అప్పుడప్పుడు వర్ణంతో చేరుస్తారు (ఒక కుటుంబంలో పుట్టిన వర్గానికి సంబంధించినది కాబట్టి). మొత్తానికి జాతి దేహానికి, పుట్టుకకు సంబంధించినది. ఉదాహరణకు, ద్విజులు అంటే రెండుసార్లు జన్మించినవారు (బ్రాహ్మణ , క్షత్రియ, వైశ్య) – ప్రతి ఒక్కరూ శూద్రులుగా జన్మించినట్లు చెబుతారు, ఉపనయన సంస్కారం ద్వారా వారు ద్విజులౌతారు. ఉపనయనం తరువాత, ద్విజులు (బ్రాహ్మణ , క్షత్రియ మరియు వైశ్యులు) వేదాధ్యయయం ద్వారా బ్రహ్మజ్ఞానం పొందడానికి అర్హులౌతారు. మన ఇష్టానుసారంగా బ్రాహ్మణ, క్షత్రీయ, వైశ్యులుగా మారాలని ఎంచుకోవడం కాదు. సాధారణంగా, మన కర్మానుసారంగా ఒక నిర్దిష్ట కుటుంబంలో జన్మిస్తారు. కాబట్టి, ఎవరైనా బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో జన్మించినట్లయితే, వారికి బ్రాహ్మణుడు కావడానికి అవకాశం ఇవ్వబడుతుంది. వారు బ్రాహ్మణుడిగా మారిన తర్వాత, వాళ్ళు వారి నియమాలకు కట్టుబడి ఉండాలి.  తమ ఆచార్యుల నుండి వేదాధ్యయనం చేసి, నేర్చుకున్న ఆ వేద సూత్రాల ప్రకారం నడుచుకోవాలి. ఈ విధంగా వారి బ్రాహ్మణ్యాన్ని (బ్రాహ్మణ ధర్మం)  నిర్వహించుకోవాలి. అదేవిధంగా, ప్రతి వర్ణం వారు తమ సొంత ధర్మాలను నిర్వహిస్తూ, శ్రీమన్నారాయణుడికి ప్రియమైన వర్ణాశ్రమ ధర్మాన్ని అనుసరించాలి. సమాజ వ్యవహరణకై,  ప్రతి ఒక్కరి ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధికి సహాయపడేందుకు భగవానునిచే  వర్ణాశ్రమ ధర్మం స్థాపించబడింది.  వివిధ వర్ణాల యొక్క ప్రధాన కార్యాలు:

  • బ్రాహ్మణులకు ఆరు ప్రధాన కార్యాలు గుర్తించబడ్డాయి. అధ్యయనం (వేదాధ్యయనం), అధ్యాపనం (ఇతరులకు వేదం నేర్పడం), యజనం (తమ కోసం యజ్ఞం చేయడం), యాజనం (ఇతరులకై యజ్ఞం చేయడం), దానం (దానం ఇవ్వడం), పరిగ్రహం (దానం తీసుకోవడం).
  • క్షత్రియులకు, అధ్యయనం (వేదాధ్యయనం), యజ్ఞం (తమ కోసం యజ్ఞం చేయడం) మరియు దానం (దాన ధర్మాలు చేయడం) మాత్రమే వర్తిస్తాయి – ఇతరులకు వేధాలను బోధించడం, ఇతరులకై యజ్ఞం చేయడం మరియు దానం తీసుకోవడం వర్తించవు. కానీ వాటి స్థానంలో, వారు ఆయుధం చేతపట్టి, పౌరులను రక్షించాలి, దేశాన్ని పరిపాలించాలి.
  • వైశ్యులకు కూడా, అధ్యయనం (వేదాధ్యయనం), యజ్ఞం (తమ కోసం యజ్ఞం చేయడం) మరియు దానం (దానధర్మాలు చేయడం) మాత్రమే వర్తిస్తాయి – ఇతరులకు వేధాలను బోధించడం, ఇతరులకై యజ్ఞం చేయడం మరియు దానం తీసుకోవడం వర్తించవు. కానీ వాటి స్థానంలో వాళ్ళు వ్యవసాయం, గో రక్షణ/ పోషణ, వ్యాపారాలు మొదలైన వాటిలో పాల్గొనవలసి ఉంటుంది.
  • శూద్రులు కేవలం ఈ మూడు వర్ణాల వారికి, వారి వారి కార్యాలలో సహాయం చేయాలి

పై సూత్రాలను అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ యొక్క  ఆచార్య హృదయం 31వ చూర్ణికకు మాముణులు వ్యాఖ్యానించారు. 

ఆచార్య హృదయం 33 వ చూర్ణికలో, నాయనార్లు  ఈ రెండవ జన్మను (ద్విజ) మరొక రెండవ జన్మతో అందంగా పోల్చారు – అదే పంచ సంస్కరం ద్వారా వైష్ణవునిగా మారుట. రెండవ జన్మ వైధిక కర్మలలో పాల్గొనడానికి దోహదపడినట్లే, పంచ సంస్కరం ద్వారా వచ్చిన ఆత్మ యొక్క రెండవ జన్మను శ్రీమన్నారాయణుడు మరియు వారి భక్తులు (భాగవతులు) యొక్క దాస్యంలో పాల్గొనడానికి వీలు కల్పిస్తుంది. ఆత్మ శాశ్వతమైనదైనప్పటికీ, తిరుమంత్రం (అష్ఠాక్షరం) నేర్చుకోవడం ద్వారా, జీవాత్మ తాను శ్రీమన్నారాయణ యొక్క శాశ్వత సేవకుడని తన వాస్తవిక స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకుంటాడు. మాముణులు ఈ చూర్ణిక వ్యాఖ్యానంలో అందంగా వివరిస్తున్నారు – ఎలాగైతే గాయత్రి మంత్రం (అన్ని మంత్రాలకు తల్లి) మనల్ని బ్రాహ్మణుడిగా మార్చుతుందో అలాగే తిరుమంత్రం (గాయత్రి మంత్రానికి తల్లి) మనల్ని వైష్ణవునిగా మార్చుతుంది. బ్రాహ్మణుడిని  కర్మనిష్ఠ (కర్మపై దృష్టి కేంద్రీకరించినవాడు) అని పిలుస్తారు, వైష్ణవుడిని దాస భూత (దాసత్వంపై పూర్తిగా దృష్టి కేంద్రీకరించినవాడు) అని పిలుస్తారు. తరువాత, నాయనార్  కర్మ నిష్టలు మరియు దాస భూతుల మధ్య చాలా తేడాలను వివరిస్తున్నారు.  37 వ చూర్ణికలో కూడా, నాయనార్ వివరణ ఇలా ఉంది – వేదాధ్యయనం చేయడం ద్వారా, వాటి అర్ధాలను అర్థం చేసుకోవడం ద్వారా, వేదంలో వివరించిన సూత్రాలను పాటించడం ద్వారా తమ బ్రాహ్మణ్యం ఎలా స్థాపించబడుతుందో అలాగే స్వయంగా తమ ఆచార్యుల నుండి తిరువాయ్మొళి (ఇతర దివ్య ప్రబందాలు కూడా) నేర్చుకోవడం, ఆచార్యుల నుండి వాటి అర్ధాలను అర్థం చేసుకొని తమ జీవితంలో ఆ సూత్రాలను పాటించడం ద్వారా తమ వైష్ణవత్వం స్థాపించ బడుతుంది.

ఈ విభాగంలో, వైష్ణవుని/ ప్రపన్నుని (శ్రీమన్నారాయణుడకు శరణాగతుడైన వ్యక్తి) యొక్క ప్రాముఖ్యతను, ముఖ్యమైన వైష్ణవ లక్షణాలను లోతుగా వివరించారు. ఈ పరిచయంతో, విభాగంలోకి వెళ్దాం.

  • అజ్ఞానుడు, జ్ఞానాధికారుడు (పండితుడైనవాడు), భక్తి పరవశుడు (భక్తిలో పూర్తిగా నిమజ్ఞమైపోయినవాడు) – ఈ మూడు రకాల ప్రపన్నులకు అవసరమైనది భగవత్ సంరక్షణపై సంపూర్ణ విశ్వాసం (100% విశ్వాసం) కలిగి ఉండాలి. ఆ విశ్వాసం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ప్రపన్నుడనగా భగవాన్ ని ఉపాయంగా స్వీకరించి వారికి శరణాగతుడైన వ్యక్తి  అని అర్థం. ఇక్కడ వివరించిన ఈ 3 రకాల ప్రపన్నులకు ఆ మహా విశ్వాసం ఉండాలి. ఈ మహావిశ్వాసం జాతి ధర్మం (ఒక నిర్దిష్ట వస్తువును గుర్తించే ప్రత్యేక గుణం) అని అంటారు. మహా విశ్వాసం అంటే భగవానుడిపై పూర్తి విశ్వాసం కలిగి ఉండి ఆయన మనలను రక్షిస్తాడని, చివరికి మనలను ఉద్ధరిస్తాడన్న విశ్వాసం. ఈ మూడు రకాల ప్రపన్నులపై ఇంకొంచెం  వివరణ చూద్దాం.  (అనువాదకుల గమనిక:  శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రాంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు సూత్రం  41 నుండి ఈ 3 రకాల ప్రపన్నుల గురించి అద్భుతంగా వివరిస్తున్నారు. వారు మహా పండితులైనప్పటికీ సూత్రం 43 లోని అజ్ఞార్ (అజ్ఞానుడు) భాగంలో తనను తాను చేర్చినప్పుడు, పిళ్ళై లోకాచార్యుల వంటి మన పూర్వాచార్యుల యొక్క వినయ స్వభావాన్ని మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు అభినందించవచ్చు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఆ జాబితాలో తనను తాను నైచ్యానుసంధానం (వినయం మరియు తనను తాను చాలా తక్కువగా భావించడం) లో చేర్చారు అని మాముణులు అందంగా వివరించారు. ఈ సూత్రానికి మాముణుల వ్యఖ్యానం చాలా స్పష్టమైనది,  అర్థం చేసుకోవడానికి సులభమైనది.)
    • స్వరూపం (నిజ స్వభావం), ఉపాయం (మాధ్యమం), ఉపేయం (లక్ష్యం) మొదలైన వాటి గురించి స్పష్టమైన అవగాహన లేని వ్యక్తిని అజ్ఞార్ అంటారు. ఈ వర్గానికి మనమే మంచి ఉదాహరణ. స్పష్టమైన జ్ఞానం, సామర్థ్యం లేనందున స్వయం ప్రయత్నాలను (భగవానుని చేరుకునేందుకు శాస్త్రంలో వివరించినట్లుగా కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగమాధ్యమాలు) వీరు ప్రయత్నించరు. ముందు చెప్పినట్టుగా, మనం మంచి ఉదాహరణలు.
    • జ్ఞానాధికారుడు అనగా స్వరూపం, ఉపాయం, ఉపేయం, వంటి ఈ సూత్రాల గురించి పూర్తి అవగాహన, స్పష్టత ఉన్నవాడు. ఆపై ఇతరులకు వివరించగల వ్యక్తి. జ్ఞానం మరియు అనుష్ఠానముతో నిండిఉన్నవాడు. మన పూర్వాచార్యులు మంచి ఉదాహరణలు. వారు మహాజ్ఞానులు, స్వయం ప్రయత్నాలను కొనసాగించగల సామర్థ్యం ఉన్నారు. కాని స్వయం ప్రయత్నంలో పాల్గొనడం జీవత్మ స్వభావానికి విరుద్ధమని గ్రహించి, వారు అటువంటి ప్రయత్నాలను పూర్తిగా వదులుకొని (కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలను ఉపాయంగా అనుసరించుట) భగవానుడికి సంపూర్ణ శరణాగతులైనారు.
    • భక్తి పరవసుడు అనగా భగవాన్ గురించి విన్న వెంటనే / ఆలోచించిన వెంటనే శుద్ద భక్తితో కరిగిపోయేవారు. ఈ వర్గానికి ఆళ్వారులు మంచి ఉదాహరణలు. భగవాన్ చేత ఆళ్వారులు స్పష్టమైన జ్ఞానభక్తితో ఆశీర్వదించబడినప్పటికీ, భగవాన్ పట్ల అమితమైన ప్రేమ భక్తి కారణంగా, వాళ్ళు సహజంగానే ఏ ప్రయత్నాలలో పాల్గొనలేదు. నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి 5.8.8 లో “కళైవాయ్ తున్బం కళైయాతొళివాయ్ కళైకణ్ మత్తిలేన్” (మీరు నా అడ్డంకులను తొలగించినా లేదా తొలగించకపోయినా – నాకు వేరే ఆశ్రయం లేదు, నా సంరక్షణ భారం నీదే). తిరువాయ్మొళి 5.8.3 లో కూడా అన్నారు, “ఉన్నాలల్లాల్ యావరాలుం ఒన్ఱుం కుఱై వేణ్డేనున తాళ్ పిడిత్తే సెలక్కాణే” – మీ తప్ప నేనెవరి నుండి ఏమీ కోరుకోను  …..నేను ఎల్లప్పుడూ మీ పాదపద్మాలపైనే ఆధారపడి ఉంటాను.
  • మనుష్య ధర్మానికి (మానవత్వ సూత్రాలు) విరుద్ధంగా ప్రవర్తించడం ఒక అడ్డంకి. ప్రత్యేకంగా  మానవులకు ఒక సామర్ధ్యం ఉంది.  ఏమిటంటే కృత్య అకృత్య వివేకం (చేయవలసినది మరియు చేయకూడని వాటి మధ్య వివక్షత చూపే జ్ఞానం). దాని ప్రకారం, ఈ మానవ జీవితం / శరీరాన్ని సరిగ్గా ఉపయోగించుకోవాలి. ఇదం కురు (దీన్ని చేయండి, మీకు ప్రయోజకరమైనది), ఇదం మాకార్షీః (దీన్ని చేయొద్దు, ఇది మీకు హానిచేస్తుంది) అని శాస్త్రం  అంటుంది. మనం వాటిని అర్థం చేసుకొని మన జీవితంలో అనుసరించడానికి ప్రయత్నించాలి. నాగరికత, మానవత్వం అంటే “ప్రతి ఒక్కరూ శాంతియుతంగా, సంతోషంగా జీవించాలి” అని ఆలోచించడం – అలాంటి మంచి స్వభావం ప్రతి ఒక్కరికీ అవసరం. దీని కంటే ఇంక ఎక్కువ అవసరం లేదు. దీనికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తించడం ఒక అడ్డంకి.  అనువాదకుల గమనిక: అద్భుతమైన శ్రీవైష్ణవ లక్షణాలలోకి వెళ్ళే ముందు, సామాన్య మానవత్వం గురించి అలోచించి,  ప్రతి ఒక్కరి పట్ల గౌరవప్రదంగా ప్రవర్తించాలి. నాగరిక ప్రవర్తన అంటే నియమాలను పాటిస్తూ గౌరవంగా జీవించడం (కోరికలు/ఇంద్రియ తృప్తికై జీవించడం కాదు). అలాగే, ఆహార, నిద్ర, భయం మరియు మైత్తున (కుటుంబ జీవితం) అన్ని జీవులకు సాధారణమని చెబుతారు. చీమలు, పిల్లులు, కుక్కలు, గాడిదలు, మానవులు, ఇలా అన్ని జీవులకు ఎదో ఒక రూపంలో ఈ నాలుగు సూత్రాలు ఉన్నాయి. ఈ పుట్టుక / మరణం చక్రం నుండి మోక్షాన్ని పొందగలగడం ప్రత్యేకంగా మానవులకే ఉన్న సామర్థ్యం. శాస్త్రాన్ని జ్ఞానులైన ఆచార్యల నుండి నేర్చుకొని అర్థం చేసుకోవచ్చు. సృష్టి సమయంలో, భగవాన్ ఎంతో కృపతో జీవాత్మలకు దేహం ఇంద్రియాలను ప్రసాదిస్తాడు. బ్రహ్మ, ఋషులు మరియు ఆళ్వారుల ద్వారా కూడా శాస్త్రాన్ని వెల్లడిస్తాడు. ఇంద్రియాల ఉపయోగంతో, మానవుడు నియమాలను/సూత్రాలను అర్థం చేసుకోవచ్చు, వారి దేహాన్ని కైంకర్యానికి ఉపయోగించవచ్చు.  ఇలా చేస్తే ఆ జీవాత్మకు ఆధ్యాత్మిక పురోగతి ఖచ్చితంగా లభిస్తుంది. అలా చేయకపోతే, అది మానవ శరీరరూపంలో ఇవ్వబడిన అద్భుతమైన అవకాశాన్ని వృధా చేసుకోవడం వంటిది.
  • తమ ఉద్ధరణకై స్వప్రయత్నం చేయడం ఒక అడ్డంకి. ఇక్కడ నుండి మొదలుకొని, ప్రపన్న ధర్మం (ప్రపన్నుల ఆదర్శ ప్రవర్తన / మార్గదర్శకాలు) గురించి చర్చించబడింది. భగవానునికి ప్రపన్నుడు సంపూర్ణ శరణాగతుడై ఉండాలి,  ఎప్పుడూ స్వీయ ప్రయత్నంలో పాల్గొనకూడదు. ఇది జీవత్మా యొక్క నిజ స్వభావమైన శేషత్వానికి (సంపూర్ణ దాసత్వం) / పారతంత్రియానికి (సంపూర్ణ ఆశ్రయం) విరుద్ధం. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ పై ఆధారపడటం అంటే ఎంతటి పరిస్తితి తలిత్తినా మన సొంత ప్రయత్నాలను వదులుకోవాలి. అంటే పనిలేకుండా ఖాళీగా ఉండమని కాదు. దీని అర్థం మనం కైంకర్యంలో నిమగ్నమై ఉండాలి మరియు కైంకర్యం అనేది ఏదైనా పొందడానికి చేసేది కాదు అని అర్ధం చేసుకోవాలి.
  • ప్రపత్తి చేసే ముందు శుద్ది / అశుద్దిని పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. ప్రపత్తి అనేది ఒక మానసిక స్థితి (భగవాన్ని సంపూర్ణ ఆశ్రయంగా స్వీకరించడం). దీనికి ప్రత్యేక స్థలం, సమయం,  శుద్ది / అశుద్ది స్థితి మొదలైనవి అవసరం లేదు, అలాగే కొనసాగించవచ్చు. ద్రౌపది ప్రమాదంలో ఉండి  అవమానానికి గురైనప్పుడు, ఆమె “హా కృష్ణ! రక్షమామ్ శరణాగతం” (కృష్ణ! ఈ శరణాగత ఆత్మను రక్షించు) అని ఆమె ఋతుక్రమము సమయంలో ఉన్నప్పటికీ సంపూర్ణ విశ్వాసంతో తన రెండు చేతులు పైకెత్తి వేడుకుంది – శ్రీ కృష్ణుని చేత ఖచ్చితంగా రక్షించబడింది. అదేవిధంగా, విభీషణుడు శ్రీ రామునికి శరణాగతి చేయడానికి వచ్చినప్పుడు, అతను సముద్రతీరంలో ఉన్నప్పటికీ స్నానమాచరించలేదు – అతను ఆకాశం నుండి శ్రీరామునికి శరణగతి చేస్తారు.  శుద్దులైనా లేదా అశుద్దులైనా అదే స్థితిలో ఉండి భగవానుడికి  శరణగతి చేయవచ్చు. ప్రపత్తి చేసే ముందు మన స్థితి గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, ప్రపత్తి గురించి వివరంగా చర్చించారు. సూత్రం 30లో, ఇదే సిద్ధాంతం అందంగా వివరించబడింది. మాముణులు ఇక్కడ ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని అందంగా స్పష్టం చేస్తున్నారు. ప్రపత్తి చేసే ముందు తమను శుద్ధి చేసుకోవాల్సిన అవసరం లేదని అర్ధం చేసుకోగలిగినప్పటికీ, ప్రపత్తి చేసే ముందు తమ శుద్ధ /అశుద్ధ స్థితిని పరిగణించకూడదని  ఎందుకు చెప్పారని ఆశ్చర్యపోవచ్చు. ద్రౌపదిని, అర్జునుడిని చూసి మాముణులు స్వయంగా ఈ ప్రశ్నను లేవనెత్తి ఇలా వివరించారు.  (మునుపటి సూత్రంలో (సూత్రం 29లో), అర్జునుడు చాలా తక్కువ / అణగారిన వాళ్ళ మధ్య శరణాగతి సూత్రాల ఉపదేశాలను విన్నట్లు వివరించబడింది – స్వయంగా శ్రీకృష్ణుడు అర్జునుడి పక్షాన ఉండడం చూసి కూడా వాళ్ళు ధర్మానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడతారు),  “నేను ప్రపత్తి చేయటానికి  అర్హుడ్ని కావాలంటే నేను బహుశా అపవిత్రుడిని కావాలి” అని అనుకోవచ్చు. కానీ అది కూడా అవసరం లేదు. మాముణుల వివరణ ఏమిటంటే ఎట్టి సందర్భంలో కూడా నిషిద్ధ (నిషేధించబడిన) కర్మలలో పాల్పడకూడదని వివరిస్తున్నారు. తరువాత సుత్రాంలో, నంపిళ్ళై యొక్క  అందమైన ఉల్లేఖనాలు ఇక్కడ గుర్తుచేసుకోబడింది. సముద్రం దాటి లంకకు వెళ్ళేందుకు సహాయం పొందడానికి శ్రీ రాముడు స్వయంగా సముద్ర రాజుకి ప్రపత్తి (శరణాగతి) చేసినప్పుడు, మొదట స్నానం చేస్తారు. సామాన్యంగా శ్రీ రాముడు ఏదైనా చేసేముందు స్నానమాచరించడం సహజమని, ఇది ప్రపత్తిలో భాగంగా చేయలేదని నంపిళ్ళై వివరిస్తున్నారు. కాబట్టి, ప్రపత్తి అనేది స్వతంత్ర ఉపాయం మరియు దీనిని చేయడానికి ముందుగా కావలిసినది ఏమి లేదు.
  • భగవద్దాసులుగా ఉన్నవారు నిత్య కర్మానుష్ఠానాలు చేయకపోవడం ఒక అడ్డంకి. సాధారణంగా  నిత్య కర్మలను పాటించడం నియమం. వాటిని భగవద్ ఆజ్ఞా కైంకార్యంగా (భగవాన్ ఆదేశాలు) పాటించాలి. మన దినచర్యలో  నిత్య కర్మలను (సంధ్యావందనం మొదలైనవి) వదులుకునే హక్కు మనకు లేదు. ఈ అంశంపై ఇప్పటికే మనం చాలా చర్చించాము. వాటిని గురించి స్పష్టత తెచ్చుకోవాలి. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం 82 వ సూత్రంలో, “తిరుక్కణ్ణమంగై ఆణ్డాన్ స్వ వ్యాపారత్తై విట్టాన్” – తిరుక్కణ్ణమంగై ఆణ్డాన్ తమ వ్యక్తిగత కార్యాలన్నీ వదులుకున్నారు. మహావిశ్వాసం యొక్క శిఖరంపై చేరుకున్న వారు కాబట్టి వారన్ని ప్రయత్నాలను వదులుకున్నారు. మాముణులు  ఉపదేశరత్నమాల పాసురం 55 లో ఇలా వివరించారు,  “ఎల్లార్కుం అణ్డాత్తన్రో అతు”  – శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో వివరించిన సూత్రాలు పూర్తిగా అనుసరించేవారు కొందరే.  అనువాదకుల గమనిక: దయచేసి http://guruparamparai.wordpress.com/2014/07/13/thirukkannamangai-andan/  లో తిరుక్కన్నమంగై ఆణ్డాన్ వైభావం చదవండి. మాముణులు వ్యాక్యానంలో, ఆణ్డాన్ స్వీయ ప్రయత్నాలకు సంబంధించిన కార్యాలను మానుకొని పూర్తిగా కైంకర్యంలో నిమగ్నమై ఉండేవారు. నిత్య కర్మానుష్ఠానాలకు సంబంధించినంతవరకు, భగవత్ కైంకర్యాల మధ్యలో రానంతవరకు, అవి తప్పకుండా సమయానికి ఆచరించాలి. కానీ మనం భగవత్ కైంకర్యంలో ఉన్నప్పుడు, నిత్య కర్మానుష్ఠానములను ఆలస్యంచేయవచ్చు / దాటవేయవచ్చు అని వివరించారు. దీనిని అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ ఆచార్య హృదయం 31వ చూర్ణికలో  “…అత్తాణిచ్ చేవకత్తిల్ పొదువానదు నళువుం” – మనం భగవత్/భాగవత కైంకర్యంలో ఉన్నప్పుడు ఒక్కోసారి నిత్య కర్మానుష్ఠానాలను మానవచ్చు. వైధికులు తమ వైధిక అనుష్ఠానాలను పాటించక పోవడం చూసి ఈ ప్రపంచ ప్రజలు తప్పుదోవ పట్ట కూడదన్న గొప్ప కరుణాభావంతో మన పూర్వాచార్యులు అన్ని నిత్య కర్మానుష్ఠానాలను పాటించేవారు, అని మాముణులు అందంగా వివరిస్తున్నారు.
  • నిత్య కర్మానుష్ఠానములను పాటించని వ్యక్తులతో జీవించడం ఒక అడ్డంకి. శ్రీవైష్ణవ సన్యాసులు (ఇతర వర్గాల సన్యాసులలా కాకుండా) శిఖ, యజ్ఞోపవీతం మొదలైనవాటిని ధరించాలి, నిత్యా కర్మానుష్ఠానములను పాటించాలి. ఎమ్పెరుమానార్ 120 సంవత్సరాల పండు వయస్సులో కూడా తమ సంధ్యావందనములో భాగంగా అర్ఘ్యం (జల సమర్పణ) నిలబడి సమర్పించేవారని చెబుతారు. అనువాదకుల గమనిక: ఇది సన్యాసుల విషయం. ఇక గ్రుహస్థులు, బ్రహ్మచారులు మొదలైనవారి గురించి ఏమి చెప్పాలి – వారు నియమం తప్పకుండా వారి కర్మానుష్ఠానములను పాటించాలి. నిత్య కర్మానుష్ఠానములను పాటించని వ్యక్తులతో సహ జీవనం చేసినప్పుడు, వారితో ప్రభావితం కావచ్చు. అందుకే అటువంటి  సహ జీవనానికి దూరంగా ఉండటం మంచిది. 
  • తిరుమంత్రంలో తిరిగి పుట్టడం ఉత్తమ పుట్టుక అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. తిరుమంత్రంలో జన్మించడం అంటే జ్ఞాన జన్మ (జ్ఞానం యొక్క జన్మ) – తమ వాస్తవ స్వభావ  దివ్య జ్ఞానాన్ని పొందడం. తిరుమల అనంతాళ్వాన్ నంజియర్‌తో ఇలా అన్నారు. “తిరుమంత్రత్తిలే  పిఱంతు ద్వయత్తిలే  వళర్ న్తు ద్వయైక నిష్టరావీర్” – నీవు తిరుమంత్రంలో పుట్టి, ద్వయమహామంత్రంలో పెరగాలి. ద్వయం మంత్రంలో సంపూర్ణ నిష్ఠతో ఉండాలి.  అనువాదకుల గమనిక: నంజీయర్ సన్యాసాశ్రమం స్వీకరించిన తరువాత, తమ ఆచార్యులు పరాశర భట్టర్‌తో కలిసి ఉండటానికి శ్రీరంగానికి వెళ్ళినప్పుడు, అతను మార్గంలో అనంతాళ్వన్ను కలుస్తారు. ఆ సమయంలో, సన్యాసం స్వీకరించినందుకు నంజీయర్ను  అనంతాళ్వారులు ఆగ్రహించి సన్యాసాశ్రమానికి బదులుగా కేవలం గ్రుహస్థుడిగా ఉండి, ద్వయ మహామంత్రంపై పూర్తి విశ్వాసంతో తమ ఆచార్యసేవను కొనసాగించాల్సినది అని అంటారు.  ఈ వ్యాసం యొక్క పరిచయ విభాగంలో జ్ఞాన జన్మ గురించి ఆచార్య హృదయం 33 వ చూర్ణిక లో నాయనార్ వివరణను మనం చూశాము.
  • ఇతర మంత్రాలలో మళ్ళీ పుట్టడం మన స్వరూపంపై ప్రతికూల ప్రభావం ఉంటుందని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. మునుపటి వివరణలో, తిరుమంత్ర దీక్ష గురించి వివరించబడింది, ఇది (పై వివరణ) ద్వయ మహామంత్రం, చరమ శ్లోకానికి కూడా వర్తిస్తుంది, ఎందుకంటే అవి తిరుమంత్ర విస్తరణలు/వివరణలు కాబట్టి. ఇక్కడ ఇతర మంత్రాలను దేవతాంతర సంబంధమైన మంత్రాలుగా పరిగణించవచ్చు. అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడిలో, ప్రారంభంలోనే, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఇతర మంత్రాల కంటే తిరుమంత్రం యొక్క మహోన్నత మహిమలను వివరించారు. మొదట వారు, మూడు గొప్ప మంత్రాల యొక్క గొప్పతనాన్ని వివరించారు – తిరుమంత్రం (అష్టాక్షరి), వాసుదేవ మంత్రం (తిరు ద్వాదశాక్షరి), విష్ణుమంత్రం (షడక్షరి). ఆ మూడింటిలోనూ కూడా, తిరుమంత్రం గొప్పదిగా పరిగణించబడుతుంది, ఎందుకంటే ఇది అర్ధపంచక  స్వభావాన్ని వివరిస్తుంది – జీవత్మ (ఆత్మ), పరమాత్మ (మహోన్నతుడు), ఉపాయం (మాధ్యమం), ఫలం (లక్ష్యం) మరియు వీరోధి (అడ్డంకులు) సహజమైన రీతిలో వివరించారు. తిరుమంత్రం (ద్వయం మరియు చరమ స్లోకంతో కలిపి) ఇతర మంత్రాలకన్నా అర్థ పంచక జ్ఞానాన్ని స్పష్టంగా తెలుపుతుంది కాబట్టి, అగ్రస్థానంలో ఈ మంత్రాన్ని ఉంచవచ్చు. అందువల్ల ఇతర మంత్రాలను అనుసరించే అవసరం లేదు.
  • “కోయిలిల్ వాళుం వైష్ణవన్” (శ్రీరంగంలో సేవచేసే / నివసించేవారు) తమకది మహోన్నమైన గుర్తింపని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. కోయిల్ అంటే సాధారణంగా శ్రీరంగం అని అర్థం. ఎమ్పెరుమానార్కి (శ్రీ రామానుజులు) నమ్పెరుమాళ్ (శ్రీరంగనాథుడు) ఇచ్చిన ఆదేశాల మేరకు – “యావచ్చరీరపాదం అత్రైవ శ్రీరంగే సుఖమాస్వ” – ఈ ప్రపంచంలో ఉన్నంత కాలం శ్రీరంగంలో సంతోషంగా ఉండు. ఇది ప్రతి ఒక్కరికీ సాధ్యం కానందున, అన్ని దివ్య దేశాలతో చేర్చాలి. ఇక్కడ వైష్ణవుడు అంటే ద్వయ మహామంత్ర విశ్వాసపాత్రుడు అని అర్థం. నిష్టగలవాడు అంటే స్పష్టమైన జ్ఞానం ఉండి నేర్చుకున్న వాటిని ఆచరణాత్మకంగా అనుసరించేవాడు. శ్రీవైష్ణవుల ప్రవర్తన ఎలా ఉండాలంటే వారిని “పరమ సాత్వికర్” (అతిస్వచ్ఛమైన), “పరమ ప్రామాణికర్” (అతి ప్రామాణిక)గా గుర్తించబడాలి. తిరుమాలై 38వ పాసుర వ్యాఖ్యానాన్ని దయచేసి చూడండి… “కామ్బఱత్ తలై చిఱైత్తు ఉన్ కడైత్ తలై ఇరుంతు వాళుం చోమ్బరై ఉగత్తి….”  అనువాదకుల గమనిక: తిరుమాలై 38వ పాసురాన్ని పెరియవాచాన్ పిళ్ళై “ద్వయ మహామంత్రం యొక్క సమగ్ర వివరణ” గా కీర్తించారు. ప్రధానంగా పాసురం యొక్క ఈ భాగంలో, ఉపాయాంతరాలకు (స్వీయ ప్రయత్నాలు)  తమను దూరంగా ఉంచవలసిన ప్రాముఖ్యత గురించి నొక్కి చెప్పబడింది. వెంట్రుకలను వదులుకోవడం అహంకారాన్ని వదులుకోవడానికి సంకేతం – ప్రాచీన కాలంలో, ఎవరినైనా శిక్షించాలన్నా / అవమానించాలన్నా వాళ్ళ జుట్టుని కత్తిరించేవారు. అదేవిధంగా మన సొంత ప్రయత్నాల్ని మానుకొని మన సంరక్షణకై పూర్తిగా భగవాన్పై ఆధారపడి ఉండాలి. అలాంటి వ్యక్తిని “చోంబర్” (సోమరి వ్యక్తి) గా అభివర్ణిస్తారు. కానీ మనం “వాళుం చోంబర్” (చురుకైన / ఆనందకరమైన సోమరి వ్యక్తి) కూడా అయి ఉండాలి – మన వాస్తవ స్వభావాన్ని పూర్తిగా గ్రహించి, మన ప్రయత్నాలను మానుకొని, కైంకర్యంలో (భగవాన్ /భాగవత సేవ) పూర్తిగా మునిగి ఉండటం వల్ల ఆనందంగా ఉంటాము. అలాంటి వ్యక్తులు శ్రీమన్నారాయణుడకు నిత్యాసూరుల వలే ప్రియమైనవారు.
  • మన జన్మస్థలం, వంశం / కుటుంబం ఆధారంగా గుర్తింపు / పేరు / కీర్తి రావడం ఎందుకూ పనికిరానివని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, సూత్రం 78 లో ఈ విషయం వివరించబడింది – “గ్రామకులాదిగళాల్ వరుం పేర్ అనర్ త్త హేతు” . గ్రామం అంటే ఊరు / పట్టణం. కులం అంటే వంశం / కుటుంబం. అలాంటి కీర్తి  అహంకారానికి దారి తీస్తుంది కాబట్టి (ఉదాహరణకు: “నేను ఈ దివ్య దేశంలో జన్మించాను” లేదా “నేను ఈ గొప్ప ఆచార్య పురుషుని కుటుంబంలో జన్మించాను”), చివరికది వినయపూర్వకమైన శ్రీవైష్ణవుడనే సహజ స్వరూపాన్ని నిర్మూలనకు దారితీస్తుంది. తరువాతి సూత్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు తమ వివరణకు శ్రీ పాంచరాత్రం నుండి ఒక ప్రమాణాన్ని ఉల్లేఖిస్తున్నారు. “ఏకాంతి వ్యపతేష్ఠవ్యో నైవ గ్రామకులాధిబిః విష్ణునా వ్యపతేష్టవ్యస్తస్య సర్వం స ఏవ హి” – ఎవరైతే భగవానుడికి సంపూర్ణ శరణాగతులై ఉంటారో వారిని తమ జన్మస్థలం/ తమ కుటుంబం మొదలైన వాటితో గుర్తించరు. వారిని భగవత్ సంబంధంతో గుర్తిస్తారు. అటువంటి భక్తుడికి, భగవానుడే తనకు కుటుంబం, జన్మస్థలం కూడా.
  • ప్రపన్న జన కూటస్థరుడు (ప్రపన్నులందరికి ప్రధాన పూర్వీకుడు) పరాంకుశులు అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. సాధారణంగా కూటస్థరుడు అనగా ఒక కుటుంబ వృక్షం యొక్క మొదటి వ్యక్తిని (ప్రధాన పూర్వీకుడు)  సూచించడానికి ఉపయోగిస్తారు. ఆచార్య హృదయం చూర్ణిక 36 లో, అళగియ మనవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ వివరిస్తున్నారు “విప్రర్కు గోత్ర సరణ సూత్ర కూటస్తర్ పరాంగుస పరాసర్య బోదాయనాదిగళ్; ప్రపన్న జన కూటస్తర్ పరాంగుస పరకాల యతివరాదిగళ్” – బ్రాహ్మణులకు ప్రధాన పూర్వీకులు (వారి గోత్ర, శరణ (వారు అధ్యయనం చేయవలసిన వేద భాగం), సుత్ర (కర్మానుష్ఠానములను నిర్దేశించే శాస్త్రంలోని భాగం) ఆధారంగా పరాసర, వ్యాస, బోధాయన, వంటి ఋషుల ఆనవాలు గుర్తించవచ్చు; శరణాగతి మార్గంలోకి వెళ్ళిన శ్రీవైష్ణవులకు పరాంకుస (నమ్మాళ్వార్), పరకాల (తిరుమంగై ఆళ్వార్), యతివర (శ్రీ రామానుజ) మొదలైన సూత్రాధికారులు  పూర్వీకులుగా ఆనవాలు గుర్తించవచ్చు. వైధిక కర్మానుష్ఠానములు చేస్తున్నప్పుడు, ప్రణామం (నమస్కారాలు), అభివాదనం (ఋషులకు సంబంధించి పూర్వీకులను పఠించి తమ పరిచయం చేసుకోవడం, తమ వేద సాకా (శాఖ), ప్రత్యేకమైన సూత్రానుబంధం, తమ సొంత పేరు) మొదలైనవి నిర్వహించుకోవచ్చు. అయితే, ప్రపన్నులకు, వారు ఎల్లప్పుడూ తమను తాము ఆళ్వారులు మరియు ఆచార్యలతో గుర్తించాలి, ఎందుకంటే వారు భగవాన్ మరియు భాగవతుల దాసుడిగా జీవత్మ యదార్ధ స్వరూపాన్ని వ్యక్తంచేసినవారు.
  • శ్రీవైష్ణవులుగా మారిన తరువాత కూడా కుటుంబ జీవితంతో ముడిపడి ఉన్న ఆకులు-అలుములను తినే  ఋషులను తమ పూర్వీకులుగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్య హృదయం చూర్ణిక 58 నుండి 62 వరకు, ఋషులు (మునులు) మరియు నమ్మాళ్వారుల మధ్య అంతరాన్ని అద్భుతంగా వివరణ చేయబడింది. చూర్ణిక 58 – ఋషులు అనగా ధ్యానం, యోగం మొదలైన వాటిలతో, తమ సొంత ప్రయత్నాల ద్వారా మేధ స్థితికి ఎదుగుతారు. కానీ నమ్మాళ్వార్ భగవాన్ చేత దివ్య అనుగ్రహం పొందినవారు,  భగవాన్ కల్యాణ గుణాలను పూర్తిగా గ్రహించడం వలన, భగవాన్ పట్ల ప్రేమ, భక్తితో నిండి ఉన్నారు. చూర్ణిక 59 – ఋషులు మహా జ్ఞానులు, అయినప్పటికీ వాళ్ళు భౌతిక ఇచ్చలతో కూడి ఉన్నవారు (గొప్ప ఋషులు పదేపదే భౌతిక కోరికలలో చిక్కుకొని, తరువాత ఆ స్థితి నుండి బయటకు వచ్చి, మళ్ళీ చిక్కుకున్న వారెందరో ఉన్నారు). కానీ నమ్మాళ్వార్ ఏ భౌతిక ఇచ్చలతో ఏ సంబంధం లేనివారు. చూర్ణిక 60 – ఋషులు అడవులలో నివసించి  కాయ-కూరలు, పండ్లు, ఆకులు అలుములు, నీరు, గాలిని భుజించి వైరాగ్య జీవితాన్ని గడిపేవారు. అయితే నమ్మాళ్వార్ కృష్ణుడిని ధ్యానిస్తూ తమ వైరాగ్య జీవితాన్ని గడిపారు – తాను తిరువాయ్మొళి 6.7.1 లో “ఉణ్ణుం సోఱు పరుగుం నీర్ తిన్నుం వెత్తిలై ఎల్లాం కణ్ణన్” – నా ఆహారం, నీరు అన్నీ కృష్ణుడే. చూర్ణిక 61 – తమ పిల్లలు దూరమైనప్పుడు తాను అనుభవించే దుఃఖం (సుఖ మహర్షి (వ్యాసుని పుత్రుడు) వ్యాసుని ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లిపోయినప్పుడు వ్యాసుడు దుఃఖాన్ని అనుభవించాడు) భగవాన్తో వేరైనపుడు నమ్మాళ్వార్ అనుభవించారు. చూర్ణిక 62 – ఋషులు గొప్పగా అవగాహన ఉన్నప్పటికీ, కొన్ని సందర్భాలలో వాళ్ళు ఫలాతరం (కైంకర్యం కాని ఇతర లక్ష్యాలు), సాధనాంతరం (స్వయం ప్రయత్నాలు – భగవాన్ కాని ఇతర మాధ్యమాలు), దేవతాంతరములు (ఇతర దేవతల పట్ల స్వామిభక్తి) పట్ల తమకున్న అనుబంధాన్ని వ్యక్తం చేస్తారు. కానీ ఆళ్వారులు సంపూర్ణంగా భగవత్ కైంకర్యమే లక్ష్యంగా దృష్టి పెట్టినవారు, భగవానుడే ఏకైక ఉపాయంగా స్వీకరించినవారు మరియు భగవాన్‌ను మాత్రమే ఆరాధన మూర్తిగా స్వీకరించినవారు. ఋషులు  మరియు ఆళ్వార్ల మధ్య ఈ తేడాల కారణంగా, ప్రపన్నులు తమ పూర్వీకులుగా ఆళ్వార్లను ఆచార్యులను చాటాలి.
  • మనల్ని నిజమైన శ్రీవైష్ణవులుగా తీర్చిదిద్దే తిరువాయ్మొళిని నేర్చుకోకపోవడం,  దానిలో వివరించిన సూత్రాలను సరిగ్గా పాటించక పోవడం అడ్డంకి. అళగియ మనవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ ఆచార్య హృదయంలో చూర్ణిక 37లో ఇలా వివరించారు “అధ్యయన జ్ఞాన అనుష్ఠానంగళాలే బ్రాహ్మణ్యమాగిఱాప్పోలే చన్దంగళాయిరముం అఱియక్కత్తు వల్లారానాల్ వైష్ణవత్వ సిద్ధి”  – ఎలాగైతే  బ్రాహ్మణుడి బ్రాహ్మణ్యం (బ్రాహ్మణుడిని నిజమైన స్వభావం) వేదాధ్యయనం చేయడం ద్వారా మరియు ఆ సూత్రాలను అనుసరించడం ద్వారా స్థాపించబడుతుందో అలాగే వైష్ణవుడి వైష్ణవవత్వం (వైష్ణవుని నిజమైన స్వభావం)  తిరువాయ్మొళిని సరిగ్గా అధ్యయనం చేసి దానిలో వివరించిన సూత్రాలను అనుసరించడం ద్వారా స్థాపించబడుతుంది.  ఇక్కడ అఱియ అంటే ఆచార్యుల నుండి తిరువాయ్మొళి నేర్చుకోవడం; కత్తు అంటే ఆచార్యుల నుండి భగవత్ విషయ కాలక్షేపాలను (వ్యాక్యానాలు) శ్రవణం చేయడం; వల్లార్ అంటే నేర్చుకున్న సూత్రాలను తమ జీవితంలో  ఆచరణాత్మకంగా అమలు చేయగల వ్యక్తి అని అర్థం. తిరువాయ్మొళి 5.5.11 లో, నమ్మాళ్వార్ “అరియక్కత్తు వల్లార్ వైట్టణవర్ ఆళ్కడల్ జ్ఞాలత్తుళ్ళే” – తిరువాయ్మొళిని, వాటి అర్థాలను నేర్చుకొని ఆ సూత్రాలను తమ జీవితంలో అమలు చేసే వ్యక్తియే వైష్ణవునిగా పరగణించబడతాడు.
  • అహంకారానికి దారితీసి, భాగవత అపచారానికి కారణమయ్యే మన వర్ణాన్ని వదలివేయకపోవడం ఒక అడ్డంకి. వర్ణంతో సంబంధం లేకుండా, వైష్ణవుడంటే భగవాన్, భాగవతుల కైంకర్యంలో నిమగ్నమై ఉన్నవాడని అర్థం. ఉన్నత వర్ణంలో జన్మించి నందుకు గర్వపడటం ఖచ్చితంగా భాగవత అపచారానికి దారి తీస్తుంది, కాబట్టి ఆ వైఖరిని మానుకోవాలి. ఎమ్పెరుమానార్ తిరుమలకి వెళ్లినప్పుడు, పెరియ తిరుమలై నంబి (ఎమ్పెరుమానార్ మేనమామ మరియు ఆచార్యులు) స్వయంగా బయటకు వచ్చి స్వాగతం పలుకుతారు. ఇంకొకరిని ఎందుకు పంపించలేదని ఎమ్పెరుమానార్ అడిగినప్పుడు, “చుట్టూ చూస్తున్నప్పుడు నాకన్నా తక్కువైన వ్యక్తి నాకు కనిపించలేదు” అని సమాధానం ఇస్తారు – అది వారి వినయం.  అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శస్త్రంలో,  207 నుండి 217 సూత్రాల వరకు ఈ విషయం గురించి వివరంగా చర్చించబడింది. శాస్త్రపరంగా బ్రాహ్మణ వర్ణాన్ని, వారి నిరంతర వేదాధ్యయనం కారణంగా ఉత్కృష్ఠమని ప్రశంసిస్తారు. కానీ బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో పుట్టడం బ్రాహ్మణ్య సాధన చేయడం వల్ల అది అహంకారానికి దారితీయవచ్చు (ఇది వైష్ణవ తత్వానికి విరుద్ధం). కాబట్టి, “అహంకారానికి కారణమయ్యే జన్మ” ఏదైనా అయినా సరే అది నిమ్నమైనదని పిళ్ళై లోకాచార్యులు స్థాపించారు. అలాగే, బ్రాహ్మణులు (క్షత్రియ, వైశ్యులు కూడా) కావడంతో, వారు ఉపాయాంతరములలో (కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగం వంటి ఇతర ఉపయాలు) పాల్గొనే అవకాశం ఉంది. అందువల్ల, చివరికి, “వినయానికి సహకరించి, ఉపాయాంతరములకు పూర్తిగా దూరంగా ఉంచే జన్మ వాస్తవానికి ఉన్నతమైన జన్మ” అని చాటారు. అళగియ మనవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ ఆచార్య హృదయం చూర్ణిక 85లో,  ఈ సూత్రాన్ని చాలా విశదంగా వివరించారు. ఇది చాలా సంక్లిష్టమైన అంశం – ఈ అంశంపై సంపూర్ణ స్పష్టత పొందడానికి మాముణులు యొక్క వ్యాఖ్యానాలను అర్హతగల ఆచార్యుల వద్ద కాలక్షేప రూపంగా శ్రవణం చేయాలి.
  • ఉపాయాంతరములలో పాల్గొనడానికి వీలు కల్పించే వర్ణం నిమ్నమైనదని భావించక పోవడం ఒక అవరోధం. శ్రీవచన భూషణం సుత్రం 215 లో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఇలా అన్నారు, “నైచ్యం జన్మ సిద్దం” – వినయం సహజ గుణం. సహజంగానే  జీవాత్మ భగవాన్ కు నిరంతర దాసుడు. ఏ వర్ణం వారైనా, వినయం నటించకుండా సహజంగానే  వినయం ప్రదర్శించాలి. నమ్మాళ్వార్  కూడా తిరువాయ్మొళి 1.2.3 లో ఇలా అన్నారు “నీర్ నుమదు ఎన్రివై వేర్ ముదల్ మాయ్ త్తు…” – మనం మన అహంకార మమకారాలను పూర్తిగా జయించాలి.  అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం 215 లో, శూద్ర వర్ణం గురించి తెలియజేస్తూ,  నిజమైన భక్తి / విశ్వాసానికి అవసరమైన నైచ్యం (వినయం) వారికి సహజమైన గుణం అని వివరించబడింది. వాళ్ళు వేదాధ్యయనానికి అనర్హులు కావడం వల్ల, ఖచ్చితంగా ఉపాయాంతరాలలో పాల్గొనే అవకాశం లేదు – అందువల్ల వారు వైష్ణవులుగా మారడానికి అర్హులు. ఇంతకు ముందు వివరించిన విధంగా ఇతర వర్ణాలు విషయంలో ఇది సాధ్యం కాదు. కాబట్టి, వర్ణంతో సంబంధం లేకుండా, అహంకారాన్ని పూర్తిగా వదలి భగవాన్, భాగవతుల వినయపూర్వకమైన దసుడిగా మారాలి.
  • ఉపాయాంతరాలకు దూరం ఉంచి,  సహజమైన వినయానికి సహకరించే జన్మ ఉన్నతమైనదని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఇంతకుముందు వివరించినట్లుగా, సహజ వినయం, భగవాన్కు సంపూర్ణ శరణాగతిని మనం అపేక్షించాలి – అలాంటి వ్యక్తులు మాత్రమే నిజమైన వైష్ణవులు కావడానికి అర్హులు.
  • నిమ్న వ్యక్తుల లోపాలు మహోన్నత వ్యక్తుల దివ్య దృష్టి మాత్రం చేత తొలగిపోతాయని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. గొప్ప వైష్ణవుల దివ్య దృష్టి ఎవరి మీదపడితే వారిలో ఉన్న లోపాలు తొలగించబడతాయి. దారితప్పిన ఒక శ్రీవైష్ణవ పుతృడు శుద్దుడై తిరిగి వచ్చినప్పుడు, అతని తండ్రి “నీవు కూరత్తాళ్వాన్ చేత చూడబడ్డావా / ఆశీర్వదించబడ్డావా?” అని ప్రశ్నిస్తాడు – స్వచ్ఛమైన వైష్ణవుల శక్తి అటువంటిది,  అన్ని అమంగళాలను, కళంకాలను తొలగిస్తుంది.
  • అహంకారం మొదలైన లోపాల నుండి దూరంకాకుండా, శుద్దమైన వైష్ణవులతో కలవడం వారికి ఇబ్బంది కలిగించడం ఒక అడ్డంకి.
  • పారసం (రాగిని బంగారంగా మార్చేది) అని ప్రశంసించబడే శ్రీవైష్ణవులను సందేహించడం, ఇతరులను శుద్ధి చేయగల వారి సామర్థ్యాన్ని సందేహించడం అడ్డంకి. స్వచ్ఛమైన శ్రీవైష్ణవులను వారి వర్ణంతో సంబంధం లేకుండా పారసం అని ప్రశంసిస్తారు. వారి పవిత్రతను, ఇతరులను శుద్ధి చేయగల సామర్థ్యాన్ని ఎప్పుడూ అనుమానించకూడదు. స్వయంగా ఎమ్పెరుమానార్లు స్నానం చేసిన తరువాత పట్టు కోసం  పిళ్ళై యుఱంగా విల్లి దాసులను  (అబ్రాహ్మణుడు) పట్టుకునేవారని మనం గుర్తుచేసుకోవచ్చు. కాబట్టి, ఖచ్చితంగా వారి పవిత్రతలో సందేహం లేదు.
  • గొప్ప జ్ఞానులు ఆచార్యులతో సమానమైనవారని, భగవాన్ కంటే గొప్పవారని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవత్ విషయం పై సంపూర్ణ అవగాహన ఉన్నవారు, వారి వర్ణం, కుటుంబం మొదలైన వాటితో సంబంధం లేకుండా – వారిని ఆచార్యులతో సమానంగా గౌరవించాలి. వారు భగవాన్ కన్నా కూడా గొప్పవారు. పెరియ తిరుమొళి 8.10.3 లో, తిరుమంగై ఆళ్వార్, “నిన్ తిరువెట్టెళుత్తుం కత్తు యానుత్తతు ఉన్నడియార్కు అడిమై” – తిరుమంత్రం నేర్చుకున్న తరువాత, నీ దాసులకు నేను దాసుడనని అర్థం చేసుకున్నాను అని అన్నారు. సాధారణంగా, భగవాన్ కంటే ఎక్కువగా భాగవతులను పూజించాలి.  అనువాదకుల గమనిక: నమ్మాళ్వారు, తిరువాయ్మొళి 8.10 లో “నేడుమార్కడిమై” పదిగంలో భాగవతులు వారి ప్రభువులని స్థాపించారు.  అదేవిధంగా 3.7లో “పయిలుం చుడరోళి” పదిగంలో వారి కైంకర్యానికి లక్ష్యం భాగవతులని స్థాపించారు. 3.7.1లో ఇలా అన్నరు , “పయిలుం చుడరొళి మూర్తియైప్పంగయక్ కణ్ణానై పయిల ఇనియ నం పార్కడల్ చేర్ న్ద పరమనై పయిలుం తిరువుడైయార్ యవరేలుం అవర్ కణ్డీర్ పయిలుం పిఱప్పిడై తోఱు ఎమ్మై ఆళుం పరమరే” – ఎవరైనాసరే అతి ప్రకాశవంతమైన భగవాన్ (కమల నేత్రాలు కలిగిన వాడు, పాల సముద్రంలో పడుకున్నవాడు) ఆరాధిస్తే, అలాంటి వ్యక్తి జన్మ జన్మలకు నన్ను ఆజ్ఞాపించగలడు. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, ఆచార్య సామ్యం అనేది భగవాన్ కంటే గొప్పది అన్న విషయసూత్రాన్ని  సూత్రం 222 నుండి వివరించబడింది. ఆచార్యులు స్వయంగా ఇతర శ్రీవైష్ణవులను తనకు సమానంగా ఆదరించమని శిష్యులకు మార్గనిర్దేశం చేస్తారు కాబట్టి, అందరు శ్రీవైష్ణవులను ఆచార్యులకు సమానంగా ఆదరించాల్సి ఉంటుంది. పైగా భగవాన్ కంటే శ్రీవైష్ణవులు గొప్పవారని ఆయన వివరించారు. ఈ విషయాన్ని స్థాపించడానికి మాముణులు తమ వ్యాఖ్యానాలలో అనేక అంశాలలో అందంగా వివరించారు. భగవాన్ జీవాత్మను కొన్నిసార్లు ఈ సంసారంలో  తన కర్మాధారంగా ఉంచుతారు, కరుణతో శ్రీవైష్ణవులను మోక్షం వైపు నిర్దేశిస్తారు. జీవాత్మ శరణాగతులైనపుడు తాయార్  యొక్క పురుషాకారాన్ని ఆశించే భగవాన్ మాదిరిగా కాకుండా, శ్రీవైష్ణవులు వారిని ఆశ్రయించిన వారిని స్వీకరిస్తారు. సాధారణంగా అర్చా రూపంలో ఎవరితోనూ సంభాషించకూడదని ప్రతిజ్ఞ చేసిన భగవాన్లా కాకుండా,  శ్రీవైష్ణవులు అందరినీ వారి స్వభావానికి అనుగుణంగా తగిన కైంకర్యాలలో ఉంచుతారు. ఆ విధంగా శ్రీవైష్ణవులు భగవాన్ కన్నా ఎక్కువగా మహిమపరచబడ్డారు.
  • వైష్ణవుడిగా ఉండి దేవతాంతర సంబంధం (వాసన/స్పర్శ ద్వారా కూడా) కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. దేవతాంతర సంబంధం (ఇతర దేవతలతో సంబంధం) అనేది వైష్ణవులకు ప్రధాన కళంకం. అది క్రమేణా వైష్ణవత్వాన్ని (వైష్ణవ లక్షణం) నాశనం చేస్తుంది. కాబట్టి పూర్తిగా దూరంగా ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: దీనికి సంబంధించి ఇప్పటికే అనేక సంఘటనలను మనం చూశాము. ఒకసారి నమ్పెరుమాళ్ యొక్క ఊరేగింపు సమయంలో, భారీగా వర్షం కురుస్తుండగా నమ్పెరుమాళ్ని  తిరువానైక్కావల్ శివాలయంలో భాగమైన ఒక మణ్డపంలోకి తీసుకువెళతారు. కానీ, స్వయంగా ఎమ్పెరుమానార్ , “పెరుమాళ్ అందరికీ యజమాని, వారు ఎక్కడికైనా వెళ్ళవచ్చు అని చెప్పి ఆ  మణ్డపంలోకి ప్రవేశించడానికి నిరాకరిస్తారు. కానీ మేము పెరుమాళ్ యొక్క దాసులము మాత్రమే, కాబట్టి మేము దేవతాంతర సంబంధిత ప్రదేశాలలోకి ప్రవేశించము”. పిళ్ళై ఉఱంగా విల్లి దాసుల మేన అల్లుడులు  ధృడమైన శ్రీవైష్ణవులైనప్పటికీ ఒక సందర్భంలో కొందరు కుట్రతో నమ్మించి విష్ణు ఆలయంలా కనిపించే జైన మందిరానికి సాష్ఠాంగం చేయిస్తారు. వారి తప్పును గ్రహించిన వెంటనే మూర్చపోతారు. పిళ్ళై ఉఱంగా విల్లి దాసుల పాద పద్మాల ధూళిని వారి నుదిటిపై రాసిన తర్వాత వాళ్ళు స్పృహను తిరిగి పొందుతారు. పరాశర భట్టర్ ఒకసారి ఒక అవైష్ణవ సంపర్కంలో ఉండి ఉండవచ్చని అనుమానంతో ఆందోళన చెందుతారు. వారి తల్లి సలహా మేరకు ఆయన ఒక అబ్రహ్మణ శ్రీవైష్ణవుని యొక్క శ్రీపాద తీర్థాన్ని త్రాగి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటారు. మన పూర్వాచార్యులు  దేవతాంతర సంబంధానికి పూర్తిగా దూరంగా ఉండేవారని సూచించే అనేక సంఘటనలు ఉన్నాయి.
  • మన సాంప్రదాయంపై విశ్వాసాన్ని నాశనం చేసే ఇతర పద్ధతులను అనుసరించడం ఒక అడ్డంకి.  వైష్ణవునిగా జన్మించినప్పుడు (పంచ సంస్కారం ద్వారా) ఇతర వర్గాల పద్ధతుల అనుబంధాన్ని వదులుకోవాలి. ఉదాహరణకు, భస్మాన్ని (బూడిద) మొదలైనవాటిని పెట్టుకూడదు. ఇతర శాఖలను అనుసరించడం ద్వారా వైష్ణవ సాంప్రదాయం మీద మన విశ్వాసాన్ని ప్రభావితం చేస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: ఇది స్వధర్మాన్ని అనుసరించే అంశాన్ని మనకు గుర్తు చేస్తున్నట్లు కూడా చూడవచ్చు (తమ స్వధర్మం). ఉదాహరణకు, ఒక వైష్ణవుడు బ్రాహ్మణుడైతే, క్షత్రియ లేదా వైశ్య పద్ధతులను పాటించకుండా తన స్వంత నియమ నిబంధనలను పాటించాలి.  వర్ణం ఏదైనా సరే, అదే వర్ణంలో ఉండి కూడా వైష్ణవునిగా  వినయం, భక్తి, దాస్యం మొదలైనవాటిని వ్యక్తపరచవచ్చు, గౌరవించబడతారు కూడా. శాస్త్రాన్ని అగౌరవపరచడానికి దారితీస్తుంది కాబట్టి వారి వర్ణాన్ని  మార్చే ప్రయత్నం చేయకూడదు. మన పూర్వాచార్యులు వైష్ణవత్వం మరియు వర్ణశ్రమ ధర్మం రెండింటికీ ప్రాముఖ్యత ఇవ్వడంపై నొక్కి చెప్పారు. ఇది ఇప్పటికే మునుపటి విభాగాలలో చర్చించబడింది.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/08/virodhi-pariharangal-34.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org