Author Archives: Sridevi

విరోధి పరిహారాలు – 6

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

<< విరోధి పరిహారాలు – 5

30. విషయ విరోధి  – భగవత్ విషయానికై విరోధాలు
బ్రహాండమైన మకరందం – ఎంతో ఇష్టపడే ఆరావముదన్
సాధారణంగా విషయం అనగా భగవత్ విషయం (భగవానునికి సంబంధించిన విషయాలు) అని అర్థం. దానికి విరుద్ధమైనది ఏదైనా ఒక అడ్డంకి.
  • శబ్ద (ధ్వని), స్పర్స (స్పర్శ), రూప (చూపు), రస (రుచి), గంథ (వాసన) మొదలైన విషయాలు మనకు లౌకిక సుఖాన్ని ఇస్తాయి, అవి భగవత్ విషయానికి విరోధాలు. అనువాదకుని గమనిక: ఇంద్రియ సుఖానుభవంలో నిమగ్నమైనప్పుడు , అవి రజో, తమో గుణాలను తనలో పెంచి క్రమేణా భగవాన్ నుండి ఆ వ్యక్తిని దూరం చేస్తాయి. స్వయంగా ఆళ్వారులు వారి పాసురాలలో శోకించుచూ, ఈ లౌకిక సుఖాలు చాలా శక్తివంతమైనవి అవి నిరంతరం వేధిస్తున్నాయి అని వివరించారు.
  • భగవానుని నామాల శ్రవణం చేయుట జీవాత్మకు మంచి లక్షణము. వారు భగవాన్ నామాలు విన్నా/ఉచ్చరించినా,  జీవాత్మ సుకృతం చేస్తున్నాడని భగవానుడు భావిస్తారు.  భగవానుని పేర్లు వినకుండా ఇతర పేర్లను వినడం ఒక అడ్డంకి.
  • భగవానుని అర్చా విగ్రహాలు (చిత్ర పఠాలు / రేఖా చిత్రాలు) అత్యంత మనోహరమైనవి. భౌతికమైన చిత్రాలు వస్తువులను చూడటం ఒక అడ్డంకి.
  • భగవానుని నామాలకు బదులుగా ఇతర పేర్లను జపించుట ఒక అడ్డంకి.
  • మనకు ఇవ్వబడిన కాళ్ళను భగవానుని యొక్క క్షేత్రాలకి ( దివ్య దేశాలు మొదలైనవి) వెళ్ళడానికి ఉపయోగించాలి. ఇతర దేవత క్షేత్రాలకు వెళ్ళే వాటికి ఉపయోగించుట ఒక అడ్డంకి.
  • నమ్మాల్వారు  తిరువాయ్మొళి 2.7లో  “పయిలుం  చుడరొళి” పదిగం మరియు 8.10 “నెడుమర్కకడిమై” (నెడుమాఱ్కడిమై) పదిగంలో భాగవతుల మహత్యాన్ని గురించి చెప్పారు. ఈ అవగాహనతో, భాగవతులను స్తుతించుట భగవానుని స్తుతించుట కన్నా గొప్పదని తెలుసుకోవాలి. అందువల్ల, భాగవతుల సేవ చేయకుండా కేవలం భగవానుని విగ్రహాన్ని పూజించుట ఒక అడ్డంకి.
  • భాగవతుల నామ జపం చేయకుండా కేవలం భగవానుని నామ జపం చేయుట ఒక అడ్డంకి. ఉదాహరణకు, “రామానుజ” నామం  “నారాయణ” నామం కంటే గొప్పదని మన పూర్వాచార్యులు వివరించారు, కావున ఎమ్బెరుమానార్ యొక్క నామ జపం అత్యంత గొప్పది. కొందరు ఒకసారి “నారాయణ” నామ జపం చేస్తుండగా వడుగ నంబి వారితో, “మనం ‘రామానుజ’ నామజపం చేయాలి, కేవలం ‘నారాయణ’ అనుట ‘నావ కార్యం’ (అనుచిత కార్యం) అవుతుంది అని చెప్పి అక్కడ నుంచి వెళ్లి పోతారు.
  • భాగవతుల చరణాలు ఆశ్రయించడం మంచిది. కానీ సంసారులను చరణాలు తాకడం, వారు మనను తాకుట ఒక పెద్ద అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక పరాశర భట్టర్ జీవితంలో, ఒక సంఘటనను  ఈ సందర్భంగా వివరించబడింది.  శ్రీరంగం వీధుల్లో నడుస్తున్నప్పుడు, ఒక దేవతాంతర భక్తుడు రంగు పంచను ధరించి భట్టారు దగ్గరికి వచ్చి నిలబడి, అతన్ని తాకమన్నట్లుగా భట్టారుకి సంకేతిస్తారు.  భట్టార్ ఒక్కసారి చాలా కంగారుపడి వారి తల్లి ఆండాళ్ అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి విరుగుడు అడుగుతారు. అప్పుడు ఆండాళ్ అమ్మ, ఉపవీధీ (యజ్ఞోపవీతం) లేని భాగవతుని నుండి శ్రీపాద తీర్థాన్ని స్వీకరించమని భట్టార్నినిర్దేశిస్తారు. భట్టార్ ఎలాగో అలాగ ఒక భాగవతుని నంపెరుమాళ్కి శ్రీపాద కైంకర్యాన్ని చేయమని  ఒప్పింస్తారు. ఆతరువాత వారిచ్చిన శ్రీపాద తీర్థాన్ని స్వీకరించి సంతృప్తి పడతారు. భట్టార్  నంపెరుమాళ్ / నాచియార్ యొక్క దత్త పుత్రుడైన తానే సంసారుల స్పర్శతో అంత భయపడితే, మనం ఎంత జాగ్రత్తగా ఉండాలో అర్థం చేసుకోవాలి.
  • తులసి ఎమ్బెరుమానుకి ఎంతో ప్రీతికరమైనది. కానీ భగవానునికి అర్పించిన తులసి దళాలను మాత్రమే వాసన చూడాలి. భగవనుని పాదాలకు అర్పించని తులసి ఆకుల వాసన చూచుట ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక: చేతనా చేతనమైనవన్నీ భగవదాధీనమైనవి, భగవాదానందం కోసం మాత్రమే ఉనికిలో ఉన్నాయి. వాటిని మొట్టమొదట భగవానుకి అర్పించి ఆ తరువాత ప్రసాదంగా స్వీకరించాలి – మనం స్వతంత్రంగా ఏది కూడా ఆనందించలేము.

31. విశ్వాస విరోధి  – ఉపాయ విశ్వాసంలో విరోధులు

సీతా పిరాట్టి  అత్యంత ప్రతికూల పరిస్థితిలో కూడా శ్రీరామునిపై పూర్తి విశ్వాసం ప్రదర్శించారు

విశ్వాసం అంటే గాఢమైన నమ్మకం. ప్రస్తుత సందర్భంలో మనం మోక్ష ఉపాయంపై ఉండ వలసిన విశ్వాసాన్ని చూస్తున్నాము. మన పూర్వాచార్యులు శాస్త్ర ఆధారంగా ముమ్ముక్షువులకు భగవానుడే తగిన ఉపాయమని వివరించారు. అనువాదకుని గమనిక: పిళ్ళై లోకాచార్య యొక్క ముమ్ముక్షుపడి  సుత్రం 116 “పేఱు తప్పాతెన్ఱు తుణింతిరుక్కైయుం” కి మాముణులు వ్యాఖ్యానిస్తూ – “మనకు నిరంతర భగవత్ కైంకర్య లక్ష్యాన్ని సాధిస్తామని దృఢ నమ్మకం ఉండాలి” అని అన్నారు.

  • ఎమ్బెరుమానుని ఉపాయంగా పెట్టుకొని ప్రార్ధించుటయే ప్రపత్తి. ఇది కేవలం మన మనస్సులో భగవానుని ఉపాయంగా స్వీకరిచుట, ఇది చాలా సరళమైన ఒక ముందడుగు. అయినప్పటికీ, ఇది మన వంతు అవసరమైనది. కాని,  “ఓ! ఇది చాలా సులభమైనది,  భగవానుని ఉపాయం చేయుట ఇంత సామాన్యమైనది ఎలా అవుతుంది?” అని అనుకోకూడదు. అలాంటి ఆలోచనలు కలిగి ఉండుట ఒక అడ్డంకి.
  • ఉపాయాన్ని అనుసరించడంతో ఫలితంగా ఉపేయం లభిస్తుంది. శ్రీ వైష్ణవులకు, పరమపదంలో (శ్రీవైకుంఠం లో) శాశ్వతమైన కైంకర్యమే వారి అంతిమ లక్ష్యం.  పరమపదంలోని ఆ కైంకర్యం చాలా అద్భుతమైనది, మన స్వప్రయత్నాలతో చేరుకుంటామని ఊహించలేము. నమ్మాళ్వార్  తిరువాయ్మొళి 5.1.7 లో “అమ్మాన్ ఆళిప్పిర్పిరాన్ ఎవ్విడత్తాన్ యానార్” (నా భగవాన్ తన చేతిలో చక్రం ధరించి ఉన్నాడు – వారు ఎంత గొప్పవారు నేనెంత అల్పుడను) వారి గొప్పతనంతో నన్ననుగ్రహించారు.  కాబట్టి, వారి గొప్పతనం గురించి ఆలోచించకూడదు మరియు మనం బలహీనులం కాబట్టి వారి కైంకర్యాన్ని పొందలేము అన్న భావన ఒక అడ్డంకి.
  • ఈ సంసారంలో ఎన్నో అడ్డంకులు ఉన్నాయి. ఆ అడ్డంకులకు భయపడటం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక: మముకుషప్పడి చరమ శ్లోక ప్రకరణంలో, వివరిస్తూ “సర్వ పాపేభ్యో మొక్ష ఇష్యామి మా సుచః”, పిళ్ళై లోకాచార్యులు చాలా అందంగా వ్యాశ్యానిస్తూ  అన్నారు, ” అన్ని అడ్డంకులను భగవానుడు  తొలగిస్తారు, ఇది భాగావానుడి వాగ్దానం”. మాముణులు కూడా ఈ సూత్రాలను చాలా నిపుణంగా వ్యాఖ్యానించారు.
  • చరమోపాయంపై (అత్యుత్తమ ఉపాయంపై) విశ్వాసం ఉండక పోవుట ఒక అడ్డంకి. ప్రపత్తి, ఆచార్య అభిమానం ఈ రెండింటిని చరమోపాయాలుగా పేర్కొన్నారు. ప్రపత్తికి – ఇది చాలా సులభమైనది. ఇంత సరళమైన చర్య మనకు శాశ్వతమైన కైంకర్యాన్నిఎలా ఆర్జించి పెడుతుంది? అని భావించరాదు. ఆచార్య అభిమానం కోసం – ఆచార్య కూడా మనలా ఒక మనిషి అని భావించరాదు, మనం మోక్షం పొందుటకు ఎలా సహాయ పడతారు? అని భావించరాదు. ఈ రెండింటికీ దూరంగా ఉండాలి.  అనువాదకుని గమనిక:  పిళ్ళై లోకాచార్యులు ముమ్ముక్షుపడి చరమ శ్లోక ప్రకరణలో వివరిస్తూ “సర్వ ధర్మాన్ పరిత్యజ్య” గీతా శ్లోకాన్ని చరమ శ్లోకంగా పిలుస్తారు, ఎందుకంటే ఇది చరమోపాయం (శరణాగతి)ని వివరిస్తుంది.  నాయనారాచాన్ పిళ్ళై రచించిన ఒక గ్రంథంలో ఎమ్బెరుమానార్ (ఆచార్యగా) యొక్క కీర్తి ప్రతిష్టలను వివరిస్తూ వ్రాసారు. ఆ గ్రంథం పేరు “చరమోపాయ నిర్ణయం”.
32. ప్రవృత్తి విరోధి – మన పనులకు (కైన్కర్యములకు) అడ్డంకులు 
ఇళయ పెరుమాళ్ (లక్ష్మనుడు) – భగవన్ యొక్క అత్యుత్తమ సేవకులలో మొట్టమొదటగా లెక్కించబడతారు
  • ఎమ్బెరుమానునికి కైంకర్యం చేయుటయే మన ప్రవృత్తికి సరైనదని అర్ధం. కైంకర్యం మన కర్తవ్యం.  క్రింది వివరించిన విధంగా కైంకర్యం చేయుట ఒక అడ్డంకి.
  • కైంకర్యం చాలా ప్రేమతో చేయాలి. నమ్మాళ్వారు తిరువాయ్మొళి 10.8.10లో “ఉగంతు పణి చేయ్తు” (అనగా ప్రేమతో సేవించు). ప్రేమ లేకుండా కైంకర్యం చేయుట ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక: మునుపటి సూత్రాలలో కైంకర్యం యొక్క నిజ స్వభావాన్ని మనం చూసాము – “భగవత్ అనుభవ జనిత ప్రీతి కారిత  కైంకర్యం” – భగవత్ అనుభవాలు మొదలైనవి అనుభవించుట వలన ప్రేమానుభవం పొంది అది కైన్కర్యానికి దారితీస్తుంది. భావం లేకుండా  చేస్తే అది జీవాత్మ యొక్క స్వరూపానికి వ్యతిరేకం అవుతుంది.
  • పారతంత్రియాన్ని ఉల్లేఖిస్తూ కైంకర్య సమయంలో ఆత్రుత చెందక పోవుట ఒక అడ్డంకి. “ఇది ఎమ్బెరుమానుని కైంకర్యం, సరిగ్గా పూర్తిచేయాలి, మనం పొరపాట్లు చేయకూడదు, ఇటువంటి భావాలు సహజంగా ఆందోళనకు దారి తీస్తాయి.  తిరువాదన సమయంలో చివర్లో, ప్రతి ఒక్కరూ “ఉపచారాపదేశేన కృతాన్ – అపచారానిమాం సర్వాం క్షమస్వ పురుషోత్తమ” – నేను మీకు కైంకర్యం చేయటం మొదలుపెట్టాను కానీ ఈ క్రమంలో ఎన్నో పొరపాట్లతో ముగించాను, మీరు పురుషుల్లో ఉత్తముడు, దయచేసి నన్ను క్షమించు. ఏ ఆందోళనా భావం లేకుండా సాధారణం ఉండుట ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక: శ్రీకృష్ణుడు విదిరుని రాజభవనానికి వెళ్ళినపుడు, విదురుడు ఆందోళనా భావంతో నిండి, శ్రీకృష్ణునికి అరటిపండు తొక్క సమర్పిస్తాడు. అయినప్పటికీ కృష్ణుడు విదురుని సేవాభావానికి మెచ్చుకుంటాడు. శ్రీకృష్ణుని ఆసక్తిగా ఆదరించినందుకు వారిని “మహామతి” (ఎంతో జ్ఞానవంతుడైన వ్యక్తి) అని విదురుని పిలుస్తారు –
  • అనుష్టానాలను సాధనంగా (ఉపాయంగా) పరిగణిస్తే అది ఒక  అడ్డంకి. స్వానుష్టానాలు (ఒకరి అనుష్టానాలు)    భగవానుడు నిర్దేశించిన అవసరమైన కర్మలు. అలాంటి చర్యలను అనుసరించక పోవుట పాపము మూట కట్టుకోనునట్లగును. ఆ  కర్మలను అనుసరించుట వలన పుణ్యము కట్టుకోము కాని  అవి తప్పనిసరి కార్యాలు. ఆ కర్మలను చేయుట వలన ఎమ్బెరుమాన్ మనకు మోక్ష ప్రదానం చేస్తారని అనుకోకూడదు. విహిత కర్మలో రోజు మూడుసార్లు సంధ్యావందనం, ఇంటి పెరుమాళ్లకు తిరువారాధనం, పితృ తర్పణం మొదలైనవి.
33. నివృత్తి విరోధి – అస్వీకరణలో అవరోధాలు
పిళ్ళై లోకాచార్యులు మరియు మాముణులు (శ్రీపెరుంబుతూర్) – ముమ్ముక్షుప్పడిలో పునరుద్ధరణ సూత్రం వివరించారు

నివృత్తి అనగా అస్వీకరణ/త్యజించడం అని అర్థం. ఎవరైతే ఎమ్బెరుమానుని మాత్రమే ఉపాయంగా స్వీకరిస్తారో వారు ఇతర ఉపాయాలను త్యజించాలి. భగవాన్ గీతా చరమ శ్లోకంలో అన్నారు, “సర్వ ధర్మాన్ పరిత్యజ్య”  మొదట అన్ని ఉపాయాలని విడిచిపెట్టి, తరువాత “మామేకం చరణం వ్రజ”  నాకు మాత్రమే శరణాగతి చేయి. కాబట్టి, దీని ప్రకారం, అన్ని ఇతర ధర్మాలను (కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగములు వంటి ఉపాయములు) పూర్తిగా విడిచి భగవానుని మాత్రమే సర్వోత్తమ ధర్మంగా స్వీకరించాలి. అనువాదకుని గమనిక: మన ఆచార్యులు శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే సర్వోత్తమ ధర్మముగా రుజువు చేశారు, మహాభారతంలో “కృష్ణం ధర్మం సనాతనం” అని చెప్పబడింది, శ్రీకృష్ణుడే నిత్య శాశ్వతమైన ధర్మము మరియు శ్రీ రామాయణములో “రామో విగ్రహవాన్ ధర్మ:” – శ్రీరాముడు ధర్మ స్వరూపుడు అని చెప్పబడింది. పిళ్ళై లోకాచార్యులు గంభీరంగా ముమ్ముక్షుపడి సూత్రం 213లో “ధర్మ సంస్థాపనం పణ్ణప్పిఱన్తవన్ తానే ‘సర్వ ధర్మంగళైయుం విట్టు ఎన్నైప్పఱ్ఱు’ ఎంగైయాళే సాక్షాత్ ధర్మం తానే ఇంగిఱతు” లో వివరిస్తూ శ్రీకృష్ణుడు ధర్మ స్థాపన కొరకై అవతరించాడు – ‘అన్ని ఇతర ధర్మాలను విడిచిపెట్టి, నన్ను స్వీకరించు’ అని చెప్పినప్పుడు, అతనే నిజమైన / శాశ్వతమైన ధర్మము అని అర్థం.

  • వీటన్నింటినీ అర్ధం చేసుకున్న తరువాత కూడా, “ఈ ఇతర ఉపాయాలను విడిచిపెడితే నేను  పాపం మూటకట్టుకుంటానేమో?” అన్న భావన ఉండకూడదు. అది ఒక అడ్డంకి. ఇది భగవానునిపై విశ్వాసం లేకపోవడం మాత్రమే చూచిస్తుంది. అలాంటి సంకోచంతో మన లక్ష్యాన్ని సాధించలేము.
  • ఎమ్బెరుమానుపై సందేహాస్పదంగా ఇటువంటి చర్యలు చేయడం కూడా ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక: “ఒక వేళ ప్రపత్తి విఫలమైతే? నేను కర్మ, జ్ఞాన లేదా భక్తి యోగాలు కొద్దిగా చేస్తే అవి నన్నాదుకుంటాయేమో” అని భావించరాదు. భగవానుడు బ్రహ్మాస్త్రంగా వివరించబడ్డారు.  బ్రహ్మాస్త్రానికి తిరుగుండదు,శత్రువును సులభంగా చీర్చేస్తుంది. కానీ బ్రహ్మాస్త్ర శక్తిని సందేహించి ఇంకేదో జోడించి ప్రయత్నించినట్లయితే, బ్రహ్మాస్త్రం తనను తాను ఉపసంహరించుకుంటుంది. హనుమంతునిపై బ్రహ్మాస్త్రము ప్రయోగించినపుడు, పైనుంచి రాక్షసులు తాడుతో హనుమానుని కట్టివేస్తారు, బ్రహ్మాస్త్రం హనుమంతుడిని విడిచి పెట్టేస్తుంది. హనుమంతుడు చివరికి రావణుని రాజ భవనానికి వెళ్లి అతన్ని హెచ్చరించి తరువాత లంకా దహనం చేస్తాడు.
  •  ఇతర ఉపాయాలను కేవలం వారి ఆశక్తి (అసమర్థత) కారణంగా విడిచిపెట్టుట ఒక అడ్డంకి.  ఇతర ఉపాయాలు మన స్వరూపానికి సరైనవి కావు కాబట్టి వాటిని విడిచిపెట్టాలి అని పరిగణించాలి.
  • ఇతర ఉపాయాలను కేవలం వారి సామర్థ్యత కారణంగా విడిచిపెట్టుట ఒక అడ్డంకి. పైన సూత్రంలో చెప్పుకున్నట్టుగా ఇతర ఉపాయాలు మన స్వరూపానికి సరైనవి కావు కాబట్టి వాటిని విడిచిపెట్టాలి అని పరిగణించాలి. అనువాదకుని గమనిక: ఉదాహరణకు, ఒకరు కర్మ యోగమును విడిచిపెట్టగలడు, “ఓ! నేను చాలా నియంత్రణలో ఉన్నాను, కాబట్టి నేను కర్మయోగాన్ని త్యాగం చేస్తున్నాను” – అది కూడా మంచిది కాదు.
  • అన్ని ఉపాయాలను త్యాగం చేసి వాటిని గురించి ప్రగల్బాలు పలుకనవసరం లేదు – ఇది కూడా ఒక అడ్డంకి. ఒకవేళ అలా త్యాగం చేయగలిగితే, అది జీవాత్మకి సహజమైన గుణం, ఇవన్నీ ఎమ్బెరుమాన్ మరియు ఆచార్యుల అనుగ్రహంతో జరుగుతాయి – అలా చేసి తనను తానూ మెప్పులు పలుకి ” నేను అన్నీ త్యాగం చేసాను! ఎంత గొప్ప? అని భావించరాదు.

మనం నిత్యం పిళ్ళై లోకాచార్యుల యొక్క ముమ్ముక్షుపడి సూత్రం 271 – “కర్మం కైన్కర్యత్తిలే పుగుం; గ్యానం – స్వరూప ప్రకాసత్తిలే పుగుం; భక్తి ప్రాయ రుచియిలే పుగుం; ప్రపత్తి – స్వరూప యాతాత్మ్య జ్ఞానత్తిలే పుగుం;” అని గుర్తుచేసుకోవాలి. మాముణులు అందంగా వివరిస్తూ, ” ఇటువంటి చర్యలు మొత్తం సమాజానికి ప్రేమ, కరుణతో నిర్వహించాల్సిన అవసరాన్ని పేర్కొన్నారు. (గొప్ప మనుషులు ఈ విహిత కర్మలను విడిచిపెడితే, ఇతరులు కూడా అనుసరించి దిగాజారిపోతారు) – అయినప్పటికీ, వాటిని ఎప్పుడూ ఉపాయంగా పరిగణించకూడదు – అవి కైంకర్య పరంగానే చేయాలి. ఏ కర్మలయినా (సంధ్యావందనం మొదలైన వంటివి) – అవి ఎమ్బెరుమానుని కైన్కర్యంలో భాగమవుతాయి. జ్ఞాన యోగం ద్వారా సంగ్రహించిన దేదైనా ఆత్మ యొక్క జ్ఞానోదయానికి దారి తీస్తాయి. భక్తిలో భాగంగా ఏది చేసినా భగవానునిపై ప్రేమానురాగాలు పెరుగుటకు సహాయం చేస్తాయి. అంతిమంగా ప్రపత్తి జీవాత్మ యొక్క అంతర్గత స్వభావానికి సరిపడుతుంది, భగవానుని మాత్రమే ఉపాయంగా స్వీకరించేందుకు సహాయపడుతుంది. 

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2013/12/virodhi-pariharangal-6.html

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

 

విరోధి పరిహారాలు – 5

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

<< విరోధి పరిహారాలు – 4

24. స్వరూప విరోధి – జీవాత్మ  యొక్క నిజమైన స్వభావాన్ని గ్రహించడంలో అవరోధాలు.

భాగవత శేషత్వం – జీవాత్మ యొక్క అంతర్లీన స్వభావం

స్వరూపము అనగా జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావం. జీవాత్మ జ్ఞానంతో కూడిన వాడు, జ్ఞానం , శేషత్వం మరియు పారతంత్రియం (పూర్తి నియంత్రణ) కల వాడు.  జ్ఞానం ఉన్న వ్యక్తి  ప్రతి దానిని యథా తథంగా గ్రహించి అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ అంశంలోని అడ్డంకులను చూద్దాము.

  • ఏ వస్తువు అయినా, జ్ఞానం (నిజమైన జ్ఞానం), జ్ఞాన అనుదయం (అజ్ఞాన స్థితి), అన్యథా జ్ఞానం (వస్తువు యొక్క గుణాన్నితప్పుగా అర్థం చేసుకోవడం – శంఖం పసుపు రంగులో ఉందని అర్థం చేసుకొనుట) మరియు విపరీత జ్ఞానం (వస్తువునే అపార్ధం చేసుకొనుట –  ఒక స్థంభాన్ని మనిషిగా అనుకోవడం). ఇందులో జ్ఞాన అనుదయం,  అన్యథా  జ్ఞానం మరియు విపరీత జ్ఞానం అడ్డంకులు. అనువాదకుని గమనిక: సాధారణ ఉదాహరణలతో దీన్ని అర్థం చేసుకుంటాము.
    • జ్ఞాన అనుదయం – ఆత్మా జ్ఞాన (పరిజ్ఞానం) తత్వమని, శరీరానికి భిన్నమైనదని తెలియకపోవుట పూర్తి అజ్ఞాన స్థితి.
    • అన్యథా జ్ఞానం – ఆత్మ శ్రీమన్నారాయణుడికి కాకుండా ఇతర దేవతల అధీనం అనుకొనుట ఆత్మ యొక్క శేశాత్వాన్ని అపార్ధం చేసుకున్నట్లవును.
    • విపరీత జ్ఞానం – జీవాత్మ స్వతంతృడు అన్న భావన  జీవాత్మ స్వభావాన్ని అపార్ధం చేసుకున్నట్లవుతుంది. 
  •  ఎమ్బెరుమాన్ జీవాత్మను ఆస్వాదిస్తుండగా, వారు జీవాత్మ యొక్క శేశాత్వాన్ని జయించి, అంటే, వారు జీవాత్మను ఉన్నత స్థానంలో ఉంచి, వారు తక్కువ స్థానములో ఉండి, జీవాత్మను సేవించే ప్రయత్నంచేసినపుడు, జీవాత్మ తాను నిత్యం భగవానుని శేషుడని వారి ఆధీనుడని వ్యతిరేకించకూడదు. ఇటువంటి వ్యతిరేకత ఒక అడ్డంకి మరియు ఇది భగవానుని  ఆనందానికి ఒక ఆటంకం అవుతుంది. శేశత్వం అనగా భగవానుని ఆధీనుడై ఉండుట లేదా భగవానుని సేవకై నిత్యం సిద్ధంగా ఉండుట.  ఉదాహరణకు,  భార్య తన భర్తకు అనేక విధాలుగా సేవ చేయడం (మన సాంప్రదాయ జీవనశైలిలో) మనం సహజంగా చూస్తుంటాము. కానీ ఒక వేళ భర్త తన  భార్య పట్ల ప్రేమానురాగంతో సేవ చేస్తే, భార్య దాన్ని వ్యతిరేకించ కూడదు, “కాదు! మీరు నాకు సేవ చేయకూడదు, నేను మీ సేవ చేయాలి” – తన భార్యను సేవించడం ద్వారా ఆ భర్త పొందుతున్న ఆనందానికి ఇది అవరోధం అవుతుంది. పరమాత్మ మరియు జీవాత్మ మధ్య బర్త్రు (భర్త) – భార్య (అర్ధాంగి) సంబంధం ఉంది. ఈ కోణంలో చూస్తే , జీవాత్మ (భార్య) భగవానునికి సేవ చేయాలి. అయితే జీవాత్మకు సేవ అందించడం ద్వారా భగవానుడు ఆనందం పొందాలని ఇష్టపడితే, భగవానుని సంతోషాన్ని గ్రహించి వారికి సహకరించాలి. ఇదే సూత్రాన్ని పిళ్ళై లోకాచార్యులు ముమ్ముక్షుప్పడి సూత్రంలో 92 ఇక్కడి వ్యాఖ్యానంలో వివరించారు.
  • శేష (దాసుడు) అనగా శేషి (యజమాని) యొక్క కీర్తి ప్రతిష్టలు పెంపొందించువాడు అని అర్థం. పారతంత్రియం అనగా యజమాని యొక్క పూర్తి అధీనుడై ఉండుట, ఒక అచిత్ మాదిరిగా. (అనువాదకుని గమనిక: యజమాని తన గడియారాన్ని చేతికి పెట్టుకున్నా లేదా బల్లపై పెట్టినా ఆ యజమానిని ఎవరూ ప్రశ్నించరు. జీవాత్మ కూడా ఎమ్బెరుమాన్ పట్ల అలా ఉండాలి). అయితే మునుపటి వివరణలో ఉదహరించినట్లుగా, ఎమ్బెరుమాన్ జీవాత్మ ను ఆస్వాదించాలని కోరుకున్నప్పుడు, జీవాత్మ ఎలాంటి స్పందన లేకుండా ఒక రాయిలా ఉండకూడదు. భగవాన్ యొక్క ఆనందాన్ని పెంచడానికి జీవాత్మ ప్రతిస్పందించాలి. అలా చేయక పోవుట ఒక అడ్డంకి. (అనువాదకుని గమనిక: కుచేలుడు శ్రీకృష్ణుని చూడటానికి వెళ్ళినపుడు, శ్రీకృష్ణుడు కుచేలుని పాదాలను మర్దన చేసి వారికి సేవ చేస్తారు, కృష్ణుని ఆనందానికి అడ్డురాకుండా కుచేలుడు అంగీకరిస్తాడు. అదే విధంగా,   నమ్మాల్వారునికి ఎమ్బెరుమాన్ సేవ చేయాలనుకుంటారు, ఆళ్వారుని కుడి పాదానికి గొప్ప ఆనందంతో మర్దన చేయుడం ప్రారంభిస్తారు. ఆళ్వారు మొదట్లో కలవరపడతారు, కానీ తరువాత వారి ఆనందాన్ని తెలుసుకుంటారు. అవును! కొంతసేపు తర్వాత, ఆళ్వారు తన కుడి పాదాన్ని తీసి తన ఎడమ పాదాన్ని ఎమ్బెరుమాన్ ముందుంచుతారు.  ఎమ్బెరుమాన్ సంతోషం  రెట్టింపు అవుతుంది. అందువల్ల, పారతంత్రియం కారణంగా ఎమ్బెరుమాన్ యొక్క సేవాభావపు క్రియలకు  ప్రతిస్పందించకపోవుట ఒక అడ్డంకి.
  • భాగవత శేషత్వాన్ని తక్కువ ప్రాధాన్యత ఇచ్చుట (పైగా భగవత శేషత్వానికి  ప్రాథమికత ఇచ్చుట) ఒక అడ్డంకి. మనము సహజంగా భగవానుని అధీనులై ఉంటాము. ఈ భగవత శేశాత్వ  భావన భాగవత శేశత్వంగా  పురోగమించాలి. భాగవానుడు తన కంటే ఎక్కువ తన భక్తుల సేవ చేస్తే సంతోషిస్తారు.  అందువల్ల, భాగవత శేషత్వాన్ని ఏ కారణంగా కూడా తక్కువ ప్రాముఖ్యత  ఇచ్చుట ఒక అడ్డంకి.
  • అదే విషయం ఆచార్యుల పట్ల కూడా వర్తిస్తుంది. అనువాదకుని గమనిక: ప్రతి వారూ వారి అచార్యాధీనులై అన్ని పరిస్థితుల్లోనూ వారిని సేవించాలి. పిళ్ళై లోకాచార్యులు విశేషంగా శ్రీవచన భూషణంలో  ఆచార్యులకు శరణాగతిని, ప్రాముఖ్యతను  విస్తారంగా  కీర్తించారు. మణవాళ మామునులు ఈ సూత్రం యొక్క సారాంశతత్వాన్ని ఉపదేశ రత్నమాలలో ఉన్నతంగా కీర్తించారు.
25.  పరస్వరూప విరోధి  – పరమాత్మ నిజమైన స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకోవడంలో అవరోధాలు
గరుడను అధీష్టించిన వాడు సర్వశ్రేష్టమైన దేవుడు (వేదాత్మాగా పేర్కొనబడిన)

పరస్వరూపం అనగా పరమాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావం. భగవానుడు సర్వశ్రేష్టులు , సర్వజ్ఞుడు, సర్వశక్తివంతుడు, అన్ని లోకాలకు అధిపతి, ఏ మచ్చ లేనివాడు మరియు అన్ని కళ్యాణ గుణాలతో నిండి ఉన్నవాడు. ఈ అంశంలోని అడ్డంకులను చూద్దాము.

  •  విషయ వాంఛలకు, లౌకిక సుఖాలకు లోనవుట ఒక అడ్డంకి. ఈ ప్రకృతి ఒక తెరలాగా భగవానుడి నిజస్వరూపాన్ని దాచివేస్తుంది. ప్రకృతి మూడు గుణాలు – సత్వం (మంచితనం), రజస్సు (రాగ ద్వేషాలు) మరియు తమస్సు (అజ్ఞానం) తో కూడి ఉంటుంది. శారీరక సుఖాలకు అధీనుడై ఉండుట మనల్ని భగవానుని నుండి దూరంగా ఉంచుతుంది. ఒక వ్యక్తిలో సత్వ గుణం పెరిగితే భగవానుని యొక్క నిజమైన స్వభావాన్ని అర్ధం చేసుకునేందుకు ఈ శరీరం ని సమర్థవంతంగా ఉపయోగించవచ్చు. కానీ రజో / తమో గుణాలు పెరిగితే, అదే శరీరం భగవానుని అర్థం చేసుకోకుండా మనలను దూరం చేస్తుంది. అందువలన, విషయ వాంఛలకు లోనవుట ఒక అడ్డంకి.
  • లౌకిక ధోరణి ఉన్న వ్యక్తులను సర్వోపరి అని భావించుట ఒక అడ్డంకి. బ్రహ్మ, రుద్రుడు మొదలైన వంటి దేవతాంతరులు కూడా ప్రమాదకరమైన జన్మ మరణ చక్రంలో చిక్కుకున్నవారే. తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్ తిరుమాలై 10లో ” నాట్టినాన్ దెయ్వంగళాగ అత్  దెయ్వనాయగన్ తానే”, అని అన్నారు,  దేవతాంతరులందరికి నిర్దిష్ట కార్యములు ఇవ్వబడినవి, వారిని సర్వోపరిగా పరిగణించరాదు.
  • “ఈ దేవతాంతరులు ఏమ్బెరుమానుచే  నియంత్రించబడతారు” అని పరిగణనలోకి తీసుకోకపోవడం. ప్రతి ఒక్కరూ చివరికి భగవాన్ అధీనులు. కాబట్టి, అటువంటి ఆలోచన లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి.
  • భగవానుని సౌలభ్యాన్ని (సరళత) చూసి వారి ఆధిపత్యాన్ని శంకించుట  ఒక అడ్డంకి. వాత్సల్యం (మమత), సౌలభ్యం (సరళత్వం / సులభంగా లభ్యత), సౌశీల్యం (ఔదార్యం) మొదలైనవి భగవానుని ప్రతిష్టాత్మకమైన కళ్యాణ గుణాలు. కానీ ఒకవేళ “భగవానుని సులభంగా అందుబాటులో ఉండటం వలన, అతను కూడా సామాన్య మానవుడై ఉండాలి”, అన్న అంచనా ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక: గీతాచార్యులు గీతలో (9.11) “అవజానంతి మాం మూఢ” అని అన్నారు. “మూర్ఖులైన మనుష్యులు నన్ను (నా అవతారాల సమయంలో) సామాన్య మానవుడిగా పరిగణలోకి తీసుకుంటారు మరియు వారు నా ఆధిపత్యాన్ని అర్థం చేసుకోలేరు.
  • భగవత్ విషయంలో అజ్ఞానం మరియు అన్యథా జ్ఞానం కూడా అడ్డంకిగా ఉంటాయి. అనువాదకుని గమనిక: భగవానుని యొక్క పరత్వం (సార్వభౌమత్వo) మరియు సౌలభ్యం (సరళత) సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవాలి. అలాంటి సరైన అవగాహన ఉండకపోయినా భగవత్ అపచారాలకు దారి తీస్తుంది.

26. స్వానుభవ విరోధి  – స్వీయ అనుభవంలో వచ్చే అడ్డంకులు

స్వానుభవం అంటే శుద్ధ స్థితిలో వారి సొంత ఆత్మను  అనుభవించుట/ఆనందించుట  అని అర్థం.   భగవానుని అనుభవించే కంటే ఇది తక్కువై ఉన్నప్పటికీ ఆత్మానుభవం ఆనందదాయకంగా పరిగణిస్తారు. ఆత్మ భౌతిక శరీరంలో చిక్కుకొని ఉండుటయే ఒక పెద్ద అడ్డంకి. ఈ క్రింద కొన్ని అడ్డంకులు వివరించబడినవి:

  • దేహ వాసనా (శారీరక ) నుండి సుఖానుభవాలు / జ్ఞాపకాలు జ్ఞప్తికి తెచ్చుకొనుట ఒక అడ్డంకి. ఇంద్రియాల ద్వారా గతంలో అనుభవించిన సుఖానుభవాలు, అసలు అనుభవం తరువాత కూడా జ్ఞాపకాలుగా ఉండిపోతాయి. ఈ వాసనా (జ్ఞాపకాలు) చాలా ప్రమాదకరమైనవి, రచికి (రుచి) దారి తీస్తాయి. అనువాదకుని గమనిక: వాసనా – అచేతన మనస్సు ప్రభావాలు, రుచి – ఉద్దేశపూర్వకమైన కోరికలు.
  • భార్య, పిల్లలు, సంపద మొదలైనవి శరీరంకి సంభందమైన సుఖాలు జ్ఞప్తికి తెచ్చుకొనుట, అడ్డంకులవుతాయి,  అత్మానుభవమును పరిమితం చేస్తాయి.
  •  వాసనా (ప్రభావాలు) నుండి ఉద్భవించిన రుచి (రుచులు) కూడా ఒక అడ్డంకి. సాధారణంగా, పాల రుచిచూసిన పిల్లి మళ్ళీ పాలను దొంగిలించడానికి వస్తుందని అంటారు. అనువాదకుని గమనిక: మన శరీరం ఒక సారి సుఖాలను అనుభవిస్తే,   మన ఇంద్రియాలను నియంత్రించడం కష్టమైపోతుంది. అందువల్ల, గొప్ప ఋషులు మనలను  విషయ వాంఛల వైపు కాకుండా పరిత్యాగం వైపు మార్గనిర్దేశం చేసారు. కోరికలు ఎన్ని తీర్చినా అవి పెరిగుతూనే ఉంటాయి పుడుతూనే ఉంటాయి.
27. పరానుభవ విరోధి – పరమాత్మను అనుభవించడంలో వచ్చే అడ్డంకులు
ఎంతో మనోహరమైన తిరుక్కురుంగుడి నంబి అర్చావతారం

పారానుభవం అనగా మనస్పూర్తిగా అర్ధంచేసుకొని సర్వోపరి భగవానుని యొక్క స్వరూప (స్వభావం), రూప (రూపాలు), గుణ (కళ్యాణ గుణాలు), విభూతి (సంపద) అనుభూతిని ఆనందించుట అని అర్థం. భగవానుడు ఐదు ప్రాకారములు (రూపాలు) –   పర (పరమపదం లో), వ్యూహ (వాసదేవ, సంకర్షణ, ప్రధ్యుమ్న మరియు అనిరుద్ధ, క్షీరాబ్ధి నాథుడు), విభవం (శ్రీరాముడు, కృష్ణుడు మొదలైన వంటి అనేక అవతారాలు), అంతర్యామి (అంతటా  వ్యాపించి ఉన్న పరమాత్మ), అర్చా (విగ్రహ రూపాలు). వీటిలో, ప్రస్తుత పరిస్థితిలో, అర్చావతారం మాత్రమే మన ఇంద్రియాల ద్వారా అనుభవించి/ఆనందించ గలిగినది అని తిరుమంగై ఆళ్వారు తిరునెడుంతాండగం 10 లో  “పిన్నానార్ వణంగుం చోతి” – భవిష్యత్తు తరాలవారు (శ్రీకృష్ణునితో ముగించిన విభావావతారములు తరువాత ఆరాధించేటట్లుగా) అని వివరించారు.  ఇప్పుడు, ఇతర్లను మానస సాక్షాత్కారంతో (మనస్సు ద్వారా)  మాత్రమే అర్థం చేసుకోవచ్చు. అనుభవము (అనుభూతి / సంతోషం) భగవన్ పట్ల  అనురాగం / ప్రేమకు దారితీస్తుంది. ఆ ప్రేమ వారి కైన్కర్యాన్ని ప్రేరేపిస్తుంది. ఇవన్నీ అనుభవంలోని భాగాలు – అటువంటి అనుభవానికి అంతరాయం కలిగించేది ఏదైనా ఆటంకమే. ఈ అంశంలోని అడ్డంకులను చూద్దాము.

  • స్వీయ కేంద్రీకృత కార్యకలాపాలు అడ్డంకులు. నమ్మాల్వారు తిరువాయ్మొళి 3.2.1లో “అన్నాళ్ నళ్ తంత ఆకైయిన్ వళి ఉళల్వేన్”  నేను నీవిచ్చిన ఈ శరీరం (ఉద్ధరణ మార్గాన్ని సులభతరం చేయడానికి), ఇంద్రియాలతో బాధపడుతున్నాను. శరీరాన్ని మరియు ఇంద్రియాలను ఉద్ధరణకు ఉపయోగించుటకు బదులుగా, సొంత స్వార్థ కార్యకలాపాల కోసం ఉపయోగించుటకు భగవత్ అనుభవానికి ఒక అడ్డంకి అవుతుంది.
  • ఎమ్బెరుమాన్ యొక్క పవిత్రమైన కళ్యాణగుణాల గురించి విన్నపుడు ఈర్ష్యపడుట ఒక అవరోధం అవుతుంది.  కాలం గడిచి మనం మరచిపోయిన పాపాల కారణంగా, భగవానుని యొక్క కీర్తి ప్రశంసలు వినడంతో శిశుపాలుడు, దుర్యోధనుడు మొదలైన వారిలాగా అసూయపడవచ్చు. ఇది ఒక అడ్డంకి.
  • ఇతరుల (సంసారులు, రాక్షస ప్రవ్రుత్తి గలవారు మొదలైనవారు) గురించి విని ఆనందించుట ఒక అడ్డంకి అవును.
  • భగవానుని సార్వభౌమత్వాములో మునిగి నిమగ్నమై, తరువాత వదిలివేయుట ఒక అడ్డంకి. తిరుమంగై ఆళ్వార్ తిరునెడుంతాండగం 21లో “అవరైన్ఱ౦జినోమే” – భగవానుడు మహోన్నతుడని నేను తలచి భయపడ్డాను. ఆళ్వారుల సందర్భంలో, అది ఆళ్వార్ మరియు ఎమ్బెరుమాన్ మధ్య దివ్య పరస్పర సంభాషణ – ప్రశ్నకు అతీతమైనది, కానీ సాధారణంగా భగవానుని సార్వభౌమత్వాములో మునిగి నిమగ్నమై, తరువాత వారికి దూరంగా వెళ్లిపోవట అనేది ఒక అడ్డంకి.

28.  సంస్లేశ విరోధి – జీవాత్మ పరమాత్మను చేరకలో వచ్చే అవరోధాలు

సంస్లేశం అనగా ఎమ్బెరుమానునితో అనుభవం.  ఇది మానస అనుభవం (మనసులో) లేదా ప్రత్యక్ష అనుభవం (ముఖా-ముఖీ) కావచ్చు. ఏదో రకంగా ఎమ్బెరుమాన్తో కలసి ఆనందించుట సంస్లేశం అని పిలుస్తారు. అది 27వ వ్యాఖానంలో పరానుభావానికి  పోలి  ఉంది. ఈ అంశంపై అడ్డంకులను చూద్దాము.

  • భగవానుని సార్వభౌమత్వాములో మునిగి నిమగ్నమై, తరువాత వదిలివేయుట ఒక అడ్డంకి. 27వ సూత్రంలో చర్చించాము.
  • భగవానుని కళ్యాణ గుణాలతో సంతృప్తిపడి, మన ఆత్మ స్వల్పతను పరిగణించి భగవానుని సాంగత్యానికి దూరంగా ఉండుట ఒక అడ్డంకి.  తన ఆత్మను తక్కువగా భావించి,  భగవానునితో సాంగత్యం వారి కల్యాణ గుణాలను తగ్గించగలదు అన్న భావన భగవత్ అనుబంధానికి ఒక అడ్డంకి. ఈ స్థితిని “వళవేళులగు తలైయెడుత్తల్” గా సూచించబడింది – – (తిరువాయ్మొళి 1.5 పద్యగం). నమ్మాల్వారు తిరువాయ్మొళి 1.5.7లో “అడియేన్ చిఱియ జ్ఞానత్తాన్, అఱితళార్కుం అరియానై – కణ్ణనై – అడియేన్ కన్బాన్ అలఱ్ఱువన్, ఇతనిల్ మిక్కోర్ ఆయర్వున్డే” – గొప్ప ఋషులకు కూడా అతి కష్టంగా కనిపించే వాడు, శ్రీకృష్ణునిలా  అవతరించారు – నేను అతనిని చూడడానికి పరితపించి పోతున్నాను – ఇంతకంటే మూర్ఖత్వం ఇంకేముంటుంది? ఎమ్బెరుమాన్ మరియు ఆళ్వార్ మద్య ఇటువంటి పరస్పర సంభాషణలు ప్రేమను ఇచ్చి పుచ్చు కొనుటగా అర్థం చేసుకోవాలి. కానీ మనకు, భగవానునితో సాంగత్యం వారి కల్యాణ గుణాలను తగ్గించగలదని భావించి ఎమ్బెరుమానునికి దూరంగా ఉండకూడదు.
  • మహాలక్ష్మి తాయార్ యొక్క పురుషకారం (సిఫార్సు) లేకుండా భగవానుని సమీపించుట ఒక అడ్డంకి. భగవానుడు సర్వస్వతంత్రుడు  మరియు ఎవరి నియంత్రణలో లేనివాడు. ఒక వేళ వారిని నేరుగా సమీపిస్తే, నమ్మాల్వారు  తిరువాయ్మొళి 1.4.7లో చెప్పినట్లుగా, “ఎన్ పిళైయే నినైంతు అరుళాత తిరుమాళ్” – (కేవలం నా లోపాలను పరిగనించి, శ్రీమన్నారాయణ నన్ను అనుగ్రహించలేదు), భగవానుడు మన కర్మానుసారంగా మళ్ళీ క్రిందకు ఈ సంసారంలోకి తోసివేస్తాడు. కానీ మనము తాయార్ సిఫార్సుతో వెళ్ళితే, మన కోరికలు సులభంగా నెరవేరుతాయి. పురుషకారం అనగా సిఫార్సు అని అర్థం. తను ప్రతి ఒక్కరికీ తల్లిగా, భగవానుడు మన తప్పులు క్షమించేలా చేస్తుంది. (ఒక తండ్రి తన పిల్లవాడి తప్పును వాడి తల్లి సిఫార్సుతో క్షమించే విధంగా). ఈ పురుషకారం పిరాట్టి స్వభావం, అలాంటి పురుషకారాన్ని విస్మరించుట ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక: ఈ ప్రపంచంలో,  ఆచార్యులు తాయార్ని సూచిస్తారు, వారు భగవానుని సులభంగా చేరుకునేటట్టు చేస్తారు.
  • భగవానుని చేరుకొనుట చాలా కష్టం అని వారి సహవాసానికి దూరంగా ఉండుట ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక: తమ సొంత ప్రయత్నాలు చేసే వారికి భగవానుని చేరుకొనుట మహా కష్టం, ఆచార్యుల ద్వారా తనకు పూర్తి శరణాగతి చేసిన వారికి సులువుగా లభిస్తాడు.

29.   విశ్లేష విరోధి – పరమాత్మ నుండి విడిన జీవాత్మకు అడ్డంకులు

తమ ప్రియమైన వారి నుండి విడిపోవుటను విస్లేశం అంటారు.  వ్యాఖ్యానంలో విస్లేశమే ఒక అడ్డంకిగా వివరించ బడినది.

 పరాంకుస నాయకి (నమ్మాల్వారు) – శ్రీరంగం

  •  తగినంత భక్తి లేక విరహంలో వేదన పడకుండా సాధారణంగా ఉండుట విరోధాలు. “భక్తి పారవస్యం” (భగవానుని భక్తి భావంలో మునిగి ఉండుట) “పరగుణావిష్ట:” గా అర్థంచేసుకోవచ్చు (భగవానుని గుణాలు కలిగి ఉండుట), నమ్మాల్వారు యొక్క పెరియ తిరువంతాది 34లో “కాళాళుం నెంజళియుం” –  కాళ్లు తమ స్వంతంగా నిలబడలేకపోవుట, గుండె కరిగిపోతుంది) మరియు నమ్మాల్వారు యొక్క తిరువాయ్మొళి 7.2.1లో “కంగులుం పాగలుం కణ్తుయిలఱియాళ్ కణ్ణ నీర్  కైగళాలిఱైక్కుం – ఎంగనే ధరిక్కేన్ ఉన్నై విట్టు” – పరాంగుస నాయకి తల్లి తన కుమార్తె గురించి మాట్లాడుతూ “నా కుమార్తె రాత్రింబగళ్ళు నిద్రపోకుండా నిరంతరం విలపిస్తుంది మరియు శ్రీరంగనాథుడు  లేకుండా ఎలా భరిస్తుందని ఆలోచిస్తూన్నాను”). విరహంతో బాధపడే ఇటువంటి ఈ స్థితిని పారవస్యం అని పిలుస్తారు. ఆ స్థితిలో బాధ లేకుండా సాధారణ స్థితిలో ఉండటం అడ్డంకి.
  • భగవద్గీతలో గీతాచార్యులు 10.9లో అన్నారు “మచ్చిత్తా మద్గత ప్రాణా బోధయంతః పరస్పరం కథయంతశ్చ మాం నిత్యం తుష్యంతి చ రమంతి చ” – నా భక్తులు నిరంతరం నన్ను స్మరిస్తూ నన్ను వారి ప్రాణ వాయువులా ఉంచి  నా లీలలను వారి మధ్య చర్చించుకుంటారు.  నిరంతరం నా దివ్య లీలలను చర్చించుకొనుట  ద్వారా, వారు (చెప్పేవారు మరియు వినేవారు) గొప్ప సంతృప్తి మరియు ఆనందాన్ని పొందుతారు. భగవానుని యొక్క లీలలను మరియు కీర్తిప్రతిష్ఠలను పంచుకోవడం మరియు చర్చించి తద్వారా సంతృప్తి మరియు సంతోషాన్ని పొందే ఈ చర్యను సాధారణంగా “బోధయంతః పరస్పరం” అని పిలుస్తారు. అలాంటి చర్చలలో పాల్గొనేవారిని “ఉచాత్తునై” (ఆధారపడదగిన సహచర) అని పిలుస్తారు. వారు హృదయంలో విరహవేదనను తగ్గిస్తారు. విరహవేదన సమయంలో భగవత్ విషయాన్ని చర్చించడానికి అటువంటి ఆధారపడే సహచరులతో సహవాసం చేయకపొతే మరింత దుఃఖానికి దారి తీస్తుంది తద్వారా అడ్డంకి అవుతుంది. నమ్మాల్వారు తిరువాయ్మొళి 5.4.9లో “చెంజుడర్త్  తామరైక్కణ్ చెల్వనుం  వారానాల్ – నెంజిడర్ తీర్పార్ ఇనియార్? నింన్ఱు అరుగుగిన్న్ఱెనే ” – ఎర్రటి కమల నయనాల శ్రీమాన్ రాకకోసం నేను విరహవేదనలో మునిగిపోతున్నాను. ఇప్పుడు నా హృదయం నుండి ఆ బాధలను ఎవరు తొలగిస్తారు?

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2013/12/virodhi-pariharangal-5.html

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

ద్రమిడోపనిషత్ ప్రభావ సర్వస్వం 20

శ్రీ:  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః   శ్రీమద్వరవరమునయే నమః

ద్రమిడోపనిషత్ ప్రభావ సర్వస్వం

 << ద్రమిడోపనిషత్ ప్రభావ సర్వస్వం – 19

శ్రీభాష్యం మంగళ శ్లోకము – దివ్య ప్రబంధ అనుభవం – మొదటి భాగము

భగవద్రామానుజులు తమ శ్రీభాష్యం ప్రారంభంలో ఈ మంగళ శ్లోకాన్ని చెప్పి ప్రారంభించారు.

అఖిలభువనజన్మ స్తేమభంగాదిలీలె

వినతవివిధభూతవ్రాతరక్షైకదీక్షే!

శృతిశిరసి విధీప్తే బ్రాహ్మణి శ్రీనివాసే

భవతు మమ పరస్మిన్ శేముషీ భక్తిరూపా!

           మహాచార్యులైన భగవద్రామనుజుల వారి శ్రీసూక్తిగా వెలువడిన ఈ శ్లోకం సకల భక్త గోష్టికి సదా సర్వదా  అమృతతుల్యము. ఇది భక్తుల హృదయాలలో భక్తి రూపాపన్న జ్ఞానాన్ని నిలుపుతుంది.

ఈ శ్లోకానికి ఆళ్వార్లు అనుగ్రహించిన ప్రబంధాలు, ఆచార్యుల శ్రీసూక్తులు  మూలాధారంగా చెప్పవచ్చు. ముందుగా ఆళ్వార్ల ప్రబంధాలకు ఈ శ్లోకానికి ఉన్న సంబంధాన్ని చూద్దాం.

పరమాత్మ జగత్సృష్టి, స్థితి, సంహారాలను లీలగా చేస్తున్నాడని చెప్పే ‘అఖిలభువనజన్మ స్తేమ భంగాదిలీలె’ అన్న శ్లోక భాగంలోని మాటలు బ్రహ్మసూత్రాలలోని రెండవదైన

‘జన్మాద్యస్య యతః’

అని, ఆ సూత్రంమే

‘యతోవా ఇమాని భూతాని జాయంతే’

అనే ఉపనిషత్ వాక్యం యొక్క మూలం అన్నది  స్పష్టంమవుతున్నది. స్తేమ అన్న పదం రక్షణ, దీర్గ కాలము నిలిపి వుంచుట అన్న అర్థాన్నిస్తాయి. ఇందులో పరమాత్మ తత్వమైన లోక రక్షణత్వము  కూడి వుంది. ఇలా రక్షణ గురించి రామానుజులు ఇంతకు ముందే చెప్పారు. మళ్ళీ

‘వినత వివిధ భూత వ్రాత రక్షైక దీక్షే’

అన్నారు. శ్రీనివాసుడి లక్ష్యము తన భక్తులను రక్ష్మించటమే అని తెలుస్తున్నది.

శ్లోకం మొదటి భాగంలోనే  చెప్పబడిన ఈ  రక్షణత్వము మళ్ళీ ఎందుకు చెప్పారు?

మన ఆచార్యులు ఎప్పుడు ఏది చెప్పిన శృతి ప్రమాణము తోనే చెపుతారు. ఇక్కడ రామానుజుల ఈ పద ప్రయోగం చూసినప్పుడు దీని మూలం ఆళ్వార్ల పాశురాలలో కనపడుతుంది.

తిరువాయిమోళి 1 – 3- 2 లో   ‘ఎళివరుం ఇయల్వినన్’ అన్న  పాశుర భాగంలో నమ్మళ్వార్లు పరమాత్మ గుణానుభవము చేశారు.  ఆయన యొక్క అప్రాకృత, అసంఖ్యాక, కల్యాణ గుణములను అనుభవిస్తున్నారు.  ఇంకా అయన మోక్షప్రదత్వమును ‘విడాన్ తెళితరు నిలైమై అదు ఒళివిలన్’ అన్నారు.

ఇంతకు ముందే చెప్పిన గుణాలతో ఇది కూడా చేరి వుంటుంది కదా! మళ్ళి చెప్పాలా! అన్న ప్రశ్నకు మన పూర్వాచార్యులు మోక్షప్రదత్వము పరమాత్మ గుణాలలో అత్యున్నత మైనదని అందువలన ఇక్కడ పునరుక్తి దోషము రాదని వివరించారు. ఆళ్వార్లు రెండవ పత్తులో  ‘అణైవదరవణైమేల్’ అని మోక్షప్రదత్వాన్ని   అనుభవించారు. స్వామి దేశికులు కూడా ద్రమిడోపనిషత్ తాత్పర్య రత్నావళిలో  తిరువాయిమోళి యొక్క  ప్రధానఉదేశ్యము  మోక్షప్రదత్వము అని చెప్పారు. అందువలన పరమాత్మ కున్న మోక్ష ప్రదత్వము అనే గుణము విడిగా అనుభవించదగినది అని చెపుతున్నారు. ఇక ‘వినత వివిధ భూత వ్రాత రక్షైక దీక్షే’ అన్న ప్రయోగంలో రక్షకత్వము అంటే సామాన్యఅర్థంలో కాక మోక్షప్రదత్వము అని బోధపడుతుంది.

వాదికేసరి అళగియ మనవాళ జీయర్ స్వామికి ముందు ఎవరూ తమ సంస్కృత రచనలలో ఆళ్వార్ల శ్రీసూక్తులను ప్రమాణంగా చూపలేదు కావున ఇక్కడి శ్రీభాష్య పంక్తిలో శ్రుత ప్రకాశికాభట్టరు, ‘జగదుద్భవ – స్థితి – ప్రణాశ – సంసార విమోచన‘ అని ఆళవందార్లను ఉదాహరించారు.

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/18/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-20/

archived in https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – https://guruparamparai.wordpress.com
SrIvaishNava Education/Kids Portal – http://pillai.koyil.org

 

ద్రమిడోపనిషత్ ప్రభావ సర్వస్వం 19

శ్రీ:  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమద్వరవరమునయే నమః

ద్రమిడోపనిషత్ ప్రభావ సర్వస్వం

 << ద్రమిడోపనిషత్ ప్రభావ సర్వస్వం – 18

దివ్య ప్రబంధ(అరుళిచ్చెయల్) అనుసంధానం

దివ్య ప్రబంధము (అరుళిచ్చెయల్) మీద మన ఆళ్వార్లకు ఆచార్యులకు అసమాన్యమైన అభిమానం ఉన్నదన్న విషయం విదితమే. పండితులు, పామరులు అన్న భేదం లేకుండా కోవెలలో స్వామి సన్నిధిలో, వీధిలో జరిగే శోభాయాత్రలో పెరుమాళ్లకు ముందు నడిచే గోష్టి దివ్య ప్రబంధాన్ని సేవించడం మనకు తెలిసిన విషయమే . దివ్య ప్రబంధాన్ని నేర్చుకున్న పెద్దలు అలా వీధిలో పరమాత్మా ముందు సేవిస్తూ గోష్టిగా నడుస్తుంటే ఆ ఆనందం చెప్పనలవి కాదు, చూసిన కళ్ళదే భాగ్యం కదా! దివ్యప్రబంధ పారాయణమే ఆ స్వామి వీనులకు విందైనదని మన పూర్వాచార్యులు తెలుసుకొని ఈ ఏర్పాటును చేశారు. ఈ ఏర్పాటుకు ఎప్పుడైనా విధి వశాత్తు భంగం వాటిల్లినా అతి త్వరలో మళ్ళీ జరిపించెందుకు తగిన ఎర్పాట్లు చేశారు. శ్రీవైష్ణవులైన వారందరు  ఈ కైంకర్యాన్ని కోరుకుంటారు.

                కోవెలలలో నిర్వహించే అన్ని కైంకర్యాలలో ఆళ్వార్లు అనుగ్రహించిన ప్రబంధాల ప్రాముఖ్యతను గురించి మన ఆచార్యులు ఎంతగానో కీర్తించారు. అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ తమ ఆచార్య హృదయంలో ఈ పద్దతుల గురించి చక్కగా వివరించారు. శ్రీ వేదాంత దేశికులు కూడా ఇలాంటి ప్రబంధ గోష్టులను ఆదరించి తాము  కూడా అందులో పాల్గొన్నట్లు తెలుసున్నది. మన ఆచార్యులు దివ్య ప్రబంధానికి చేసిన విపులమైన వ్యాఖ్యానాల ద్వారా వారికి  ఆళ్వార్ల మీద, వారు పాడిన పాశురాల మీద ఎంత భక్తి, ఆదరాలు ఉన్నాయో,  అలాగే ఆళ్వార్ల, వారి పాశురాల ప్రభావం ఆచార్యుల మీద ఎంత ఉందో తెలుస్తుంది. దివ్య  ప్రబంధానికి శ్రీవైష్ణవం, విశిష్టాద్వైతం అంటే అతిశయోక్తి కాదు. ఆచార్యుల గ్రంధాలను చూస్తేనే ఈ విషయం బోధపడుతుంది.

          దివ్య ప్రబంధ వ్యాఖ్యానాలు, గురుపరంపరా ప్రభావం మొదలైన గ్రంధాలలో చూపిన ఐతిహ్యాల నుండి భగవద్రమానుజుల వంటి ఆచార్యులు, సంస్కృతంలో వేదాంత గ్రందాల రచనలు చేసిన ఆచార్యులకు వీటి మీద ఎంత గొప్ప ఆసక్తి ఉందో తెలుసుకోవచ్చు. భగవద్రమానుజుల సమకాలీనులు, కూరత్తాళ్వాన్ల శిష్యుడు అయిన శ్రీ తిరువరంగత్తముదనార్లు భగవద్రమానుజుల గురించి రాసిన ‘రామానుజ నూత్తందాది’ భగవద్రమానుజులకు దివ్య ప్రబంధం మీద వున్న అపారమైన పట్టును, ప్రేమను తెలియజేస్తుంది.  ఈ పాశురాలను తప్పక నేర్చుకోవాలా! అన్న ప్రశ్నకు తావే లేదు. వాటిని అర్థంతో నేర్చి, ఇతరులకు  చెప్పి అనుభవించినప్పుడే జీవితానికి అర్థం పరమార్థం దక్కుతుంది అనడంలో సందేహం లేదు.

ప్రతి పనిని విమర్శించేవారు కూడా ఉంటారు కదా! కొందరు వ్యక్తులు, కొన్ని సమూహాలు, అసత్య వాదాలు, అర్థ రహిత వాదాలు చేయటం లోకంలో కనపడుతుంది. సాంప్రదాయ పద్ధతులను వివరించేటప్పుడు వీటికి వేద ప్రమాణాలు లేవని వాదిస్తారు. ఇలాంటి శుష్క వాదాలు చేసేవారు వేదంలోని అంతరార్థాలను ఎరుగరు. కానీ వారి వాదనలను వాక్చాతుర్యంతోను, తప్పుడు వాదాలతోనూ నోరు మూయించాలని ప్రయత్నిస్తారు. వేదాలపై  అధిపత్యం లేను వారిని బెదిరించి అదలించి గందరగోళ పరచి నోరుమూయిస్తారు.

ఆగమాలు, వేదాలు నేర్వకుండానే కొందరు కోవేలలో విగ్రహా ప్రతిష్టకు ఆదారాలే లేవంటారు. ఎంతో కొంత నేర్చినవారు తాము ఏది మాట్లాడిన చెల్లుతుందని తమకు ఆ అధికారం ఉందని భ్రమ పడతారు. మన ఆచార్యులు ఎందుకు చెపారు? ఏమి చేశారు, అని లోతుగా తెలుసుకోకుండా నోటికి వచ్చింది చెప్పటం, చేతికి వచ్చింది రాయటం మంచిది కాదు, అది వినాశ హేతువవుతుంది.

ఒక వైపు దివ్యప్రబంధము మీద మన ఆచార్యుల వ్యాఖ్యానాలు మేరుసమానంగా ఉండగా ‘దివ్యప్రబందానికి ఏ మహిమ లేదు’ అని చెప్పేవారి గోష్టి కూడా ఉంది. కోవెలలో దివ్య ప్రబంధము సేవించటం అనూచానంగా వస్తున్నఆచారమని తెలిసినా, దానికి చారిత్రక ఆధారాలు ఉన్నా, వాటికి సంబంధించిన వివరాలు రామానుజుల వారి గ్రంధాలలో ఉన్నా, అలాగా ఎక్కడ ఎవరు చెప్పలేదని వితండ వాదం చేసేవారున్నారు.

ఇది ఒక గుడ్డి వాదన. రామానుజులు రాసిన తొమ్మిది గ్రంధాలలో ఏది వారు ప్రత్యక్షంగా శిష్యులకు బోధించ లేదు, కానీ అందులో చెప్పిన విషయాలు వారి శిష్యప్రశిష్యులు ఆచరించారు, ఇప్పటికి అవి కొనసాగుతూ వస్తున్నాయి. నిత్య గ్రంధం ఒక్కదానిలోనే స్వామి ఆజ్ఞాలను మనం చూడగలుగుతున్నాము. ఇది వారి చివరి గ్రంధము. ఇందులో కోవెలలో నిర్వహించవలసిన కైంకర్య విధానాలను వివరించారు.

స్వామికి దివ్యప్రబంధం మీద అపారమైన భక్తి , ప్రేమ ఉండటం వలన వారు తమ గ్రంధాలలో దివ్య ప్రబందానికి సముచిత స్థానాన్ని ఇచ్చారు. దివ్యప్రబంధం వీనుల విందైనది (సేవిక్కినియ సెంజొల్) అని ప్రసిద్ది గాంచినది. నమ్మాళ్వార్ల తిరువాయిమోళి 10 -6-11 లో ‘కేట్పార్ వానవర్ గళ్ సేవిక్కినియ సెంజొలే’ అని అన్నారు.

నమ్మాళ్వార్ల తిరువాయిమోళి తోనే నిరంతరం మునిగి వుండే స్వామి, ‘శ్రీ సూక్తైః స్తోత్రైః అభిస్తూయ’ అని అన్నారు. అది ఒక శబ్ద ప్రవాహము  అది స్తోత్రం, ఎదో ఒక స్తోత్రం కాదు  శ్రీ సూక్తి స్తోత్రం …….చేవులకింపైనది.

భగవద్రామానుజులు తమకు ఆళ్వార్ల శ్రీసూక్తులపై ఉన్న అధికారం, మమకారం ప్రకటితమయ్యేట్టుగా వీటిని ఆళ్వార్ల పాశురాలు అనకుండా ఆళ్వార్లె  పేర్కోన్నట్టుగా ‘చెవికింపైన మంచి మాటలు’ అనేవారు.

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/17/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-19/

archived in https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – https://guruparamparai.wordpress.com
SrIvaishNava Education/Kids Portal – http://pillai.koyil.org

 

విరోధి పరిహారాలు – 4

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

<< విరోధి పరిహారాలు – 3

  1. ముఖ్యప్రమాణ విరోధి  – ప్రాధమిక ఆధారమును అర్ధం చేసుకోవడంలో అవరోధాలు. ప్రమా అంటే  ధ్రువీకరించబడిన జ్ఞానం. ప్రమాణం అంటే ఒక ప్రత్యేక విషయం గురించి ధ్రువీకరనించబడిన జ్ఞానాన్ని అందిస్తుంన్నది. సాధారణంగా మూడు రకాల ప్రమాణాలు వైధికులు స్వీకరించారు.
  • ప్రత్యక్షం (అవగాహన) – కళ్ళు, ముక్కు, చెవులు మొదలైన మన జ్ఞానేంద్రియాలు పరిశీలించదగినవి. ఇది సాధారణంగా సత్యమును బహిర్గతం చేస్తుందని భావించినప్పటికీ, దీనిలో పరిమితులు ఉన్నాయి. ఉదాహరణకు, ఆ వ్యక్తి దృష్టిలో లోపమున్నట్లయితే , అతనికి కనిపించేది సత్యము మరియు విశ్వసనీయమైనదిగ ఉండకపోవచ్చు. మరో ఉదాహరణ ఏమిటంటే, వెలుతురు తక్కువగా ఉన్నప్పుడు, కంగార్లో స్థంభాన్ని మనిషిగా, పామును తాడుగా భావించడం సులభం. ఎండమావి కూడా ఒక కల్పన (నీరు ఉన్నట్టు కనిపిస్తుంది కానీ వాస్తవానికి నీళ్లుండవు).

  •  అనుమానము  – ముందు అవగాహన ఆధారంగా ఏర్పడినదానిని అనుమితి అంటారు. ఎక్కడ పొగ ఉంటే, అక్కడ మంట ఉంటుంది – ఇది అనుమానానికి ఒక మంచి ఉదాహరణ. కానీ ఇది కూడా పరిమితులతో నిండి ఉంది. ప్రత్యక్షం మరియు అనుమానము రెండు ప్రాధమిక ఆధారాలుగా పరిగణించబడలేదు.

శబ్దం (ప్రామాణిక గ్రంథాలు) – వేదం ధ్రువీకరించబడిన జ్ఞానం, అత్యంత విశ్వసనీయమైన మరియు నమ్మదగిన సాక్ష్యంగా పరిగణించబడుతుంది. ఆస్థికులు (వేదాన్ని ప్రమాణంగా అంగీకరించిన వారు) వేదం అపౌరుషేయంగా (ఏ స్త్రీ లేదా పురుషునిచే  సృష్టించనది కాదు), నిత్యం, నిర్దోషం అని అంగీకరించారు.


ఇప్పుడు ముఖ్య ప్రమాణాలను అర్థం చేసుకోవడంలో ఉన్న అవరోధాలను చూద్దాము.

  • వేదాంతం మచ్చ లేని జ్ఞానాన్ని ఇస్తుంది. వేదాంతం అనగా వేదం యొక్క చివరి భాగమని అర్థం – ప్రధానంగా ఉపనిషత్తులు. వేదాంతాన్ని అత్యున్నత అధికారిగా పరిగణించకపోవడం ఒక అడ్డంకి.
  • వేదాంతాన్ని ప్రత్యక్షానికి మరియు అనుమానానికి  సమానంగా పరిగణనలోకి తీసుకొనుట ఒక అడ్డంకి. ఖచ్చితంగా వేదాంతం ఇతర ప్రమాణాల కన్నా గొప్పది. అనువాదకుని గమనిక: మహాభారతం నుండి ప్రముఖ ప్రమాణాన్ని గుర్తు చేసుకుందాము “సత్యం సత్యం పునః సత్యం వేదాత్ శాస్త్రం పరం నాస్థి న దైవం కేశవాత్పరమ్”.
  •  భగవత్గీత  చివరలో శ్రీకృష్ణుడు  “మా సుచః” (చింతించ కండి) అని ఆదేశించారు. భగవత్గీత లోని చరమ శ్లోకం అన్ని ఉపనిషత్తుల యొక్క సారాంశం. భగవానుడు గీతాచార్యునిగా దివ్య రథంపై ఆసీనులై గీతోపదేశం చేస్తూ అన్నారు “అన్ని ఉపాయాలను విడిచిపెట్టి, నాకు సంపూర్ణ శరణాగతి చేయి. నేను అన్ని పాపాల నుండి ఉపశమనాన్ని ప్రసాదిస్తాను. నేను హామీ ఇస్తున్నాను, విచారించకు, సందేహించకు, శోకించకు”. దీనినే “మా సుచః” అని అంటారు. ఆండాళ్ నాచియార్ దీనిని కీర్తిస్తూ నాచియార్ తిరుమోళి 11.10 వ పాసురంలో “మేయ్మై పెరు వార్తై” అని కీర్తించారు. ఈ పదాలపై మనం పూర్తి నమ్మకం ఉంచాలి. అలాంటి విశ్వాసం ఉండకపోవడం అనేది ఒక అడ్డంకి.

  •  భగవంతుడుని నిరహేతుకమైన కృపతో ఆళ్వారులు నిష్కలంకమైన  జ్ఞానాన్ని అనుగ్రహంగా పొందారు. వారు స్వచ్ఛమైన జ్ఞాన ఫలితం కాబట్టి, వారు సంపూర్ణమైన సత్యం. వారిని వేదానికి సమానంగా,  ప్రాధమిక సాధనా జ్ఞానంగా భావించవచ్చు. అలా పరిగణించక పోవుట (అనగా,  ఆళ్వారుల పాసురాలను తక్కువగా పరిగణించుట) ఒక అడ్డంకి.
  • గురుపరంపర క్రమంలో నమ్మాల్వార్ నుండి మణవాళ మామునుల వరకు –  పుర్వాచార్యులని పిలుస్తారు. మన సాంప్రదాయంలో జ్ఞానప్రసరణ గురువుల నుండి శిష్యులకు చేయబడింది.  నమ్మాల్వార్ యొక్క ఆశీస్సులు ఆచార్యులు మరియు వారి శిష్యులందరికి  ఉన్నాయి. వారి సూచనలు, ఆదేశాలు ప్రాధమిక జ్ఞానసాధనంగా పరిగణించబడుతున్నాయి. ఈ ఆదేశాలపై బలమైన విశ్వాసం కలిగి ఉండాలి. అలాంటి విశ్వాసం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక: ఆలవందారులు స్తోత్రరత్నం 20 “త్వదీయ గంబీర మనోనుసారిణః” – వేదం భగవానుడి భక్తుల యొక్క దివ్య హృదయాన్ని అనుసరిస్తుంది. సామాన్యంగా తెలిసిన ప్రమాణం “ధమగ్య సమయం ప్రమాణం వేదాస్చ” కూడా అదే నొక్కి చెబుతుంది – ధర్మం తెలిసిన వ్యక్తుల యొక్క క్రియలే  ప్రధాన ప్రమాణం మరియు వేదం కూడా ప్రమాణం – పై వాక్యాలు ధర్మంలో నిత్యం స్థిరపడి ఉన్న ఆళ్వారులకు మరియు పుర్వాచార్యులకు మరింత ప్రాధాన్యతను ఇస్తుంది.
  1. యావధాత్మాభావి విరోధి – ఆత్మకు అవరోధాలు (ఉన్నంత కాలం – ఎప్పటికీ). యావధాత్మాభావి  అంటే ఆత్మ ఉన్నంత కాలం అని అర్థం.  ఆత్మా అనేది నిత్య (శాశ్వతమైనది) – ఎల్లప్పుడూ ఉనికిలో ఉండేది. కానీ విరోధి కాదు – నిజమైన జ్ఞానం ఆత్మలో పూర్తిగా విస్తరించినప్పుడు విరోధం తీసివేయబడుతుంది. కాబట్టి, ఇది చాలాకాలం ఉనికిలో ఉన్న వాటిగా పరిగణించబడుతుంది.

భగవాన్ మరియు భాగవతుల యొక్క శాశ్వత సేవకుడుగా ఉండటమే జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావం.

  • ఆలవందారులు ఉదాహరించి నట్లుగా “దేహేంద్రియ మనః ప్రాణ దీప్యో అన్యః”. ఆత్మ – శరీరం, ఇంద్రియాలు, మనస్సు, బుద్ధి మొదలైనవాటికి భిన్నమైనది అని సూచిస్తుంది. సామాన్యంగా మానవులు ఆత్మ, శరీరం ఒకటేనని భావించి ఆ ప్రకారంగా వ్యవహరిస్తుంటారు. కానీ అది నిజం కాదు – అది ఒక భ్రమ మాత్రమే. శరీరం పుట్టి, పెరిగి, క్షీణించి (వ్రుధాప్యంతో), వ్యాధి తో భాదపడి మరణిస్తాడు. కానీ అత్మ నిర్వికార (మార్పులేనిది). ఆత్మ, శరీరం ఒకటేనని బ్రమించడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుని గమనిక: తత్వ త్రయంలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఆత్మను శరీరానికి,  ఇంద్రియం, మనస్సు, బుద్ధి, ప్రాణ (ప్రాణ వాయువు) మొదలైన వాటికి విభిన్నమని వివరించారు,
  • ఆత్మ స్వతంత్రమని పరిగణించడం తప్పు. ఆత్మ సర్వేశ్వరుని ఆధీనము, ఎల్లప్పుడూ వారు నియంత్రిస్తుంటారు. భగవదాధీనుడై ఉండుట జీవాత్మ యొక్క నిజమైన వ్యక్తిత్వము. ఆత్మ తన సొంతమని పరిగణించుట భగవాన్ ఆస్తి దొంగిలించినట్లవును. ఇది ఒక పెద్ద అడ్డంకి.
  • ఈశ్వరుడు అన్ని విధాలుగా సంపూర్ణుడు. సర్వజ్ఞుడు, సర్వశక్తివంతుడు, అవాప్త సమస్త కాముడు (అన్ని కోరికలు నెరవేరిన వాడు) మరియు అపహత పాప్మా (ఏ లోపాలతోనూ ప్రభావితం కానివాడు). అటువంటి ఈశ్వరుడుని అపూర్ణుడు గా (అసంపూర్ణుడు) పరిగణించటం ఒక అడ్డంకి.
  • బ్రహ్మా, రుద్రుల వంటి వారిని నియంత్రకులుగా భావించుట  – బ్రహ్మా,రుద్రుడు మొదలైన దేవతాంతరులతో సహా అందరిని నియంత్రించువాడు శ్రీమన్నారాయణుడు. ఈ కారణంగా ఆది శంకర భగవత్ పాదులు వారి సహస్రనామ భాష్యంలో “ఈశానశీలః నారాయణ ఏవ” (నారాయణుడు మాత్రమే నియంత్రించువాడు) అని కీర్తించారు. ఉపనిషత్తులు కూడా “నారాయణ: పరభ్రమ” అని ఘోషిస్తున్నాయి. అందుచేత నారాయణుడు  కాకుండా ఇంకే ఇతరులను ఈశ్వరునిగా   పరిగణనలోకి తీసుకొనుట ఒక అడ్డంకి.
  •  చక్రవర్తి (రక్షకుడు) గా ఎమ్బెరుమాన్ కాకుండా మరొకరిని రక్షకునిగా పరిగణలోకి తీసుకొనుట ఒక అడ్డంకి – ఎమ్బెరుమానుడే ప్రతి ఒక్కరికి రక్షకుడు. ఇది ప్రణవం యొక్క భావం, వేదం యొక్క సారాంశం. బ్రహ్మా, రుద్రులు తదితరులు జీవాత్మలు, కావున వారు నారాయణుడి వలె నియంత్రికులు కాదు. వారిని ఆ విధంగా పరిగణనలోకి తీసుకోవడం ఒక అడ్డంకి అవుతుంది. అనువాదకుని గమనిక: పిళ్ళై లోకాచార్యులు “ప్రపన్న పరిత్రాణం”  అనే ఒక గ్రంథంలో  శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే నిజమైన రక్షకుడు అని స్పష్టంగా తెలిపారు. వారు తన ముమ్ముక్షుప్పడి సుత్రంలో 39లో  “‘ఈశ్వరనై ఒళింతవర్గళ్  రగళ రక్షకరల్లర్, ఎన్నుమిదం ప్రపన్న పరిత్రాణత్తిలే చోన్నోం” అని ఉల్లేఖించారు.
  • భాగవత అపచారం, ఆచార్య అపచారం మరియు ఆచార్య భక్తులకు అపచారాలు (ఆచార్యునికి శరణాగతి చేసినవారు)  పెద్ద అడ్డంకులు. భాగవత అపచారం చేసిన వారిని భగవాన్ క్షమించడు. ఎమ్పెరుమాన్ భూమి పిరాట్టితో ” క్షిపామి, నక్షమామి వసుంధరే” అని అన్నారు – “భూదేవి! వారిని నేను క్రిందకి తోసేస్తాను, ఎన్నటికీ క్షమించను” అని అన్నారు. పురుణాలలో పలు సంఘటనల నుండి ఈ విషయాన్ని మనం అర్ధం చేసుకోవచ్చు. ఎమ్పెరుమాన్ భగవత్ అపచారం (భగవానుని పట్ల అపరాధం) చేసిన వారిని క్షమిస్తారు. కానీ భాగవత అపచారం, ఆచార్య అపచారం  చేసినవారిని క్షమించడు. తిరువరంగత్తముదనార్ ఏమ్బెరుమానార్ని ప్రార్థిస్తూ రామానుజ  నూఱ్ఱ౦దాది 107 “ఇరామానుజ! ఉన్ తొండర్ కట్కే అన్బుఱ్ఱ ఇరుక్కుం పడి ఎన్నైయాక్కి అంగాట్పడుత్తే”  శ్రీ రామానుజ!  నేను ఎల్లప్పుడూ మీ సేవకులను ఆదరించేటట్లుగా సంస్కరించమని కోరుతున్నాను. అదే మనందరం కోరుకోవలసినది.
  1. నిత్య విరోధి – నిరంతర అవరోధాలు (మనతో ఎల్లప్పుడూ ఉండే ఇంద్రియాలకు సంబంధించినది) ఆత్మతో ఇంద్రియాలు ఎల్లప్పుడూ ఉంటాయి. 10 ఇంద్రియాలు ఉన్నాయి:
  • పంచ జ్ఞానేంద్రియాలు – జ్ఞానం యొక్క 5 ఇంద్రియాలు – స్రోత్ర (చెవులు), త్వక్ (చర్మం), చక్షుర్ (కళ్ళు), జిహ్వా (నాలుక), గ్రాహ్ణ (ముక్కు)
  •  పంచ కర్మేంద్రియాలు – క్రియల యొక్క 5 ఇంద్రియాలు – వాక్ (నోరు), పాణి (చేతులు), పాద (కాళ్ళు), పాయు (విసర్జక అవయవాలు), ఉపస్థ (పునరుత్పత్తి అవయవాలు)

భగవానుడు జీవాత్మకు ఇంద్రియాలను ప్రసాదించాడు, తద్వారా వాటి సహాయంతో వారిని సేవించవచ్చు. ఇంద్రియాలు చాలా బలమైనవి మరియు శక్తివంతమైనవి. తిరువాయ్మొళి 7.1.6 లో నమ్మాల్వారు వివరిస్తూ, “విణ్ణుళార్ పెరుమాఱ్కు ఆడిమై చెయివారైయుం చెఱుం  ఐంపులనివై” – ఈ ఇంద్రియాలు ఎంత శక్తివంతమైనవి అంటే నిత్యసూరుల (భగవానుని నిత్య సహచరులు) నిష్ఠను కూడా కదిలించగలవు.  ఈ అంశంలో అడ్డంకులను చూద్దాము.

  • తిరువాయ్మొళి 3.2.1 లో నమ్మాల్వారు వివరిస్తూ “అన్నాళ్ తంత ఆక్కైయిన్ వాళి ఉళల్వేన్” నీవిచ్చిన ఈ శరీరం, ఇంద్రియాలు నన్ను వేధిస్తున్నాయి. కాబట్టి, మనం అర్ధం చేసుకోవలసినది ఏమిటంటే ఇంద్రియాలు, వాటి సుఖానుభవములు ప్రధాన అడ్డంకులు అని అర్థం.
  • ఇంద్రియాలకు దాసులై  మరియు వాటికి సంబంధించిన కోరికలను నెరవేర్చుకొనుట ఒక అడ్డంకి.
  • కొంతమంది “నాకు అన్నీ తెలుసు, నా ఇంద్రియాలు నా నియంత్రణలో ఉన్నాయి” అని చాటుకుంటారు. ఇది ఒక పెద్ద అడ్డంకి. విశ్వామిత్రుల వంటి గొప్ప ఋషులు కూడా ఇంద్రియ లోలుడై  వారి మహిమను కోల్పోయారు. అనువాదకుని గమనిక: ఆళ్వారులు మరియు ఆచార్యులు వారి పాసురాలలో క్రూరమైన ఇంద్రియ సుఖాల పట్ల వారి  భయాన్ని వ్యక్తం చేశారు.  అటువంటిది ఇంద్రియాల ఆనందం యొక్క శక్తి. కాబట్టి ఇలాంటి ఉహించని ఆపదల పట్ల జాగ్రత్తగా ఉండాలి.
  • మన భావాలను పూర్తిగా భగవత్ సౌందర్యం (భగవనుని అందం) పైన పెట్టి భాగవత కైంకర్యాన్ని విస్మరించుట ఒక అవరోధం. ఇంద్రియాల సుఖం ఒక రకమైన ఆపద అయితే, పూర్తిగా భగవత్ సౌందర్యంలో మునిగి తేలుట ఇంకొక  రకాలైన ఆపద అని నమ్మాళ్వారు గుర్తించినట్లుగా పెరియ తిరువంతాధి 34 లో “కాలాళు౦, నెంజళియుం, కణ్సుళలుం” ఎమ్బెరుమానుని సౌందర్యాన్ని చూసి, తక్షణం తడబడి పోయి నిలబడలేక, గుండె కరిగి తీవ్రమైన అనుభవం కారణంగా మూర్ఛ ప్రారంభమవుతుంది. అట్లాంటి స్థితిలో భగవత్ కైంకర్యం  మరియు భాగవతా కైంకర్యం విస్మరించే అవకాశం ఉంది.  శ్రీ రామాయణం అయోధ్య కాండం 1.1లో చెప్పినట్లుగా “సత్రుగ్నో నిత్య సత్రుగ్నః”  – శత్రుగ్నుడు శాశ్వత శత్రువును జయించాడు. పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై ఈ వాఖ్యాన్ని వివరిస్తూ ” శత్రుగ్నుడు శ్రీ రాముడు యొక్క సౌందర్యాన్ని జయించి (మరియు నిర్లక్ష్యం) నిరంతరం భరతుని సేవచేశాడు” అందుచేత భాగవతా కైంకర్యమార్గంలో వచ్చిన ఏదైనా అడ్డంకిగా పరిగణించబడుతుంది.
  1. అనిత్య విరోధి – తాత్కాలిక  అడ్డంకులు (శారీరక సుఖాలు మరియు అసుఖాలకు సంబంధించినది). అనిత్యం అంటే తాత్కాలికమైనది అని అర్థం – శరీర సుఖ దుఃఖాలు.  ఇది ఈ శరీరాన్ని తానుగా భావించి  సుఖాలు / దుఃఖాలను అనుభవించే వాటి చుట్టూ తిరుగుతుంది. ఈ అంశంలోని అడ్డంకులను చూద్దాము.
  • గంధం (సువాసనలు), పుష్పాలు మొదలైన వాటి నుండి ఆనందాన్ని పొంది, అదే నిజమైన సుఖంగా భావించుట ఒక అడ్డంకి.
  • ఆయుధాల దాడి  లేదా విషం దాడి మొదలైన వాటి ద్వారా కలిగే  బాధను, నిజమైన దుఃఖంగా భావించుట ఒక అడ్డంకి.
  • లౌకిక లాభాలను పొందినపుడు సంతోషించి, అలాంటి లాభాలను పొందనపుడు దుఃఖించుట కూడా ఒక అడ్డంకి.

అందువల్ల శారీరక సుఖ దుఃఖముతో కలవరపడకుండా  ఎప్పుడూ సమతుల్యంగా ఉండాలి.  అనువాదకుని గమనిక: భగవత్ గీత యొక్క రెండవ అధ్యాయం లో, శ్రీకృష్ణుడు ఆత్మ మరియు శరీరానికి మధ్య ఉన్న వ్యత్యాసం గురించి  వివరించారు. మనం ఎప్పుడూ ఆ అవగాహన కలిగి ఉండి  శరీర సౌకర్యాలు / అసౌకర్యాలను ఒక సమిష్టి పద్ధతిలో ప్రవర్తించాలి.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2013/12/virodhi-pariharangal-4.html

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 3

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ – లో చూడవచ్చు.

<< విరోధి పరిహారాలు – 2

 

17. ఉపాయ విరోధి  – ఉపాయంలో అడ్డంకులు (మాధ్యమాలు / ప్రక్రియలు). సరిగ్గా అర్ధం చేసుకోవటానికి ఈ క్రింది అవరోధాలు వివరించబడ్డాయి.

  • “సిద్దోపాయుడైన భగవాన్ మోక్షానికి  అత్యుత్తమమైన ఉపాయంగా పరిగణించాలి. కాబట్టి, సిద్దోపాయ నిష్టుడు (ప్రపన్నుడు) భగవంతుడు కాకుండా కర్మ యోగము వంటి ఇతర వాటిని ఉపాయంగా పరిగణించరాదు.  అటువంటి ప్రక్రియలను పరిగణనలోకి తీసుకుంటే దానికదే అడ్డంకి.
  • కర్మ యోగమును సిద్దోపాయానికి సమానంగా భావించడం ఒక పెద్ద అడ్డంకి. (అనువాదకుని గమనిక: మనం గత సూత్రాల వ్యాక్యానాలలో చూసినట్టుగా ఇతర ఉపాయాలు  అచేతనమయినవి. భగవాన్ గొప్ప చేతనుడు – అందువల్ల వాటికి సమవంతం చేసే ప్రశ్నే లేదు – భగవానుడు ఉపాయం అనేదే అత్యంత మహిమాన్వితమైనది).
  • భగవానుడు ఉపాయం” గా స్వీకరించుట, ఎమ్బెరుమాన్ కృప యొక్క ఫలితం కూడా. ఇది మన కర్మ ఫలితంగా పరిగణించుట ఒక అడ్డంకి.
  • సాధారణంగా  “భగవాన్ ని ఉపాయంగా”  మన అంగీకారాన్ని ఒక విధంగా వివరించాలంటే “సర్వ ముక్తి ప్రసంగ పరిహార్థం” గ చెప్పవచ్చు – అంటే “భగవాన్ అంగీకారాన్ని ఆశించకుండానే ముక్తిని ఇస్తే, ఇప్పటికె అందరికీ మోక్షాన్నిప్రసాదించి ఉండేవారు, అందుచే భగవాన్  వారిని ఉపాయంగా  స్వీకరించిన వారికే ముక్తిని ఇవ్వాలని ఎంచుకుంటారు”. ఇది మన పూర్వాచార్యుల వ్యఖానాలలో మరియు రహస్య గ్రంథాలలో వివరించబడింది. నమ్మాళ్వారు ఈ సూత్రాన్ని తిరువాయ్మోళి 4.10.6 వ  పాశురంలో “ఎల్లీరుం వీడు పెఱ్ఱాళ్ ఉలగిల్లై” – (ఈ సంసారంలో ప్రతి ఒక్కరూ మోక్షం  పొందినట్లయితే శాస్త్రాలకి ప్రయోజనం ఉండదు). నంపిళ్ళై వివరించినట్లుగా మోక్షాన్ని అందరికి ప్రసాదించకుండా భగవానుడు శాస్త్రం యొక్క ప్రాముఖ్యతను ఆదుకున్నారు. పిళ్ళైలోకాచార్యులు కూడా ముముక్షుపడిలో ఇదే సూత్రాన్నివివరించారు.  కాని దానికే ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం (సర్వ ముక్తి ప్రసంగాన్ని తప్పుకోవటానికి మాత్రమే భగవానుడు వారిని ఉపాయంగా అంగీకరించిన మొక్షాన్ని ప్రసాదిస్తున్నారు అని కారణంగా భావించడం) ఒక అడ్డంకి. (అనువాదకుని గమనిక: భగవాన్ సర్వస్వతంత్రుడు, అతను ఏ ప్రత్యేకమైన తార్కికంతో ముడివేయ లేము – అందువల్ల సర్వ ముక్తి ప్రసంగాన్ని తప్పుకోవటానికి మాత్రమే భగవానుడు వారిని ఉపాయంగా అంగీకరించినవారికే మోక్షాన్ని ప్రసాదిస్తున్నారని అనుకోలేము).
  • ఎమ్బెరుమాన్ని ఉపాయంగా స్వీకరించినా లేకపోయినా దానికి సంబంధం లేకుండా చిత్ మరియు అచిత్తులందరిని సంరక్షించువారు భగవానుడు. “భగవానుడే ఉపాయం” అను ఈ అంగీకార స్వీకారం, జీవాత్మను అచిత్ నుండి వేరు చేస్తుంది. జీవాత్మ చిత్తుడు – జ్ఞానం / తెలివి కలిగినవాడు. అచిత్ జ్ఞానం లేనిది – ఎటువంటి మేధస్సు లేనిది (అందుచే భగవానుని ఉపాయంగా అంగీకరించ లేనిది). కనుక జీవాత్మ తన జ్ఞానంతో సహజంగా ఎమ్బెరుమాన్ని ఉపాయంగా స్వీకరిస్తారు. ఈ సహజమైన ప్రవర్తనను ఒక ఉపాయంగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. (అనువాదకుని గమనిక: “నా స్వీకారం”  ఉపాయం, అని మనం అనుకోకూడదు,  భగవాన్ ఉపాయం, అనే మన అంగీకారం కేవలం మన జ్ఞానం యొక్క సహజ ఫలితం).
  • అచిత్ లాగానే జీవాత్మలు కూడా పూర్తిగా ఎమ్బెరుమాన్ అధీనంలో ఉంటారు. భగవానుని జీవాత్మ స్వతంత్రంగా స్వీకరించి లేదా తిరస్కరించ వచ్చని అనుకోలేము (అనువాదకుని గమనిక:   ఎమ్బెరుమాన్ తలచుకుంటే  ఏ ఆత్మనైనా ప్రభావితం చేయగలడు – కాని అలా చేయడు).

అందువల్ల ఉపాయాన్ని  సరిగా అర్థం చేసుకోవటానికి పైన చెప్పినవి అడ్డంకులుగా వివరించబడ్డాయి.18. ఉపేయం విరోధి – ఉపేయంలో అడ్డంకులు (లక్ష్యం).ఉపేయం అనగా ఉపాయాన్ని అనుసరించడం ద్వారా సాధించేది అని అర్థం. ఈ క్రింద వివరించినవి ఉపాయాన్ని సరిగ్గా అర్ధం చేసుకోవటంలో అవరోధాలుగా వివరించబడ్డాయి.

దివ్య దంపతులకి శాశ్వతమైన కైంకర్యం అత్యంత ప్రతిష్టాత్మకమైన ఉపేయం (లక్ష్యం)
  1. భగవతుపాయనుడు – ప్రపన్నుడు కేవలం భగవానుడే ఉపాయంగా భావించేవాడు. అతను కేవలం భగవానుడి కైంకర్య సాధన మాత్రమే లక్ష్యంగా ఉంచుకోవాలి. లౌకిక ప్రయోజాలను మొదలైనవి కోరుటను, “ఏ కోరికనైనా తీర్చగలిగే కల్ప వృక్షాన్నిఒక చిన్న కోరిక కోరినట్లు” తగనిదిగా వివరించబడింది. ఎమ్బెరుమాన్ నుండి ఇతర ప్రయోజనాలు కోరడం ఒక అడ్డంకి.
  2. కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగం వంటి ఇతర ఉపాయాల ద్వారా భగవానుని ఉపాసించడం ఒక అడ్డంకి (అనువాదకుని గమనిక: భగవతాధీనుడైన జీవాత్మకి భగవానుని ఉపాయంగా  స్వీకరించడం సహజమైనది. స్వప్రయత్నాలు జీవాత్మ యొక్క స్వభావానికి వ్యతిరేకమైనవి) .
  3. భగవత్ కైంకర్యం చేస్తున్నప్పుడు “ఈ కైంకర్యం నేను స్వతంత్రంగా చేస్తున్నానని” భావించరాదు. భగవానుడు భగవద్గీతలో 3.27 లో “అహంకార విమూడాత్మా కర్తా అహం ఇతి మన్యతే) –  అహంకార (అహం) అయోమయంలో, జీవాత్మ మొర్ఖత్వంతో తానే చేస్తున్నాడని భావిస్తున్నాడు. ఇటువంటి అహంకరం ఒక అడ్డంకి.
  4. అకర్తగా భావించుట, కైంకర్యం పట్ల నిరాసక్తి చూపించరాదు. (అనువాదకుని గమనిక: శ్రీవాచన భుషణ దివ్య శాస్త్రంలో వివరించినట్లుగా, కైంకర్యాలు శాస్త్రాలు మరియు ఆచార్యుల మార్గదర్శకత్వంలో గొప్ప కోరిక మరియు అంకితభావంతో చేయాలి).
  5. భగవంతునికి / ఆచార్యులకు చేసిన కైంకర్యం నుండి తానూ ఆనందాన్ని పొందుట. నమ్మాల్వార్ తిరువాయ్మోలి 2.9.4 లో వివరించారు ” తనక్కేయాగ ఎనైక్కొళ్ళుమీతే” – భోగించేవాడు (ఆనందించేవాడు) భగవానుడు మాత్రమే. “భోక్తా” అనగా ఒక చర్య యొక్క ఫలాలను అనుభవిస్తున్న వాడు అని అర్థం. భగవనుడే నిజమైన భోక్తా. కాబట్టి, జీవాత్మ స్వతంత్రంగా ఆస్వాదించే ఆస్కారమే లేదు. జీవాత్మ స్వతంత్రముగా ఆనందించాలానే కోరిక కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి.
  6. భోగ్యం అంటే ఆస్వాదించబడినది అని అర్థం. భగవంతుని సంపూర్ణ ఆనందం కోసం జీవాత్మ వారి పరాధీనుడై  తనను తాను పూర్తిగా అంకితం చేయాలి. భగవనుడు ఆనందించి, వారి ముఖంలో ఆనందం కనబరిచినప్పుడు, జీవాత్మ ఆనందంతో ప్రతిస్పందించాలి. కుళశేఖర ఆళ్వార్ దీనిని పెరుమాళ్ తిరుమ్మోహి 4.9 లో “పడియాయ్క్  కిడంతు ఉన్ పవళవాయ్ కాణ్బెనే” అని వివరించారు – నీ సన్నిధి ద్వారం దగ్గర ఒక చెప్పులా పడిఉంటాను (చేతనం లేని అచిత్ మాదిరిగా) మరియు  ఆనందంతో చిరునవ్వును చిందించిన మీ ఆధారాలను చూచి ప్రతిస్పందిస్తాను (జ్ఞానం ఉన్న చిత్ మాదిరిగా). (అనువాదకుని గమనిక: పవిత్రమైన మన సత్ సాంప్రదాయం యొక్క అత్యోన్నతమైన సూత్రంగా పిలవబదిన ఈ  “అచిత్వత్  పారతంత్రియం” సూత్రం  – అచిత్ వలె భగవదాధీనులుగా, కాని మళ్ళీ భగవంతుడు ఆనందాన్ని వెల్లడిచేసినప్పుడు ఒక జీవాత్మ వలె ఆనందంతో ప్రతిస్పందించుట వంటిది). ఈ సూత్రం (స్వతంత్రముగా ఆనందించాలానే కోరికను నిర్మూలించడానికి) “నమః” అను ద్వయ మహామంత్రం యొక్క రెండవ భాగంలో వివరించబడింది. ఆలవందారులు వారి స్తోత్ర రత్నం 46 లో “కదా…..ప్రహర్శయిశ్యామి” –  భగవదానందంకై పరితపించుట. భగవదానందాన్ని జీవాత్మ ప్రతిస్పందించినపుడు, భగవానుడు సంపూర్ణ ఆనందాన్ని పొందుతాడు. భగవదానందమే మన కైంకర్య ఏకైక లక్ష్యం. ఏ ఇతర మార్గాలని కోరుకొనుట ఆశించుట ఒక అడ్డంకి.

19. ఉపేయత్రి విరోధి  – ఉపేయం లో మరిన్ని అడ్డంకులు (లక్ష్యం)మునుపటి వివరణను పొడిగించి ఇక్కడ కొన్ని అడ్డంకులు చూపబడ్డాయి. ఉపాయ సాధన ఫలితంగా ఉపేయం లభించును. ఒక శ్రీవైష్ణవ ప్రపన్నునికి, భగవంతుడే ఉపాయం(మాధ్యమం) మరియు ఉపేయం(లక్ష్యం) కూడా.  భగవంతుడే ఉపేయం అనగా పరమపదంలో భగవంతుడిని చేరుట, తన అత్యంత పవిత్రమైన కళ్యాణ గుణాలను పరమానందించుట, అతనిపట్ల పూర్తి ప్రేమపూర్వక అనుబంధాన్ని అభివృద్ధి చేస్తూ చివరకు అతనికి నిరంతర కైంకర్యం చేయుట.  దీనిని “భగవత్ అనుభవ జనిత ప్రీతి కారిత కైంకర్యం” అని పిలుస్తారు. ఇది అంతిమ లక్ష్యం. ఇప్పుడు ఈ ఫలితానికి మధ్యలో వచ్చే అడ్డంకులను చూద్దాము.

    1. ఒక ప్రత్యేక లక్ష్యాన్ని (గతంలో వివరించిన కైంకర్యం కంటే ఇతర) కోరుకోవడం. ఈ వైఖరి శ్రీ వైష్ణవ ప్రపన్నులకు తగినది కాదు మరియు అది ఒక అడ్డంకి.
    2. సంపద, ఆహార వస్త్రాలు, ఇల్లు, భార్య, పిల్లలు, కీర్తి, మొదలైనవి వంటి ద్రుష్ట ఫలాలు (ప్రాపంచిక ప్రయోజనాలు – ఈ జీవితంలో ఆశించి చూడాలనుకున్నవి మరియు ఆనందించాలనుకున్నవి). భగవంతుడిని సేవించి పొందిన పరమానందానికి పోలిస్తే ఈ ప్రాపంచిక ఫలితాలు చాలా అల్పమైనవి. కాబట్టి అటువంటి అనురాగాలు, ఆశలు కలిగి ఉండుట అడ్డంకి.
    3. అదృష్ట ఫలాలను ఆశించుట (ఉన్నత లోకాల ప్రయోజనాలు – ఈ జీవితంలో చూడలేనివి మరియు అనుభవించలేనివి). ఇవి రెండు అంశాలుగా వర్గీకరించవచ్చు:
      • స్వర్గలోక ప్రపంచాలలోని ఆనందాలను ఆశించుట (బ్రహ్మ, రుద్రుడు, ఇంద్రుడు మొదలైనవారి నివాసాలు). ఇది ఒక అడ్డంకి.
      • అపరిమిత ఆనందంతో నిండి ఉన్న పరమపదంలోని (అత్యున్నతమైన నివాసం) భగవంతుడిని సేవించుటయే అమితమైన ఆనందం.  అలాంటి స్థితిని కోరుకోకపోవడం అనేది ఒక అడ్డంకి – అనగా, శాశ్వతమైన కైంకర్యాన్ని ఆశించాలి కోరుకోవాలి.
    4. భగవత్ కైంకర్యం ఆపడం ఒక అడ్డంకి. భాగవత కైంకర్యం అని పిలువబడే తదీయారాధనం ( తదీయులను ఆరాధించడం – భగవాన్ భక్తులు), భగవత్ ఆరాధనం (భగవానునికి కైంకర్యం) కంటే ఉన్నతమైనది. తదీయారాధనం అంటే ప్రసాదంతో భక్తులకు తినిపించడమే కాదు – వారికి సేవ చేయటం మరియు సరైన శ్రద్ధ వహించడం వంటివి అని అర్ధం.
ఎమ్బెరుమానార్ యాత్రా సమయంలో  కొంగు పిరాట్టి అందంగా చేస్తున్న భాగవత కైంకర్యం 

5.  భాగవత కైంకర్యాన్నితక్కువగా (భగవత్ కైంకర్యంతో పోల్చి) పరిగణించుట ఒక పెద్ద అడ్డంకి.6. ఏదో కొంత ఆచార్య కైంకర్యంతో సంతృప్తి పొందుట ఒక అడ్డంకి. భాగవతులందరిలో ఆచార్యులు ప్రథములు.   పూర్తి సంతృప్తి ఎవరూ పొందలేరు – ఆచార్యుల కైంకర్యం ఇంకా ఇంకా కావాలనే నిరంతర తపన, కోరిక ఉండాలి. ఆకలితో ఉన్న వ్యక్తి తనకు ఏది వడ్డించినా తింటాడు మరియు ఏది వండినా తినడానికి ఉత్సాహంగా ఉంటాడు. అలాగే, తన ఆచార్యుల కోసం అన్ని రకాల కైంకర్యాలకు శిష్యుడు కోరుకోవాలి, సిద్ధంగా ఉండాలి. “ఆచార్యునికి నేను చాలా చేసాను” అని అనుకోవడం ఒక అడ్డంకి.

నమ్మాల్వారి కైంకర్యంలో మధురకవి ఆళ్వార్

ఎమ్బెరుమానార్ కైంకర్యంలో నిమగ్నమై ఉన్న వడుగ నంబి

సారాంశంగా,  భగవత్ కైంకర్యం తో ఆగకుండా – క్రమేణా భాగవత కైంకర్య పరివర్తనం ఉండాలి. మరియు, భాగవతోత్తములైన ఆచార్యులను  గొప్ప ఆసక్తితో ఉత్సాహంగా సేవించాలి. ఇది మధురకవి ఆళ్వారుల కణ్ణినున్ చిఱుతాంబు 9 వ పాసురంలో “శటగోపన్ ఎన్ నంబిక్కు ఆట్పుక్క  కాతల్ అడిమై ప్పయనన్ఱె ” లో వివరించారు – నిండా పవిత్రమైన కళ్యాణ గుణాలున్న నమ్మాల్వార్  కు ప్రేమపూర్వకమైన సేవ చేయాలనేది నాకు తగిన కర్తవ్యము.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2013/12/virodhi-pariharangal-3.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

ద్రమిడోపనిషత్ ప్రభావ సర్వస్వం 18

శ్రీ:  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమద్వరవరమునయే నమః

ద్రమిడోపనిషత్ ప్రభావ సర్వస్వం

 << ద్రమిడోపనిషత్ ప్రభావ సర్వస్వం – 17

దరిలేని ఆనందములో వివిధ అనుభవాలు

భగవద్గీత 10 వ అధ్యాయం తొమ్మిదవ శ్లోకంలో “మచ్చిత్తా మత్ గత ప్రాణా బోధయంతః  పరస్పరం – కతయం తస్చ మాం నిత్యం తుష్యంతి చ రమంతి చ”

ఎవరైతే నన్ను ఎప్పుడూ చింతిస్తారో నన్ను ఆత్మార్థంగా భక్తి చేస్తారో వాళ్ళు పరస్పరం నాగురించి బోధించుకుంటూ,  నాగురించి మాట్లాడుతూ ఆనందాన్ని, తృప్తిని పొందుతుంటారు అని అర్థం.

               ఈ శ్లోకం భక్తుల మధ్య జరిగే సంభాషణ, దానివలన వాళ్ళు పొందే అనందం, పరస్పరం బోధించు కోవటం గురించి చెప్తున్నది. మనవాళ మాముణులు తమ ఉపదేశ రత్నమాల చివరలో ఒక్కోక్కరు వారి వారి స్వభావానికి తగినట్లుగా గుణాతిశయాన్ని పాడుతారని అన్నారు.

ఇలాంటి శ్లోకాల అర్థం వివరించడంలో భగవద్రామానుజుల వైఖరి ప్రత్యేకమైనది. ఈ భగవద్గీతా  శ్లోకం చివరలో  ‘తుష్యంతి చ  రమంతి చ’ అన్న ప్రయోగం రసవత్తరమైనది. తృప్తి చెందడం, సంతోషించటం అని రెండు పదాలలో చెప్పటం ప్రత్యేకమైన అర్థాన్ని ఇస్తుంది.

శంకర భగవత్పాదులు, ‘తుష్యంతి – పరితోషం ఉపయంతి, రమంతి రతిం చ ప్రాప్నువంతి ప్రియ సంగత్యా ఇవ” అన్నారు. అర్థాత్  ‘తుష్యంతి – అన్న ప్రయోగం  సంతోషం పొందటాన్ని , రమంతి – అన్నప్రయోగం  కోరుకున్న వస్తువును పొందటాన్ని తెలియజేస్తుంది అని అన్నారు కానీ, ఆ సంతోషంమో, కోరుకున్న వస్తువో ఎలా పొందాలో వివరించలేదు.

శ్రీమద్వాచార్యులు కూడా ఈ శ్లోకానికి అర్థాన్ని వివరించలేదు.

దీనికి భగవద్రామానుజులు   ‘వక్తారః  తత్వచనేన అనన్య ప్రయోజనేన తుష్యంతి!

శ్రోతారచ్చ తశ్రవణేన  అనవధికాతిశయ ప్రియేణ రమంతే!”=======

రామానుజులవారు  చేసిన అన్వయం  అసామాన్యమైనది. ఈ అన్వయం, పై శ్లోకార్థాన్ని చక్కగా వివరిస్తున్నది. పరమాత్మను గురించి చర్చించుకునేవాళ్ళు ఆ చర్చ వలననే ఆనందాన్నిపొందుతారు. వారికి  వేరే లక్ష్యాలు లేవు. వేరే ఆనందమే లేదు అన్నారు.

ఈ వివరణ చాలా గొప్పది ఎందుకంటే, ‘ తుష్యంతి చ  రమంతి చ ‘ అన్న రెండు పదాలకు అర్థాన్ని చెపుతుంది.

కృష్ణుడు “బోధయంతః పరస్పరం” అన్నాడు.

వాళ్ళు పరస్పరం నా గురించే రాస్తున్నారు చెపుతున్నారు, మాట్లాడుతున్నారు,అని చెప్పి,

ఇంకా, “మాం నిత్యం కథయంతి” అన్నారు.

వాళ్ళు నాగురించే మాట్లాడుతున్నారు. అందులో ఒకరు వక్త, మరొకరు శ్రోత. ఇద్దరు వాళ్ళ స్టితిని మార్చుకుంటూ వుంటారు. మరొకసారి వీరు వక్త, వారు శ్రోత అవుతారు. అందువల్ల ఇద్దరు విని ఆనందిస్తారు, మాట్లాడి ఆనందిస్తారు అన్నారు. వేదాంత దేశికులు తమ తాత్పర్యచంద్రికలో

“కతాయా శ్రవణయో ఎకస్మిన్నేవ కాల భేదేన సంభావితవత్”

(ఇద్దరు వినటం, మాట్లాడటం వేరు వేరు కాలలో జరుగుతుంది) అన్నారు .

                   గీతా శ్లోకాన్ని బాగా పరిశీలించి రామానుజులవారు ఈ అర్థాన్ని చెప్పారు. తిరుమంగై ఆళ్వార్ల అనుభవమే  ఈ అర్థం చెప్పడానికి వీరికి మూల ప్రమాణంగా అమరింది.  ఆళ్వార్లు  తమ నాన్ ముగన్ తిరువందాదిలో

“తెరిందెళుది వాసిత్తుం కేట్టుం ….పోక్కినేన్ పోదు”

(తెలుసుకొని, చదివి, విని పొద్దుపుచ్చాను.) అని అన్నారు. బోధయంతం పరస్పరం –తెలుసుకొని అంటే తెలియబరచి లేక మాట్లాడి, కతయంతస్చ మాం  నిత్యం తుష్యంతి చ – విని, అంటే చెవులతో విని, రమంతి చ — పొద్దు పుచ్చటం. పరమాత్మతో అనవతరం ఉన్నట్లు చెప్పటము- మాం నిత్యం కతయంతా. అదే పాశురంలో ఆళ్వార్లు “తరిత్తిరున్దేనాగవే ‘ (ప్రాణాలు తరించి ఉన్నాను ) అనవతరం పరమాత్మతో పొద్దు పుచ్చటం వలన ప్రాణాలు తరించి ఉన్నాను‘ అన్నారు. “మచ్చిత్తా మత్ గత ప్రాణా” అన్న దానిని రామానుజులవారు  ‘మయా వినా ఆత్మ తారణం అలాభమానాః’ నేను లేకపోతె తరించి ప్రాణాలు నిలుపుకోలేని వారు. అని వివరించారు.

రామానుజులవారు ఈ విధంగా పై గీతా శ్లోకానికి వ్యాఖ్యానం చెప్పటానికి తిరుమళిశై  ఆళ్వార్ల ఈ పాశురమే మూలప్రమాణమైనది. ఈ శ్లోకానికి అర్థం, ‘తిరుమళిశై పిరాన్ వంటి దాసులు నేను లేకుండా తరించ లేరు, అందువలన నేను నిరంతరం వారి చింతనలో ఉంటాను. దీనికి నా భక్తులు నిరంతరం బోధయంతం పరస్పరం అని చెప్పుకుంటూ, వింటూ, ఆనందిస్తూ, ఆనందింప చేస్తూ, ఉజ్జీవిస్తారు’ అని కృష్ణుడి భావన అని రామానుజులవారు వివరించారు .

ఆళ్వార్ల శ్రీసూక్తులు విలంభనం లేకుండా అనుభవించడం వలననే  రామానుజులవారు  మనకు ఇంత చక్కని  అర్థాన్ని అందించగలిగారు .

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/2018/02/16/dramidopanishat-prabhava-sarvasvam-18/

archived in https://srivaishnavagranthams.wordpress.com/

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – https://guruparamparai.wordpress.com
SrIvaishNava Education/Kids Portal – http://pillai.koyil.org