విరోధి పరిహారాలు – 36

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/08/12/virodhi-pariharangal-35/

70. అనాప్త  విరోధి  –  అప్రామాణికమైన సూత్రాలను అర్థం చేసుకోవడంలో అవరోధాలు

ఎమ్పెరుమానార్ పట్ల ఎంతో అంకితభావంతో ఉండిన వడుగ నంబి

అనాప్త (ప్రామాణికం కాని అంశాలు/వ్యక్తులు, మనకు అనుకూలం కాని అంశాలు) ఆప్త (ప్రామాణికమైన అంశాలు/వ్యక్తులు, మనకు అనుకూలమైన అంశాలు)కు వ్యతిరేకమైనది. ఈ విభాగంలో చర్చించిన విషయాలు కూడా అదే సూత్రాన్ని ప్రతిబింబిస్తాయి. అనువాదకుల గమనిక: ఈ విభాగం మునుపటి భాగాన్ని ఇంకొంచం ముందుకు తీసుకెళుతుంది. జీవాత్మ యొక్క ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి అనుకూలం కాని అంశాలు ఈ శీర్షికలో చర్చించబడ్డాయి.

  • ప్రపత్తికి (సంపూర్ణ శరణాగతి) విరుద్ధమైన ఉపాయాంతరములపై ​​(కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలు భగవానుడి నిత్య కైంకార్యం సాధించడనికి సాధనాలని) నమ్మకం కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. భగవానుడి నిత్య కైంకర్యం పొందడానికి ఏకైక మార్గము భగవానుడికి సంపూర్ణ శరణాగతి చేయడమేనని ఆళ్వారులు వివరించారు, ఆచరించారు కూడా. కర్మ యోగం, జ్ఞాన యోగం, భక్తి యోగం మొదలైన వివిధ ప్రక్రియలు మన సొంత ప్రయత్నంపై ఆధారపడి ఉంటాయి, అందుకని భగవాన్ నిత్య దాసుడన్న జీవాత్మ యొక్క స్వరూపానికి అది విరుద్ధం. అందువల్ల, అటువంటి ఉపాయాంతరములపై విశ్వాసం కలిగి ఉండటం అననుకూలమైనది కాదు. జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వరూపానికి తగినది కాదు. అనువాదకుల గమనిక: భగవానుడికి సంపూర్ణ శరణాగతి చేయుట, ఆయనకు శాశ్వతమైన కైంకార్యాన్ని సాధించే ఏకైక మార్గమని మన ఆళ్వారులు / ఆచార్యులు పూర్తిగా నిర్ధారించారు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ సూత్రాన్ని శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం యొక్క రెండవ ప్రకరణంలో వివరించారు. ఈ సుత్రాంలో, ఉపాయాంతర త్యాగం చేయడం అవసరమని వివరిస్తున్నారు. ఎందుకంటే మనం సంపూర్ణంగా భగవత్ ఆధీనులం అన్న దానికి ఉపాయాంతరాలు విరుద్ధం కావడం వల్ల కానీ, జ్ఞానం లేదా సామర్థ్యం లేక కాదు. తరువాతి సూత్రాలలో, వారు ఈ సూత్రాన్ని చాలా వివరంగా వివరించారు.  సూత్రం 127 లో ఒక ప్రశ్నను లేవనెత్తుతున్నారు, “వేదాంతాలు వీటిని (కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలు) ఉపాయములుగా ఎందుకు కీర్తిస్తారు?” తరువాత వారే ఇలా బదులిస్తున్నారు, ఒక వ్యాధి ఉన్నవారికి వైద్యం చేసేటప్పుడు, వాళ్ళు (అమ్మలు మొదలైనవారు) వారికి ఇష్ఠమైన ఆహార పదార్ధాలలో ఔషదాన్ని కలిపిస్తారు. ఇక్కడ శాస్త్రం (జివత్మాను సంరక్షించే తల్లి లాంటిది) భగవాన్ను (నిజమైన ఔషధం) ఉపాయాంతరములతో (అవి స్వయం ప్రయత్నం మీద ఆధారపడి ఉంటాయి) కలిపి ఇస్తుంది.  వ్యాధి నయమయ్యేది ఔషధంతోనే కాని ఆహార పదార్థాలతో కాదు అని మాముణులు అందంగా వివరిస్తున్నారు. అదేవిధంగా, మనకి భగవానుడే ఈ సంసారం నుండి ఉపశమనం పొందే నిజమైన ఉపాయం (సాధనం),  ఉపాయాంతరములు ఎప్పటికీ నిజమైన ఉపాయములు కాలేవు. ఔషదాన్ని ఇతర ఆహార పదార్ధాలతో కలిపినప్పుడు, వ్యాధిని నయం కావడానికి ఎక్కువ సమయం పడుతుందని వారు వివరించారు. అదేవిధంగా, కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాల ద్వారా వెళితే, సంసార బారి నుండి విరుగుడు పొందడానికి ఎక్కువ సమయం పడుతుంది. కానీ సూటిగా ఎమ్పెరుమాన్ని ఆశ్రయించడం అనేది వ్యాధిని నయం చేయడానికి నేరుగా ఔషధం తీసుకోవడం లాంటిది – ఫలితం వెంటనే ఉంటుంది. తరువాతి సుత్రాములలో, ఎన్నో అద్భుతమైన అర్ధాలను పిళ్ళై లోకాచార్యులు మరియు మాముణులు వెల్లడించారు – వీటిని ఆచార్యుల నుండి కాలక్షేప రూపంగా వినడం ప్రయోజనకరం.
  • అనుకూలం కాని వ్యక్తులతో స్నేహం చేయడం మానేయాలని తెలుసుకున్న తరువాత కూడా, అయోమయ స్థితితో ఉండటం ఒక అడ్డంకి. అనుకూలం కాని వ్యక్తులతో సంబంధాన్ని వదులుకోవాలని బలమైన నిశ్చయంతో ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఇక్కడ అనుకూలం కాని వ్యక్తులు అంటే సాధారణంగా దేవతాంతరములుతో సంబంధం ఉన్నవారు,  భౌతిక సాధనలు చేయువారు, నిరంతరం భగవత్, భాగవత, ఆచార్య అపచారాలు చేయువారు అని అర్థం. ఎందుకంటే ఈ రకమైన వ్యక్తులు క్రమేణా మన ఆలోచనలను కూడా ప్రభావితం చేసి చివరికి వారిలాగా మారేలా  చేస్తారు.
  • మన అంతిమ లక్ష్యానికి అడ్డంకులుగా ఉన్న నిగూఢ ప్రయోజనాలలో ఆసక్తి కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. కేవలం తమ సుఖం కోసం మాత్రమే అయ్యుండి, భగవాన్ యొక్క శాశ్వతమైన కైంకర్యానికి విరుద్ధమైన దేనినైనా ప్రయోజనాంతరం అంటారు. ఇటువంటి ఉద్దేశ్యాలను వదులుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: మన అంతిమ లక్ష్యం ఏమిటంటే, పరమపదంలో శాశ్వతంగా భగవానుడికి భగవదానందం కొరకు మాత్రమే సేవ చేయడం. భౌతిక / ఇంద్రియ సుఖాలు, దేవతాంతరములకు సేవ చేయడం, భౌతిక వ్యక్తులకు సేవ చేయడం, కైవల్యం – తాను ఆనందం పొందడం, వ్యక్తి తమ ఆనందం కొరకు భగవాన్ని సేవించడం, అహంకారంతో భగవాన్కు సేవ చేయడం మొదలైన ఇతర లక్ష్యాలు జీవాత్మ స్వరూపానికి అనుకూలమైనవి కావు, అందువలన వాటికి దూరంగా ఉండటం మంచిది.
  • శ్రీమన్నారాయణుడే పూజించగల దేవుడు అన్న సూత్రానికి విరుద్ధమైన దేవతాంతరములపై విశ్వాసం కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. ఒక వైష్ణవుడికి, శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే ఆరాధించగల దేవుడు అన్న ముఖ్యమైన సూత్రాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి, నిష్ఠగా అనుసరించాలి. దేవతాంతర భజనం (ఆరాధించడం) ఆ సూత్రానికి విరుద్ధం కాబట్టి చేయకూడదు. అనువాదకుల గమనిక: మహోన్నత నాధుడు స్వయంగా శ్రీమన్నారాయణుడు కావడం వలన, ప్రాపంచిక కార్య వ్యవహారాలకై, అనేక  తామస, రాజస స్వభావం గల ఆరాధకులకై, వాళ్ళు నెమ్మదిగా ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధి చెందడానికి దేవతాంతరములను శ్రీమన్నారాయణుడు  సృష్ఠించాడు. లేకపోతే నాస్తికత్వం ప్రబలమౌతుంది కాబట్టి. కానీ పూర్తిగా సత్వ గుణంలో ఉన్న వారి శుద్ధ భక్తులకు అతను మాత్రమే పూజ్యనీయుడు. వైష్ణవుడంటే శ్రీమన్నారాయణుడకు, అతని శుద్ధమైన భక్తులకు పూర్తి విశ్వాసకులుగా ఉండటం, వారిని మాత్రమే ఆరాధించడం అని అర్థం.
  •  ద్వయ మహామంత్రంలో వివరించిన సూత్రాలకు విరుద్ధమైన మంత్రాలపై విశ్వాసం కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. ద్వయ మహామంత్ర యొక్క మాధుర్యం మరియు లోతైన అర్థాల కారణంగా శ్రీవైష్ణవులు నిరంతరం పఠించాలి, ధ్యానించాలి. రహస్య త్రయం ఈ మంత్రసంబంధిత స్వభావం ఉన్నందున, ద్వయ మహామంత్రాన్ని కీర్తించడం ద్వారా రహస్య త్రయం (తిరుమంత్రం – అష్టాక్షరం, ద్వయ మహామంత్రం మరియు గీతా చరమ స్లోకం) ఇక్కడ సూచించబడింది. కాబట్టి శ్రీవైష్ణవులు రహస్య త్రయాన్ని అనుసరించాలి. ఇతర మంత్రాలేవైనా – ప్రధానంగా దేవతాంతరములకు  సంబంధించిన మంత్రాలకు పూర్తిగా దూరంగా ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడిలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు తిరుమంత్రము యొక్క కీర్తిని వివరిస్తున్నారు. శ్రీమన్నారాయణుడకు సంబంధించిన మంత్రాలు రెండు రకాలు అని వారు వివరింస్తున్నారు – వ్యాపకం (భగవాన్ యొక్క సర్వవ్యాపకత్వాన్ని వివరించేవి) మరియు అవ్యాపకం (భగవాన్ వివిధ రూపాల్లో వెల్లడి చేసిన ఇతర గుణాలను వివరించేవి). విష్ణు గాయత్రిలో కీర్తించ బడినందున విష్ణు మంత్రాలకు (నారాయణ, వాసుదేవ, విష్ణు) ఎక్కువ ప్రాముఖ్యత ఉందని వారు నొక్కిచెబుతున్నారు. విష్ణు గయిత్రి మంత్రం నారాయణ మంత్రంతో మొదలవుతుంది కాబట్టి, అన్ని విష్ణు మంత్రాలలో ఇది గొప్పదని వారు వివరిస్తున్నారు. ఇతర మంత్రాలలో లేని అన్ని ప్రథానాంశ అర్ధాలను వివరించడంలో నారాయణ మంత్రం పూర్ణమైనదని వారు వివరిస్తున్నారు. ఇక్కడ ప్రథానాంశ అర్ధాలు అంటే అర్థపంచకాన్ని (ఐదు తత్వాలు / సూత్రాలు అనగా – జీవత్మ (ఆత్మ), పరమాత్మ (దేవుడు), ఉపాయం (సాధనాలు), ఉపేయం (లక్ష్యం) మరియు వీరోధి (ఆటంకాలు))  సూచిస్తుంది. వేదానికి, ఋషులకు, ఆళ్వారులకు, ఆచార్యులకు నారాయణ మంత్రం చాలా ప్రియమైనదని వారు వివరిస్తున్నారు. ద్వయ మహామంత్రం కేవలం నారాయణ మంత్రం యొక్క వివరణ, చరమ శ్లోకం అదే సూత్రానికి మరింత వివరణ. ఈ విధంగా, ముముక్షువులకు (పరమపదంలో శ్రీమన్నారాయణుని శాశ్వత కైంకర్యమైన మోక్షాన్ని కోరుకునే వాడు)  రాహస్య త్రయం ప్రధాన కేంద్రంగా ఉండాలి.
  • భగవత్ ప్రీతి అనే అత్యున్నత స్థితికి విరుద్ధమైన ప్రాపంచిక / ఇంద్రియ సుఖాలపై ఆసక్తి కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. భోగ్యం – ఆనందించేది. భగవాన్ / భాగవతులకు కైంకార్యం చేస్తున్న జీవాత్మ భగవానుడిని ఆనందపరుస్తాడు/సంతృప్తిపరుస్తాడు. భగవదానందాన్ని చూసి, జీవాత్మ కూడా ఆనందిస్తాడు.  మరే ఇతర ప్రాపంచిక సుఖాలైనా సరే జీవాత్మ యొక్క ఈ స్థాయికి అడ్డంకి.  అనువాదకుల గమనిక: కులశేఖర ఆళ్వారులు పెరుమాల్ తిరుమోళి 4.9 పాసురంలో ఇలా వివరిస్తున్నారు, “పడియాక్కిడంతు ఉన్ పవళవాయ్ కాణ్బేనే” – ఇక్కడ ఆళ్వార్ తిరుమల వేంకటేశ్వరుని సన్నిధి ఎదుట మెట్టుగా కావాలని ప్రార్థిస్తున్నారు, కోరుకుంటున్నారు. పైగా ఆ వేంకటేశ్వరుని దివ్య చిరునవ్వుని కూడా చూడాలని అంటున్నారు. మెట్టుగా ఉండటం అంటే అచిత్ (జ్ఞానం ఉండదు) లాంటిది, కాని భగవత్ ఆనందాన్ని దర్శించడం అంటే భగవాన్ యొక్క ఆనందాన్ని ప్రతిస్పందించడం అని అర్థం. ప్రతిస్పందన జ్ఞానం యొక్క ఉనికిని సూచిస్తున్నందున, ఇక్కడ శ్రీవైష్ణవ సత్సాంప్రదాయం యొక్క అత్యున్నత సూత్రం తెలుస్తుంది. అనగా, తమ యజమాని సంపూర్ణ నియంత్రణలో ఉన్న ఒక నిర్జీవ వస్తువు ఉన్నట్లుగా ఉండాలి, అయినప్పటికీ, భగవానుడి ఆనందానికి ప్రతిస్పందిస్తే భాగవాన్ అమితానందాన్ని పొందుతారు. ఇది ఒక అమాయక పిల్లవాడి లాంటిది, పూర్తిగా తండ్రి నియంత్రణలో ఉంటాడు, అయినప్పటికీ, తండ్రి పిల్లవాడిని సంతోషపెట్టినప్పుడు, పిల్లవాడు అ తండ్రికి స్పందిస్తాడు, అప్పుడు ఆ తండ్రి అమితానందాన్ని పొందుతాడు. అందువలన, చివరికి, భగవానుడే ప్రథమంగా ఆనందించేవాడు, మాధ్యమిక ఆనందం పొందేవాడు జీవాత్మ – అదీ కూడా భగవత్సుఖాన్నే అనుభవిస్తాడు.
  • మోక్ష శాస్త్రానికి విరుద్ధమైన బంధ శాస్త్రం (భౌతిక సంపద, భాగ్యము, సమృద్ధి మొదలైన వాటికి సంబంధించిన సాహిత్యాన్ని అధ్యయనం చేయడం) పై దృష్టి పెట్టడం ఒక అడ్డంకి. మోక్ష శాస్త్రం అంటే భగవానుడికి శాశ్వతమైన కైంకర్యం చేసే మార్గాన్ని చూపిస్తుంది. బంధ శాస్త్రం అంటే ఇంద్రియ సుఖసాధన,  ఈ సంసారంలో అనేక జన్మలకు దారితీస్తుంది. మోక్ష శాస్త్రంపై దృష్టి పెట్టాలి, బంధ శాస్త్రాన్ని విస్మరించాలి.
  • తమ సొంత శరీరాంశాలు, శారీరిక జాగ్రత్తలపై ఎక్కువ ఆసక్తి కలిగిఉండటం మన అత్యున్నత లక్ష్యమైన ఆచర్య సేవకది విరుద్ధము, అది ఒక అడ్డంకి. చరమ కైంకర్యం – చరమ  పర్వ నిష్ఠ – అత్యున్నత సేవ, ఇది “ఆచార్యులే సర్వస్వం అని భావించి అటువంటి ఆచార్యలకు సేవలందించడం”. ఉపదేశ రత్నమాలలో, మాముణులు పాసురం 65లో “ఆచార్యన్ చిచ్చన్ ఆరుయిరైప్ పేణుమవన్ తేచారుం చిచ్చన్ అవన్ చీర్ వడివై ఆచైయుడన్ నోక్కుమవన్” – ఆచార్యుడు శిష్యుని వాస్తవ స్వభావంపై దృష్ఠిపెట్టాలి, శిష్యుడు ఆచార్యుని పట్ల సంపూర్ణ భక్తితో వారి తిరుమేనిని (దేహాన్ని) మరియు వారి శారీరక అవసరాలపై పూర్తిగా దృష్టి పెట్టాలి. ఆచార్యుని యొక్క రోజువారీ అవసరాల (ఆహారం, వస్త్రం,  ఆశ్రయం మొదలైనవి) బాధ్యత శిష్యుడిది కాబట్టి, శిష్యుడు తమ సొంత  అవసరాలకు మించి వారిని చూసుకోవాలి. మన శారీరిక జాగ్రత్తలపై ఆసక్తి మానుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఉపదేశ రత్తమాల శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం యొక్క సారాన్ని వెలికితీస్తుంది. మాముణులు పిళ్ళై లోకాచార్యుల చేత వివరించబడిన సూత్రాల సారాన్ని అందంగా సంగ్రహించి వాటిని అర్థం చేసుకోవడానికి చాలా తేలికగా తమిళ్ పాసురాల రూపంలో అందించారు. ఆచార్యులపై దృష్టి కేంద్రీకరించడం, మరియు వారికి సేవలందించే ప్రాముఖ్యత  పిళ్ళై లోకాచార్యుల చేత  నొక్కి చెప్పబడింది, అదే ఇక్కడ మాముణులు చేత వివరించబడింది.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/09/virodhi-pariharangal-36.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 35

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/08/08/virodhi-pariharangal-34/

    అచార్యుల మకుటాభరణంగా కీర్తింపబడిన ఎమ్పెరుమానార్
69. ఆప్త వీరోధి  – ప్రామాణికమైన సూత్రాలను అర్థం చేసుకోవడంలో అవరోధాలు.


ఆప్త అంటే నమ్మదగిన వ్యక్తి / అంశం లేదా శ్రేయోభిలాషి అని అర్థం. సాధారణంగా ఫలాన్ని ఆశించకుండా ఇతరుల శ్రేయస్సుకై  పాటుపడే వాడిని ఆప్తుడు అంటారు – స్నేహితులలో ఉత్తమమైనవాడు (ఆప్త మిత్రుడు). తిరువాయ్మొళి 10.1.6 లో నమ్మాళ్వార్ తిరుమోగూర్ పెరుమాళ్ని తిరుమోగూర్ ఆత్తన్ అని  ప్రశంసించారు. ఆత్తన్ (తమిళ పదం) అంటే ఆప్తుడు అని అర్థం. అనువాదకుల గమనిక: ఈ విభాగంలో, ప్రప్పన్నుని శ్రేయస్సుకు అవసరమైన అంశాలు చర్చింబడ్డాయి – ఇందులో తమ స్వభావాన్ని సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడం, భగవాన్, భాగవతులు, ఆచార్యులు మొదలైన వారి ప్రాముఖ్యతను అర్థం చేసుకోవడం కూడా చర్చించబడ్డాయి.

  • భగవత్ / భాగవత సంబంధము ఉన్న వారిని నిర్లక్ష్యం చేయడం ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ మరియు భాగవతులతో సంబంధము ఉన్న వారెవరైనా సరే – వారిని మన శ్రేయోభిలాషులుగా భావించి వారిని ఆదరించాలి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీకృష్ణుడు స్వయంగా భవవద్గీత 7.19 లో  “బహూనాం జన్మనాం అంతే జ్ఞానవాన్ మాం ప్రపద్యతే| వాసుదేవ సర్వమితి స మహాత్మా సు దుర్లబః ||”. జీవాత్మ ఎన్నో జన్మల తరువాత నిజమైన జ్ఞనాన్ని పొంది నన్నాశ్రయిస్తాడు. వాసుదేవుడే సర్వాధారం (మాధ్యమం, లక్ష్యం మొదలైనవి) అని అర్థం చేసుకున్నవాడు గొప్ప వ్యక్తి, చాలా అరుదుగా కనిపిస్తారు. అదేవిధంగా, భగవాన్ స్వయంగా వైష్ణవుల ఎనిమిది విశేష లక్షణాలను వివరిస్తున్నారు. వాటిలో, మొదటి వైష్ణవ గుణం “మద్భక్త జన వాత్సల్య” – తన భక్తుల పట్ల విశేష అనురాగం ఉండటం. అది కూడా “వాత్సల్య” అనే పదాన్ని ఇక్కడ ఎమ్పెరుమాన్  ఉపయోగిస్తున్నారు. వాత్సల్యం అంటే తల్లి ప్రేమ / సహనం – పిల్లల లోపాలతో సంబంధం లేకుండా ఒక తల్లి తన బిడ్డలను ప్రేమిస్తుంది, వైష్ణవుడు ఇతర వైష్ణవుల లోపాలను చూడకుండా వారికి గౌరవించాలి. ఈ రెండు ప్రమాణాల ద్వారా, భగవాన్ మరియు భాగవతుల పట్ల భక్తి ప్రేమలు ఉన్న వైష్ణవులను గౌరవించాలన్న ప్రాముఖ్యతను మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు. వైష్ణవులను నిర్లక్ష్యం చేయడం తగదని మనం అర్ధం చేసుకోవాలి, ఎందుకంటే అది వారిని అగౌరవించినట్లవుతుంది కాబట్టి.
  • భగవత్ / భాగవత సంబంధము లేని వారిపై ప్రేమ / అనురాగం చూపించడం ఒక అడ్డంకి. ఇది మునుపటి వివరణకు సంబంధించినది. భౌతికవాదుల పట్ల మనం ఆసక్తి చూపకూడదు. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవైష్ణవుల దినచర్యను వివరిస్తున్నారు. అనేక విషయాలలో వారు “అహంకార అర్థ కామంగల్ మూన్ఱుమ్ అనుకూలర్ పక్కలిలే అనాధరత్తైయుమ్ ప్రతికూలర్ పక్కలిలే ప్రావణ్యత్తైయుం, ఉపేక్షిక్కుమవర్గళ్ పక్కలిలే అపేక్షైయుం పిఱప్పిక్కుం” అని వివరిస్తున్నారు. మాముణులు ఈ అంశానికి అందమైన వివరణ ఇచ్చారు. ముఖ్యమైన మూడు అంశాలు ఇక్కడ చర్చించబడ్డాయి. వాటిని ఒక్కొక్కటిగా చూద్దాం. 1. శ్రీవైష్ణవులు మనకి అనుకూలర్లు (అనుకూలమైనవారు) – వాళ్ళు మన ప్రభువులు. మనం వారిని చూసినప్పుడు, వారి పట్ల ఎంతో గౌరవంతో వెంటనే నిలబడాలి. కానీ, అహంకారం (తమను తాము స్వతంత్రుడని భావించడం) వారిని విస్మరించడానికి దారితీస్తుంది. అహంకారం  తనను గొప్పవాడిగా భావింప జేసి, ఇతరులను గౌరవించకుండా ఆపుతుంది. 2. భౌతిక వ్యక్తులు మనకి ప్రతికూలర్లు (ప్రతికూలమైనవారు). అర్ధం అంటే భౌతిక సంపద. మనం సంపదను కోరడం ప్రారంభించినప్పుడు, ఆ సంపదను పొందడానికి ఎవరినైనా ప్రశంసించేందుకు సిద్ధపడతాము. అందువల్ల భౌతిక సంపద, కీర్తి మొదలైన వాటిపై ఉన్న కోరిక, ప్రతికూల వ్యక్తులను ప్రశంసకు దారితీస్తుంది.  3. కామంతో ఉన్న స్త్రీలను ఉపేక్షిక్కుమవర్  (మన గురించి పట్టించుకోని వారు) అని అంటారు. అపేక్ష అంటే కోరిక. ​​తమలో కామము పెరిగినప్పుడు, ఆ స్త్రీ అతన్ని పట్టించుకోకపోయినా/  అవమానించినా,  తన పరువుపోయినా సిగ్గుపడకుండా ఆమెను పొందటానికి వెనుకాడాడు. అందువల్ల, ఈ 3 ఆపదలను తెలుసుకొని జాగ్రత్తగా వాటికి దూరంగా ఉండాలి .
  • స్వకీయ స్వీకార నిష్ఠ (మన కృషిలో నమ్మకం) ఉండటం ఒక అడ్డంకి. మనం దేనినైనా కోరుకున్నప్పుడు, “ఇది నాది, నా స్వంత ప్రయత్నంతో నేను దీనిని సాధించాను” అనే ఆలోచనతో ప్రయత్నించడం మానుకోవాలి. ప్రతిదీ భగవాన్ యాజమాన్యంలో ఉన్నందున, భగవత్ ప్రసాదంగా (భగవాన్ కృప), ఆచార్య ప్రసాదం (ఆచార్య కృప) గా భావించాలి. అనువాదకుల గమనిక: ప్రపత్తి (శరణాగతి) రెండు రకాలు – స్వగత స్వీకారం మరియు పరగత  స్వీకారం. స్వగత స్వీకారం అనేది స్వీయ ప్రయత్నానికి ప్రాధాన్యతనిచ్చే శరణాగతి. పరగత  స్వీకారం అనేది భగవత్ కృపతో చేసిన శరణాగతి. ఈ రెండింటిలో, భగవాన్ మన సంరక్షకుడని, తన కృపాతో మనల్ని ఉద్ధరిస్తున్నాడని అంగీకరించే పరగత  స్వీకార మార్గాన్ని మన పూర్వాచార్యులు నొక్కిచెప్పారు. భగవానుడికి శరణాగతి చేయుట జీవాత్మకు తగినది ఎందుకంటే శరణాగతి అనేది జీవాత్మ యొక్క సహజసిద్ధమైన స్థితి. .
  • స్వప్రయోజన ప్రవృత్తిలో పాల్గొనడం (కోరికలను తీర్చుకోడానికి చేసే ప్రయత్నాలు) ఒక అడ్డంకి. మన ఆత్మ సంతృప్తిపై దృష్టి పెట్టకుండా ఎల్లప్పుడూ ఇతరుల అభ్యున్నతికి మరియు శ్రేయస్సుకై  ప్రయత్నించాలి. అనువాదకుల గమనిక: “విచిత్రా దేహ సంపత్తిర్ ఈశ్వరాయ నివేదితుం, పూర్వమేవ కృతా  బ్రహ్మణ్ హస్తపాధాది సమ్యుతా”- లయం సమయంలో సూక్ష్మ స్థితిలో ఉన్న జీవాత్మ ఎటువంటి ఇంద్రియాలు / శరీరం లేకుండా ప్రాపంచిక సుఖాలు/ ముక్తి ప్రయత్నాలలో పాల్గొనలేక పోవడంతో, అత్యంత కృపతో  సర్వేశ్వరుడు, తన పాద పద్మాలను సమీపించే ప్రక్రియను ప్రారంభించడానికి ఇంద్రియాలను / శరీరాన్ని జీవాత్మకు ప్రసాదిస్తారు. జీవాత్మ, ఇంద్రియాలతో / శరీరంతో భగవాన్ను ఆశ్రయించడానికి బదులుగా, తిరువాయ్మొళి 3.2.1 లో “నమ్మాళ్వార్” చెప్పినట్లుగా, “అన్నాల్ నీ తంత ఆక్కైయిన్ వళి ఉళల్వేన్”, శరీర / ఇంద్రియ సుఖాలను పొందాలనుకుంటాడు. ఒక నది దాటడానికి మనిషికి తెప్ప ఇస్తే ఆ నీటి ప్రవాహంతో కొట్టుకెళ్లి సముద్రంలో కలిసాడట. ఈ సంసారం నుండి ఉద్ధరింపబడడానికి జీవత్మాకు ఇంద్రియాలను / శరీరాన్ని ప్రసాదిస్తే ఈ సంసారంలో మరింత కూరుకుపోడానికి ఆ ఇంద్రియాలలు ఉపయోగించబడుతున్నాయి. తిరువరంగత్తు అముదనార్ కూడా ఇదే సూత్రాన్ని రామానుస నూత్తందాది పాసురం 67లో ఇలా వివరిస్తున్నారు – “మాయవన్ తన్నై వణంగ వైత్త కరణం ఇవై” – భగవాన్ ఈ శరీరాన్ని తనను ఆరాదించేందుకు మరియు భాగవతులను సేవించడం కోసం ఇచ్చారు. ఈ విధంగా ఈ పుట్టుక ఉద్దేశ్యాన్ని అర్థం చేసుకొని దానికణుగుణంగా ప్రవర్తించాలి.
  • కేవలం శేషత్వ (దాస్యం) జ్ఞానం ఉండి, పారతంత్రియం (సంపూర్ణంగా అధారపడం) జ్ఞానం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఆత్మ యొక్క స్వభావం రెండు  దశల్లో ఉంటుంది: శేషత్వం – యజమాని ఆజ్ఞలను పాటించడానికి సిద్ధంగా ఉండటం; పారతంత్రియం – యజమాని కోరికలను తీర్చడం. స్వామి యొక్క కోరికలను తీర్చడం, కేవలం యజమాని సేవ చేయడానికి ఎదురుచూడడం కంటే ముఖ్యమైనదని అర్థంచేసుకోవాలి. భరతుడు శ్రీ రామునితో పాటు వెళ్లాలని అనుకున్నప్పటికీ, 14 సంవత్సరాలు శ్రీ రాముడు లేనప్పుడు అయోధ్య రాజ్యాన్ని పరిపాలించే సేవను చేపట్టాడని ఇక్కడ మనం గుర్తు చేసుకోవచ్చు.
  • భోక్తుడుగా ఉండటం  మరియు భోగ్యుడిగా ఉండకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భోగ్యం – ఆనందించేది, భోక్తా – ఆనందించేవాడు. శ్రీవైష్ణవులు తమను తాము భగవాన్ యొక్క ఆనందం కోసం ఉపయోగపడే వస్తువుగా భావించాలి. తమ సంపూర్ణ ఉనికి భగవత్ప్రీతి కోసం అని అర్థం చేసుకోవడం చాలా అవసరం. అలాంటి అవగాహన కలిగి ఉండటం చాలా ముఖ్యం. తాను భోగించే వ్యక్తిగా భావించడం, భగవాన్ యొక్క ఆనందం కోసం ఉపయోగపడే వస్తువుగా ఉండటానికి విరుద్ధం. అనువాదకుని గమనిక: –  అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ ఆచార్య హృదయం చూర్ణిక 21లో ఇలా వివరించారు “శేషత్వ భోక్తృత్వంగళ్ పోలన్రే పారతంత్రియ భోగ్యతైగళ్” – పారతంత్రియం (సంపూర్ణంగా ఆధారపడటం) మరియు భోగ్యత్తైగళ్ (భోగ్య వస్తువు), శేషత్వం (దాస్యం) మరియు భోక్తృత్వంగళ్(భోగించేవాడు) కన్నా గొప్పది. ఇక్కడ శేషత్వం అంటే బంగారు ఇటుక లాంటిదని (విలువైనది కానీ రూపాన్ని మార్చిన తరువాత మాత్రమే ఉపయోగించ గలము) మరియు పారతంత్రియం అంటే స్వర్ణాభరణం లాంటిది (అప్పడికప్పుడే ఉపయోగించ గలము) అని మాముణులు అందంగా వర్ణించారు. ఇది చాలా నిగూఢమైన మూల సూత్రం,  ఆచార్యుల నుండి కాలక్షేప రూపంగా అర్థం చేసుకోవాలి.
  • తాను భోగ్య వస్తువైనందుకు సంతృప్తి చెందడం, ఆ  ఆనందం తనదని బ్రమపడుట  ఒక అడ్డంకి. నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి 2.9.4 లో ఇల ప్రకటించారు, “తనక్కేయాగ ఎనైక్కొళ్ళుమీతే చిఱప్పు” – సంపూర్ణ భగవత్ సుఖానికై తానుండటం ఉత్తమము. భగవాన్ శ్రీ ముఖంలో కనిపించే సంతోషం కోసమే మన శేషత్వం (దాస్యం) మరియు పారతంత్రియం (ఆధారపడటం) ఉండాలి.  అనువాదకుల గమనిక: కులశేఖర ఆళ్వారులు, పెరుమాళ్ తిరుమోళి 4.9లో ఈ విషయాన్ని ఇలా వివరించారు, “పాడియాయ్ క్కిడంతు ఉన్ పవళవాయ్ కాణ్బేనే” – నేను నీ సన్నిధి ఎదుట మెట్టులా/గడపలా (వివేకము లేని అచిత్ వలె) ఉండి  ఆనందంగా చిరు మందహాసంతో ఉన్న మీ అధరాలను చూసి ప్రతిస్పందిస్తాను (వివేకము ఉన్న చిత్ వలె). (అనువాదకుల గమనిక: “అచిత్వత్ పారతంత్రియం” మన సత్ సాంప్రదాయంలో ఈ సూత్రం అత్యున్నతమైనది – అచిత్ వలే సంపూర్ణంగా భగవతాధీనుడై ఉండి, భగవాన్ తమ ఆనందాన్ని వ్యక్త పరచినపుడు జివత్మ వలే వారి ఆనందానికి ప్రతిస్పందించడం). ఈ సూత్రం (స్వయ – కేంద్రీకృతమైన ఆనందాన్ని నిర్మూలించడం) ద్వయ మహా మంత్రం యొక్క రెండవ భాగంలో “నమః”లో వివరించబడింది. ఆళవందారులు తమ స్తోత్ర రత్నం 46లో ఇదే సూత్రాన్ని వివరించారు, “కదా ..ప్రహర్శయిశ్యామి” – భగవత్  ప్రీతిని ఆశించడం. జీవాత్మ భగవత్సుఖానికి ప్రతిస్పందించినప్పుడు , భగవాన్ సంపూర్ణంగా సంతోషిస్తారు. వారి ఆనందమే మన కైంకార్యం యొక్క ఏకైక లక్ష్యం. వేరే మార్గాల గురించి ఆలోచించడం ఒక అడ్డంకి.
  • భగవత్  ప్రీతికై ఉనికిలో ఉండటం జీవత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావమని తెలియకపోవడం, అంతర్లీన గుణాలు కూడా భగవత్ సుఖంపై కేంద్రీకృతమై ఉన్నాయని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవత్ సుఖమే జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావం మరియు భగవతాధీనుడై ఉండటం జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావం . భగవాన్ యొక్క నిజమైన దాసుడిగా ఉండటం దీని సారాంశం. తిరువాయ్మొళి 2.9.4 లో -“తనక్కేయాగ ఎనైక్కొళ్ళుమీతే చిఱప్పు” చూపిన విధంగా – మనం నిరంతరం భగవత్ సుఖానికై పాటుపడాలి.  అనువాదకుల గమనిక: “అకిన్చిత్కరస్య శేషత్వ అనుపపత్తిః” లో చెప్పినట్లుగా – నిజమైన దాస్యభావం (కనీసం) చిన్న చిన్న కైంకార్యాలలో పాల్గొనడం ద్వారానే నిలబడి ఉంటుంది.
  • మనకు తెలియని మూలసూత్రములను తెలియజేసిన ఆచార్యులను భగవంతునితో సమానమని పరిగణించకపోవడం ఒక అడ్డంకి. తిరువాయ్మొళి 2.3.2 లో చెప్పినట్లుగా “అఱియాధన అఱివిత్తు అత్తా!” (మనకు తెలియని భగవత్ విషయానుభవాలను తెలియజేసి శాశ్వతసంబంధం ఉన్నవాడు భగవానుడు మరియు ఆయనే ప్రథమాచార్యడు (మొట్టమొదటి ఆచార్య) అని. మన ఆచార్యులను భగవానుని మానవరూపంగా పరిగణించాలి. అటువంటి ఆచార్యులపై పూర్తి విశ్వాసం కలిగి ఉండకపోవడం, వారిని భగవంతునిగ పరిగణించకపోవడం అవరోధాలు.  అనువాదకుల గమనిక: దయచేసి http://ponnadi.blogspot.com/2013/06/anthimopaya-nishtai-12.html చదవండి – ఈ వ్యాసం లో ఆచార్యులను భగవానుడిగా ఎలా పరిగణిస్తారో వివరించబడింది .
  • చరమ పర్వం (ఆచార్యుడు) అత్యున్నత మార్గం/ లక్ష్యమని విశ్వాసం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం సూత్రం 447 లో ఇలా వివరించారు “ఆచార్య అభిమానమే ఉత్తారకం” – ఆచార్యుల ఆశ్రయంలో ఉండడం మన మోక్షానికి అత్యున్నత  మార్గం. శిష్యుడి గురించి “ఇతను నా ప్రియమైన శిష్యుడు” అని ఆచార్యుడు భావించే స్థితికి ఎదగాలని ఇక్కడ మనం అర్థం చేసుకోవాలి. సూత్రం 446 లో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఇలా వివరించారు, “ఆచార్యనైయుం తాన్ పత్తుం పత్తు అహంకార గర్భమోపాధి కాలన్ కొణ్డు మోదిరమిడుమాపోలే” – ఆచార్యులను ఆశ్రయించే ప్రయత్నంలో కూడా, స్వగత స్వీకారం (సొంతంగా ప్రయత్నించి  ఆచార్యులను ఆశ్రయించినట్లయితే) అది జీవాత్మ స్వభావానికి విరుద్ధం, ఎందుకంటే స్వతంత్రుడనే అహంకారంతో జరుగుతుంది కాబట్టి. ఆచార్యులు శిష్యుడిని కృపతో ఆశీర్వదించారు అని భావించాలి (నిరంతరం శిష్యుడు ఈ భావనతో ఉండాలి). శిష్యుడు అహంకారంతో చేసినపుడు, అది ఒక అందమైన బంగారపు ఉంగరాన్ని తయారు చేసి, కాల (యమ ధర్మరాజు – మన మరణాన్ని నియంత్రించేవాడు) నుండి స్వీకరించడం లాంటిది.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/09/virodhi-pariharangal-35.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 34

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/07/01/virodhi-pariharangal-33/

68. జాతి విరోధి – జాతి/వర్ణంలో (జన్మ) అవరోధాలు

త్యాగ మండపంలో (కాంచీపురం)  దేవ పెరుమాళ్ను సెవిస్తున్న తిరుక్కచ్చి నంబిని ఎమ్పెరుమానార్ సేవించారు

ఈ రోజుల్లో జాతి అంటే కేవలం బ్రాహ్మణ, క్షత్రీయ, వైశ్య, శూద్రుల (వర్ణాలు) తో చేర్చి కలిపి చెప్పబడుతుంది. కానీ వాస్తవానికి ఇది నిజం కాదని మనం అర్థం చేసుకోవాలి.  జాతి అంటే దేవ (దేవతలు), మనుష్య (మానవ), తిర్యక్ (జంతువులు – అడ్డంగా పెరిగేవి) మరియు స్థావర (చెట్లు/మొక్కలు), వాటి పుట్టుక / శరీరానికి సంబంధించినది. జాతి శరీర రకానికి (జాతులకు) సంబంధించినది కానీ ఆత్మకు కాదు. తిర్యక్ అంటే జంతువులు / పక్షుల – ఉప వర్గానికి సంబంధించినవి – ఎగిరేవి, నడిచేవి, పాకేవి, నీటిలో నివసించేవి, భూమిపై నివసించేవి, అడవిలో నివసించేవి, పట్టణాల్లో నివసించేవి మొదలైనవి.  స్థావరమైనవి చెట్లు, మొక్కలు, పొదలు, లతలు మొదలైనవి. ఎత్తు (పొడవైనవి, పొట్టివి), రంగు (నలుపు, ఎరుపు) మొదలైనవి వివిధ జాతులు కావు. భగవద్గీత లో, శ్రీ కృష్ణుడు మొత్తం 4 వర్ణాలు తనచే సృష్టించబడ్డాయి, అవి వాటి లక్షణాలు ప్రక్రియల ద్వారా వర్గీకరించబడ్డాయి అని వివరించారు.

ఈ భాగంలో చర్చించబడిన ఈ అంశం చాలా గోప్యమైనది. దానిని సాధ్యమైనంత సరళంగా వివరించడానికి మేము ప్రయత్నిస్తాము. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం మొదలైన రహస్య గ్రాంథాలలో వివరించబడిన అంశాలు  మాత్రమే ఇక్కడ వివరించబడ్డాయి. మాముణుల పదాలను మనం గుర్తుచేసుకుందాము – “ఆర్ వచన భూతణత్తిన్ ఆళ్ పొరుళెల్లాం అఱివార్? ఆర్ అతు చొల్ నేరిల్ అనుట్టిప్పార్?” – శ్రీవచన భూషణం అర్ధాలను ఎవరు పూర్తిగా అర్థం చేసుకోగలరు? అలాంటి ఉపదేశాలను ఎవరు పూర్తిగా పాటించగలరు? దీన్ని దృష్టిలో పెట్టుకుని మనం ఈ విభాగంలోకి ముందుకువెళ్దాం.

అనువాదకుల గమనిక: జాతికి వేర్వేరు అర్థాలున్నాయి. సాధారణంగా ఇది దేవ, మనుష్య, తిర్యక్, స్థావరాలకు సంబంధించినది. కానీ దీనికి మించి, కొన్ని ప్రదేశాలలో జాతిని అప్పుడప్పుడు వర్ణంతో చేరుస్తారు (ఒక కుటుంబంలో పుట్టిన వర్గానికి సంబంధించినది కాబట్టి). మొత్తానికి జాతి దేహానికి, పుట్టుకకు సంబంధించినది. ఉదాహరణకు, ద్విజులు అంటే రెండుసార్లు జన్మించినవారు (బ్రాహ్మణ , క్షత్రియ, వైశ్య) – ప్రతి ఒక్కరూ శూద్రులుగా జన్మించినట్లు చెబుతారు, ఉపనయన సంస్కారం ద్వారా వారు ద్విజులౌతారు. ఉపనయనం తరువాత, ద్విజులు (బ్రాహ్మణ , క్షత్రియ మరియు వైశ్యులు) వేదాధ్యయయం ద్వారా బ్రహ్మజ్ఞానం పొందడానికి అర్హులౌతారు. మన ఇష్టానుసారంగా బ్రాహ్మణ, క్షత్రీయ, వైశ్యులుగా మారాలని ఎంచుకోవడం కాదు. సాధారణంగా, మన కర్మానుసారంగా ఒక నిర్దిష్ట కుటుంబంలో జన్మిస్తారు. కాబట్టి, ఎవరైనా బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో జన్మించినట్లయితే, వారికి బ్రాహ్మణుడు కావడానికి అవకాశం ఇవ్వబడుతుంది. వారు బ్రాహ్మణుడిగా మారిన తర్వాత, వాళ్ళు వారి నియమాలకు కట్టుబడి ఉండాలి.  తమ ఆచార్యుల నుండి వేదాధ్యయనం చేసి, నేర్చుకున్న ఆ వేద సూత్రాల ప్రకారం నడుచుకోవాలి. ఈ విధంగా వారి బ్రాహ్మణ్యాన్ని (బ్రాహ్మణ ధర్మం)  నిర్వహించుకోవాలి. అదేవిధంగా, ప్రతి వర్ణం వారు తమ సొంత ధర్మాలను నిర్వహిస్తూ, శ్రీమన్నారాయణుడికి ప్రియమైన వర్ణాశ్రమ ధర్మాన్ని అనుసరించాలి. సమాజ వ్యవహరణకై,  ప్రతి ఒక్కరి ఆధ్యాత్మిక అభివృద్ధికి సహాయపడేందుకు భగవానునిచే  వర్ణాశ్రమ ధర్మం స్థాపించబడింది.  వివిధ వర్ణాల యొక్క ప్రధాన కార్యాలు:

  • బ్రాహ్మణులకు ఆరు ప్రధాన కార్యాలు గుర్తించబడ్డాయి. అధ్యయనం (వేదాధ్యయనం), అధ్యాపనం (ఇతరులకు వేదం నేర్పడం), యజనం (తమ కోసం యజ్ఞం చేయడం), యాజనం (ఇతరులకై యజ్ఞం చేయడం), దానం (దానం ఇవ్వడం), పరిగ్రహం (దానం తీసుకోవడం).
  • క్షత్రియులకు, అధ్యయనం (వేదాధ్యయనం), యజ్ఞం (తమ కోసం యజ్ఞం చేయడం) మరియు దానం (దాన ధర్మాలు చేయడం) మాత్రమే వర్తిస్తాయి – ఇతరులకు వేధాలను బోధించడం, ఇతరులకై యజ్ఞం చేయడం మరియు దానం తీసుకోవడం వర్తించవు. కానీ వాటి స్థానంలో, వారు ఆయుధం చేతపట్టి, పౌరులను రక్షించాలి, దేశాన్ని పరిపాలించాలి.
  • వైశ్యులకు కూడా, అధ్యయనం (వేదాధ్యయనం), యజ్ఞం (తమ కోసం యజ్ఞం చేయడం) మరియు దానం (దానధర్మాలు చేయడం) మాత్రమే వర్తిస్తాయి – ఇతరులకు వేధాలను బోధించడం, ఇతరులకై యజ్ఞం చేయడం మరియు దానం తీసుకోవడం వర్తించవు. కానీ వాటి స్థానంలో వాళ్ళు వ్యవసాయం, గో రక్షణ/ పోషణ, వ్యాపారాలు మొదలైన వాటిలో పాల్గొనవలసి ఉంటుంది.
  • శూద్రులు కేవలం ఈ మూడు వర్ణాల వారికి, వారి వారి కార్యాలలో సహాయం చేయాలి

పై సూత్రాలను అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ యొక్క  ఆచార్య హృదయం 31వ చూర్ణికకు మాముణులు వ్యాఖ్యానించారు. 

ఆచార్య హృదయం 33 వ చూర్ణికలో, నాయనార్లు  ఈ రెండవ జన్మను (ద్విజ) మరొక రెండవ జన్మతో అందంగా పోల్చారు – అదే పంచ సంస్కరం ద్వారా వైష్ణవునిగా మారుట. రెండవ జన్మ వైధిక కర్మలలో పాల్గొనడానికి దోహదపడినట్లే, పంచ సంస్కరం ద్వారా వచ్చిన ఆత్మ యొక్క రెండవ జన్మను శ్రీమన్నారాయణుడు మరియు వారి భక్తులు (భాగవతులు) యొక్క దాస్యంలో పాల్గొనడానికి వీలు కల్పిస్తుంది. ఆత్మ శాశ్వతమైనదైనప్పటికీ, తిరుమంత్రం (అష్ఠాక్షరం) నేర్చుకోవడం ద్వారా, జీవాత్మ తాను శ్రీమన్నారాయణ యొక్క శాశ్వత సేవకుడని తన వాస్తవిక స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకుంటాడు. మాముణులు ఈ చూర్ణిక వ్యాఖ్యానంలో అందంగా వివరిస్తున్నారు – ఎలాగైతే గాయత్రి మంత్రం (అన్ని మంత్రాలకు తల్లి) మనల్ని బ్రాహ్మణుడిగా మార్చుతుందో అలాగే తిరుమంత్రం (గాయత్రి మంత్రానికి తల్లి) మనల్ని వైష్ణవునిగా మార్చుతుంది. బ్రాహ్మణుడిని  కర్మనిష్ఠ (కర్మపై దృష్టి కేంద్రీకరించినవాడు) అని పిలుస్తారు, వైష్ణవుడిని దాస భూత (దాసత్వంపై పూర్తిగా దృష్టి కేంద్రీకరించినవాడు) అని పిలుస్తారు. తరువాత, నాయనార్  కర్మ నిష్టలు మరియు దాస భూతుల మధ్య చాలా తేడాలను వివరిస్తున్నారు.  37 వ చూర్ణికలో కూడా, నాయనార్ వివరణ ఇలా ఉంది – వేదాధ్యయనం చేయడం ద్వారా, వాటి అర్ధాలను అర్థం చేసుకోవడం ద్వారా, వేదంలో వివరించిన సూత్రాలను పాటించడం ద్వారా తమ బ్రాహ్మణ్యం ఎలా స్థాపించబడుతుందో అలాగే స్వయంగా తమ ఆచార్యుల నుండి తిరువాయ్మొళి (ఇతర దివ్య ప్రబందాలు కూడా) నేర్చుకోవడం, ఆచార్యుల నుండి వాటి అర్ధాలను అర్థం చేసుకొని తమ జీవితంలో ఆ సూత్రాలను పాటించడం ద్వారా తమ వైష్ణవత్వం స్థాపించ బడుతుంది.

ఈ విభాగంలో, వైష్ణవుని/ ప్రపన్నుని (శ్రీమన్నారాయణుడకు శరణాగతుడైన వ్యక్తి) యొక్క ప్రాముఖ్యతను, ముఖ్యమైన వైష్ణవ లక్షణాలను లోతుగా వివరించారు. ఈ పరిచయంతో, విభాగంలోకి వెళ్దాం.

  • అజ్ఞానుడు, జ్ఞానాధికారుడు (పండితుడైనవాడు), భక్తి పరవశుడు (భక్తిలో పూర్తిగా నిమజ్ఞమైపోయినవాడు) – ఈ మూడు రకాల ప్రపన్నులకు అవసరమైనది భగవత్ సంరక్షణపై సంపూర్ణ విశ్వాసం (100% విశ్వాసం) కలిగి ఉండాలి. ఆ విశ్వాసం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ప్రపన్నుడనగా భగవాన్ ని ఉపాయంగా స్వీకరించి వారికి శరణాగతుడైన వ్యక్తి  అని అర్థం. ఇక్కడ వివరించిన ఈ 3 రకాల ప్రపన్నులకు ఆ మహా విశ్వాసం ఉండాలి. ఈ మహావిశ్వాసం జాతి ధర్మం (ఒక నిర్దిష్ట వస్తువును గుర్తించే ప్రత్యేక గుణం) అని అంటారు. మహా విశ్వాసం అంటే భగవానుడిపై పూర్తి విశ్వాసం కలిగి ఉండి ఆయన మనలను రక్షిస్తాడని, చివరికి మనలను ఉద్ధరిస్తాడన్న విశ్వాసం. ఈ మూడు రకాల ప్రపన్నులపై ఇంకొంచెం  వివరణ చూద్దాం.  (అనువాదకుల గమనిక:  శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రాంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు సూత్రం  41 నుండి ఈ 3 రకాల ప్రపన్నుల గురించి అద్భుతంగా వివరిస్తున్నారు. వారు మహా పండితులైనప్పటికీ సూత్రం 43 లోని అజ్ఞార్ (అజ్ఞానుడు) భాగంలో తనను తాను చేర్చినప్పుడు, పిళ్ళై లోకాచార్యుల వంటి మన పూర్వాచార్యుల యొక్క వినయ స్వభావాన్ని మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు అభినందించవచ్చు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఆ జాబితాలో తనను తాను నైచ్యానుసంధానం (వినయం మరియు తనను తాను చాలా తక్కువగా భావించడం) లో చేర్చారు అని మాముణులు అందంగా వివరించారు. ఈ సూత్రానికి మాముణుల వ్యఖ్యానం చాలా స్పష్టమైనది,  అర్థం చేసుకోవడానికి సులభమైనది.)
    • స్వరూపం (నిజ స్వభావం), ఉపాయం (మాధ్యమం), ఉపేయం (లక్ష్యం) మొదలైన వాటి గురించి స్పష్టమైన అవగాహన లేని వ్యక్తిని అజ్ఞార్ అంటారు. ఈ వర్గానికి మనమే మంచి ఉదాహరణ. స్పష్టమైన జ్ఞానం, సామర్థ్యం లేనందున స్వయం ప్రయత్నాలను (భగవానుని చేరుకునేందుకు శాస్త్రంలో వివరించినట్లుగా కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగమాధ్యమాలు) వీరు ప్రయత్నించరు. ముందు చెప్పినట్టుగా, మనం మంచి ఉదాహరణలు.
    • జ్ఞానాధికారుడు అనగా స్వరూపం, ఉపాయం, ఉపేయం, వంటి ఈ సూత్రాల గురించి పూర్తి అవగాహన, స్పష్టత ఉన్నవాడు. ఆపై ఇతరులకు వివరించగల వ్యక్తి. జ్ఞానం మరియు అనుష్ఠానముతో నిండిఉన్నవాడు. మన పూర్వాచార్యులు మంచి ఉదాహరణలు. వారు మహాజ్ఞానులు, స్వయం ప్రయత్నాలను కొనసాగించగల సామర్థ్యం ఉన్నారు. కాని స్వయం ప్రయత్నంలో పాల్గొనడం జీవత్మ స్వభావానికి విరుద్ధమని గ్రహించి, వారు అటువంటి ప్రయత్నాలను పూర్తిగా వదులుకొని (కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలను ఉపాయంగా అనుసరించుట) భగవానుడికి సంపూర్ణ శరణాగతులైనారు.
    • భక్తి పరవసుడు అనగా భగవాన్ గురించి విన్న వెంటనే / ఆలోచించిన వెంటనే శుద్ద భక్తితో కరిగిపోయేవారు. ఈ వర్గానికి ఆళ్వారులు మంచి ఉదాహరణలు. భగవాన్ చేత ఆళ్వారులు స్పష్టమైన జ్ఞానభక్తితో ఆశీర్వదించబడినప్పటికీ, భగవాన్ పట్ల అమితమైన ప్రేమ భక్తి కారణంగా, వాళ్ళు సహజంగానే ఏ ప్రయత్నాలలో పాల్గొనలేదు. నమ్మాళ్వార్ తిరువాయ్మొళి 5.8.8 లో “కళైవాయ్ తున్బం కళైయాతొళివాయ్ కళైకణ్ మత్తిలేన్” (మీరు నా అడ్డంకులను తొలగించినా లేదా తొలగించకపోయినా – నాకు వేరే ఆశ్రయం లేదు, నా సంరక్షణ భారం నీదే). తిరువాయ్మొళి 5.8.3 లో కూడా అన్నారు, “ఉన్నాలల్లాల్ యావరాలుం ఒన్ఱుం కుఱై వేణ్డేనున తాళ్ పిడిత్తే సెలక్కాణే” – మీ తప్ప నేనెవరి నుండి ఏమీ కోరుకోను  …..నేను ఎల్లప్పుడూ మీ పాదపద్మాలపైనే ఆధారపడి ఉంటాను.
  • మనుష్య ధర్మానికి (మానవత్వ సూత్రాలు) విరుద్ధంగా ప్రవర్తించడం ఒక అడ్డంకి. ప్రత్యేకంగా  మానవులకు ఒక సామర్ధ్యం ఉంది.  ఏమిటంటే కృత్య అకృత్య వివేకం (చేయవలసినది మరియు చేయకూడని వాటి మధ్య వివక్షత చూపే జ్ఞానం). దాని ప్రకారం, ఈ మానవ జీవితం / శరీరాన్ని సరిగ్గా ఉపయోగించుకోవాలి. ఇదం కురు (దీన్ని చేయండి, మీకు ప్రయోజకరమైనది), ఇదం మాకార్షీః (దీన్ని చేయొద్దు, ఇది మీకు హానిచేస్తుంది) అని శాస్త్రం  అంటుంది. మనం వాటిని అర్థం చేసుకొని మన జీవితంలో అనుసరించడానికి ప్రయత్నించాలి. నాగరికత, మానవత్వం అంటే “ప్రతి ఒక్కరూ శాంతియుతంగా, సంతోషంగా జీవించాలి” అని ఆలోచించడం – అలాంటి మంచి స్వభావం ప్రతి ఒక్కరికీ అవసరం. దీని కంటే ఇంక ఎక్కువ అవసరం లేదు. దీనికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తించడం ఒక అడ్డంకి.  అనువాదకుల గమనిక: అద్భుతమైన శ్రీవైష్ణవ లక్షణాలలోకి వెళ్ళే ముందు, సామాన్య మానవత్వం గురించి అలోచించి,  ప్రతి ఒక్కరి పట్ల గౌరవప్రదంగా ప్రవర్తించాలి. నాగరిక ప్రవర్తన అంటే నియమాలను పాటిస్తూ గౌరవంగా జీవించడం (కోరికలు/ఇంద్రియ తృప్తికై జీవించడం కాదు). అలాగే, ఆహార, నిద్ర, భయం మరియు మైత్తున (కుటుంబ జీవితం) అన్ని జీవులకు సాధారణమని చెబుతారు. చీమలు, పిల్లులు, కుక్కలు, గాడిదలు, మానవులు, ఇలా అన్ని జీవులకు ఎదో ఒక రూపంలో ఈ నాలుగు సూత్రాలు ఉన్నాయి. ఈ పుట్టుక / మరణం చక్రం నుండి మోక్షాన్ని పొందగలగడం ప్రత్యేకంగా మానవులకే ఉన్న సామర్థ్యం. శాస్త్రాన్ని జ్ఞానులైన ఆచార్యల నుండి నేర్చుకొని అర్థం చేసుకోవచ్చు. సృష్టి సమయంలో, భగవాన్ ఎంతో కృపతో జీవాత్మలకు దేహం ఇంద్రియాలను ప్రసాదిస్తాడు. బ్రహ్మ, ఋషులు మరియు ఆళ్వారుల ద్వారా కూడా శాస్త్రాన్ని వెల్లడిస్తాడు. ఇంద్రియాల ఉపయోగంతో, మానవుడు నియమాలను/సూత్రాలను అర్థం చేసుకోవచ్చు, వారి దేహాన్ని కైంకర్యానికి ఉపయోగించవచ్చు.  ఇలా చేస్తే ఆ జీవాత్మకు ఆధ్యాత్మిక పురోగతి ఖచ్చితంగా లభిస్తుంది. అలా చేయకపోతే, అది మానవ శరీరరూపంలో ఇవ్వబడిన అద్భుతమైన అవకాశాన్ని వృధా చేసుకోవడం వంటిది.
  • తమ ఉద్ధరణకై స్వప్రయత్నం చేయడం ఒక అడ్డంకి. ఇక్కడ నుండి మొదలుకొని, ప్రపన్న ధర్మం (ప్రపన్నుల ఆదర్శ ప్రవర్తన / మార్గదర్శకాలు) గురించి చర్చించబడింది. భగవానునికి ప్రపన్నుడు సంపూర్ణ శరణాగతుడై ఉండాలి,  ఎప్పుడూ స్వీయ ప్రయత్నంలో పాల్గొనకూడదు. ఇది జీవత్మా యొక్క నిజ స్వభావమైన శేషత్వానికి (సంపూర్ణ దాసత్వం) / పారతంత్రియానికి (సంపూర్ణ ఆశ్రయం) విరుద్ధం. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ పై ఆధారపడటం అంటే ఎంతటి పరిస్తితి తలిత్తినా మన సొంత ప్రయత్నాలను వదులుకోవాలి. అంటే పనిలేకుండా ఖాళీగా ఉండమని కాదు. దీని అర్థం మనం కైంకర్యంలో నిమగ్నమై ఉండాలి మరియు కైంకర్యం అనేది ఏదైనా పొందడానికి చేసేది కాదు అని అర్ధం చేసుకోవాలి.
  • ప్రపత్తి చేసే ముందు శుద్ది / అశుద్దిని పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. ప్రపత్తి అనేది ఒక మానసిక స్థితి (భగవాన్ని సంపూర్ణ ఆశ్రయంగా స్వీకరించడం). దీనికి ప్రత్యేక స్థలం, సమయం,  శుద్ది / అశుద్ది స్థితి మొదలైనవి అవసరం లేదు, అలాగే కొనసాగించవచ్చు. ద్రౌపది ప్రమాదంలో ఉండి  అవమానానికి గురైనప్పుడు, ఆమె “హా కృష్ణ! రక్షమామ్ శరణాగతం” (కృష్ణ! ఈ శరణాగత ఆత్మను రక్షించు) అని ఆమె ఋతుక్రమము సమయంలో ఉన్నప్పటికీ సంపూర్ణ విశ్వాసంతో తన రెండు చేతులు పైకెత్తి వేడుకుంది – శ్రీ కృష్ణుని చేత ఖచ్చితంగా రక్షించబడింది. అదేవిధంగా, విభీషణుడు శ్రీ రామునికి శరణాగతి చేయడానికి వచ్చినప్పుడు, అతను సముద్రతీరంలో ఉన్నప్పటికీ స్నానమాచరించలేదు – అతను ఆకాశం నుండి శ్రీరామునికి శరణగతి చేస్తారు.  శుద్దులైనా లేదా అశుద్దులైనా అదే స్థితిలో ఉండి భగవానుడికి  శరణగతి చేయవచ్చు. ప్రపత్తి చేసే ముందు మన స్థితి గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, ప్రపత్తి గురించి వివరంగా చర్చించారు. సూత్రం 30లో, ఇదే సిద్ధాంతం అందంగా వివరించబడింది. మాముణులు ఇక్కడ ఒక ముఖ్యమైన విషయాన్ని అందంగా స్పష్టం చేస్తున్నారు. ప్రపత్తి చేసే ముందు తమను శుద్ధి చేసుకోవాల్సిన అవసరం లేదని అర్ధం చేసుకోగలిగినప్పటికీ, ప్రపత్తి చేసే ముందు తమ శుద్ధ /అశుద్ధ స్థితిని పరిగణించకూడదని  ఎందుకు చెప్పారని ఆశ్చర్యపోవచ్చు. ద్రౌపదిని, అర్జునుడిని చూసి మాముణులు స్వయంగా ఈ ప్రశ్నను లేవనెత్తి ఇలా వివరించారు.  (మునుపటి సూత్రంలో (సూత్రం 29లో), అర్జునుడు చాలా తక్కువ / అణగారిన వాళ్ళ మధ్య శరణాగతి సూత్రాల ఉపదేశాలను విన్నట్లు వివరించబడింది – స్వయంగా శ్రీకృష్ణుడు అర్జునుడి పక్షాన ఉండడం చూసి కూడా వాళ్ళు ధర్మానికి వ్యతిరేకంగా పోరాడతారు),  “నేను ప్రపత్తి చేయటానికి  అర్హుడ్ని కావాలంటే నేను బహుశా అపవిత్రుడిని కావాలి” అని అనుకోవచ్చు. కానీ అది కూడా అవసరం లేదు. మాముణుల వివరణ ఏమిటంటే ఎట్టి సందర్భంలో కూడా నిషిద్ధ (నిషేధించబడిన) కర్మలలో పాల్పడకూడదని వివరిస్తున్నారు. తరువాత సుత్రాంలో, నంపిళ్ళై యొక్క  అందమైన ఉల్లేఖనాలు ఇక్కడ గుర్తుచేసుకోబడింది. సముద్రం దాటి లంకకు వెళ్ళేందుకు సహాయం పొందడానికి శ్రీ రాముడు స్వయంగా సముద్ర రాజుకి ప్రపత్తి (శరణాగతి) చేసినప్పుడు, మొదట స్నానం చేస్తారు. సామాన్యంగా శ్రీ రాముడు ఏదైనా చేసేముందు స్నానమాచరించడం సహజమని, ఇది ప్రపత్తిలో భాగంగా చేయలేదని నంపిళ్ళై వివరిస్తున్నారు. కాబట్టి, ప్రపత్తి అనేది స్వతంత్ర ఉపాయం మరియు దీనిని చేయడానికి ముందుగా కావలిసినది ఏమి లేదు.
  • భగవద్దాసులుగా ఉన్నవారు నిత్య కర్మానుష్ఠానాలు చేయకపోవడం ఒక అడ్డంకి. సాధారణంగా  నిత్య కర్మలను పాటించడం నియమం. వాటిని భగవద్ ఆజ్ఞా కైంకార్యంగా (భగవాన్ ఆదేశాలు) పాటించాలి. మన దినచర్యలో  నిత్య కర్మలను (సంధ్యావందనం మొదలైనవి) వదులుకునే హక్కు మనకు లేదు. ఈ అంశంపై ఇప్పటికే మనం చాలా చర్చించాము. వాటిని గురించి స్పష్టత తెచ్చుకోవాలి. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం 82 వ సూత్రంలో, “తిరుక్కణ్ణమంగై ఆణ్డాన్ స్వ వ్యాపారత్తై విట్టాన్” – తిరుక్కణ్ణమంగై ఆణ్డాన్ తమ వ్యక్తిగత కార్యాలన్నీ వదులుకున్నారు. మహావిశ్వాసం యొక్క శిఖరంపై చేరుకున్న వారు కాబట్టి వారన్ని ప్రయత్నాలను వదులుకున్నారు. మాముణులు  ఉపదేశరత్నమాల పాసురం 55 లో ఇలా వివరించారు,  “ఎల్లార్కుం అణ్డాత్తన్రో అతు”  – శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో వివరించిన సూత్రాలు పూర్తిగా అనుసరించేవారు కొందరే.  అనువాదకుల గమనిక: దయచేసి http://guruparamparai.wordpress.com/2014/07/13/thirukkannamangai-andan/  లో తిరుక్కన్నమంగై ఆణ్డాన్ వైభావం చదవండి. మాముణులు వ్యాక్యానంలో, ఆణ్డాన్ స్వీయ ప్రయత్నాలకు సంబంధించిన కార్యాలను మానుకొని పూర్తిగా కైంకర్యంలో నిమగ్నమై ఉండేవారు. నిత్య కర్మానుష్ఠానాలకు సంబంధించినంతవరకు, భగవత్ కైంకర్యాల మధ్యలో రానంతవరకు, అవి తప్పకుండా సమయానికి ఆచరించాలి. కానీ మనం భగవత్ కైంకర్యంలో ఉన్నప్పుడు, నిత్య కర్మానుష్ఠానములను ఆలస్యంచేయవచ్చు / దాటవేయవచ్చు అని వివరించారు. దీనిని అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ ఆచార్య హృదయం 31వ చూర్ణికలో  “…అత్తాణిచ్ చేవకత్తిల్ పొదువానదు నళువుం” – మనం భగవత్/భాగవత కైంకర్యంలో ఉన్నప్పుడు ఒక్కోసారి నిత్య కర్మానుష్ఠానాలను మానవచ్చు. వైధికులు తమ వైధిక అనుష్ఠానాలను పాటించక పోవడం చూసి ఈ ప్రపంచ ప్రజలు తప్పుదోవ పట్ట కూడదన్న గొప్ప కరుణాభావంతో మన పూర్వాచార్యులు అన్ని నిత్య కర్మానుష్ఠానాలను పాటించేవారు, అని మాముణులు అందంగా వివరిస్తున్నారు.
  • నిత్య కర్మానుష్ఠానములను పాటించని వ్యక్తులతో జీవించడం ఒక అడ్డంకి. శ్రీవైష్ణవ సన్యాసులు (ఇతర వర్గాల సన్యాసులలా కాకుండా) శిఖ, యజ్ఞోపవీతం మొదలైనవాటిని ధరించాలి, నిత్యా కర్మానుష్ఠానములను పాటించాలి. ఎమ్పెరుమానార్ 120 సంవత్సరాల పండు వయస్సులో కూడా తమ సంధ్యావందనములో భాగంగా అర్ఘ్యం (జల సమర్పణ) నిలబడి సమర్పించేవారని చెబుతారు. అనువాదకుల గమనిక: ఇది సన్యాసుల విషయం. ఇక గ్రుహస్థులు, బ్రహ్మచారులు మొదలైనవారి గురించి ఏమి చెప్పాలి – వారు నియమం తప్పకుండా వారి కర్మానుష్ఠానములను పాటించాలి. నిత్య కర్మానుష్ఠానములను పాటించని వ్యక్తులతో సహ జీవనం చేసినప్పుడు, వారితో ప్రభావితం కావచ్చు. అందుకే అటువంటి  సహ జీవనానికి దూరంగా ఉండటం మంచిది. 
  • తిరుమంత్రంలో తిరిగి పుట్టడం ఉత్తమ పుట్టుక అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. తిరుమంత్రంలో జన్మించడం అంటే జ్ఞాన జన్మ (జ్ఞానం యొక్క జన్మ) – తమ వాస్తవ స్వభావ  దివ్య జ్ఞానాన్ని పొందడం. తిరుమల అనంతాళ్వాన్ నంజియర్‌తో ఇలా అన్నారు. “తిరుమంత్రత్తిలే  పిఱంతు ద్వయత్తిలే  వళర్ న్తు ద్వయైక నిష్టరావీర్” – నీవు తిరుమంత్రంలో పుట్టి, ద్వయమహామంత్రంలో పెరగాలి. ద్వయం మంత్రంలో సంపూర్ణ నిష్ఠతో ఉండాలి.  అనువాదకుల గమనిక: నంజీయర్ సన్యాసాశ్రమం స్వీకరించిన తరువాత, తమ ఆచార్యులు పరాశర భట్టర్‌తో కలిసి ఉండటానికి శ్రీరంగానికి వెళ్ళినప్పుడు, అతను మార్గంలో అనంతాళ్వన్ను కలుస్తారు. ఆ సమయంలో, సన్యాసం స్వీకరించినందుకు నంజీయర్ను  అనంతాళ్వారులు ఆగ్రహించి సన్యాసాశ్రమానికి బదులుగా కేవలం గ్రుహస్థుడిగా ఉండి, ద్వయ మహామంత్రంపై పూర్తి విశ్వాసంతో తమ ఆచార్యసేవను కొనసాగించాల్సినది అని అంటారు.  ఈ వ్యాసం యొక్క పరిచయ విభాగంలో జ్ఞాన జన్మ గురించి ఆచార్య హృదయం 33 వ చూర్ణిక లో నాయనార్ వివరణను మనం చూశాము.
  • ఇతర మంత్రాలలో మళ్ళీ పుట్టడం మన స్వరూపంపై ప్రతికూల ప్రభావం ఉంటుందని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. మునుపటి వివరణలో, తిరుమంత్ర దీక్ష గురించి వివరించబడింది, ఇది (పై వివరణ) ద్వయ మహామంత్రం, చరమ శ్లోకానికి కూడా వర్తిస్తుంది, ఎందుకంటే అవి తిరుమంత్ర విస్తరణలు/వివరణలు కాబట్టి. ఇక్కడ ఇతర మంత్రాలను దేవతాంతర సంబంధమైన మంత్రాలుగా పరిగణించవచ్చు. అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడిలో, ప్రారంభంలోనే, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఇతర మంత్రాల కంటే తిరుమంత్రం యొక్క మహోన్నత మహిమలను వివరించారు. మొదట వారు, మూడు గొప్ప మంత్రాల యొక్క గొప్పతనాన్ని వివరించారు – తిరుమంత్రం (అష్టాక్షరి), వాసుదేవ మంత్రం (తిరు ద్వాదశాక్షరి), విష్ణుమంత్రం (షడక్షరి). ఆ మూడింటిలోనూ కూడా, తిరుమంత్రం గొప్పదిగా పరిగణించబడుతుంది, ఎందుకంటే ఇది అర్ధపంచక  స్వభావాన్ని వివరిస్తుంది – జీవత్మ (ఆత్మ), పరమాత్మ (మహోన్నతుడు), ఉపాయం (మాధ్యమం), ఫలం (లక్ష్యం) మరియు వీరోధి (అడ్డంకులు) సహజమైన రీతిలో వివరించారు. తిరుమంత్రం (ద్వయం మరియు చరమ స్లోకంతో కలిపి) ఇతర మంత్రాలకన్నా అర్థ పంచక జ్ఞానాన్ని స్పష్టంగా తెలుపుతుంది కాబట్టి, అగ్రస్థానంలో ఈ మంత్రాన్ని ఉంచవచ్చు. అందువల్ల ఇతర మంత్రాలను అనుసరించే అవసరం లేదు.
  • “కోయిలిల్ వాళుం వైష్ణవన్” (శ్రీరంగంలో సేవచేసే / నివసించేవారు) తమకది మహోన్నమైన గుర్తింపని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. కోయిల్ అంటే సాధారణంగా శ్రీరంగం అని అర్థం. ఎమ్పెరుమానార్కి (శ్రీ రామానుజులు) నమ్పెరుమాళ్ (శ్రీరంగనాథుడు) ఇచ్చిన ఆదేశాల మేరకు – “యావచ్చరీరపాదం అత్రైవ శ్రీరంగే సుఖమాస్వ” – ఈ ప్రపంచంలో ఉన్నంత కాలం శ్రీరంగంలో సంతోషంగా ఉండు. ఇది ప్రతి ఒక్కరికీ సాధ్యం కానందున, అన్ని దివ్య దేశాలతో చేర్చాలి. ఇక్కడ వైష్ణవుడు అంటే ద్వయ మహామంత్ర విశ్వాసపాత్రుడు అని అర్థం. నిష్టగలవాడు అంటే స్పష్టమైన జ్ఞానం ఉండి నేర్చుకున్న వాటిని ఆచరణాత్మకంగా అనుసరించేవాడు. శ్రీవైష్ణవుల ప్రవర్తన ఎలా ఉండాలంటే వారిని “పరమ సాత్వికర్” (అతిస్వచ్ఛమైన), “పరమ ప్రామాణికర్” (అతి ప్రామాణిక)గా గుర్తించబడాలి. తిరుమాలై 38వ పాసుర వ్యాఖ్యానాన్ని దయచేసి చూడండి… “కామ్బఱత్ తలై చిఱైత్తు ఉన్ కడైత్ తలై ఇరుంతు వాళుం చోమ్బరై ఉగత్తి….”  అనువాదకుల గమనిక: తిరుమాలై 38వ పాసురాన్ని పెరియవాచాన్ పిళ్ళై “ద్వయ మహామంత్రం యొక్క సమగ్ర వివరణ” గా కీర్తించారు. ప్రధానంగా పాసురం యొక్క ఈ భాగంలో, ఉపాయాంతరాలకు (స్వీయ ప్రయత్నాలు)  తమను దూరంగా ఉంచవలసిన ప్రాముఖ్యత గురించి నొక్కి చెప్పబడింది. వెంట్రుకలను వదులుకోవడం అహంకారాన్ని వదులుకోవడానికి సంకేతం – ప్రాచీన కాలంలో, ఎవరినైనా శిక్షించాలన్నా / అవమానించాలన్నా వాళ్ళ జుట్టుని కత్తిరించేవారు. అదేవిధంగా మన సొంత ప్రయత్నాల్ని మానుకొని మన సంరక్షణకై పూర్తిగా భగవాన్పై ఆధారపడి ఉండాలి. అలాంటి వ్యక్తిని “చోంబర్” (సోమరి వ్యక్తి) గా అభివర్ణిస్తారు. కానీ మనం “వాళుం చోంబర్” (చురుకైన / ఆనందకరమైన సోమరి వ్యక్తి) కూడా అయి ఉండాలి – మన వాస్తవ స్వభావాన్ని పూర్తిగా గ్రహించి, మన ప్రయత్నాలను మానుకొని, కైంకర్యంలో (భగవాన్ /భాగవత సేవ) పూర్తిగా మునిగి ఉండటం వల్ల ఆనందంగా ఉంటాము. అలాంటి వ్యక్తులు శ్రీమన్నారాయణుడకు నిత్యాసూరుల వలే ప్రియమైనవారు.
  • మన జన్మస్థలం, వంశం / కుటుంబం ఆధారంగా గుర్తింపు / పేరు / కీర్తి రావడం ఎందుకూ పనికిరానివని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, సూత్రం 78 లో ఈ విషయం వివరించబడింది – “గ్రామకులాదిగళాల్ వరుం పేర్ అనర్ త్త హేతు” . గ్రామం అంటే ఊరు / పట్టణం. కులం అంటే వంశం / కుటుంబం. అలాంటి కీర్తి  అహంకారానికి దారి తీస్తుంది కాబట్టి (ఉదాహరణకు: “నేను ఈ దివ్య దేశంలో జన్మించాను” లేదా “నేను ఈ గొప్ప ఆచార్య పురుషుని కుటుంబంలో జన్మించాను”), చివరికది వినయపూర్వకమైన శ్రీవైష్ణవుడనే సహజ స్వరూపాన్ని నిర్మూలనకు దారితీస్తుంది. తరువాతి సూత్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు తమ వివరణకు శ్రీ పాంచరాత్రం నుండి ఒక ప్రమాణాన్ని ఉల్లేఖిస్తున్నారు. “ఏకాంతి వ్యపతేష్ఠవ్యో నైవ గ్రామకులాధిబిః విష్ణునా వ్యపతేష్టవ్యస్తస్య సర్వం స ఏవ హి” – ఎవరైతే భగవానుడికి సంపూర్ణ శరణాగతులై ఉంటారో వారిని తమ జన్మస్థలం/ తమ కుటుంబం మొదలైన వాటితో గుర్తించరు. వారిని భగవత్ సంబంధంతో గుర్తిస్తారు. అటువంటి భక్తుడికి, భగవానుడే తనకు కుటుంబం, జన్మస్థలం కూడా.
  • ప్రపన్న జన కూటస్థరుడు (ప్రపన్నులందరికి ప్రధాన పూర్వీకుడు) పరాంకుశులు అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. సాధారణంగా కూటస్థరుడు అనగా ఒక కుటుంబ వృక్షం యొక్క మొదటి వ్యక్తిని (ప్రధాన పూర్వీకుడు)  సూచించడానికి ఉపయోగిస్తారు. ఆచార్య హృదయం చూర్ణిక 36 లో, అళగియ మనవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ వివరిస్తున్నారు “విప్రర్కు గోత్ర సరణ సూత్ర కూటస్తర్ పరాంగుస పరాసర్య బోదాయనాదిగళ్; ప్రపన్న జన కూటస్తర్ పరాంగుస పరకాల యతివరాదిగళ్” – బ్రాహ్మణులకు ప్రధాన పూర్వీకులు (వారి గోత్ర, శరణ (వారు అధ్యయనం చేయవలసిన వేద భాగం), సుత్ర (కర్మానుష్ఠానములను నిర్దేశించే శాస్త్రంలోని భాగం) ఆధారంగా పరాసర, వ్యాస, బోధాయన, వంటి ఋషుల ఆనవాలు గుర్తించవచ్చు; శరణాగతి మార్గంలోకి వెళ్ళిన శ్రీవైష్ణవులకు పరాంకుస (నమ్మాళ్వార్), పరకాల (తిరుమంగై ఆళ్వార్), యతివర (శ్రీ రామానుజ) మొదలైన సూత్రాధికారులు  పూర్వీకులుగా ఆనవాలు గుర్తించవచ్చు. వైధిక కర్మానుష్ఠానములు చేస్తున్నప్పుడు, ప్రణామం (నమస్కారాలు), అభివాదనం (ఋషులకు సంబంధించి పూర్వీకులను పఠించి తమ పరిచయం చేసుకోవడం, తమ వేద సాకా (శాఖ), ప్రత్యేకమైన సూత్రానుబంధం, తమ సొంత పేరు) మొదలైనవి నిర్వహించుకోవచ్చు. అయితే, ప్రపన్నులకు, వారు ఎల్లప్పుడూ తమను తాము ఆళ్వారులు మరియు ఆచార్యలతో గుర్తించాలి, ఎందుకంటే వారు భగవాన్ మరియు భాగవతుల దాసుడిగా జీవత్మ యదార్ధ స్వరూపాన్ని వ్యక్తంచేసినవారు.
  • శ్రీవైష్ణవులుగా మారిన తరువాత కూడా కుటుంబ జీవితంతో ముడిపడి ఉన్న ఆకులు-అలుములను తినే  ఋషులను తమ పూర్వీకులుగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్య హృదయం చూర్ణిక 58 నుండి 62 వరకు, ఋషులు (మునులు) మరియు నమ్మాళ్వారుల మధ్య అంతరాన్ని అద్భుతంగా వివరణ చేయబడింది. చూర్ణిక 58 – ఋషులు అనగా ధ్యానం, యోగం మొదలైన వాటిలతో, తమ సొంత ప్రయత్నాల ద్వారా మేధ స్థితికి ఎదుగుతారు. కానీ నమ్మాళ్వార్ భగవాన్ చేత దివ్య అనుగ్రహం పొందినవారు,  భగవాన్ కల్యాణ గుణాలను పూర్తిగా గ్రహించడం వలన, భగవాన్ పట్ల ప్రేమ, భక్తితో నిండి ఉన్నారు. చూర్ణిక 59 – ఋషులు మహా జ్ఞానులు, అయినప్పటికీ వాళ్ళు భౌతిక ఇచ్చలతో కూడి ఉన్నవారు (గొప్ప ఋషులు పదేపదే భౌతిక కోరికలలో చిక్కుకొని, తరువాత ఆ స్థితి నుండి బయటకు వచ్చి, మళ్ళీ చిక్కుకున్న వారెందరో ఉన్నారు). కానీ నమ్మాళ్వార్ ఏ భౌతిక ఇచ్చలతో ఏ సంబంధం లేనివారు. చూర్ణిక 60 – ఋషులు అడవులలో నివసించి  కాయ-కూరలు, పండ్లు, ఆకులు అలుములు, నీరు, గాలిని భుజించి వైరాగ్య జీవితాన్ని గడిపేవారు. అయితే నమ్మాళ్వార్ కృష్ణుడిని ధ్యానిస్తూ తమ వైరాగ్య జీవితాన్ని గడిపారు – తాను తిరువాయ్మొళి 6.7.1 లో “ఉణ్ణుం సోఱు పరుగుం నీర్ తిన్నుం వెత్తిలై ఎల్లాం కణ్ణన్” – నా ఆహారం, నీరు అన్నీ కృష్ణుడే. చూర్ణిక 61 – తమ పిల్లలు దూరమైనప్పుడు తాను అనుభవించే దుఃఖం (సుఖ మహర్షి (వ్యాసుని పుత్రుడు) వ్యాసుని ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లిపోయినప్పుడు వ్యాసుడు దుఃఖాన్ని అనుభవించాడు) భగవాన్తో వేరైనపుడు నమ్మాళ్వార్ అనుభవించారు. చూర్ణిక 62 – ఋషులు గొప్పగా అవగాహన ఉన్నప్పటికీ, కొన్ని సందర్భాలలో వాళ్ళు ఫలాతరం (కైంకర్యం కాని ఇతర లక్ష్యాలు), సాధనాంతరం (స్వయం ప్రయత్నాలు – భగవాన్ కాని ఇతర మాధ్యమాలు), దేవతాంతరములు (ఇతర దేవతల పట్ల స్వామిభక్తి) పట్ల తమకున్న అనుబంధాన్ని వ్యక్తం చేస్తారు. కానీ ఆళ్వారులు సంపూర్ణంగా భగవత్ కైంకర్యమే లక్ష్యంగా దృష్టి పెట్టినవారు, భగవానుడే ఏకైక ఉపాయంగా స్వీకరించినవారు మరియు భగవాన్‌ను మాత్రమే ఆరాధన మూర్తిగా స్వీకరించినవారు. ఋషులు  మరియు ఆళ్వార్ల మధ్య ఈ తేడాల కారణంగా, ప్రపన్నులు తమ పూర్వీకులుగా ఆళ్వార్లను ఆచార్యులను చాటాలి.
  • మనల్ని నిజమైన శ్రీవైష్ణవులుగా తీర్చిదిద్దే తిరువాయ్మొళిని నేర్చుకోకపోవడం,  దానిలో వివరించిన సూత్రాలను సరిగ్గా పాటించక పోవడం అడ్డంకి. అళగియ మనవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ ఆచార్య హృదయంలో చూర్ణిక 37లో ఇలా వివరించారు “అధ్యయన జ్ఞాన అనుష్ఠానంగళాలే బ్రాహ్మణ్యమాగిఱాప్పోలే చన్దంగళాయిరముం అఱియక్కత్తు వల్లారానాల్ వైష్ణవత్వ సిద్ధి”  – ఎలాగైతే  బ్రాహ్మణుడి బ్రాహ్మణ్యం (బ్రాహ్మణుడిని నిజమైన స్వభావం) వేదాధ్యయనం చేయడం ద్వారా మరియు ఆ సూత్రాలను అనుసరించడం ద్వారా స్థాపించబడుతుందో అలాగే వైష్ణవుడి వైష్ణవవత్వం (వైష్ణవుని నిజమైన స్వభావం)  తిరువాయ్మొళిని సరిగ్గా అధ్యయనం చేసి దానిలో వివరించిన సూత్రాలను అనుసరించడం ద్వారా స్థాపించబడుతుంది.  ఇక్కడ అఱియ అంటే ఆచార్యుల నుండి తిరువాయ్మొళి నేర్చుకోవడం; కత్తు అంటే ఆచార్యుల నుండి భగవత్ విషయ కాలక్షేపాలను (వ్యాక్యానాలు) శ్రవణం చేయడం; వల్లార్ అంటే నేర్చుకున్న సూత్రాలను తమ జీవితంలో  ఆచరణాత్మకంగా అమలు చేయగల వ్యక్తి అని అర్థం. తిరువాయ్మొళి 5.5.11 లో, నమ్మాళ్వార్ “అరియక్కత్తు వల్లార్ వైట్టణవర్ ఆళ్కడల్ జ్ఞాలత్తుళ్ళే” – తిరువాయ్మొళిని, వాటి అర్థాలను నేర్చుకొని ఆ సూత్రాలను తమ జీవితంలో అమలు చేసే వ్యక్తియే వైష్ణవునిగా పరగణించబడతాడు.
  • అహంకారానికి దారితీసి, భాగవత అపచారానికి కారణమయ్యే మన వర్ణాన్ని వదలివేయకపోవడం ఒక అడ్డంకి. వర్ణంతో సంబంధం లేకుండా, వైష్ణవుడంటే భగవాన్, భాగవతుల కైంకర్యంలో నిమగ్నమై ఉన్నవాడని అర్థం. ఉన్నత వర్ణంలో జన్మించి నందుకు గర్వపడటం ఖచ్చితంగా భాగవత అపచారానికి దారి తీస్తుంది, కాబట్టి ఆ వైఖరిని మానుకోవాలి. ఎమ్పెరుమానార్ తిరుమలకి వెళ్లినప్పుడు, పెరియ తిరుమలై నంబి (ఎమ్పెరుమానార్ మేనమామ మరియు ఆచార్యులు) స్వయంగా బయటకు వచ్చి స్వాగతం పలుకుతారు. ఇంకొకరిని ఎందుకు పంపించలేదని ఎమ్పెరుమానార్ అడిగినప్పుడు, “చుట్టూ చూస్తున్నప్పుడు నాకన్నా తక్కువైన వ్యక్తి నాకు కనిపించలేదు” అని సమాధానం ఇస్తారు – అది వారి వినయం.  అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శస్త్రంలో,  207 నుండి 217 సూత్రాల వరకు ఈ విషయం గురించి వివరంగా చర్చించబడింది. శాస్త్రపరంగా బ్రాహ్మణ వర్ణాన్ని, వారి నిరంతర వేదాధ్యయనం కారణంగా ఉత్కృష్ఠమని ప్రశంసిస్తారు. కానీ బ్రాహ్మణ కుటుంబంలో పుట్టడం బ్రాహ్మణ్య సాధన చేయడం వల్ల అది అహంకారానికి దారితీయవచ్చు (ఇది వైష్ణవ తత్వానికి విరుద్ధం). కాబట్టి, “అహంకారానికి కారణమయ్యే జన్మ” ఏదైనా అయినా సరే అది నిమ్నమైనదని పిళ్ళై లోకాచార్యులు స్థాపించారు. అలాగే, బ్రాహ్మణులు (క్షత్రియ, వైశ్యులు కూడా) కావడంతో, వారు ఉపాయాంతరములలో (కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగం వంటి ఇతర ఉపయాలు) పాల్గొనే అవకాశం ఉంది. అందువల్ల, చివరికి, “వినయానికి సహకరించి, ఉపాయాంతరములకు పూర్తిగా దూరంగా ఉంచే జన్మ వాస్తవానికి ఉన్నతమైన జన్మ” అని చాటారు. అళగియ మనవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ ఆచార్య హృదయం చూర్ణిక 85లో,  ఈ సూత్రాన్ని చాలా విశదంగా వివరించారు. ఇది చాలా సంక్లిష్టమైన అంశం – ఈ అంశంపై సంపూర్ణ స్పష్టత పొందడానికి మాముణులు యొక్క వ్యాఖ్యానాలను అర్హతగల ఆచార్యుల వద్ద కాలక్షేప రూపంగా శ్రవణం చేయాలి.
  • ఉపాయాంతరములలో పాల్గొనడానికి వీలు కల్పించే వర్ణం నిమ్నమైనదని భావించక పోవడం ఒక అవరోధం. శ్రీవచన భూషణం సుత్రం 215 లో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఇలా అన్నారు, “నైచ్యం జన్మ సిద్దం” – వినయం సహజ గుణం. సహజంగానే  జీవాత్మ భగవాన్ కు నిరంతర దాసుడు. ఏ వర్ణం వారైనా, వినయం నటించకుండా సహజంగానే  వినయం ప్రదర్శించాలి. నమ్మాళ్వార్  కూడా తిరువాయ్మొళి 1.2.3 లో ఇలా అన్నారు “నీర్ నుమదు ఎన్రివై వేర్ ముదల్ మాయ్ త్తు…” – మనం మన అహంకార మమకారాలను పూర్తిగా జయించాలి.  అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం 215 లో, శూద్ర వర్ణం గురించి తెలియజేస్తూ,  నిజమైన భక్తి / విశ్వాసానికి అవసరమైన నైచ్యం (వినయం) వారికి సహజమైన గుణం అని వివరించబడింది. వాళ్ళు వేదాధ్యయనానికి అనర్హులు కావడం వల్ల, ఖచ్చితంగా ఉపాయాంతరాలలో పాల్గొనే అవకాశం లేదు – అందువల్ల వారు వైష్ణవులుగా మారడానికి అర్హులు. ఇంతకు ముందు వివరించిన విధంగా ఇతర వర్ణాలు విషయంలో ఇది సాధ్యం కాదు. కాబట్టి, వర్ణంతో సంబంధం లేకుండా, అహంకారాన్ని పూర్తిగా వదలి భగవాన్, భాగవతుల వినయపూర్వకమైన దసుడిగా మారాలి.
  • ఉపాయాంతరాలకు దూరం ఉంచి,  సహజమైన వినయానికి సహకరించే జన్మ ఉన్నతమైనదని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఇంతకుముందు వివరించినట్లుగా, సహజ వినయం, భగవాన్కు సంపూర్ణ శరణాగతిని మనం అపేక్షించాలి – అలాంటి వ్యక్తులు మాత్రమే నిజమైన వైష్ణవులు కావడానికి అర్హులు.
  • నిమ్న వ్యక్తుల లోపాలు మహోన్నత వ్యక్తుల దివ్య దృష్టి మాత్రం చేత తొలగిపోతాయని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. గొప్ప వైష్ణవుల దివ్య దృష్టి ఎవరి మీదపడితే వారిలో ఉన్న లోపాలు తొలగించబడతాయి. దారితప్పిన ఒక శ్రీవైష్ణవ పుతృడు శుద్దుడై తిరిగి వచ్చినప్పుడు, అతని తండ్రి “నీవు కూరత్తాళ్వాన్ చేత చూడబడ్డావా / ఆశీర్వదించబడ్డావా?” అని ప్రశ్నిస్తాడు – స్వచ్ఛమైన వైష్ణవుల శక్తి అటువంటిది,  అన్ని అమంగళాలను, కళంకాలను తొలగిస్తుంది.
  • అహంకారం మొదలైన లోపాల నుండి దూరంకాకుండా, శుద్దమైన వైష్ణవులతో కలవడం వారికి ఇబ్బంది కలిగించడం ఒక అడ్డంకి.
  • పారసం (రాగిని బంగారంగా మార్చేది) అని ప్రశంసించబడే శ్రీవైష్ణవులను సందేహించడం, ఇతరులను శుద్ధి చేయగల వారి సామర్థ్యాన్ని సందేహించడం అడ్డంకి. స్వచ్ఛమైన శ్రీవైష్ణవులను వారి వర్ణంతో సంబంధం లేకుండా పారసం అని ప్రశంసిస్తారు. వారి పవిత్రతను, ఇతరులను శుద్ధి చేయగల సామర్థ్యాన్ని ఎప్పుడూ అనుమానించకూడదు. స్వయంగా ఎమ్పెరుమానార్లు స్నానం చేసిన తరువాత పట్టు కోసం  పిళ్ళై యుఱంగా విల్లి దాసులను  (అబ్రాహ్మణుడు) పట్టుకునేవారని మనం గుర్తుచేసుకోవచ్చు. కాబట్టి, ఖచ్చితంగా వారి పవిత్రతలో సందేహం లేదు.
  • గొప్ప జ్ఞానులు ఆచార్యులతో సమానమైనవారని, భగవాన్ కంటే గొప్పవారని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవత్ విషయం పై సంపూర్ణ అవగాహన ఉన్నవారు, వారి వర్ణం, కుటుంబం మొదలైన వాటితో సంబంధం లేకుండా – వారిని ఆచార్యులతో సమానంగా గౌరవించాలి. వారు భగవాన్ కన్నా కూడా గొప్పవారు. పెరియ తిరుమొళి 8.10.3 లో, తిరుమంగై ఆళ్వార్, “నిన్ తిరువెట్టెళుత్తుం కత్తు యానుత్తతు ఉన్నడియార్కు అడిమై” – తిరుమంత్రం నేర్చుకున్న తరువాత, నీ దాసులకు నేను దాసుడనని అర్థం చేసుకున్నాను అని అన్నారు. సాధారణంగా, భగవాన్ కంటే ఎక్కువగా భాగవతులను పూజించాలి.  అనువాదకుల గమనిక: నమ్మాళ్వారు, తిరువాయ్మొళి 8.10 లో “నేడుమార్కడిమై” పదిగంలో భాగవతులు వారి ప్రభువులని స్థాపించారు.  అదేవిధంగా 3.7లో “పయిలుం చుడరోళి” పదిగంలో వారి కైంకర్యానికి లక్ష్యం భాగవతులని స్థాపించారు. 3.7.1లో ఇలా అన్నరు , “పయిలుం చుడరొళి మూర్తియైప్పంగయక్ కణ్ణానై పయిల ఇనియ నం పార్కడల్ చేర్ న్ద పరమనై పయిలుం తిరువుడైయార్ యవరేలుం అవర్ కణ్డీర్ పయిలుం పిఱప్పిడై తోఱు ఎమ్మై ఆళుం పరమరే” – ఎవరైనాసరే అతి ప్రకాశవంతమైన భగవాన్ (కమల నేత్రాలు కలిగిన వాడు, పాల సముద్రంలో పడుకున్నవాడు) ఆరాధిస్తే, అలాంటి వ్యక్తి జన్మ జన్మలకు నన్ను ఆజ్ఞాపించగలడు. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, ఆచార్య సామ్యం అనేది భగవాన్ కంటే గొప్పది అన్న విషయసూత్రాన్ని  సూత్రం 222 నుండి వివరించబడింది. ఆచార్యులు స్వయంగా ఇతర శ్రీవైష్ణవులను తనకు సమానంగా ఆదరించమని శిష్యులకు మార్గనిర్దేశం చేస్తారు కాబట్టి, అందరు శ్రీవైష్ణవులను ఆచార్యులకు సమానంగా ఆదరించాల్సి ఉంటుంది. పైగా భగవాన్ కంటే శ్రీవైష్ణవులు గొప్పవారని ఆయన వివరించారు. ఈ విషయాన్ని స్థాపించడానికి మాముణులు తమ వ్యాఖ్యానాలలో అనేక అంశాలలో అందంగా వివరించారు. భగవాన్ జీవాత్మను కొన్నిసార్లు ఈ సంసారంలో  తన కర్మాధారంగా ఉంచుతారు, కరుణతో శ్రీవైష్ణవులను మోక్షం వైపు నిర్దేశిస్తారు. జీవాత్మ శరణాగతులైనపుడు తాయార్  యొక్క పురుషాకారాన్ని ఆశించే భగవాన్ మాదిరిగా కాకుండా, శ్రీవైష్ణవులు వారిని ఆశ్రయించిన వారిని స్వీకరిస్తారు. సాధారణంగా అర్చా రూపంలో ఎవరితోనూ సంభాషించకూడదని ప్రతిజ్ఞ చేసిన భగవాన్లా కాకుండా,  శ్రీవైష్ణవులు అందరినీ వారి స్వభావానికి అనుగుణంగా తగిన కైంకర్యాలలో ఉంచుతారు. ఆ విధంగా శ్రీవైష్ణవులు భగవాన్ కన్నా ఎక్కువగా మహిమపరచబడ్డారు.
  • వైష్ణవుడిగా ఉండి దేవతాంతర సంబంధం (వాసన/స్పర్శ ద్వారా కూడా) కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. దేవతాంతర సంబంధం (ఇతర దేవతలతో సంబంధం) అనేది వైష్ణవులకు ప్రధాన కళంకం. అది క్రమేణా వైష్ణవత్వాన్ని (వైష్ణవ లక్షణం) నాశనం చేస్తుంది. కాబట్టి పూర్తిగా దూరంగా ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: దీనికి సంబంధించి ఇప్పటికే అనేక సంఘటనలను మనం చూశాము. ఒకసారి నమ్పెరుమాళ్ యొక్క ఊరేగింపు సమయంలో, భారీగా వర్షం కురుస్తుండగా నమ్పెరుమాళ్ని  తిరువానైక్కావల్ శివాలయంలో భాగమైన ఒక మణ్డపంలోకి తీసుకువెళతారు. కానీ, స్వయంగా ఎమ్పెరుమానార్ , “పెరుమాళ్ అందరికీ యజమాని, వారు ఎక్కడికైనా వెళ్ళవచ్చు అని చెప్పి ఆ  మణ్డపంలోకి ప్రవేశించడానికి నిరాకరిస్తారు. కానీ మేము పెరుమాళ్ యొక్క దాసులము మాత్రమే, కాబట్టి మేము దేవతాంతర సంబంధిత ప్రదేశాలలోకి ప్రవేశించము”. పిళ్ళై ఉఱంగా విల్లి దాసుల మేన అల్లుడులు  ధృడమైన శ్రీవైష్ణవులైనప్పటికీ ఒక సందర్భంలో కొందరు కుట్రతో నమ్మించి విష్ణు ఆలయంలా కనిపించే జైన మందిరానికి సాష్ఠాంగం చేయిస్తారు. వారి తప్పును గ్రహించిన వెంటనే మూర్చపోతారు. పిళ్ళై ఉఱంగా విల్లి దాసుల పాద పద్మాల ధూళిని వారి నుదిటిపై రాసిన తర్వాత వాళ్ళు స్పృహను తిరిగి పొందుతారు. పరాశర భట్టర్ ఒకసారి ఒక అవైష్ణవ సంపర్కంలో ఉండి ఉండవచ్చని అనుమానంతో ఆందోళన చెందుతారు. వారి తల్లి సలహా మేరకు ఆయన ఒక అబ్రహ్మణ శ్రీవైష్ణవుని యొక్క శ్రీపాద తీర్థాన్ని త్రాగి తనను తాను శుద్ధి చేసుకుంటారు. మన పూర్వాచార్యులు  దేవతాంతర సంబంధానికి పూర్తిగా దూరంగా ఉండేవారని సూచించే అనేక సంఘటనలు ఉన్నాయి.
  • మన సాంప్రదాయంపై విశ్వాసాన్ని నాశనం చేసే ఇతర పద్ధతులను అనుసరించడం ఒక అడ్డంకి.  వైష్ణవునిగా జన్మించినప్పుడు (పంచ సంస్కారం ద్వారా) ఇతర వర్గాల పద్ధతుల అనుబంధాన్ని వదులుకోవాలి. ఉదాహరణకు, భస్మాన్ని (బూడిద) మొదలైనవాటిని పెట్టుకూడదు. ఇతర శాఖలను అనుసరించడం ద్వారా వైష్ణవ సాంప్రదాయం మీద మన విశ్వాసాన్ని ప్రభావితం చేస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: ఇది స్వధర్మాన్ని అనుసరించే అంశాన్ని మనకు గుర్తు చేస్తున్నట్లు కూడా చూడవచ్చు (తమ స్వధర్మం). ఉదాహరణకు, ఒక వైష్ణవుడు బ్రాహ్మణుడైతే, క్షత్రియ లేదా వైశ్య పద్ధతులను పాటించకుండా తన స్వంత నియమ నిబంధనలను పాటించాలి.  వర్ణం ఏదైనా సరే, అదే వర్ణంలో ఉండి కూడా వైష్ణవునిగా  వినయం, భక్తి, దాస్యం మొదలైనవాటిని వ్యక్తపరచవచ్చు, గౌరవించబడతారు కూడా. శాస్త్రాన్ని అగౌరవపరచడానికి దారితీస్తుంది కాబట్టి వారి వర్ణాన్ని  మార్చే ప్రయత్నం చేయకూడదు. మన పూర్వాచార్యులు వైష్ణవత్వం మరియు వర్ణశ్రమ ధర్మం రెండింటికీ ప్రాముఖ్యత ఇవ్వడంపై నొక్కి చెప్పారు. ఇది ఇప్పటికే మునుపటి విభాగాలలో చర్చించబడింది.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/08/virodhi-pariharangal-34.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 33

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/06/23/virodhi-pariharangal-32/ .

67. ఆశ్రమ విరోధి  – మన ఆశ్రమంలో అవరోధాలు  (జీవితంలోని భాగాలు/దశలు)

పరాశర భట్టర్ (ఆచర్యులు – గృహస్తులు) – నంజీయర్ (శిష్యులు – సన్యాసులు) 

ఆశ్రమం అంటే జీవితంలోని దశ/భాగం. వైధిక సాంప్రదాయం ప్రకారం, జీవితాన్ని నాలుగు దశలుగా విభజించారు – బ్రహ్మచర్యం (ఉపనయనం తరువాత మరియు వివాహానికి ముందు), గార్హస్పత్యం  (గృహస్తాశ్రమం – వివాహిత / కుటుంబ జీవితం), వానప్రస్థం (భార్యతో అడవిలో ఏకాంత / వైరాగ్య జీవితం) మరియు సన్యాసం (దీనిని  ఉత్తమాశ్రమం – పూర్తి వైరాగ్యంలో ఒంటరిగా జీవించడం). ప్రతి ఆశ్రమంలో అయా ఆశ్రమంలోని వారు పాటించవలసిన నియమాలు, మార్గదర్శకాలు ఉన్నాయి. అతను ఉన్న ఆ ఆశ్రమానికి సంబంధించిన మార్గదర్శకాలను నేర్చుకోవాలి, వాటిని తప్పకుండా అనుసరించాలి కూడా. ఆశ్రమ నియమాలకు విరుద్ధంగా జీవించడం మహా పాపం. ప్రతి ఆశ్రమానికి సంబంధించిన మార్గదర్శకాలు ఇక్కడ చర్చించడం లేదు.

అనువాదకుల గమనిక: ధర్మశాస్త్రంలో చూపిన విధంగా మనిషి జీవితం ప్రధానంగా నాలుగు దశలుగా విభజించబడింది.

  • మొట్ట మొదటి దశ బ్రహ్మచర్యం (విద్యార్థి / బ్రహ్మచారి జీవితం). ఇది బాలుడు యజ్ఞోపవీతం(ఉపనయనం) ధరించి బ్రహ్మోపదేశం (ఆచార్యుని నుంచి పవిత్ర మంత్రాన్ని స్వీకరించడం) పొందడంతో మొదలవుతుంది. కేవలం  బ్రాహ్మణ, క్షత్రీయ మరియు వైశ్య వర్ణం వాళ్ళు మాత్రమే యగ్యోపవీతం ధరించి, బ్రహ్మోపదేశం స్వీకరిస్తారు. వారి వారి వర్ణం ప్రకారం బ్రాహ్మణులు 8 సంవత్సరాల వయస్సులో, క్షత్రీయులు  11 సంవత్సరాల వయస్సులో,  వైష్యులు  12 సంవత్సరాల వయస్సులో ధరిస్తారు.  తల్లి గర్భంలో గర్భధారణ సమయం నుండి వయస్సును లెక్కించవలసి ఉంటుంది. బ్రహ్మోపదేశం  స్వీకరించిన తర్వాత, ఆ బాలుడు  గురుకులంలో ఆచార్యుని నీడలో వేదం నేర్చుకోవడానికి అర్హత పొందుతాడు. సాధారణంగా, పిల్లలు ఆచార్యుని నివాసంలో వారితో కలిసి ఉంటారు. వాళ్ళు మూల గ్రంథాలతో పాటు వేదం, ఉపనిషత్తులు, ఇతిహాసాలు, పురాణాలు, స్మృతులు మొదలైన వాటి యొక్క అర్ధాలను అవసరమైనంతవరకు నేర్చుకుంటారు. క్షత్రియ బాలలు ధనుర్వేదం – యుద్దం, ఆయుధాల శాస్త్రం నేర్చుకుంటారు. వారి అధ్యయన సమయంలో, విద్యార్థులు గురువు యొక్క శారీరక అవసరాలను చూసుకోవలసి ఉంటుంది.  బయటకు వెళ్లి కట్టెలు కొట్టి తీసుకురావడం,  భిక్షాటనకు వెళ్లి  ధాన్యం సేకరించడం మొదలైన పనులు చేయవలసి ఉంటుంది. సేకరించిన పదార్థాలను గురువులకు సమర్పించ బడతాయి, ఆపైన గురువు వాటిని  సక్రమంగా ఉపయోగించుకోమని విద్యార్థులను నిర్దేశిస్తారు. విద్యార్థులు గురువుకి సేవ చేస్తూ వారు సుఖమయంగా ఉండేలా చూసుకుంటారు. బ్రహ్మచర్యం అంటే బ్రహ్మ విద్య (అత్యున్నత జ్ఞానం) పై దృష్టి పెట్టి  అతి సాధారణమైన జీవితాన్ని గడపడం అని అర్థం. భౌతిక సుఖాలకు స్థలం లేదు – నేలపైన పడుకోవాలి, చందనలేపనం, తమలపాకుల సేవనం వంటి శారీరక సుఖాలకు లోనవకూడదు. జీవితం యొక్క ఈ దశలో, సరైన శిక్షణ ఇస్తే, ఆ బాలుడు ఆధ్యాత్మిక  జీవితం పట్ల సరైన వైఖరితో బాగా పరిణతి చెందిన వ్యక్తిగా అభివృద్ధి చెందుతాడు.
  • ఆ తరువాత, వారు గురుకులం నుండి బయటకు వచ్చినప్పుడు, ఎదిగిన ఆ వ్యక్తి గృహస్తాశ్రమంలోకి (కుటుంబ జీవితం) ప్రవేశించడానికి అర్హుడవుతాడు. గృహస్తాశ్రమం అనగా వివాహ జీవితం. వైధిక వివాహం ఆధారంగా వివాహ జీవితంలోకి ప్రవేశించినప్పుడు, అతను వారి భార్యను రక్షించే ప్రతిజ్ఞ చేస్తాడు. వైధిక ధర్మంలో సరిగా శిక్షణ పొందే సంతానోత్పత్తికి కూడా అతను శపథం చేస్తాడు. శ్రీ భగవతంలో ఋషభ దేవుడు (భగవాన్ అవతారం) ఇలా అన్నారు, అతనిపై ఆధారపడిన వారిని మోక్షదారిలో నడిపించగల సామర్థ్యం ఉంటేనే దేవుడు, భర్త, ఆచార్యులు (గురువు), పిత (తండ్రి) స్థానాలను స్వీకరించాలి. బ్రహ్మచారులు, సన్యాసుల సంరక్షణ గ్రుహస్థుల యొక్క ప్రధాన కర్తవ్యం. వారు ఊహించని అతిథులు తమ ఇంటికి వస్తే కూడా ఎంతో భక్తితో స్వాగతించి వారి పట్ల శ్రద్ధ వహించాలి. తిరువాయ్మొళి 8.10.11 లో సరైన గృహస్తాశ్రమ జీవితాన్ని ఇలా వివరించారు – “నల్ల కోట్పాత్తులగంగళ్… నల్ల పతత్తాల్ మనై వాళ్వార్ కొణ్డ పెణ్డిర్ మక్కళే”.  ఈ  “నెడుమార్కడిమై” పదిగం (దశాబ్దం) భాగవతులకు చేసే కైంకర్య ప్రాముఖ్యతను కీర్తిని స్థాపిస్తుంది. ఈ పదిగం చివరలో, శ్రీమన్నారాయణుడి భక్తులకు సేవ చేయడంపై దృష్టి కేంద్రీకరించిన వారు, వారి యొక్క (భాగవతుల) కైంకార్యంపై దృష్టి కేంద్రీకరించిన వారికి అద్భుతమైన గ్రుహస్థాశ్రమ జీవితం కలిగి ఉంటారని, తద్వారా ఈ భౌతిక ప్రపంచంలోనే అద్భుతమైన జీవితాన్ని గడుపుతారని నమ్మాళ్వరులు చెప్పారు. ఇక్కడ, నంపిళ్ళై ఒక ముఖ్యమైన సూత్రాన్ని అందంగా గుర్తిస్తున్నారు – ఆదర్శవంతమైన కుటుంబం అంటే, ప్రతి ఒక్కరికి స్వయం-కేంద్రీకృతమైన ఇచ్ఛలకు, ఆసక్తులకు బదులుగా, భర్త శ్రీవైష్ణవులకు సేవ చేయాలనుకున్నప్పుడు, భార్యాపిల్లలు కూడా ఆ ఆలోచనను అనుసరించడం. సెల్వ నంబి జీవితంలో జరిగిన ఒక సంఘటనను ఉదాహరణగా నంపిళ్ళై వివరిస్తున్నారు.  పెరియాళ్వార్ చేత ఎంతో భక్తితో ఆరాధించబడిన సెల్వనంబిని మన పుర్వాచార్యులు ఆదర్శవంతమైన గ్రుహస్థునిగా వ్యాఖ్యానాలలో వివరించారు. ఒకసారి, అతను ఊర్లో లేని సమయంలో, కొంతమంది శ్రీవైష్ణవులు వారింటికి వచ్చినపుడు అతని భార్య వారిని స్వాగతిస్తుంది. కానీ వారికి ప్రసాదం సిద్ధం చేయాలని చూస్తే బియ్యం నిండుకున్నాయని ఆమె గ్రహించి, వచ్చే ఏడాది పంట కోసం భద్రపరచబడిన ఒడ్లను (వచ్చే సంవత్సర జీవనాధారం మొత్తం దానిపై ఆధారపడి ఉంటుంది కాబట్టి ఇది చాలా విలువైనది) బయటకు తీసి దంచి బియ్యం తీసి వచ్చిన వారికి పెద్ద విందు భోజనం ఏర్పాటు చేస్తుంది. సెల్వనంబి తిరిగి వచ్చి ఒడ్లబస్తాను ఖాళీగా చూసి భార్యను అడుగుతాడు.  అప్పుడు ఆమె “నేను ఇప్పుడు ఆ విత్తనాలను నాటాను ఆ పంట శ్రీవైకుంటంలో చేతికివస్తుంది.”  అంటే “నేను వాటిని శ్రీవైష్ణవులకిచ్చాను, అది అత్యంత సముచితమైన కైంకర్యం”అని జవాబిస్తుంది. ఇది విన్న సెల్వనంబి అమితానందాన్ని పొందుతాడు – సెల్వనంబి, అతని భార్య యొక్క అంకితభావం అలాంటిది. భాగవతులకు ఎప్పటికప్పుడు సేవలందించే సరైన కుటుంబ జీవితాన్ని గడపిన తొణ్డనూర్ నంబి, ఎచ్చాన్ మొదలైనవారిని అనువైన ఉదాహరణలుగా కూడా నంపిళ్ళై కీర్తించారు.
  • ఆ తరువాత వానప్రస్థం (దంపతులు ఒంటిగా అడవిలో నివసించుట). ఒక ఫలానా వయస్సులో (50+),  గ్రామం / పట్టణం / నగరంలో గానీ దంపతులు వారి సాధారణ జీవితాన్ని విరమించి ఏకాంతంగా అడవిలో నివసించడం ప్రారంభిస్తారు. ఇది ఎందుకు అవసరం? ఎందుకంటే, మనం కుటుంబం, పిల్లలు, బంధువులు మొదలైన వారితో నిత్యం నిమగ్నమైనప్పుడు, మనం మొత్తానికి భగవాన్ పై దృష్టి కోల్పోవచ్చు. భగవాన్ గురించి నిరంతర చింతన చేయడం జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన అంశం. మన అవసరాలను తగ్గించుకొని ఏకాంతంగా జీవించడంతో ఇది సులభతరం అవుతుంది. ఈ దశలో, ఒక మామూలు గుడిసెలో నివసిస్తూ, అడవిలో దొరికే ముడి పదార్థాలను ఉపయోగించి అతి సాధారణమైన భోజనం తింటూ, సాధారణ దుస్తులతో జీవిస్తూ మిగిలిన సమయానికి భగవత్ ధ్యానంలో గడుపుతారు. ఇది అడవిలో నివసిస్తున్న ఋషులకు సేవ చేయడానికి కూడా అవకాశం లభిస్తుంది. కానీ శ్రీవైష్ణవంలో, వాళ్ళ జీవితం అప్పటికే అతి సాధారణంగా ఉన్నందున, అప్పటికే అర్చావతార ఎమ్పెరుమాన్, భాగవతుల కైంకర్యం చుట్టూ కేంద్రీకృతమైనందున ఉపన్యాసాలు మొదలైన వాటి ద్వారా భగవత్ విషయాలను వినడానికి వాటిని ధ్యానించడానికి అవకాశాలు చాలా ఉన్నాయి. కాబట్టి వానప్రస్థాన్ని ప్రత్యేకంగా వేరే  ఎప్పుడూ పాటించలేదు.
  • చివరి జీవిత భాగం సన్యాసం. ఈ దశలో, మనిషి తన అన్ని బంధాలను వదులుకొని వైరాగ్యం జీవితాన్ని గడుపుతాడు. సన్యాసం అంటే తన ఆస్థులు, కుటుంబం, బంధువులు మొదలైనవాటిని త్యజించడం, భగవత్ విషయంలో పూర్తిగా సమయాన్ని గడపడం. శ్రీవైష్ణవ  సన్యాసులను పరమహంస పరివ్రజాక ఆచార్యులు అని అంటారు. పరమహంస అంటే పాలను / నీళ్ళను (సారం, అసారం)  వేరు చేయగల హంస వంటి అత్యంత బుద్దిశాలులు అని అర్థం. అలాగే, హంసలు బురదలో నివసిస్తూ కూడా  ప్రభావితం కాకుండా ఉంటాయి – అదేవిధంగా ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో నివసిస్తూ కూడా సన్యాసులు ప్రాపంచిక సుఖాలకు ప్రభావితం కారు. బ్రహ్మచర్యం మాదిరిగానే, బ్రహ్మ విధ్య నియమాలను సరిగ్గా పాటించాలి. పరివ్రజాక ఆచర్యులు అనగా నిరంతరం ప్రయాణిస్తూ, ప్రతి వారికీ  అత్యున్నత జ్ఞానాన్ని బోధించేవారు. వారు బోధించడమే కాక, అటువంటి ఉన్నత సూత్రాలకు సజీవ ఉదాహరణలుగా కూడా మనం వారిని చూడవచ్చు. అలాగే, శ్రీవైష్ణవ సన్యాసులు (ఇతరులకు భిన్నంగా) త్రిదండం (మూడు దండాలు), కమండలం, శిఖ, యజ్ఞోపవీతం మొదలైనవి ఉంచుకుంటారు – ఇతర సన్యాసులు వీటిలో కొన్నింటిని పాటించక పోవచ్చు. యాదవ ప్రకాశులు (శ్రీ రామానుజుల ఒకనాటి ఉపాధ్యాయులు) చివరికి శ్రీ రామానుజులను తమ ఆచార్యులుగా స్వీకరించి, వారి నుండి సన్యాసాశ్రమాన్ని స్వీకరించి గోవిందాచార్య అనే పేరును పొందుతారు. ఎమ్పెరుమానార్ అప్పుడు గోవిందాచార్యులను శాస్త్రంలో వివరించిన విధంగా సన్యాస సూత్రాలను పత్రాలపై నమోదు చేయమని ఆదేశిస్తారు, “యతి ధర్మ సముచ్చయం” దాని ఫలితం. సాధారణంగా సన్యాసులు 3 రోజులకు మించి ఒకే స్థలంలో ఉండరు అయినప్పటికీ, శ్రీవైష్ణవ సన్యాసులు సాధారణంగా ఒక మఠంలో (సాధారణంగా దివ్యదేశ ఆలయంతో సంబంధం కలిగి ఉన్న)  ఉండి అక్కడ నుండి అత్యున్నత సూత్రాలను బోధిస్తారు. అయినప్పటికీ, చాలా సన్యాసులు జ్ఞానాన్ని బోధించడానికి సుదూర ప్రాంతాలకు యాత్ర (తీర్థయాత్ర) రూపంగా వెళతారు. 

ఆశ్రమ వ్యవస్థ గురించి మనం కొంచెం చూశాము. పురుషుడి కోసం ఆశ్రమం అయితే, స్త్రీ జీవితం పురుషుడి జీవితదశలను అనుసరిస్తుంది. సాధారణంగా, స్త్రీని పెళ్లి చేసుకునే వరకు తండ్రి చూసుకుంటాడు. వివాహం తరువాత, ఆమెను తన భర్త చూసుకుంటాడు. చివరికి భర్త తరువాత తన పిల్లలు చూసుకుంటారు. ఇది వైధిక వ్యవస్థ. ఈ వ్యవస్థలో స్త్రీలు బాగా చూసుకోబడతారు. వారు ఇంట్లో, సమాజంలో కూడా చాలా కీలక పాత్ర పోషిస్తారు. వాళ్ళు సాధారణంగా ఉన్నత సూత్రాలను వాళ్ళ తల్లిదండ్రుల నుండి మరియు భర్త నుండి సులువుగా నేర్చేసుకుంటారు. అలాగే వాళ్ళ పిల్లలను కూడా చిన్న వయస్సు నుండే మలచడం ప్రారంభించి వారి భవిష్యత్తుకై సిద్ధం చేస్తారు. భార్యగా, వారు తమ భర్తకు కైంకర్యంలో సహాయం చేస్తారు. అది తిరువారాధనం అయినా సరే, అతిథి సత్కారం అయినా సరే, ఆమె ఎప్పుడూ భర్తతో కలిసి కైంకర్యాలలో పాలుపంచుకుంటుంది. సహజంగానే, నిర్మలమైన వాతావరణంలో ఉండటం వల్ల వాళ్ళు గొప్ప మేధస్సుతో శాస్త్రంపై అవగాహన పెంచుకుంటారు. మన ఆచార అనుష్ఠానాలు మొదలైన వాటిలో ఏమైనా సందేహాలు వచ్చినప్పుడు, కుటుంబంలోని వృద్ధ మహిళలను అడిగి స్పష్టత పొందాలి అని ధర్మశాస్త్రంలో చెప్పబడింది – వైధిక కుటుంబాల మహిళల ప్రాముఖ్యత, స్థాయి అలాంటిది. కూరత్తాళ్వానుల ధర్మ పత్ని ఆండాళ్, పిళ్ళై ఉఱంగా విల్లి దాసుల యొక్క ధర్మ పత్ని పొన్నాచియార్, కొంగిళాచాన్ యొక్క ధర్మ పత్ని కొంగిల్ పిరాట్టి మొదలైనవారు ప్రసిద్ధ శ్రీవైష్ణవులలో కొందరు వారి జ్ఞానము, అనుష్ఠానము ఇంకా కైంకర్యాలకు ప్రసిద్ధులు. ఇంకా బహు స్థ్రీలు ఉన్నారు. ఈ పరిచయంతో ఇప్పుడు అసలు విభాగానికి వెళ్దాం.

  • మనల్ని మనం నిరంతర భగవత్ దాసులమని భావించడానికి బదులుగా ఒక విషేశ ఆశ్రమానికి చెందిన వ్యక్తిగా భావించడం ఒక అడ్డంకి.  వ్యక్తి ఏ ఆశ్రమంలో ఉన్న వాడైనా,  శేషత్వం (దాస్యం), పారతంత్రియం (సర్వాధారం) జీవాత్మ యొక్క స్వరూపాలు. “దాస భూతస్ స్వతస్ సర్వే” అనేది ఒక సాధారణ ప్రమాణం – జీవాత్మలందరు భగవత్ అధీనులుగా ఉంటారు అని అర్థం. ఈ దాస్యం ప్రారంభం లేనిది శాశ్వతమైనది. అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్య హృదయంలో, అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్, సామాన్య కర్మానుష్ఠానము కంటే కైంకర్య ప్రాముఖ్యతను అందంగా వివరించారు. చూర్ణిక 31లో, “జాత్యాశ్రమ దీక్షైకళిల్ భేదిక్కుం ధర్మంగళ్పోలే అత్తాణిచ్చేవగత్తిల్ పొదువానతు నళువుం” – ఎలాగైతే కొన్ని ధర్మ అంశాలు వారి వర్ణం, ఆశ్రమాన్ని బట్టి దాటివేయవచ్చో అలాగే భగవత్ / భాగవతులకు రహస్యమైన కైంకార్యాలలో (సేవలలో) ఉన్నాప్పుడు , సాధారణ వర్ణాశ్రమ ధర్మానుష్ఠానములను కైంకర్య సమయంలో దాటివేయవచ్చు. ఈ చూర్ణికకు మాముణుల యొక్క వ్యాఖ్యానం అద్భుతంగా ఉంటుంది. వారు వర్ణం, ఆశ్రమం, దీక్షల గురించి అందంగా వివరించారు. తరువాత అటువంటి సామన్య ధర్మ అనుష్ఠానాలు (వారి స్వంత వర్ణం, ఆశ్రమాధారమైన సాధారణ  అనుష్ఠానాలు), సత్యాన్ని గ్రహించిన వ్యక్తికి ఎలా ఇవి ముఖ్యమైనవి కావు అని వివరించారు. చివరకు వారు, మన పూర్వాచార్యులు వర్ణ / ఆశ్రమ అనుష్ఠానాలు అనుసరించకపోతే సమాజాన్ని తప్పుదోవ పట్టించినట్లగునని మన పూర్వాచార్యులు ఇతరులపై గొప్ప కరుణాభావంతో వర్ణ / ఆశ్రమ అనుష్ఠానాలను అనుసరించారని వారు ముగించారు.  కాబట్టి, కైంకర్యంలో ఉన్నప్పుడు మనం స్పష్టంగా కర్మ అనుష్ఠానాలను దాటవేయవచ్చు / ఆలస్యం చేయవచ్చని స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. పరాశర భట్టర్ దీనిని ఆచరణాత్మకంగా ప్రదర్శించారు – ఒకసారి వారు సాయంత్ర సమయంలో నమ్పెరుమాళ్కు కైంకర్యం చేస్తున్నప్పుడు, ఒకతను వారికి సంధ్యావందనం గురించి గుర్తుచేసినప్పుడు, మనం కైంకర్యంలో ఉన్నందున ఆ క్షణంలో దాని గురించి మనం ఆందోళన చెందాల్సిన అవసరం లేదు అని అంటారు.
  • ఉత్తామాశ్రమి (సన్యాసి ) అని గర్వపడటం ఒక అడ్డంకి. సన్యాసిగా మారినప్పుడు, చాలామంది వారి పాదాల వద్ద పడతారు, వారిని ఆరాధిస్తారు, వారిని “యతి”, “జీయర్ స్వామి” (మహాత్మా) మొదలైనవారని కీర్తిస్తారు. ఎందుకంటే సన్యాసులు కఠినమైన జీవనాన్ని గడుపుతారు కాబట్టి.  కానీ అలాంటి మహిమలు విన్నప్పుడు గర్వపడకూడదు – వారు భగవాన్ / భాగవత దాసులమని నిరంతరం తలచుకొని తదనుగుణంగా వ్యవహరించాలి.
  • స్వపచ కంటే అవైష్ణవ ఆశ్రమి (సన్యాసి ) తక్కువ అని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఇక్కడ ఆశ్రమి సన్యాసికి  సూచన. అవైష్ణవ సన్యాసులు వారి శిఖ, యజ్ఞోపవీతం, సంధ్యావందనం వంటి నిత్య కర్మలను వదులుకుంటారు మరియు ముఖ్యంగా వారు శ్రీమన్నారాయణ యొక్క ఆధిపత్యాన్ని స్వీకరించరు. అందువల్ల వాళ్ళను చాలా దిగజారిన వాళ్ళుగా పరిగణించాలి. స్వపచ అంటే కుక్కలను వండి తినేవాడు – చాలా నీచమైనవాడు. ఇటువంటి అవైష్ణవ సన్యాసులను పాషండులు అంటారు.  అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్య హృదయంలో, అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ భాగవతుల మహిమలను చాలా లోతుగా వివరించారు. అటువంటి వర్ణాశ్రమ ధర్మం శ్రీమన్నారాయణుడి పట్ల భక్తి పొందడం కోసమని అర్థం చేసుకోవడానికి బదులుగా కేవలం వర్ణం, ఆశ్రమం మీద దృష్టి కేంద్రీకరించిన వ్యక్తులను వారు అపహాస్యం చేశారు.  భగవాన్ పై కేంద్రీకృతం కాని వర్ణం, ఆశ్రమం, జ్ఞానము, అనుష్ఠానాలు పనికిరానివని 86వ చూర్ణికలో వారు వివరించారు. ఇందులో, భక్తి లేని సన్యాసి స్వపచ కన్నా తక్కువైన వాడని అన్నారు. మాముణులు  ప్రతి అంశాన్ని శాస్త్రంలోని ప్రమాణాలతో అందంగా వివరించారు. అతను “స్వపచోపి మహీపాల విష్ణుభక్తో ద్విజాతికః విష్ణు భక్తి విహీనస్తు యతిచ్చ స్వపచాధమ” –  ఒక స్వపచ విష్ణుభక్తుడైతే అతన్ని ద్విజన్ముని కన్నా (బ్రాహ్మణుడికన్నా) ఎక్కువగా పరిగణించాలి. ఒకరు విష్ణుభక్తుడు కాకపోతే అతన్ని స్వపచ కంటే తక్కువగా పరిగణించాలి. అదే సూత్రాన్ని పిళ్ళై లోకాచార్యులు చేత శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో సుత్రం 217 లో వివరించబడింది.
  • మన ఆశ్రమంలో దాస్య ప్రతిపత్తి (సేవ / కైంకర్య వైఖరి)  ఉండకపోవడం ఒక అడ్డంకి. మొదటి వివరణ మాదిరిగానే. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవైష్ణవులకు ఏ కర్మ చేసినా అవి కైంకర్యంలో భాగమవుతుంది. పిళ్ళై లోకాచార్యులు దీనిని ముముక్షుప్పడి సూత్రం 271 లో “కర్మం కైంకార్యత్తిలే పుగుం” – ప్రపన్నులు శాస్త్ర ప్రకారం జరిపే కార్యక్రమాలన్నీ భగవత్ సేవగా పరిగణించబడుతుంది. కాబట్టి, మన కర్మలు అలాంటి సేవా వైఖరితో చేయాలి.
  • వారి ఆశ్రమానికి విరుద్ధంగా ఇతరులతో ప్రవర్తించడం / వ్యవహరించడం ఒక అడ్డంకి. చేతులు, కాళ్ళు మొదలైనవాటిని కడుక్కోవడానికి నీళ్ళని అందించడం మొదలైనవి అందరు శ్రీవైష్ణవులకు చేయాలి. కానీ చందన లేపం, పువ్వులు, తమలపాకులు / వక్క మొదలైనవి బ్రహ్మచారులకు, సన్యాసులకు ఇవ్వకూడదు. ప్రతి ఆశ్రమానికి సంబంధించి ఇలాంటి ఇతర సూత్రాలు కూడా పరిగణించాల్సిన అవసరం చాలా ఉంది. అనువాదకుల గమనిక: పిళ్ళై లోకాచార్యులు, తన శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రాంలో, భగవత్ అపాచారం గురించి సూత్రం 303, 304 లో వివరించారు. అలాంటి అపచారాలలో ఒకటి ఇక్కడ వివరించారు “వర్ణాశ్రమ విపరీతమాన ఉపచారం” – ఇతరులను వర్ణాశ్రమ ధర్మానికి విరిద్ధంగా సత్కరించకూడదు.  వర్ణాశ్రమం శాస్త్రం చేత స్థాపించబడినది,  శ్రీమన్నారాయణకి చాలా ప్రియమైనది కాబట్టి, అందులోని మార్గదర్శక సూత్రాలకు కట్టుబడి ఉండాలి. మాముణులు  అటువంటి కార్యాలకు కొన్ని మంచి ఉదాహరణలను ఇచ్చారు – సూద్రులు ఇతరులను సత్కరిండానికి వేద మంత్రాలను పఠించడం (బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్యులు మాత్రమే పఠించవచ్చు), సన్యాసులు ఇతరులకు తమలపాకులు / వక్క (తామూ స్వీకరించడం)  సమర్పించడం మొదలైనవి. కాబట్టి, జాగ్రత్తగా వారి ప్రత్యేకమైన వర్ణం మరియు ఆశ్రమానికి నిషేధించబడిన కార్యాలలో పాల్గొనకుండా ఉండాలి.
  • అత్యున్నత సూత్రాలను అర్థం చేసుకున్న తరువాత కూడా, సామాన్య ధర్మాన్ని త్యజించేందుకు భయపడటం ఒక అడ్డంకి. మనము ఇంతకు ముందే దీని గురించి వివరంగా చర్చించాము. నిరంతర/శాశ్వత దాసుడని జీవాత్మ అసలు స్వభావాన్ని మనము అర్థం చేసుకున్న తర్వాత, కైంకర్యం కర్మానుష్ఠానము కంటే ప్రధానమవుతుంది.
  • మన సొంత ఆశ్రమానికి విరుద్ధమైన కార్యాలు చేయడం ఒక అడ్డంకి. మన ఆశ్రమానికి విరుద్ధమైన కార్యాలో పాల్గొనకుండా ఉండాలి. ఉదాహరణకు, సన్యాసులు అగ్నికి  సంబంధించిన వాటికి దూరంగా ఉండాలి,  అందువల్ల వారు హోమాలు, యజ్ఞాలు మొదలైన వాటిలో పాల్గొనడానికి అనర్హులు అవుతారు. వారు అగ్నితో కూడిన కార్యమైన వంటలో కూడా పాల్గొనకూడదు. వారు తమ తిరువారాధన పెరుమాళ్కు కూడా తమలపాకులు / వక్క మొదలైనవి సమర్పించకూడదు. అనువాదకుల గమనిక: ప్రతి ఆశ్రమానికి, అనేక ఆంక్షలు ఉన్నాయి – బ్రహ్మచారులు, సన్యాసులు కఠినదీక్షా జీవితాన్ని గడపాలి. బ్రహ్మచారులు జ్ఞానాన్ని పొందడం, వారి ఆచార్యులకు సేవ చేయడంపై దృష్టి పెట్టాలి – దీనికి విరుద్ధమైనదేదైనా మానుకోవాలి. గృహస్తులు భగవత్ / భాగవత / ఆచార్య కైంకర్యాలు చేయడం, సన్యాసులకు సహాయపడటం మొదలైన వాటిపై దృష్టి పెట్టాలి – దీనికి విరుద్ధంమైనదేదైనా మానుకోవాలి. ప్రతి ఒక్కరికీ దివ్యజ్ఞాన ప్రచారం చేయడం, అందరికీ ఆధ్యాత్మికంగా సహాయం చేయడంపై సన్యాసులు దృష్టి పెట్టాలి – దీనికి విరుద్ధంగా ఏదైనా మానుకోవాలి. సహజంగానే, అందరు భాగవతులు (వర్ణం / ఆశ్రమంతో సంబంధం లేకుండా) భగవత్ / భాగవత / ఆచార్య కైంకార్యంలో నిమగ్నమై ఉండాలి – దీనికి విరుద్ధమైనది ఏదైనా మానుకోవాలి.
  • వారి ఆశ్రమానికి విరుద్ధమైన అలాంటి అడ్డంకులను త్యజించకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఇప్పటికే వివరంగా చూసాము.
  • తాను ఒక సన్యాసినని గొప్పగా భావించి ఆచార్య కైంకార్యానికి దూరంగా ఉండటం ఒక అడ్డంకి. నంజీయర్  సన్యాసి అయినా గృహస్థుడైన పరాశర భట్టర్లకు సేవచేశారు. అదేవిధంగా, పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్  నాంపిళ్ళైకి సేవలు అందించారు. పొన్నడిగళ్ జీయర్, అళగియ మణవాలన్ (సన్యాసం స్వీకరించే ముందు కాలంలో మనవాళ మాముణులు) ను సేవించారు.  ఈ సంఘటనలు ఆశ్రమంతో సంబంధం లేకుండా శిష్యులు ఆచార్యలకు సేవ చేయడం యొక్క ప్రాముఖ్యతను చూపుతాయి. అనువాదకుల గమనిక: నంజీయర్ సన్యాసి అయి కూడా భట్టర్కు ఎంతో భక్తితో సేవలందించారు. ఒకసారి వారు భట్టార్ ఆసీనులైన పల్లకీని తీసుకువెళుతున్నారు. ఆ సమయంలో వారి త్రిదండం అడ్డం వస్తుంటే, నా సేవ మార్గంలో ఈ త్రిదండం వస్తే, నేను దీనిని విరిచి పారేస్తాను అని అంటారు.  పిన్బళగియ పెరుమాళ్ జీయర్ నంపిళ్ళైతో ఎంతో అనురాగంతో ఉండేవారు, వారికి ఎన్నో  కైంకర్యాలను అందించారు. పొన్నడిగళ్ జీయర్ అళగియ మణవాలన్ (తమ పూర్వాశ్రమంలో మాముణులు) యొక్క శిష్యులయ్యారు – వారు మాముణులకు ముందే సన్యాసం స్వీకరించారు – అయినప్పటికీ వారు మాముణులకు చాలా ఆనందంతో సేవ చేశారు. ఈ సంఘటనలు శిష్యులు సన్యాసులు అయినప్పటికీ, ఆచార్యుడు ఒక గృహస్థుడు అయినప్పటికీ వారి ఆచార్యునికి సేవ చేయాలి.
  • మన ఆశ్రమానికి సంబంధించిన ఆశ్రమ సరిహద్దులను అర్థంచేసుకొని తాము వ్యవహరించాలి. ఇప్పటికే వివరంగా చర్చించారు.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/07/virodhi-pariharangal-33.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 32

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/05/12/virodhi-pariharangal-31/ .

66. దర్శన విరోధి – తత్వ జ్ఞానం అవగాహనలో అవరోధాలు

శ్రీ రామానుజ – శ్రీ పెరుంబుదూర్

దర్శనం అనగా ఒక నిర్దిష్ట మతం యొక్క తాత్విక అంశం. మన మతాన్ని శ్రీవైష్ణవ దర్శనము  అంటారు. ఎమ్పెరుమానార్ ఈ మతాన్ని పెంపొందించి ప్రతి చోటా స్థాపించారు కాబట్టి, దీనిని ఎమ్పెరుమానార్ దర్శనం అని పిలుస్తారు. ఈ మతప్రధాన సూత్రాలు ఏమిటంటే శ్రీమన్నారాయణ సర్వోత్తముడు, అత్యోన్నతుడు. వారికి సమానులు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ ఎవరూ లేరు. ఈ మతం పరమ వైధికమైనది (పూర్తిగా వేదంపై ఆధారపడిఉంది). ఈ మతం, వేదం శాశ్వతమైనని మరియు మచ్చలేనిదన్న సూత్రం మీద ఉద్భవించింది. ఈ మతం యొక్క అనుచరులైన ఆళ్వారులు ఎమ్పెరుమాన్ చేత దివ్యానుగ్రహం పొందినవారని, వారి దివ్య ప్రబందాలు వేదంతో సమానమైనవని అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ అనుచరులకు దివ్య ప్రబందంతో కూడా మంచి పరిచయం ఉండాలి.

అనువాదకుల గమనిక: మనం ముందుకు కొనసాగే ముందు, మన శ్రీవైష్ణవ దర్శనం గురించి సంక్షిప్త పరిచయం చూద్దాం.

మన శ్రీవైష్ణవ సత్సాంప్రదాయం పేరును స్వయంగా శ్రీరంగనాథుడు “ఎమ్పెరుమానార్ దర్శనం” (శ్రీ రామానుజ దర్శనం ) అని పిలిచారు – దీనిని మణవాళ మాముణులు తమ ఉపదేశ రత్న మాలైలో పేర్కొన్నారు. ఈ సాంప్రదాయాన్ని ఉభయ వేదాంత సాంప్రదాయం అని కూడా పిలుస్తారు.  వేదాంతం, స్మృతి, ఇతిహాస, పురాణాలు,  పాంచరాత్రం మొదలైన వాటిపై సంస్కృత వేదం ఆధారపడి ఉంది. వేదాన్ని నిత్యమైనది (శాశ్వతమైనది) గా, అపౌరుషేయమైనది (ఒకరి చేత సృష్థించనిది, క్రమానుగతంగా భగవానునిచే తెలియజేయ బడినది) గా ,నిర్దోషమైనది (ఎటువంటి లోపాలు లేనిది) గా పిలుస్తారు. ఇక ద్రావిడ వేదానికి (ఆళ్వారులచే వ్రాయబడిన 4000 దివ్య ప్రబంధం)  పూర్వాచార్యుల వ్యాక్యానాలు మద్దతు ఉంది. దివ్య ప్రబంధం ఆళ్వారులు వ్రాసినట్లు చెబుతున్నప్పటికీ,  అవి కూడా శాశ్వతమైనవని మరియు క్రమానుగతంగా ఆళ్వారుల ద్వారా ఎమ్పెరుమాన్ వ్యక్తం చేశారని మన పూర్వాచార్యులు చెబుతున్నారు. అళగియ మనవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్  తమ ఆచార్య హృదయంలో ఈ సూత్రాన్ని చాలా స్పష్టంగా వివరించారు. దివ్య ప్రబంధం, వేదం మరియు వేదాంతం యొక్క సారాంశాన్ని వెలికితీసినది కాబట్టి, మన పూర్వాచార్యులు వాటిని ఎంతో ఉన్నతంగా మహిమపరిచారు, తాత్విక విషయాలలో దివ్య ప్రబంధానికి ఎంతో భక్తితో  అత్యున్నత స్థానాన్ని ఇచ్చారు.

ద్రావిడ వేదం మరియు సంస్కృత వేదం రెండింటిలోనూ, శ్రీమన్నారాయణుడుని సర్వోన్నత దేవుడిగా స్థాపించాయి. శ్రీమన్నారాయణుడు రెండు ముఖ్యమైన లక్షణాల ద్వారా మహిమ పరచపడ్డారు – సమస్థ కళ్యాణ గుణాలకు నివాసుడు మరియు అమంగళమైన గుణాలకు విపరీతమైన వాడు. వారిని ఉభయ విభూతి నాథుడు (ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచం అయిన నిత్యా విభూతి  మరియు భౌతిక ప్రపంచం అయిన లీలా విభూతి రెండింటికీ అధిపతి) గా కూడా కీర్తింపబడ్డాడు. శ్రీమన్నారాయణుడునకు ఇతర ప్రాణులలో లేని కొన్ని ప్రత్యేక గుణాలు కలిగి ఉన్నట్లు చెబుతారు, అవి మరెవరిలోనూ కనిపించవు – శ్రీయః పతిత్వం (శ్రీ మహలక్ష్మికి భర్త కావడం), అనంతసాయిత్వం (సర్ప శయ్యపై నిద్రిస్తున్నవాడు), గరుడవాహనత్వం  (గరుడను అధిరోహించినవాడు) మొదలైనవి. ఇవన్నింటిలో శ్రీయః పతిత్వం అతి ముఖ్యమైన గుణం – తిరుమళిసై ఆళ్వార్ పాసురం 53లో ఇలా అన్నారు “తిరువిల్లత్ తేవరైత్ తేరెన్మిన్ తేవు” –  శ్రీ మహాలక్ష్మి సంభందం లేని వాడిని నేను దేవునిగా భావించను.  వేదం ఇలా అంటుంది “శ్రద్దయా దేవో దేవత్వమష్ణుతే” – శ్రీమహాలక్ష్మి సంబంధంతో శ్రీమన్నారాయణుడు ఆ దైవత్వం గడించారు. శ్రీమన్నారాయణుడుని పువ్వుగా మరియు శ్రీమహాలక్ష్మి ని సువాసనగా వివరించారు. శాస్త్రం ప్రకారం శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే సర్వోన్నత దేవుడు కాబట్టి మరే ఇతర దేవతలు సర్వోత్తములుగా పరిగణించలేము.

శ్రీమన్నారాయణుడు చిత్ మరియు అచిత్ రెండు తత్వాలలో విస్తరించి ఉన్నాడు. ప్రతిదానిలో అంతర్యామిగా ఉన్నాడు.  జీవాత్మ పట్ల అనురాగంతో శ్రీమన్నారాయణ ఇతర దేవతలను సృష్థించారు. వారు తమ సొంత గుణాల (సత్వం / మంచితనం, రాజసం  / రాగ ద్వేశాలు మరియు తామసం / అజ్ఞానం) ఆధారంగా ఆయా దేవతలను ప్రార్థించవచ్చు. ఈ దేవతాంతరములు లేకపోతే, వారు నాస్తికులుగా మారి శాశ్వతంగా సంసారంలో చిక్కుకొని ఉండిపోతారు.  కనీసం ఈ దేవతారాధన ద్వారానైనా వైధిక మతంపై కొంత వరకు విశ్వాసం ఉంటుంది, క్రమేణా నెమ్మదిగా ఉన్నత స్థితికి ఎదుగుతారు. ఈ విధంగా, ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క దివ్య ఆదేశాలను అమలు చేయడానికి, చిక్కుకొని ఉన్న జీవాత్మలను ఒక సద్గుణ మార్గం వైపు నడిపించడానికి, చివరికి శ్రీమన్నారాయణుడునకు దారి తీసేందుకు, ఈ సంసారంలో దేవతాంతరములు ఉన్నారు. కానీ దేవతాంతరములు, తామూ జీవాత్మలము అన్న వాస్తవాన్ని మరచి కొన్ని సంధర్భాలలో భగవాన్నే సవాలు చేశారు. ఈ కారణంగానే శ్రీవైష్ణవులు వారిని ఎన్నడూ ఆరాధించరు. ఎందుకంటే శ్రీవైష్ణవులు ఎల్లప్పుడూ సత్వ గుణంలో ఉండాలి. ఈ దేవతాంతరములు సత్వం / రాజసం  / తామస గుణాల మిశ్రమంలో ఉంటారు – శాస్త్రం చెప్పినట్లుగా సత్వ గుణ నిష్టులు (సత్వ గుణంలో నిష్ఠగా ఉన్నవారు) రాజస/తామస గుణ వ్యక్తులను ఆరాధించకూడదు.

ఇది మన సత్ సాంప్రదాయ సూత్రాల సంక్షిప్త రూపాన్ని అందిస్తుంది. ఈ పరిచయంతో, మనం ఈ విభాగంతో ముందుకు వెళదాం.

  • బ్రహ్మారుద్రులు మొదలైన దేవతల ఆధిపత్య సందేహాలు కలిగి ఉండటం, త్రిమూర్తి సామ్యంపై సందేహం ఉండటం (బ్రహ్మ, విష్ణు, శివుడు అందరూ సమానులని భావించడం), బ్రహ్మా, రుద్రులు మొదలైనవారు కూడా శ్రీమన్నారాయణుడుని దాసులేనని వారిని మనం సేవించుట ఒక అడ్డంకి. సాధారణంగా, ఈ ముగ్గురు దేవతలను – సృష్టి కోసం బ్రహ్మ, జీవనాధారం కోసం విష్ణు మరియు వినాశనం కోసం శివుడిని ప్రత్యేకంగా కీర్తిస్తారు.  అయినప్పటికీ, ఈ ముగ్గురిలో ఒకరు మాత్రమే యజమాని- విష్ణు అంటే శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే అధిపతి. బ్రహ్మ మరియు శివుడు ఇద్దరూ శ్రీమన్నారాయణుడుని చేత సృష్టించబడిన వారు, శ్రీమన్నారాయణుడుని ఆదేశాల మేరకు సృష్టి వినాశనాలు నిర్వహిస్తున్నారు.  వీరిరువురినీ విష్ణువు ఆధిపత్యానికి సమానంగా పోల్చకూడదు. త్రిమూర్తుల గురించి ప్రస్తావన ఉన్నప్పటికీ, వారు ఒకరికొకరు సమానం కాలేరు. తిరుమళిసై ఆళ్వార్ నాన్ముగన్ తిరువంతాది 1వ  పాసురంలో ఇలా వెల్లడిచేశారు –  ” నాన్ముగనై నారాయణన్ పడైత్తాన్, నాన్ముగనుం తాన్ ముగమాయ్ సంకరనైత్తాన్ పడైత్తాన్” – శ్రీమన్నారాయణుడు బ్రహ్మను సృష్టించాడు, బ్రహ్మ శివుడిని సృష్టించాడు) – మనం అర్థంచేసుకోవలసినది ఏమిటంటే అన్ని కారణాలకు కారణమైన శ్రీమన్నారాయణుడే సాటిలేని సర్వాధికారి. బ్రహ్మారుద్రులు ఇరువురు జీవాత్మలు, వారు నిర్దిష్ట పదవులను స్వీకరించారు. ఇతర జీవుల మాదిరిగానే ఏదో ఒక సమయంలో వారు నశ్వరమవుతారు. బ్రహ్మారుద్రుల అంతర్యామిగా శ్రీమన్నారాయణ ఉండటం వల్ల వారిరువురినీ  శ్రీవైష్ణవులు ఆరాధించగలరా? లేదు. వారి తమోరజో గుణాల కారణంగా, అహంకారంతో శ్రీమన్నారాయణుడను వ్యతిరేకించి పోరాడారు. అందువల్ల, వారికి శ్రీవైష్ణవులచే అరాధింపబడే అర్హత లేదు.  అనువాదకుల గమనిక: పెరియ తిరువంతాది 72వ పాసురంలో, నమ్మాళ్వార్ ఈ సూత్రాన్ని అందంగా వివరించారు. “ముదలాం తిరువురువం మూన్రెన్బర్, ఒన్రే ముదలాగుం మూన్రుక్కుం ఎన్బర్, ముదల్వా! నిగరిలగు కారురువా నిన్నగత్తతన్రే పుగరిలగు తామరైయిన్ పూ” –  కొందరు ఈ ముగ్గురు దేవతలు సర్వాధిపతులు అని అంటారు, మరికొందరు ఈ ముగ్గురికీ అధిపతి ఒక దేవత ఉందని అంటారు; అందమైన మేఘంవలే నల్లని దివ్య రూప(నాభి) కమలం యొక్క మూలం (దీని నుండి బ్రహ్మ జన్మించారు – ఇది శ్రీమన్నారాయణ యొక్క ఆధిపత్యాన్ని స్పష్టంగా నిర్ధారిస్తుంది). ఇదే సూత్రాన్ని పరాశర భట్టర్ శ్రీరంగరాజ స్థవం   పూర్వ శతకం 116 వ స్లోకంలో వివరించారు. ఈ సూచనలు ప్రమాణాల ద్వారా, శ్రీమన్నారాయణ ప్రతి ఒక్కరికీ అత్యున్నత కారణమని మనం సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. శ్రీవైష్ణవులు శ్రీమన్నారాయణుడను మరియు వారి భక్తులను మాత్రమే ఆరాధించాలి. ఇక్కడ వారి భక్తులు అంటే ఆయన పట్ల అపారమైన విశ్వాసం ఉన్నవారు మరియు ఎప్పుడూ రజో /తమో గుణాలను  వ్యక్తం చేయనివారు. మనం మొదట అర్థం చేసుకోవలసిన విషయం ఏమిటంటే, సృష్టి, వినాశనం మొదలైన వాటిపై అధికారం ఉన్న బ్రహ్మ, రుద్రుడు మొదలైనవి ప్రత్యేకమైన పదవులు. జీవాత్మలు వారి గత కర్మల వల్ల అటువంటి స్థాయికి చేరుకుంటారు – ఎన్నో జన్మలలో కఠిన తపస్సులు చేసి వారు బ్రహ్మ, శివుడు మొదలైనవారు అవుతారు. కాని విష్ణువు అటువంటి పదవి కాదు – అతను స్వయంగా శ్రీమన్నారాయణుడు.  శ్రీరంగరాజ స్థవం ఉత్తర శతకం 52వ స్లోకంలో, భట్టర్ భక్తితో, శ్రీమన్నారాయణుడు ఈ సంసారంలోకి దిగి, ఈ ఇరువురు దేవతల మధ్య తనను తాను ఉంచుతాడు.  బ్రహ్మ, రుద్రుడు మొదలైనవారు శ్రీమన్నారాయణుడి యొక్క ఆధిపత్యాన్ని అర్థం చేసుకున్నప్పటికీ,  ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో సృష్టి, వినాశనం మొదలైన ఉన్నత పదవులను అధిరొహించిన నందున, వారు కొన్ని సమయాల్లో అహంకారంతో వారి నిజమైన స్వభావాన్ని మరచిపోతారు. అటువంటి స్థితిలో, వారు భగవానుడికి వ్యతిరేకంగా ప్రవర్తిస్తారు. కృష్ణావతార సమయంలో, బ్రహ్మ కృష్ణుని ఆవులను దొంగిలించినపుడు కృష్ణుడు బ్రహ్మకు పాఠం నేర్పుతాడు. అటువంటి కఠినమైన పాఠం తర్వాత మాత్రమే, బ్రహ్మ తన తప్పును గ్రహించి క్షమించమని వేడుకుంటాడు. అదేవిధంగా, రుద్రుడు కూడా, బణాసురుడికి సహాయం చేస్తూ కృష్ణుడితో తీవ్రంగా పోరాడతాడు. చివరికి తన తప్పును గ్రహించి కృష్ణుడిని కీర్తిస్తాడు. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు భగవత్ అపచారం గురించి విస్తారంగా వివరించారు. అందులో, మొట్ట మొదటి అపచారం దేవతాంతరములను (బ్రహ్మ, రుద్రుడు,మొదలైనవారు) శ్రీమన్నారాయణుడకు సమానంగా పరిగణించడం. కాబట్టి, “ఓహ్! ఈ దేవతాంతరములు శ్రీమన్నారాయణకు సమానం కావచ్చు” అనే సందేహం కూడా ఒక అడ్డంకి. అందువల్ల, వివిధ ప్రమాణాల ఆధారంగా శ్రీమన్నారాయణ సర్వాధిపతియని, సర్వోత్తముడని  పూర్తిగా నమ్మకంతో ఉండాలి మరియు దేవతాంతరములు పట్ల భక్తి చూపించకుండా ఉండాలి.
  • బాహ్యులు (వేదం మహోన్నత అధికారాన్ని అంగీకరించని వారు) మరియు కుదృష్ఠులు  (వేదం మహోన్నత అధికారాన్నిఅంగీకరిస్తారు కాని వారి సౌకర్యానికి తగినట్టుగా స్వీకరిస్తారు), బౌద్ధ, శైవ, మాయావాదుల వివరణలు సూత్రాలు అడ్డంకులు. బుద్ధుని అనుచరులు బౌద్ధులు. జైనలు కూడా కొంతవరకు బౌద్ధులతో సమానంగా ఉంటారు. ఈ రెండు మతాల వారు (బౌద్ధులు మరియు జైనులు) వేదం యొక్క మహోన్నత ఆధిపత్యాన్ని పూర్తిగా తిరస్కరించారు. శైవులను పాసుపతులని కూడా పిలుస్తారు, శివుడు మహోన్నత ఆధిపత్యం వహిస్తాడని నమ్ముతారు. వారికి శైవ ఆగమాలు అధికారం. మాయావాదులు అంటే మొత్తం భౌతిక ప్రపంచాన్ని మాయ/భ్రమ అని అంటారు. బ్రహ్మం మాత్రమే సత్యమని, అలాంటి బ్రహ్మకి పేరు, రూపం, గుణాలు మొదలైనవి ఉండవని చెప్పుకుంటారు. ఈ సూత్రాలు పనికిరానివని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. అలాంటి సూత్రాలకు దూరంగా ఉండాలి. తొండరడిప్పొడి ఆళ్వారులు  తిరుమాలై 7వ పాసురంలో, “పులైయఱమాగి నిన్ర పుత్తొడు చమణం ఎల్లాం కలైయఱక్ కఱ్ఱ మాన్తర్ కాణ్బరో? కేట్పరో తాం?” (మీరు బాగా చదువుకున్న శ్రోతలుగా ఉన్నప్పుడు?) – ఒకరు వేదా శాస్త్రంలో బాగా నేర్పరి అయినవాడు ఇతర బౌద్ధం, జైనం మొదలైన తత్వాలను అధ్యయనం చేస్తాడా? వింటాడా? అనువాదకుల గమనిక: బౌద్ధం (ఆధునిక చరిత్రకారుల ప్రకారం 2500 సంవత్సరాల క్రితం) ఇటీవలి కాలంలో గౌతమ బుద్ధతో సంబంధం కలిగి ఉందని గమనించినప్పటికీ , స్వయంగా వ్యాస ఋషి బౌద్ధ జైనమతంపై వేదాంతాన్ని అత్యున్నత తత్వంగా స్థాపించారు. ఆ సిద్దాంతం ఇవన్నిటికి ముందు చాలా కాలం నుండి కూడా ప్రబలంగా ఉన్నాయి. వేద నిపుణులైన అప్పటి అసురుల విశ్వాసాన్ని అనచడానికి భగవాన్ స్వయంగా బుద్ధుడిగా అవతరించారు. వారిని భ్రమపరచడానికి శూన్యవాద ప్రచారం చేసి శాస్త్రంపై వారి విశ్వాసాన్ని హతమార్చి వారిని ఓడించాడు. నంపిళ్ళై వారి ఈడు వ్యాఖ్యానంలో తిరువాయ్మొళి 5.10.4 పాసురంలో- “కళ్ళ వేదత్తై కొణ్డు పోయ్…” వివరించారు. ఈ పాసురంలో, బుద్ధుడు ఒక నల్లని అందమైన శరీరం, పొడవాటి చెవులతో చేతిలో పుస్తకం కలిగి ఉన్నట్లు వివరించారు. అతని రూపం ఎంత అందంగా ఉండేదంటే అతను ఏది చెప్పినా ప్రజలు వెంటనే నమ్మేవారు. అతను అహింసను అత్యున్నత సూత్రంగా బోధించారు. ప్రజలు అతని తత్వశాస్త్రాన్ని సునాయాసంగా నమ్మేవారు. ఆ విధంగా అసురులను భ్రాంతి చేసి వారి విశ్వాసాన్ని కొల్లగొట్టి చివరికి వారిని వధిస్తాడు. ఇక్కడ, చాలా ముఖ్యమైన విషయం అర్థం చేసుకోవాలి. బౌద్ధ తత్వశాస్త్రం భగవాన్ స్వయంగా బోధించినప్పటికీ, వైధికులు ఆ తత్వాన్ని అంగీకరించరు (ఇతరులకై ఉద్దేశించినదని అర్థం చేసుకోవాలి). భగవాన్ స్వయంగా వేదానికి విరుద్ధంగా ఏదైనా భోదించినప్పటికీ, దానిని సిద్ధాంతులు తిరస్కరించారు. అళగియ మనవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ తమ ఆచార్య హృదయంలో ఈ విషయాన్ని తిరువాయ్మొళి యొక్క కీర్తిని స్థాపించే సందర్భంలో తమిళ్ భాషలో వెల్లడిచేశారు. భాష ఆధారంగా ఒక సాహిత్యాన్ని అంగీకరించాల్సి వస్తే, సంస్కృతంలో ఉన్న భగవాన్ స్వయంగా పలికిన బౌద్ధ సాహిత్యాన్ని మనం అంగీకరించాలి అని వారు చెప్పారు. కానీ ఇది వేదానికి విరుద్ధం కాబట్టి, దీనిని గొప్ప వేదాంత తత్వవేత్తలు తిరస్కరించారు.
  • విశేష ధర్మం ప్రకారం, భగవత్ / భాగవత కైంకర్యానికి ప్రాముఖ్యత మరింత ఉంది. ఇది అత్యోన్నత లక్ష్యం. భగవానుడే ఏకైక ఆశ్రయంగా స్వీకరించి, కేవలం భగవత్ ప్రీతి కొరకే జీవించి ఉండి, ఎమ్పెరుమానుడే ఉపాయం (మధ్యమం) గా,  ఉపేయం (లక్ష్యం) గా భావించే వ్యక్తిని పరమైకాంతి అంటారు. అటువంటి గొప్ప వ్యక్తులు స్వచ్ఛమైన హృదయంతో సామాన్య ధర్మాన్ని (వర్ణాశ్రమ ధర్మం) ఆచరిస్తారు ఎందుకంటే ఇవి కూడా భగవత్ ఆరాధనంలో భాగమవుతాయి కాబట్టి. దీనినే ముముక్షుప్పడిలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు “కర్మం కైంకర్యాత్తిలే పుగుం” అని వివరించారు . విశేష ధర్మం పాఠిస్తున్నప్పుడు సామాన్య ధర్మం కొంతవరకు వాయిదా వేయవచ్చు / దాటివేయవచ్చు. భగవత్ / భాగవత కైంకర్యం చేసేటప్పుడు సామన్య ధర్మం ఆలస్యం చేయడం / దాటివేయడం పాపం కాదని మనకి గట్టి నమ్మకం ఉండాలి. ఆచార్య హృదయంలో, అళగియ మనవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ (మాముణుల వ్యాఖ్యానంలో)  విల్లిపుత్తుర్ పగవర్ (ఒక సన్యాసి) ఒకానొక సమయాన నదిలో స్నానం చేయడానికి వెళ్ళినట్లు వివరిస్తున్నారు. కొంతమంది బ్రహ్మణులను (భాగవత ధర్మంపై ఎటువంటి అవగాహన లేకుండా వర్ణశ్రమ ధర్మం మీద దృష్టి సారించినవారు) చూసి, అతను నదిలో నుంచి బయటకు వచ్చేసి ఇలా అన్నారు, “మీరు వర్ణధర్ములు మాత్రమే, కానీ మేము దాసులము (భగవాన్ సేవకులు). మనమిరువురం అంత సులభంగా కలవలేము” అని అన్నారు. ఈ విషయాలలో, మన పూర్వాచార్యులు అనుసరించినదే మనమూ అనుసరించాలి. వర్ణశ్రమ ధర్మాన్ని పాటించకపోవడం స్పష్టంగా పాపం అయినప్పటికీ, మనం విశేష ధర్మం (భగవత్ / భాగవత కైంకర్యం) చేస్తున్నప్పుడు,వర్ణాశ్రమ ధర్మాన్ని ఆలస్యం  చేయడం/ దాటివేయడం ఏ పాపానికి దారితీయదు.
  • శారీరకంగా వైష్ణవ స్వరూపం, వస్త్రాధరణ, పేరు కలిగి ఉండి కూడా భాగవతులను కించపరిచే పనులు చేయడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రాంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ సూత్రాన్ని సూత్రం 199, 200 లలో అందంగా వివరిస్తున్నారు. వారు దీనిని “ఆరూడ పతితన్” ఎత్తు నుండి క్రింద పడిన ఒక పదాన్ని ఉపయోగించి వివరించారు. భాగవతునిగా మారడం అంటే అత్యున్నత స్థితికి చేరుకున్నాడని అర్థం. కానీ ఆ స్థితిలో ఉండి ఇతర భాగవతులను కించపరచడం అంటే ఉన్నత స్థాయి నుండి క్రింద పడిపోవడం అని అర్థం. ఎంతో ఎత్తు నుండి క్రింద పడితే మరింత తీవ్రంగా గాయపడతాము. కాబట్టి, భాగవతుల పట్ల ఎటువంటి అభ్యంతరకరమైన పదాలు / చర్యలలో పాల్పడకుండా ఉండటం మంచిది.
  • నిజమైన ఆచార్యుని ఆశ్రయించకపోవడం ఒక అడ్డంకి.  నిజమైన ఆచార్యునికి శరణాగతి చేసి వారి నుండి పంచ సంస్కారము స్వీకరించాలి. సమాశ్రయణం కేవలం  సాధారణ సంస్కారాలతో  ఆగిపోదు. తిరువాయ్మొళి 5.5.11 పాసురంలో చెప్పినట్లుగా “చంతంగళ్ ఆయిరముం అఱియక్ కత్తు వల్లార్ వైత్తనవర్” – తిరువాయ్మొళి పూర్తిగా నేర్చుకున్న వారు, అర్థాలను జీర్ణం చేసుకున్న వారు మరియు వాటిని రోజువారి జీవితంలో అనుసరించేవారు నిజమైన వైష్ణవుడు. అనువాదకుల గమనిక: చాలామంది పంచ సంస్కారాన్ని ఒక లక్ష్యం లేదా చివరి మెట్టుగా చూస్తారు. కానీ నిజంగా ఇది వైష్ణవ ప్రయాణానికి నాంది. మనం ఆచార్యునికి హృదయపూర్వకంగా శరణాగతి చేసి, అన్ని అవసరమైన సూత్రాలను నేర్చుకోవాలి మరియు తాను శ్రీవైష్ణవునిగా వ్యవహరించాలి. ఒక ఆచార్యుని నుండి పంచ సంస్కరం పొందబడి, సంసారి (ప్రాపంచిక వ్యక్తి) లాగా జీవనం కొనసాగిస్తే, అది పంచ సంస్కరాన్ని స్వీకరించే ఉద్దేశ్యాన్ని పూర్తిగా ఓడిస్తుంది. ఇక్కడ, ఆచార్యుని పాత్ర చాలా ప్రాముఖ్యమైనది. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు చివరిలో ఆచార్యుని యొక్క మహిమలను వివరించారు. ఈ విభాగంలో ఆచార్యుని ద్వారా భగవాన్ను చేరుకునే ఉద్దేశ్యాన్ని అందంగా వివరించారు.
  • శ్రీవైష్ణవ లక్షణం  (ప్రవర్తన) లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. శ్రీవైష్ణవ లక్షణంలో రెండు అంశాలు ఉన్నాయి – బాహ్య మరియు అంతర్గత. బాహ్య – భుజాలపై శంఖ చక్రాల ముద్రలు కలిగి ఉండటం, 12 ఊర్ధ్వ పుండ్రాలు ఉండటం, తులసి / తామర కాండ మాలలు కలిగి ఉండటం,  చివరికి కళ్ళలో కన్నీళ్లు మొదలైన శారీరక మార్పులు, ఇవి భగవత్ / భాగవతుల చింతనలో నిరంతరం నిమగ్నమై ఉండటం ద్వారా జరుగుతాయి. . అంతర్గత – స్వచ్ఛమైన హృదయం కలిగి ఉండటం, జ్ఞానం, భక్తి, వైరాగ్యం, ఇతరుల పట్ల సహానుభూతి / బాధ, ప్రతి ఒక్కరి శ్రేయస్సు కోరుట మొదలైనవి ఈ రెండూ ముఖ్యమైనవి. అనువాదకుల గమనిక: ఈ అంశంపై మొత్తం శ్రింఖల వ్రాయబడింది మరియు దీనిని http://ponnadi.blogspot.in/p/srivaishnava-lakshanam.html లో చదవవచ్చు.
  • ద్వయాధికారి (ద్వయ మహామంత్రం యొక్క అర్హతగల వ్యక్తి) కాకపోవడం ఒక అడ్డంకి. దీనిని నాచియార్ తిరుమొళిలో ఆండాళ్ నాచియార్ చెప్పినట్లుగా “మేయ్మైప్పెరు వార్తై విట్టుచిత్తర్ కేట్టిరుప్పర్”- పెరియాళ్వార్ చరమ స్లోకం అర్థంచేసుకొని (భగవద్గీత 66 – సర్వ ధర్మాన్….) సంపూర్ణంగా ఆచరించారు కూడా. రహస్య త్రయం (తిరుమంత్రం, ద్వయం, చరమ స్లోకం) ను అర్థం చేసుకొని దానిని నమ్మకంగా పాటించాలి. ఈ మూడిటిలో, ద్వయ మహామంత్రాన్ని మంత్రరత్నంగా కీర్తింపబడినందున ఎక్కువ ప్రాధాన్యత ఉంది. శ్రీరంగనాథుడు శరణాగతి గధ్యంలో ఎమ్పెరుమానార్ను ఇలా నిర్దేశించారు “ద్వయం అర్థానుసందానేన సహ యావచ్చరీరపాదం అత్రైవ శ్రీరంగే సుఖమాస్వ” – నిరంతర ద్వయ మహామంత్ర చింతన వలన, సంతోషముగా శ్రీరంగంలో ఉండిపో. ద్వయ మహామంత్రం యొక్క అర్ధాలను తిరువాయ్మొళిలో పూర్తిగా వెల్లడిచేయబడ్డాయి. అళగియ మనవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ కూడా తమ  ఆచార్య హృదయం 210వ చూర్ణికలో ఇలా వెల్లడిచేశారు “ద్వయార్థం దీర్గ శరణగతి ఎన్రరు సార సంగ్రహత్తిలే” – ద్వయ మహామంత్రం యొక్క అర్థాన్ని తిరువాయ్మొళి పూర్తిగా వివరిస్తుందని పిళ్ళై లోకాచార్యుల ద్వారా సార సంగ్రహంలో  స్థాపించబడింది. అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడి లో ద్వయ ప్రకరణ (విభాగం) ప్రారంభంలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు మొదటి సూత్రంలోనే వైష్ణవుని లక్షణాలను విస్తారంగా వివరించారు. తరువాతి కొన్ని సూత్రాలలో, ద్వ మహామంత్ర వివరణలకు ముందు ఈ వైష్ణవ లక్షణాలు అందంగా వివరించబడ్డాయి. తిరువాయ్మొళి పిళ్ళై యొక్క సూచనల ప్రకారం, మాముణులు  శ్రీ భ్యాష్యం నేర్చుకున్న తరువాత మిగిలిన జీవితమంతా తిరువాయ్మొళిని (ద్వమహామంత్రం యొక్క దివ్య అర్థాలతో నిండి ఉన్న) ప్రచారం చేయడంలో గడుపుతారు. వారు వేదాంత నిపుణులు అయినప్పటికీ, వారు నిరంతరం వేదాంతాన్ని ఆళ్వారులు యొక్క మధుర  పదాల ద్వారా వివరించేవారు. మాముణులు  యొక్క అధరములు నిరంతరం ద్వయ మహామంత్రన్ని జపిస్తూ, ఆ అద్భుత మంత్రార్థాల చింతనలో వారి మనస్సు పూర్తిగా నిమగ్నమై ఉండేదని మాముణుల దినచర్యలో ఎఱుంబి అప్పా వెల్లడించారు.
  • అరుళిచ్చెయల్ (దివ్య ప్రబంధం) లో పాల్గొనకపోవడం ఒక అడ్డంకి. శ్రీవైష్ణవులను ప్రత్యేకంగా ఉభయ వేదాంతులుగా కీర్తిస్తారు. తమిళ్ వేదం అని పిలువబడే తిరువాయ్మొళి మిగిలిన దివ్య ప్రబంధాలను అంగ / ఉపాంగాలుగా (సహాయక భాగాలు) కలిగి ఉంది అని మరియు సంస్కృత వేదం, స్మృతి, ఇతిహాసపురాణాలకు సమానమైనవి అని అంటారు. ఆచార్యుల నుండి వాటి అర్ధాలతో దివ్య ప్రబంధాన్ని సరిగ్గా నేర్చుకొని, వాటిలో వివరించిన సూత్రాలను పాటించాలి. ఇది మనల్ని శ్రీవైష్ణడని పిలువబడడానికి పూర్తి అర్హత ఇస్తుంది.  అనువాదకుల గమనిక: తిరువాయ్మొళి పాసురాల ఆధారంగా ఈ విషయం ఇప్పటికే క్షున్నంగా వివరించబడింది. వార్త మాలై లో, పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై ఒక అద్భుతమైన విషయం చెప్పారు. “ములైగళిలైయాన యువతియైప్పోలే కాణుం, ఊమైయల్లాత వైష్ణవన్ అరుళిచ్చెయలిలే అన్వయియాతొళిగై” – ఎలాగైతే స్తనములు లేని ఒక యుక్త వయసు అమ్మాయిని అమ్మాయి అని పిలువడానికి కూడా అర్హత ఉండదో, దివ్య ప్రబంధ పారాయణంలో పాల్గొనని వారికి వైష్ణవుడనే (చెవిటి మనిషి కాకపోతే ) అర్హత కూడా ఉండదు.
  • రహస్య  గ్రంథము మరియు ముఖ్యమైన సూత్రాలలో సరైన శిక్షణ పొందకపోవడం ఒక అడ్డంకి. తత్వం (నిజం) అంటే చిత్, అచిత్ మరియు ఈశ్వర (భగవాన్)ను సరిగ్గా అర్థం చేసుకోవడం. రహస్య గ్రంథాలు అతి గోప్యతమైన సాహిత్యం. ఈ సూత్రాలను ఎమ్పెరుమానార్ కాలంలో మౌఖికంగా చెప్పబడేవి. కానీ ఆ తరువాత దేవ పెరుమాళ్ అవతారమైన పిళ్ళై లోకాచార్యులు, వీటిని 18  గ్రంథాలుగా నమోదు చేశారు, వీటిని అష్ఠాదశ రహస్య గ్రంథాలు అని పిలుస్తారు.      అనువాదకుల గమనిక: సత్సాంప్రదాయం యొక్క ప్రధాన సూత్రాల సరైన శిక్షణ మనం పొందాలి. ఇక్కడ “శిక్షయ్” అనే పదాన్ని ఉపయోగించారు. శిక్షయ్ అంటే బోధన / అభ్యాసం (మన ఇండ్లల్లో మన సౌకర్యాన్ని బట్టి సీడీ వినడం లేదా  పుస్తకాలు చదవడం మొదలైనవి) కాదు. దీని అర్థం “సంపూర్ణ సంస్కరణ లేదా కఠినమైన పరిష్కరణ” – శిష్యుడు కొన్ని సూత్రాలను అర్థం చేసుకోనప్పుడు , ఆచార్యులు ఆ సూత్రాలను బాగుగ వివరిస్తే శిష్యుడు ఆ సూత్రాన్ని అర్థం చేసుకొని దానిని అనుసరించడం ప్రారంభిస్తాడు. 
  • శిష్ఠాచారంపై నమ్మకం లేకపోవడం మరియు వాటిని పాటించకపోవడం ఒక అడ్డంకి. శిష్ఠాచారం అంటే పెద్దల అభ్యసించిన విధులు. “ధర్మగ్య సమయం ప్రమాణం వేదాశ్చ” – అంటే “ప్రామాణికమైన శాస్త్రాభ్యాసం చేసిన పండితులు అనుసరించిన పద్దతులు ప్రామాణికము, వేదం ప్రామాణికము” – ఇది పూర్ణంగా స్థాపితమైన వాజ్ఞ్మూలము.  తిరుప్పావై 26 వ పాసురంలో, ఆండాళ్ “మేలైయార్ చెయ్వనగళ్” – పెద్దలు పాటించినవని అన్నారు. ఆమె 2వ పాసురంలో “చెయ్యాతన చెయ్యోం” – మన పెద్దలు పాటించని వాటిని మేము అనుసరించము. మన పెద్దల అనుష్ఠానాలపై మనకు బలమైన నమ్మకం ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఒక ముఖ్యమైన సూత్రాన్ని ఇక్కడ అర్థం చేసుకోవాలి. ఎఱుంబి అప్పా వారి “విలక్షణా మోక్ష అధికారి నిర్ణయం”లో ఈ ముఖ్యమైన సూత్రాన్ని స్థాపించారు. “పెద్దలు” అంటే మన “పూర్వాచార్యులు ” అనుసరించిన మార్గాన్ని మనం కూడా అనుసరించాలి. ఈ మధ్య శ్రీవైష్ణవ వరివారాలలో ఇతర దేవతలను ఆరాధించడం, కొన్ని వ్రతాలను పాటించడం, ప్రాపంచిక సుఖాలకై ప్రార్థనలు చేయడం లేదా బాధల నుండి విరుగుడు పొందడం కోసం ప్రార్థనలు చేయడం వంటి కొన్ని విచిత్రమైన పద్దతులు పుట్టుకురావడం మనం గమనించవచ్చు. ఒకసారి మనం సరైన ఆచార్యుల ద్వారా జ్ఞానాన్ని పొందిన తరువాత ఇటువంటి వన్నీ మానుకోవాలి. జ్ఞానం లేకపోవడం వంటి వివిధ కారణాలవల్ల ఇవి ఈ పరివారాలలోకి పాకి ఉండవచ్చు కాబట్టి వెంటనే మానుకోవాలి. మా పరివారపెద్దలు వీటిని పాఠించారని మనం మన ప్రతి చర్యను (మన పూర్వాచార్యుల సూత్రాలకు విరుద్ధమైనవి కూడా) సమర్థించుకోలేము.
  • జ్ఞానం, భక్తి, వైరాగ్యం లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ఇక్కడ జ్ఞానం అంటే అర్థపంచక జ్ఞానం. జీవత్మా పరమాత్మ స్వభావాల అవగాహన, పరమాత్మ జీవత్మల మధ్య ఉన్న సంబంధం. అంటే, స్వామి – దాస భావం (యజమాని – సేవకుడు), ఉపాయం, పురుషార్థం (లక్ష్యం) మరియు లక్ష్యసాధనలో అవరోధాలు – విరోధి (అడ్డంకులు) యొక్క స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకోవాలి. భక్తి అంటే ఎమ్పెరుమాన్పట్ల ఎనలేని భక్తి. వైరాగ్యం అంటే పరిత్యాగము.      దేవతాంతరముల (ఇతర దేవతలు) పట్ల అనురాగాన్ని మానుకోవాలి. అలాగే, విషయాంతరం (ప్రాపంచిక / భౌతిక సుఖాలు) పట్ల మక్కువను ఖచ్చితంగా మానుకోవాలి. విషయాంతరం అంటే భగవత్ / భాగవత విషయాలకు భిన్నమైన విషయాలు. శ్రీరంగనాథుడు స్వయంగా మణవాళ మాముణులను  మహిమపరిచి సమర్పించిన తనియన్లో, “ధీభక్త్యాధి గుణార్ణవం” చాలా ముఖ్యమైనది. ఇక్కడ ధీ అంటే జ్ఞానం, భక్తి అంటే ఉపాసన మరియు ఆధి అంటే వైరాగ్యాన్ని సూచిస్తుంది. మాముణులు  అటువంటి అద్భుతమైన గుణాల సముద్రం అని శ్రీరంగనాథుడు కీర్తిస్తున్నారు.
  • జ్ఞానులైన శ్రీవైష్ణవుల చరణ కమలాలను ఆశ్రయించక పోవడం ఒక అడ్డంకి. రహస్య విషయాలను శిష్యులకు ఉపదేశించే ఆచార్యులను ఆశ్రయించాలి. భాగవతులను కూడా ఆచార్య తుల్య (ఇంచు మించు అచర్యులకు సమానులు) అని కూడా పిలుస్తారు. అలాంటి వ్యక్తుల ఆశ్రయంలో  జీవించడం తన అభ్యున్నతికి దారితీస్తుందని గట్టిగా నమ్మాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఎమ్పెరుమానార్ , తమ చివరి రోజులలో 6 ఉపదేశాలు ఇచ్చారు –  శ్రీభాష్యాన్ని నేర్చుకోవాలి మరియు నేర్పించాలి, అది సాధ్యం కాకపోతే,  దివ్య ప్రబంధం నేర్చుకోవాలి మరియు నేర్పించాలి, అది సాధ్యం కాకపోతే, ఒక దివ్య దేశంలో కైంకార్యాలు చేయాలి, అది సాధ్యం కాదు, తిరునారాయణపురంలో ఒక గుడిసె కట్టుకొని అక్కడ నివసించాలి, అది సాధ్యం కాకపోతే, ద్వయ మహమంత్రం యొక్క అర్ధాలను నిరంతరం ధ్యానం చేయాలి, అది సాధ్యం కాకపోతే, తన బాగోగులు జాగ్రత్తగా చూసుకునే ఒక శ్రీవైష్ణవుని ఆశ్రయించాలి. ఇందులో అర్థం చేసుకోవలసినది ఏమిటంటే, ఒక శ్రీవైష్ణవునికి ఆశ్రయం పొందినప్పుడు, అతను మొదటి 5 సూత్రాలను పాటించినట్టేనని అర్థం చేసుకోవాలి. పిళ్ళై లోకాచార్యులు కూడా శ్రీవైష్ణవ లక్షణం గురించి చెబుతూ ముముక్షుప్పాడి సూత్రం 116 లో ఇదే విషయాన్ని వివరిస్తున్నారు. వారు ఈ సూత్రం లో 10 వాక్యాలు వివరించారు . 6వ వాక్యం ఏమిటంటే “ఇప్పాడి ఇరుక్కుం శ్రీవైష్ణవర్గళ్ ఎత్తమరిణ్తు ఉగన్తిరుక్కైయుం” – ఈ అద్భుతమైన లక్షణాలు కలిగి ఉన్న శ్రీవైష్ణవుడి పట్ల గొప్ప భక్తి / ఆప్యాయత కలిగి ఉండాలని అర్థం చేసుకోవడం. ఈ గుణాన్ని సాధించడం చాలా కష్టం అని మాముణులు  వివరిస్తున్నారు. 10వ వాక్యంలో, శాంతి మరియు ప్రశాంతతతో నిండిన అటువంటి శ్రీవైష్ణవ సహకారం కోసం ప్రయత్నించాలని నొక్కిచెప్పారు. ఈ విధంగా ఎల్లప్పుడూ గొప్ప శ్రీవైష్ణవుల యొక్క సహవాసం కలిగి ఉండటం మరియు వారి మార్గదర్శకత్వం  యొక్క ప్రాముఖ్యతను మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు.
  • మన శ్రీరామానుజ దర్శనం పట్ల ద్వేషము చూపే వారితో స్నేహం చేయడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ప్రతికూలమైన వ్యక్తుల స్నేహానికి దూరంగా ఉండాలి. అలాంటి వారి స్నేహం మన మనస్సుపై సూక్ష్మ ప్రభావము కలుగజేస్తూ చివరికి మనలను కూడా క్రిందికి లాగేస్తుంది.  ప్రాపంచిక విషయాలకు అటువంటి శక్తి ఉంటుంది – మనం భౌతిక కార్యక్రమాలలో నిమగ్నమైనప్పుడు, ఆధ్యాత్మిక విషయాలకు మనం దూరమౌతున్నామని అర్థం.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/07/virodhi-pariharangal-32.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

అంతిమోపాయ నిష్ఠై – 1

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

 

అంతిమోపాయ నిష్ఠ

 

మణవాళ మామునిగళ్ తనియన్ (పెరియ పెరుమాళ్ సాయించినది)

శ్రీశైలేశ దయా పాత్రమ్ దీభక్త్యాది గుణార్ణవమ్
యతీంద్ర ప్రవణమ్ వందే రమ్య జామాతరమ్ మునిమ్

పొన్నడిక్కాల్ జీయర్ తనియన్ (దొడ్డ అయ్యంగార్ అప్పై సాయించినది)

రమ్య జామాత్రు యోగీంద్ర పాదరేఖా మయం సదా
తథా యత్తాత్మ సత్తాదిం రామానుజ మునిం భజే

పరవస్తు పట్టర్పిరాన్ జీయర్ తనియన్లు

రమ్య జామాత్రు యోగీంద్ర పాద సేవైక దారకం
భట్టనాథ మునిం వందే వాత్సల్యాది గుణార్ణవం

 

కాన్తోపయన్త్రుయమినః కరుణామ్రుతాబ్దేః
కారుణ్యశీతల కటాక్ష సుథానిథానం
తన్నామ మంత్రకృత సర్వహితోపదేశం
శ్రీభట్టనాథముని దేశికమ్ ఆశ్రయామి

ఉపనిషదత్ అమ్రుద్బ్దేరుద్ద్రుదామ్ సారవిద్భిః
మదురకవిముకైస్తాం అంతిమోపాయ నిష్టాం
ఉపదిసతి జనేభ్యో యో దయాపూర్ణద్రుష్టిః
భజహృదయ సదాత్వం భట్టనాథమ్ మునీంద్రం

రుచిర వరమునీంద్రేణాతరేణోపతిష్ఠాం

అకృత కృతివరిష్టాం అంతిమోపాయ నిష్ఠాం

తమిహ నికిల జంతు ఉత్తరణోత్యుక్తచిత్తం

ప్రతిదినం అబివందే భట్టనాధం మునీంద్రం

నమోస్తు భట్టనాథాయ మునయే ముక్తిదాయినే

యేనైవం అంతిమోపాయనిష్ఠా లోకే ప్రతిష్ఠితా

తాతొన్ఱుం తార్బుయత్తాన్ మణవాళ ముని తనతు
పాదం పరవుం పట్టర్ ప్పిరాన్ ముని పల్కలైయుం
వేదాంగళుం చిల పురాణంగళుం తమిழ் వేదియరుం
ఓదుం పొరుళ్ అంతిమోపాయ నిష్టై ఉరైత్తవనే!

                    *****************************************************


అనువాదకుల గమనిక: గ్రంధము ఇచటనుండి మొదలు.

అంతిమోపాయ నిష్ఠాయా వక్తా సౌమ్యవరో మునిః

లేకస్యాన్వయో మే అత్ర లేకనీతాలపత్రవత్

మణవాళ మామునిగళ్ ద్వారా అంతిమోపాయనిష్ఠ మనకు తెలియజేయబడినది. ఇందులో నాప్రమేయము వారు శాయించిన విషయాలను పత్రముపై కలముతో లిఖించుట వరకు మాత్రమే.

ఎందై మణవాళ యోగి ఎనక్కురైత్త
అంతిమోపాయ నిష్ఠైయామతనై

శిందై చ్చెయ్తు ఇంగెల్లారుం వాழ ఎழతి  వైత్తేన్ ఇప్పువియిల్ నల్ అరి ఒన్ఱిల్లాద నాన్

నా ఆధ్యాత్మిక పితరులైన మనవాళమాముని ద్వారా లభించిన ఆంతిమోపాయనిష్ఠలోని దైవ సంబంధిత ఆదేశాలను పరిశీలించి నాకున్న పరిమిత జ్ఞానముతో సర్వజనులకు లబ్దిచేకూరాలని ఈ రచన చేశాను. (పరవస్తు పట్టరు పిరాన్ జీయర్ మనవాళ మహామునుల ఉపదేశ రత్తినమాల రెండవ పాశురము ఆధారముగా).

కత్తోర్ గళ్ తాముగప్పర్ కల్వి తన్నిల్ ఆశైయుళ్ళోర్
పెఱ్ఱోం ఎన ఉగందు పిన్బు కఱ్పర్ * మఱ్ఱోర్గళ్ మాచ్చర్యత్తాల్ ఇగழிల్ వందదు ఎన్ నెంజేఇగழ்గై ఆచ్చర్యమో తాన్ అవర్కు

పండితులు ఈ రచనను ఆదరించగలరు. ఆసక్తి గలవారు అవగాహన చేసికొని ఆస్వాదించగలరు. విషయాసక్తి లేని ఇతరులు ఈర్ష్యచే అవహేళన చేయవచ్చు, అవహేళన చేసినవారిపై అంతగా ఆశ్చర్య చెందనవసరము లేదు.  (ఏలనన , ఈ విషయ అవగాహనపై వారికి వున్నది స్వల్ప పరిణితి కాబట్టి).

 అనేక చిక్కులతో కూడివున్న ఈ భౌతిక జగత్తులో ప్రతి జీవి జనన మరణ చక్రములో పయనిస్తాడు. మన వల్ల జరిగే చిన్న పొరపాటు పర్యవసానాన్ని అనేకానేక జన్మల వరకు అనుభవించాల్సి వుంటుందని చెప్తారు. (మన వల్ల తెలియక హాని పొందిన సూక్ష్మజీవి ద్వారా సంక్రమించిన పాపాన్ని కూడా అనేక వేల సంవత్సరాలు అనుభవించాల్సి వుంటుంది.).   

సంసార కూపమనే అతి క్రూరమైన లంపటములో చిక్కుకున్న విషయలోలత్వం కల్గిన సంసారులు దానినుంచి నిలదొక్కుకుని ఆ చిక్కులను పారద్రోలి తప్పించుకొనుట దుర్లభము.       

ఈ విధముగా తికమకపెట్టే జనన మరణ చక్రమును భేదించుట సంసారులకు మిక్కిలి కష్టతరము. అయితే దీనికి తరుణోపాయము మన ఆచార్యుల ద్వారా పొందవచ్ఛును. ఆచార్యులను ఆశ్రయించి నందువల్ల వారు దయతో వీరిని ఆశీర్వదించి భయాలను పారద్రోలి ఈ సంసార సాగరం నుంచి ఉద్ధరించ గలరు.     

అజ్ఞానులైన వీరిని ఆచార్యులు సంస్కరించి వారి జన్మ సార్ధకతను విశదీకరించి అపారమైన దయతో వీరిని ఉద్ధరించగలరు.                                                                     

వీరికి ఏది అవసరమో గుర్తించి ఆచార్యులు ఆ విషయమునే వీరికి బోధించగలరు. అట్టి ఆచార్య కృపకు పాత్రులైన శిష్యులు ఆచార్యుల పాదపద్మములను ఆశ్రయించి వారి మార్గనిర్దేశనములను పొందగలరు.     

అట్టి శిష్యులు ఆచరించవలసిన ముఖ్యమైన కర్తవ్యములను ఈ ప్రబంధము ద్వారా అంతిమోపాయనిష్ఠగా మనకు తెలియజేసారు.

  • ఆచార్యుల దివ్య నామావళిని, విషయ పరిజ్ఞానాన్ని, ఆదరణని, వారి జన్మ కారణము, సత్కర్మలను నిరంతరమూ ధ్యానిస్తుండాలి.
  • ఏ దివ్యదేశములో వారి నివాసమో దానిని నిరంతరమూ ధ్యానిస్తూూ, కీర్తిస్తూ ఉండాలి.
  • వారి దివ్య చరణారవిందముల యందు శరణాగతి చేయుట శిష్యుల కర్తవ్యము.
  • ఆచార్యుల దివ్య స్వరూప ధ్యాస, వారి బాహ్య విషయములపై నిరంతర సేవ శిష్యులకు ఉపేయము అని అంతిమోపాయనిష్ఠ ద్వారా తెలియజేసారు.            
  • మనసా వాచా కర్మణా దైవ స్వరూపులైన ఆచార్యుని నిరంతరమూ సేవించుట వంటి విలువైన కైంకర్యములను అనుభవించుట.
  • శిష్యుని కైంకర్యములను స్వీకరించిన ఆచార్యునికి కలిగిన సంతృప్తికి ఆనందించి, తత్ఫలితంబుగా వారి నుంచి దీవెనలు పొందుట.
  • అందరికి శుభము జరగాలని వారి పరిపూర్ణ మంగళశాసనము లభించుట శిష్యునకు అమితానందదాయకము.

అనువాదకుని సూచన : ఈ గ్రంథంలోని తదుపరి భాగములలో, ఆచార్యుల దయా గుణ వైశిష్ట్యాన్ని, శిష్యుని ప్రవర్తనను సమర్ధిస్తూ అనేక ప్రమాణములు వరుసగా పొందుపరచబడినవి. అట్టి 8 పుటల దృశ్యాలు ఇందులో జత చేయబడినవి. ఈ భాగములలో పొందు పరచిన ప్రమాణముల వివరణ సంక్షిప్తముగా ఇవ్వబడినవి.

అనంత సారం బహువేదితవ్యం అల్పశ్చ కాలో బహవశ్చ విఙ్ఞాః |
యత్సారభూతం తదుపాసితవ్యం హంసో యదా క్షీరమివాంబుమిశ్రం ||

అసారమ్ అల్పసారంచ సారం సారతరం త్యజేత్ |
భజేత్ సారతమం శాస్త్రం రత్నాకర ఇవామ్రుతం ||

తత్కర్మ యన్న బంధాయ సావిద్యా యా విముక్తయే |
ఆయాసాయాపరం కర్మ విద్యాన్యా శిల్పనైపుణ్యం ||

శాస్త్ర ఙ్ఞానం బహుక్లేశం భుద్దేశ్చలనకారణం |
ఉపదేశాత్ హరిం బుద్ద్వా విరమేత్ సర్వకర్మసు ||

ఆద్యాణం సద్రుసే కతం విసదృసే దేహే భవత్యాత్మనః
సద్బుద్దేస్స చ సంగమాదపి భవేదౌశ్ణ్యం యతాపాతసి |
కో వా సంగతి హేతు రేవమనయోః కర్మాత సామ్యేత్ కుతః
తద్బ్రహ్మాదిగమాత్ స సిద్యతి మహాన్ కస్మాత్ సదాచార్యతః ||

అనాచార్యోపలబ్ధాహి విద్యేయం నస్యతి దృవం |
శాస్త్రాదిషు సుదృష్ఠాపి సాంగాసహ ఫలోదయా |
న ప్రసీదతి వై విద్యా వినా సదుపదేశతః ||

దైవాధీనం జగత్సర్వం మంత్రాధీనం తు దైవతం |
తన్మంత్రం బ్రాహ్మణాధీనం తస్మాద్బ్రాహ్మణదైవతం ||

పుత్రైవ భవతో యాతా భూయాసీ జన్మ సంతతిః |
తస్యామన్యతమం జన్మ సంచిన్త్య శరణం వ్రజ ||

పాపి ష్ఠః క్షత్ర బంధుశ్చ పుండరీకశ్చ పుణ్యకృత్ |
ఆచార్యవత్తయా ముక్తౌ తస్మాదాచార్యవాన్ భవేత్ ||
బ్రహ్మణ్యేవ స్థితం విశ్వం ఓంకారే బ్రహ్మ సంస్థితం |
ఆచార్యాత్ స చ ఓంకారః తస్మాదాచార్యవాన్ భవేత్ ||

ఆచార్యస్స హరిస్సాక్షాత్ చరరూపీ న సంశయః |
తస్మాద్భార్యాదయః పుత్రాస్తమేకం గురుమాప్నుయుః ||

సాక్షాన్నారాయణో దేవాః కృత్వా మర్త్య మయీం తనుం |

మగ్నానుద్ధరతే లోకాన్ కారుణ్యాచ్చ అస్త్రపాణినా ||

తస్మాత్ భక్తిర్ గురౌ కార్యా సంసార భయ భీరుణా ||

గురురేవ పరం బ్రహ్మ గురుఏవ పరా గతిః |
గురురేవ పరావిద్యా గురురేవ పరం ధనం||

గురురేవ పరఃకామో గురురేవ పరాయణం|

యస్మా   తదుపదేష్టాసౌతస్మాత్  గురుతరో గురుః ||

అర్చనీయశ్చ  పూజ్యశ్చ కీర్తనీయశ్చ సర్వదా |
ధ్యాయేజ్జపేన్నమేద్భక్త్యా భజేదభ్యర్చయేన్ముదా ||

ఉపాయోపేయభావేన తమేవ శరణం వ్రజేత్ |
ఇతి సర్వేషు వేదేషు సర్వశాస్త్రేషు సమ్మతం ||

యేన సాక్షాద్భగవతి ఙ్ఞానదీప ప్రదే గురౌ |
మర్త్యబుద్ధిఃకృతా తస్య సర్వం కుంజరసౌచవత్ ||

యో దద్యాద్భగవద్ ఙ్ఞానం కుర్యాత్ ఆర్యోపసేవనం |
కృత్సం వా పృథివీం దద్యాన్న తతుల్యం కథంచన ||

ఐహికాముష్మికం సర్వం గురురష్ఠాక్షరప్రదం |
ఇత్యేవం యేన మన్యన్తే త్యక్తవ్యాస్తే మనీషిభిః ||

యేనైవ గురుణాయస్య న్యాసవిద్యా ప్రదీయతే |
తస్య వైకుంఠ దుగ్దాబ్ధిద్వారకాస్సర్వ ఏవ సః ||

యత్ స్నాతం గురుణా యత్ర తీర్ధం నాన్యత్ తతోదికం |
యచ్చ కర్మ తదర్ధం  తద్విష్ణో ఆరాధనాత్పరం ||

పశుర్మనుష్యః పక్షీ వా యే చ వైష్ణవసంశ్రయాః |
తేనైవ తే ప్రయాశ్యన్తి తద్విష్ణోః పరమం పదం

బాలమూకజడాంధాశ్చ పంగవో బదిరాస్తదా |
సదాచార్యేణ సంతుష్ఠాః ప్రాప్నువంతి పరాంగతిం ||

యం యం స్ప్రుశతి పాణిభ్యాం యం యం పశ్యతి చక్షుషాః |
స్థావరాణ్యపి ముచ్యంతే కింపునర్బాంధవాజనాః ||

అందోనందగ్రహణవసగో యాతి రంగేశ యద్వత్
పంగుర్నౌకాగుహరనిహితో నీయతే నావికేన |
భుంక్తే భోఘానవిదితన్రూపస్సేవకస్యార్భకాదిః
త్వత్సంప్రాప్తౌ ప్రభవతి తధా దేశికో మే దయాళుః ||

సిద్దం సత్సంప్రదాయే స్తిరదియమనగం శ్రోత్రియం బ్రహ్మనిష్ఠం
సత్వస్తం సత్యవాచం సమయనియతయా సాధువృత్యా సమేతం |
డంభాసూయాదిముక్తం జితవిషయగుణం దీర్ఘ బంధుం దయాళుం
స్ఖాలిత్యే శాసితారం స్వపరహితపరం దేశికం భూశ్నురీప్సేత్ ||

ఉత్పాదకబ్రహ్మపిత్రోర్గరీయాన్ బ్రహ్మదఃపితా |
స హి విద్యాతస్తం జనయతి తత్ శ్రేష్ఠం జన్మ |
శరీరమేవ మాతాపితరౌ జనయతాః |
దేహకృత్ మంత్ర గ్రుణ్ణ స్యాత్ మంత్రసంస్కారక్రుత్ పరః |
తౌ చేన్నాత్మవిదౌ స్యాతాం అన్యస్త్వాత్మ విదాత్మ క్రుత్ ||

నాచార్యః కులజాతోపి ఙ్ఞానభక్త్యాది వర్జితః |
న వయోజాతిహీనశ్చ ప్రకృష్ఠానామనాపది ||

కిమపి అత్రాభిజాయంతే యోగినః సర్వయోనిషు |
ప్రత్యక్షిత  ఆత్మనాత్మానాం నైశాం చిన్త్యం కులాదిగం ||

భిన్ననావస్రితో జంతుర్ యధా పారం నగచ్ఛతి |
అంధశ్చ  అందకర  ఆలంబాత్ కూపాంతే పతితోయతా ||

ఙ్ఞానహీనం గురుం ప్రాప్య కుతో మోక్షమవాప్నుయాత్ |
ఆచార్యో వేదసంపన్నో విష్ణు  భక్తో విమత్సరః |
మంత్రఙ్ఞో మంత్రభక్తశ్చ సదా మంత్రాశ్రయసూసిం ||

సత్సంప్రదాయ సమ్యుక్తో బ్రహ్మవిద్యావిశారదః|
అనన్యసాధన శ్చైవ తత్ అనన్యప్రయోజనః ||

బ్రాహ్మణో వీతరాగశ్చ క్రోధలోభవివర్జితః |
సత్ వృత్తశాసితా చైవ ముముక్షుః పరమార్థవిత్ ||

ఏవమాదిగుణోపేత ఆచార్యస్స ఉదాహృతః |
ఆచార్యోపి తతా శిష్యం స్నిగ్దో హితపరస్సదా ||

ప్రబోద్య భోదనీయాని ఉత్తమాచారయేత్ స్వయం |
ఉత్తారయతి సంసారాత్ తదుపాయప్లవేన తు ||
గురుమూర్తిస్తిత స్సాక్షాత్ భగవాన్ పురుషోత్తమః |
త్రిరూపో హితమాచష్ఠే దృఢ మనుష్యాణాం కలౌ హరిః ||

గురుశ్చ స్వప్నదృష్టశ్చ పూజాంతే చార్చకాననాత్ |
ఈశ్వరస్య వశస్సర్వం మంత్రస్య వస ఈశ్వరః |
మంత్రో గురువసే నిత్యం గురురేవేస్వరస్తితిః ||

యేష వై భగవాన్ సాక్షాత్ ప్రధాన పురుషేశ్వరః |
యోగీస్వరైర్ విమ్రుఖ్యాంఘ్రిర్ లోకో యం మన్యతే నరం ||

నారాయణాశ్రయో జీవస్సోయమష్టాక్షరాశ్రయః
అష్ఠాక్షర స్సదాచార్యే స్తితితస్తస్మాద్గురుం  భజేత్ ||

దయాదమసమోభేతం దృఢ భక్తిక్రియాపరం |
సత్యవాక్ శీలసంపన్న మేవ కర్మసుకౌశలం||

జితేంద్రియం సుసంతుష్టం కరుణాపూర్ణమానసం |
కుర్యాల్లక్షణ సంపన్నం ఆర్జవం చారుహాసినం |
ఏవంగుణైశ్చ సంయుక్తం గురుం విద్యాత్తు వైష్ణవం |
సహస్రసకాత్యాయి చ సర్వయత్నేషు దీక్షితాః |
కులే మహతి జాతోపి న  గురుస్స్యాతవైష్ణవః|
అఙ్ఞాన తిమిరాందస్య ఙ్ఞానాంజన సలాకయా |
చక్షుర్నిమీలితం యేన తస్మై శ్రీ గురవే నమః ||

మంత్రః ప్రకృతిరిత్యుక్తో హ్యర్తః ప్రాణ ఇతి స్మ్రుతః|
తస్మాన్మంత్రప్రదాచార్యాద్గరీయానర్తతో గురుః ||

గు శబ్దస్త్వందకారస్స్యా ద్రు శబ్దస్ తన్నిరోదకః |
అందకారనిరోధిత్వాత్ గురురిత్యభీదీయతే ||
శిష్యమఙ్ఞాన సంయుక్తం న శిక్షయతి చేద్గురుః |
శిష్యాఙ్ఞాం ఆకృతం పాపం గురోర్భవతి నిశ్చయః ||

లోభాద్వాయది వా మోహాత్ శిష్యం శాస్తి నయో గురుః |
తస్మాత్ సంశ్రుణుతే యశ్చ ప్రచ్యుతౌ తావుభావపి ||

రవిసన్నిదిమాత్రేణ సూర్యకాంతో విరాజతే |
గురుసన్నిదిమాత్రేణ శిష్య ఙ్ఞానం ప్రకాశతే ||

యధాహి వహ్నిసంపర్కాన్మలం త్యజతి కాంచనం |
తతైవ గురుసంపర్కాత్ పాపం త్యజతి మానవః ||

స్నేహేనకృపయా వాపి మంత్రీ  మంత్రం ప్రయచ్చతి |
గురుర్గ్యేయశ్చ సంపూజ్యో దానమానాదిభిస్సదా ||

అనన్యశరణాంచ తధా వానన్య సేవినాం
అనన్యసాదనానాంచ వక్తవ్యం మంత్రముత్తమం ||

సంవత్సరం తదర్ధం వా మాసత్రయ మదాపివా |
పరీక్ష్య వివదోపాయః కృపయా నిస్పృహో వదేత్ ||

నదీక్షితాయ వక్తవ్యం నా భక్తాయ న మానినే |
నాస్తికాయ కృతఙ్ఞాయ న శ్రద్దా విముఖాయ చ ||

 

దేశ కాలాది నియమం అరిమిత్ఱదిసోదనం |
న్యాస ముద్రాదికం తస్య పురశ్చరణకం న తు ||
నస్వరః ప్రణవోంగాని నాప్యన్య విదయస్తథా |
స్త్రీణాంచ శూద్రజాతీనాం మంత్రం ఆత్రొక్త్రిష్యతే ||

ఋష్యాదించ కరన్యాసం అంగన్యాసంచ వర్జయేత్ ||
స్త్రీ శూద్రాశ్చ వినీతాశ్చేన్మంత్రం ప్రణవార్జితం |

న దేశకాలౌ నావస్తాం పాత్రసుద్ధించ నై[నే]చ్చతి |
ద్వయోపదేశఖర్తాతు శిష్యదోషం న పస్యతి ||

దురాచారోపి సర్వాసీ కృతఙ్ఞో నాస్తికః పురా |
సమాశ్రయేదాదిదేవం శ్రద్ధయా శరణం యది |
నిర్దోషం విద్దితం జంతుం ప్రభవాత్ పరమాత్మనః ||

మంత్రరత్నం ద్వయం న్యాసం ప్రపతి శ్శరణాగతిః |

లక్ష్మీనారాయణంచేతి హితం సర్వఫలప్రదం |
నామాని మంత్రరత్నస్య పర్యాయేణ నిబోధత ||
తస్యోచ్చారణమాత్రేణ పరితుష్టోస్మి నిత్యసః ||

బ్రాహ్మణాః క్షత్రియా వైశ్యా స్స్థ్రియ శ్సూద్రాస్తతేతరాః |
తస్యాధికారిణస్సర్వే మమ భక్తో భవేద్యది ||

యస్తు మంత్రద్వయం సంయగద్యాపయతి వైష్ణవాన్ |
ఆచార్యస్స తు విఙ్ఞేయో భవబందవిమోచకః ||

 

వృదేహమాద్యం ప్రతిలభ్య దుర్లభం ప్లవం సుకల్యం గురుకర్ణదారకం హస్వతేరితం పుమాన్ భవాబ్దిం సతరేత్ న ఆత్మహా ||

ఆచార్యం మం విజానీయాన్నావమన్యేత కర్హిచిత్ |
న మాత్యభుద్ద్యాదృస్యేత సర్వదేవమయో గురుః ||

 
 

అధ శిష్యలక్షణం:-

మానుష్యం ప్రాప్య లోకేస్మిన్ న ముఖో పదిరోభి వా |
నాపక్రమాతి సంసారాత్ స కలూ బ్రహ్మహా భవేత్ ||

సదాచార్యోపసత్త్యా చ సాభిలాషస్తదాత్మకః |
తత్త్వ ఙ్ఞాననిధిం సత్త్వనిష్టం సద్గుణసాగరం |
సతాం గతిం కారుణికం తమాచార్యం యధావిది |
ప్రణిపాతనమస్కారప్రియవాగ్భిస్చ తోషయన్ |
తత్ప్రసాదవసేనైవ తదంజ్ఞీకారలాభవాన్ | 
తదుక్త తత్వయాదాత్మ్య ఙ్ఞానామ్రుత సుసంబృతః ||

అర్ధం రహస్యత్రితయగోచరం లబ్ధవాహనం ||

పరీక్ష్య లోకాన్ కర్మచితాన్ బ్రాహ్మణో నిర్వేదమాయాత్ నాస్త్యకృతః
కృతేన తత్ విఙ్ఞానార్ధం  స గురుమేవాభిగచేత్ సమిత్పాణి-
స్త్రోత్రియం బ్రహ్మనిష్టం తస్మై స విద్వానుపసన్నాయ సమ్యక్-
ప్రాసాంతచిత్తాయ సమన్విదాయ యేనాక్షరం పురుషం వేద సత్యం ప్రోవాచ
తాం తత్త్వతో బ్రహ్మవిద్యాం ||

గురుం ప్రకాశయేద్ధీమాన్ మంత్రం  యత్నేన గోపయేత్ |
అప్రకాశప్రకాశాభ్యాం క్షీయతే సంప్రదాయుశీ ||

ఆచార్యస్య ప్రసాదేన మమ సర్వమభీప్సితం |
ప్రాప్నుయామీతి విశ్వాసో యస్యాస్తి స సుఖీభవేత్ ||

ఆత్మనో హ్యతినీచస్య యోగిద్యేయ పదార్హతాం |
కృపయైవోపకర్తారం ఆచార్యం సంస్మరేత్ సదా ||

న చక్రాద్యంగణం నేజ్యా న ఙ్ఞానం న విరాగతా |
న మంత్రః పారమైకాంత్యం తైర్యుక్తో గురువశ్యతః ||

నిత్యం గురుముపాసీత తద్వచః శ్రవణోత్సుకః|
విగ్రహాలోకన పరస్తస్యై వాగ్యాప్రదీక్షకః ||

ప్రక్షాళ్య చరణౌ పాత్రే ప్రణిపత్యోపయుజ్య చ |
నిత్యం విదివదర్గ్యాత్యైరాదృతోభ్యర్చయేద్గురుం ||

శ్రుతిః
ఆచార్యవాన్ పురుషో వేద | దేవమివాచార్యముపాసీత |
ఆచార్యాదీనో భవ| ఆచార్యాదీనస్తిష్టేత్ | ఆచార్య దేవో భవ |
యత భగవత్యేవమ్వక్తరి వ్రుతిః | గురుదర్శనే చోత్తిష్టేత్ |
గచ్హంతమనువ్రజేత్ |

శరీరం వసు విఙ్ఞానం వాసః కర్మ గుణానసూన్ |
గురువర్తం దారయేద్యస్తు స శిష్యో నేతరస్మృతః ||

దీర్గదండనమస్కారం ప్రత్యుత్తానమనంతరం |
శరీరమర్తం ప్రాణంచ సద్గురుభ్యో నివేదయేత్ ||

గుర్వర్తస్యాత్మనః పుంసహ కృతఘ్నస్య మహాత్మనః |
సుప్రసన్నస్సదా విష్ణుర్దిహృతస్య విరాజతే ||

మంత్రే తీర్తే ద్విజే దేవే దైవఙ్ఞే భేషజే గురౌ |
యాద్రుసీ భావనా యత్ర సిద్దిర్భవతి తాదృసీ ||

యస్య దేవే పరాభక్తిర్ యథాదేవే తథా గురౌ |
తస్యై తేకతితా హ్యర్తాః ప్రకాశ్యంతే మహాత్మనః ||

దర్శనస్పర్శవచనై స్సంచారేణ చ సతమాః |
భూతమ్ విధాయ భువనమ్ మామేష్యన్తి గురుప్రియాః||

దేహకృన్మన్త్రకృన్న స్యాన్మంత్రసంస్కారకృత్పరః |
తౌ చేన్నాత్మవిదౌ స్యాతామ్ అన్యస్త్వాత్మవిధాత్మకృత్ ||

అవైష్ణవోపదిష్టమ్ స్యాత్పూర్వమ్ మంత్రవరమ్ ద్వయమ్ |
పునశ్చ విధినా సమ్యక్వైష్ణవాద్గ్రాహయేద్గురోః ||

అత స్త్రీశూద్రసంకీర్ణనిర్మూలపతితాదిషు |

అనన్యేనాన్యదృష్టౌ చ కృతాపి న కృతా భవేత్ ||

అతోన్యత్రానువిధివత్ కర్తవ్యా శరణాగతిః |
దణ్డవత్ ప్రణమేద్భూమావుపేత్య గురుమన్వహం|
దిసే వాపి నమస్కుర్యాత్ యత్రాసౌ వసతి స్వయం ||

ఆచార్యాయాహరేధర్తానాత్మానన్చ నివేదయేత్ |
తధదీనశ్చ వర్తేత సాక్షాన్ నారాయణో హిసః ||

సత్భుధ్దిస్సాదుసేవీ సముచితచరితస్ తత్వభోదాభిలాషూ |
సుష్రూశుస్త్యక్తమానః ప్రణిపతనపరః ప్రశ్నకాలప్రతీక్షః ||

సాన్తో దాన్తోనసూయుస్సరణముపగతస్సాశ్త్రవిశ్వాససాలీ |
శిష్యః ప్రాప్తః పరీక్షాన్  గృతవిదాభిమతం తత్త్వతః శిక్షణీయః |

యస్త్వాచార్యపరాదీనస్సత్  వృత్తౌ సాస్యతే యది |
శాసనే స్తిరవృతిస్స  శిష్యస్సద్భిరుదాహృతః ||

శిష్యో గురుసమీపస్తో యథావాక్కాయమానసః |
సుశ్రూషయా  గురోస్తుష్టిమ్ కుర్యాన్నిర్దూతమత్సరః ||

ఆస్తికో దర్మశీలస్చ శీలవాన్ వైష్ణవ స్సుచిః |
గంభీరశ్చతురో ధీరః శిష్య ఇత్యభీధీయతే ||

ఆసనమ్ శయనమ్ యానమ్ తదీయమ్ యఛ్చ కల్పితమ్ |

గురుణాంచ పదాక్రమ్య నరో యస్త్వదమామ్ గతిమ్ ||

ఘోస్వొష్ట్రయానప్రసాదప్రస్తరేశు కటేషు చ |
నాసీత గురుణా సార్త్దమ్ శిలాబలకనౌషూచ ||

యస్తిష్టతి గురుణాంచ సమక్షమకృతాంజలిః

సమద్రుష్ట్యా తదాఙ్ఞానత్ స సద్యో నిరయమ్ వ్రజేత్ |

 

ఆసనం శయనం యానం అపహాసంచ సౌనక |

అతిప్రలాపం గర్వంచ వర్జయేద్గురుసన్నిదౌ ||

 

యద్రుచ్చయా శ్రుతో మంత్రస్చన్నేనాతచ లేన వా |

పత్రేక్షితో వావ్యర్తస్స్యాత్పం జపేద్ యద్యనర్తకృత్ ||

మంత్రే తద్ దేవతాయాంచ తతా మంత్రప్రదే గురౌ|
త్రిశూభక్తిస్సదా కార్యా సాహి ప్రథమసాధనం ||

అధమో దేవతాభక్తో మంత్రభక్తస్తు మద్యమః |
ఉత్తమస్తు స మే భక్తో గురుభక్తోతమోత్తమహః ||

 

శ్రుతి:-
ఆచార్యాన్మా ప్రమదః! ఆచార్యాయ ప్రియమ్ ధనమాహృత్య |

గురోర్గురుతరం నాస్తి గురోరన్యన్న భావయేత్ |
గురోర్వార్తాశ్చ కతయేద్ గురోర్నామ సదాజపేత్ ||

అర్చనీయశ్చ వంద్యశ్చ కీర్తనీయస్చ సర్వదా |
ద్యాయేజ్జపేన్నమేద్ భక్త్యా భజేతబ్యర్చయేన్ముదా ||

ఉపాయోపేయ భావేన తమేవ శరణం వ్రజేత్ |
ఇతి సర్వేషూ వేదేషు సర్వశాస్త్రేషు సమ్మతం ||

యేవం ద్వయోపదేష్టారం భావయేత్ భుద్దిమాందియా |
ఇచ్చాప్రకృత్యనుగుణైర్ ఉపచారైస్తతోచితైః ||

భజన్నవహితశ్చాస్య హితమావేదయేద్రః  |
కుర్వీత పరమాం భక్తిం గురౌ తత్ప్రియవత్సలః ||

తదనిష్టావసాదీ చ తన్నామగుణహర్షితః |
సాంతోనసూయుః శ్రద్దావాన్ గుర్వర్తాద్యాత్మప్రుతికః ||

సుచిః ప్రియహితో దాంతః శిష్యస్సోపరతస్సుదిః |
న వైరాగ్యాత్పరో లాభో న బోదాదపరం సుఖం |
న గురోరపరస్త్రాతా న సంసారాత్ పరో రిపుః ||

అనువాదకుని సూచన : ఈ అనువాదకుని సంస్కృత పరిజ్ఞానము స్వల్పమైన కారణమున, సామాన్యముగా వివరించబడే ప్రమాణములను అనువదించాను. 

ఆచార్య వైభవము భాగము యొక్క సారాంశము మరియు కొన్ని ముఖ్య అంశాలు.

  • మనకున్న స్వల్ప జీవితకాలములో, మన జ్ఞానోపార్జన వృద్ధికి అనేక ప్రతిబంధకములు ఏదుర్కొంటున్నాము. ఏ విధముగా హంస పాలలోని నీటిని వేరుచేసి స్వచ్ఛమైన పాలను మాత్రమే స్వీకరించునో, మనము కూడా సుజ్ఞానో పార్జనా ఆసక్తి కలిగి ఉండాలి.
  • ఏ విధముగా అనేక విలువైన రత్నాలు సాగరములో ఉన్నాయో, మన శాస్త్రములలో కూడా అనేక విలువైన విషయాలు వున్నాయి. అయితే శాస్త్రములలో వున్న కొన్ని అనవసరమైన మరియు అంతగా ఉపయోగపడని విషయాలు విస్మరించాలి. శాస్త్రములోని అత్యంత విలువైన రత్నము తిరుమంత్రము మరియు అందులోని గోప్యమైన అర్ధములు. వానిని గ్రహించడానికి నిజమైన  జ్ఞానోపార్జన  చేసేవారు దృష్టి సారించాలి.
  • ఏ జ్ఞానము మోక్షప్రాప్తి కలిగించునో అదియే నిజమైన జ్ఞానము. ఇతర జ్ఞానములన్నియు లౌకిక సుఖములకే కావున అవి నిరుపయోగములు.
  • వివిధములైన ప్రమాణములు చదివి , శాస్త్రసారాన్ని గ్రహించుట సవాలుతో కూడినది మరియు మిక్కిలి కష్టతరము. కాని, జ్ఞానవంతుడైన ఆచార్యుని ద్వారా శాస్త్రసారాన్ని గ్రహించి , మన జీవన శైలిని తదనుగుణముగా నడుపుట చాలా సులభతరము.
  • ఈ సమస్త జగత్తు భగవంతుని అధీనములో కలదు. అట్టి భగవానుడు తను దయతో తిరుమంత్రముకు లోబడి వున్నాడు. కానీ తిరుమంత్రము ఆచార్యుని ద్వారానే సంక్రమించును. కావుననే ఆచార్యులు భగవానునితో సమానము .
  • ప్రతి ఒక్కరు ఒక ఆచార్యుని ఆశ్రయించవలెను. ఏలనన, ఆచార్యులు మాత్రమే హేయమైన పాపాత్ములకు మరియు పవిత్రులైన పుణ్యులకు కూడా విముక్తి ఇవ్వగలరు.
  • ఆచార్యులు భగవాన్ శ్రీహరి స్వరూపమే! భగవానుడు కోవెలలో స్థిరముగా ఉంటాడు. కాని, మన ఆచార్యులు నడిచే దేవుడు. ఆయన యెడల అందరూ సంపూర్ణ విశ్వాసముతో వుండాలి.
  • సమస్త జగత్తులోని ప్రజలను ఉద్దరించడానికి భగవానుడైన శ్రీమన్నారాయణుడు తన దైవికమయిన దయతో ఆచార్యుని రూపాన్ని ధరించారు. ఆచార్యులుగా ఉన్న భగవానుడు హస్తములలో శాస్త్రమును ధరించివుంటారు (భగవానుడైన రాముడు కృష్ణుడు హస్తములలో అస్త్రధారణతో వుంటారు). ఎవరైతే సంసార బంధాల భయాన్ని తొలగించుకోవాలని భావిస్తారో వారు తమ ఆచార్యులపై సంపూర్ణ విశ్వాసాన్ని కలిగి వుండాలి.
  • జీవరాశులైన వారందరూ , అనగా ఒక జంతువు , మనిషి లేక పక్షి ఎవరైతే సదాచార్యుని ఆశ్రయిస్తారో , వారికి శ్రీమహావిష్ణు జగతైన పరమపద ప్రాప్తి తప్పక కలుగును.
  • పిల్లలు, చెవిటి, మూగ, గుడ్డి, అమాయకులు మొదలైన వారికి కూడా, సదాచార్యుని ఆశ్రయము ద్వారా విశేషమైన పరమపద ప్రాప్తి తప్పక సిద్ధించును.
  • వైష్ణవ ఆచార్యుని దయాదృష్టి వీక్షణం పొందితే, చిన్న మొక్కలు, పెద్ద వృక్షములు వంటివి కూడా తప్పక మోక్షప్రాప్తి పొందగలవు. మరి మానవుల గురించి వేరే చెప్పనేల (వారు సంసార బంధాల నుండి తప్పక విముక్తి పొందగలరు).
  • ‘గు’ అజ్ఞానాన్ని సూచిస్తే , ‘రు’ దాని నుంచి విముక్తిని సూచిస్తుంది. అందులకే గురు అనగా అజ్ఞానాన్ని పారద్రోలేవారు.
  • ఆచార్యులు అనగా శాస్త్రాన్ని సంపూర్ణముగా అభ్యసించి, దానిని ఇతరులకు పూర్తిగా బోధించి, తాను సక్రమముగా ఆచరించేవారు.
  • ఇవియేగాక ఇంకను అనేక ప్రమాణములు గలవు .

శిష్య లక్షణము భాగము యొక్క సారాంశము మరియు కొన్ని ముఖ్య అంశాలు.

  • శిష్యుడు ఆచార్యుని కీర్తిస్తూ, వారి విలువైన బోధనలని అభిలాష పరులకు గోప్యంగా తెలియజేస్తారు. కాని ఇందుకు విరుద్ధముగా అనగా ఆచార్యుని గోప్యంగా కీర్తిస్తూ, బోధనలని బాహ్యంగా బోధిస్తూంటే, అట్టి శిష్యుల సంపద హరించుకు పోవును.
  • శిష్యునికి శాస్త్రముఫై అపారమైన విశ్వాసము కలిగి, భగవానుడు సూచించిన సరియైన ధర్మమును అనుసరిస్తూ, భగవత్ కైంకర్యమే తన లక్ష్యముగా దృష్ఠి ఉంచి, శ్రీమన్నారాయణునిపై సంపూర్ణ శరణాగతి కలిగి, స్వచ్ఛమైన, గాఢమైన, వివేకమైన స్థిర చిత్తముతో వుండవలెను. అటువంటి శిష్యులు ఆచార్యుని నిజమైన శిష్యులు.
  • శిష్యుడు తన మాన, ప్రాణ, ధన, జ్ఞాన, గృహ, చర్యలు మొదలుగాగలవి ఆచార్యునికి సమర్పించి, తను ఆచార్యునికి అంకితమై జీవించాలి.
  • ఆచార్యుని వద్ద నిరుపయోగమైన చర్చలు, అహంకారము మొదలైనవి విడనాడాలి.
  • శిష్యుడు ఆచార్యుని ద్వారా స్వీకరించిన మంత్రముపై, మంత్రాధి దేవతైన భగవానుడిపై, బోధించిన ఆచార్యునిపై సంపూర్ణ భక్తి కలిగి వుండాలి. మొదటి వర్గులైన (అల్పులు) శిష్యులు మంత్రాధి దేవతపై ప్రేమతో వుంటారు. తదుపరి వర్గులైన (మధ్యస్తులు) శిష్యులు మంత్రముపై ధ్యాసతో వుంటారు. చివరి వర్గులైన (మిక్కిలి శ్రేష్ఠులు) ఆ మంత్రాన్ని, మంత్రము ద్వారా భగవానుని ఇచ్చిన ఆచార్యునిపై పూర్తి బంధము కలిగి వుంటారు.
  • ఆచార్యునికి దేనిపై ఎక్కువ ప్రేమ గలదో, దానిని శిష్యుడు ఆచార్యునికి సమర్పించాలి గాని తనకిష్టమైనది కాదు.
  • ఇతరములపై గాక, ఆచార్యునిపై మాత్రమే శిష్యులు దృష్టి ఉంచాలి. గురువు బోధనలను మాత్రమే చర్చించాలి / అనుసరించాలి. గురువు నామాన్ని జపించాలి. శిష్యుడు ఆచార్యుని కీర్తిస్తూ, పూజిస్తూ, ధ్యానిస్తూ మరియు గానము చేస్తువుండాలి. ఆచార్యులే తన మార్గదర్శకులుగా, లక్ష్యముగా శిష్యుడు భావించాలి. ఇది పూర్తిగా శాస్త్ర (వేదం) సమ్మతమైనది. . 
  • ఇవియేగాక మరియు అనేక ప్రమాణములు గలవు .

ఇంకను గలదు.

అడియెన్ శకుంతల రామనుజ దాసి (శ్లోకాలు)

అడియేన్ గోపి కృష్ణమాచార్యులు రామానుజ దాసన్ ( వచనము )

హిందీలో :  http://ponnadi.blogspot.com/2013/06/anthimopaya-nishtai-1.html

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

 

విరోధి పరిహారాలు – 31

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/04/23/virodhi-pariharangal-30/

65. సమర్పణ విరోధి – మన సమర్పణలలో అవరోధాలు 

                                                                నమ్మాళ్వార్, ఆళవందార్, ఎమ్పెరుమానార్

అర్పణం అంటే సమర్పించడం / అర్పించడం అని అర్థం. సాధారణంగా, భగవానుడు, ఆచార్యులు మొదలైన గొప్ప వ్యక్తులకు అర్పించడాన్ని “సమర్పణం” అని అంటారు. ఇది సాధారణంగా వైధిక వేడుకలలో కనిపిస్తుంది, మనం  శ్రీవైష్ణవులకు ఏదైనా సమర్పించినప్పుడు, “శ్రీవైష్ణవేభ్యో సంప్రదతే – న మమ” అని అంటాము.  “ఇది ఇప్పుడు శ్రీవైష్ణవులకు ఇవ్వబడింది, ఇకపై నాది కాదు” అని అర్థం . ఈ విభాగంలో, ఆత్మ సమర్పణం గురించి వివరంగా చర్చించి స్పష్టం చేయబడింది. ఆత్మ సమర్పణం అంటే  ఎమ్పెరుమాన్ పాద పద్మాల వద్ద తమను తాము అర్పించుకోవడం అని అర్థం. తిరువాయ్మొళి 2.3.4 లో, నమ్మాళ్వారు ఇలా అన్నారు,  “ఎనాధవి తంతొళిన్తేన్….ఇని మీళ్వతెన్బతుణ్డే” – (నన్ను నేను అర్పించుకున్నాను…తిరిగి వచ్చే ప్రసక్తేలేదు) అని తనను తాను భగవానుడికి అర్పించారు.  ఆళ్వార్ అడుగుజాడలను అనుసరించి, ఆళవందార్ స్తోత్ర రత్నం 52వ స్లోకంలో “తదయం తవ పాద పద్మయోః అహం అద్యైవ మయా సమర్పితః” అని తనను తాను భగవానుడి పాద పద్మాలకు అర్పించారు. అనువాదకుల గమనిక: మధురకవి ఆళ్వార్ కణ్ణినుణ్ చిఱుత్తాంబు 5వ పారురంలో,  “నంబినేన్ పిరార్ నన్పొరుళ్ తన్నైయుం” – భగవానుని (పిరార్ – ఇక్కడ భగవాన్ అని అర్థం) ఆస్తి అయిన నెను, నా సంపద అని భావించి నాపైన నెను (నన్పొరుళ్ – ఆత్మ) అనురాగం పెంచుకున్నాను. జీవాత్మ పరమాత్ముని సంపద. భగవాన్ యజమాని, జీవాత్మ సంపద. అలా ఆలోచిస్తే జీవాత్మ తనను తాను భగవానుడికి ఎలా సమర్పించుకుంటాడు (అప్పటికే భగవాన్ యజమాని అయినప్పుడు?). రాత్రికి భగవానుడి తిరుఆభరణాన్ని దొంగిలించి మర్నాడు ప్రొద్దున వెళ్లి గొప్ప గర్వంతో మన సొంత వస్తువు భగవానుడికి సమర్పిస్తున్నట్టుగా భావించుటగా మన పూర్వాచార్యులు ఈ చర్యను వివరిస్తున్నారు. అయినప్పటికీ, మన ఆళ్వారులు మరియు ఆచార్యులు ఇలాంటి చర్యలో పాల్గొన్నారు. దీన్ని మన పూర్వాచార్యులు చాలా అందంగా వివరించారు. తిరువాయ్మొళి 2.3.4 లో, ఆళ్వారు మొదట భగవాన్కు తనను తాను అర్పించినప్పటికీ, పాసురం యొక్క తరువాతి భాగంలో వారు వెంటనే తన తప్పును గ్రహించి, ఎమ్పెరుమాన్ “ఎనదావియార్? యాన్ ఆర్? తండ నీ కొండాక్కినైయే” – నేను ఎవరు? నేను ఇప్పటికే మీ స్వంతం. మీరు ఇప్పుడు మీ స్వంత ఆస్తినే స్వీకరిస్తున్నారు. వ్యాఖ్యానంలో, సమర్పణం లేకపోతే, అది సర్వ ముక్తి ప్రసంగానికి దారి తీస్తుందని నంపిల్లై వివరిస్తున్నారు (శరణాగతి చేసే అవసరం లేకుండా ఎమ్పెరుమాన్ ప్రతి ఒక్కరినీ పరమపాదానికి తీసుకువెళ్లాలి). కానీ మనం ఆత్మ సమర్పణం చేస్తే అప్పుడు భగవానుకి వారి సొంత ఆస్తిని సమర్పించినట్లవును. నంపిళ్ళై గారు వివరణ ఇస్తూ – సంసారంవైపు చూసి, ప్రపన్నులు ఒక్కోసారి  భయపడతారు, వారు తమను తాము అర్పించడం ద్వారా ఎమ్పెరుమానుకి శరణాగతులమని చెప్పారు – ఇది చాలా గందరగోళమైన స్థితి (సంసారంవైపు చూసి భయపడటం) గా వివరించబడింది. కానీ, వారు భగవాన్ని చూసినప్పుడు, వారి భయం పూర్తిగా కనుమరుగవుతుంది – ఎందుకంటే వారు భగవాన్ యొక్క సంపద అని, వారు తన ఆశ్రితులను రక్షించగల సామర్థ్యం గల వాడని గుర్తుకువస్తుంది, అప్పుడు వారు భగవాన్ యొక్క సొంత సంపదను వారికే ఇవ్వడం ద్వారా గొప్ప తప్పు చేశారని వారు గ్రహిస్తారు. ఆత్మా సమర్పణం చేసిన తప్పుకు పశ్చాత్తాప పడతారు. వారు సంసారంలో ఉన్నంత కాలం ఇది నిరంతరం జరుగుతుంది – ఎందుకంటే వారు సంసారం మరియు భగవాన్ ఇద్దరినీ మళ్లీ మళ్లీ చూస్తున్నారు కాబట్టి. ఇదే సూత్రాన్ని ఆళవందార్  కూడా ప్రస్తావించారు – స్తోత్రరత్నం 52వ శ్లోకంలో వారు తనను తాను అర్పిస్తున్నారు, కాని 53వ శ్లోకంలో వారు భగవాన్ని అడుగుతారు ” అతవా కిం ను సమర్పయామి” ఔరా! నేను ఎవర్ని? నేను నీకు ఏమి అర్పిస్తున్నాను? నాకు యజమాని అయిన మీకు నేను సమర్పించే స్వాతంత్ర్యం నాకు లేదు. ఈ శ్లోకానికి పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై తన వ్యాఖ్యానంలో ఇచ్చిన ఈ వివరణ. ఈ విధంగా, ఆత్మ సమర్పణం వాస్తవానికి జీవాత్మాకు తగిన చర్య కాదని మనం చూడవచ్చు, అయినప్పటికీ అజ్ఞానం వల్ల జరుగుతుంది మరియు  జీవత్మ పరమాత్మ అధీనుడన్న నిజమైన స్వభావ సాక్షాత్కారం వచ్చిన తర్వాత పశ్చాత్తాపం చెందుతాడు. ఈ పరిచయంతో విభాగంలోకి ముందుకు వెళ్దాం.

  • అహంకారం (దేహాన్ని ఆత్మగా పరిగణించుట) మరియు మమకారం (భగవాన్ సంపత్తిని తనదిగా భావించుట) ఇవి రెండూ జీవాత్మను మరియు జీవాత్మకు చెందినవి,  భగవాన్ మరియు భాగవతులకు అర్పించకుండా అనాదిగా ఆపుతున్నాయి. తాను స్వతంత్రుడని భావించడం మహాపాపం. అసలు నిజం ఏమిటంటే “అన్నీ / అందరూ భగవాన్ సొంతం”. నమ్మాళ్వారు తిరువాయ్మొళి 2.9.9 లో ఇలా అన్నారు “యానే ఎన్నై అఱియగిళాతే యానే ఎంతనతే ఎన్ఱిరుంతేన్” – ఇంతకు ముందు నేనెవరో నాకు తెలియదు, నన్ను నేను స్వతంతృడని భావించాను – అది జీవత్మా యొక్క యధార్థ స్వభావాన్ని గ్రహించక ముందు ఉన్న స్థితి. అదే పాసురంలో నమ్మాళ్వారులు  ఇలా అంటున్నారు “యానే నీ ఎన్నుడైమైయుం నీయే” – నేను నీ సొంతం మరియు నా శరీరం కూడా నీ సొంతం – ఇది జీవత్మా యొక్క నిజమైన స్వభావాన్ని గ్రహించిన తరువాత ఉన్న స్థితి. తిరువాయ్మొళిలో నమ్మాళ్వారు ప్రతి ఒక్కరికీ ఇచ్చిన మొట్ట మొదటి ఉపదేశము 1.2.2 లో ఉంది “నీర్ నుమతు  ఎన్ఱివై వేర్ ముతల్ మాయ్ త్తు” – అహంకర మమకారాలను సంపూర్ణంగా వదులుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణంలో నేర్చుకోవలసిన మొదటి పాఠం ఏమిటంటే, ఆత్మ దేహానికి (శరీరానికి)  భిన్నమైనదని స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడం. మనము శాశ్వతమైన ఆత్మలము, మన శరీరాలకు భిన్నమైన వాళ్ళము. చాలా మంది ఆత్మ మరియు శరీరం మధ్య తేడాను గుర్తించ కుండా శారీరక ధోరనిలో ఎల్లప్పుడూ కృషి చేస్తుంటారు. రెండవది, భగవాన్ సర్వ స్వతంత్రుడని సర్వాధికారి (చిత్, అచిత్) అని మనం అర్థం చేసుకోవాలి. ఈ సమస్థ సృష్టిలో మన స్వంతం ఏమీ లేదు. ఈ రెండు సూత్రాలపై సరైన అవగాహన ఉంటే, యావత్తు సృష్థికి అధిపతి అయిన భగవాన్ ప్రీతి కొరకు మనం సహజంగా కృషి చేస్తాము. ఈ రెండు (అహంకార మమకారాలు) మన ఆధ్యాత్మిక పురోగతిలో అతిపెద్ద అవరోధాలు. శ్రీ కృష్ణుడు  భగవత్గీతలో అర్జునుడికి ఆత్మ సాక్షాత్కారం యొక్క దివ్య జ్ఞానాన్ని ఉపదేశించడం ప్రారంభించినప్పుడు దీనిని స్పష్టంగా వివరించారు. 2.12 లో వివరించడం ప్రారంభిస్తూ – ఆత్మ దేహానికి భిన్నమైనది, అసంఖ్యాక ఆత్మలు ఉన్నాయి, ప్రతి ఆత్మ ఇతరులకన్నా భిన్నంగా ఉంటుంది, భగవాన్ మహోన్నతుడు. ఆచార్యుల ద్వారా శరణాగతి చేసిన తరువాత కూడా, ఈ రెండు అడ్డంకుల వల్ల మనం తరచుగా కలవరపడవచ్చు. మనం శరీరాలకు భిన్నమైన జీవాత్మలు అని నిరంతరం గుర్తుంచుకోవాలి, మనం భగవాన్ మీద ఆధారపడి ఉన్నాము. ఈ స్థిరమైన భావనతో,  మనం సరైన పద్ధతిలో నడుచుకోవచ్చు.
  • భగవాన్ దాసుడని అని తెలుసుకున్న తర్వాత కూడా, ఆ వస్తువు తన సొంతమని భావించుట ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ సేవకుడిగా నిజమైన స్వభావం గురించి గ్రహించిన తర్వాత,  తనకు చెందిన ప్రతిదీ సహజంగానే భగవానుడికి మాత్రమే చెందుతుంది. కాబట్టి, సంకోచం లేకుండా ప్రతిదీ భగవాన్కు అర్పించాలి.
  • మనం యజమానులము అనే ఆలోచనతో భగవానుడికి అర్పించడం ఒక అడ్డంకి. ప్రతిదీ భగవాన్ యాజమాన్యంలో ఉంది అనేది నిజం. మనల్ని మనం యజమానులుగా భావించడం సంశయానికి గురిచేసే స్థితికి దారితీస్తుంది. భగవాన్ యాజమాన్యంలో ప్రతిదాన్ని పరిగణించడం మనస్సు యొక్క స్పష్టమైన స్థితికి దారితీస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: పరిచయ భాగంలో ఇప్పటికే వివరంగా వివరించబడింది.
  • భగవాన్ యొక్క ఆస్తిని దొంగిలించడం (వారి స్వంత ఆనందం కోసం ఆత్మ మరియు దేహము ఉపయోగించడం) వాటిని భగవాన్కు సమర్పించడం ఒకటే అన్న మునుపటి మన అజ్ఞాన స్థితి గురించి తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవానుడికి తనను అర్పించుకోవడం, రాత్రి ఆలయం నుండి ఒక విలువైన ఆభరణాన్ని దొంగిలించి, ఉదయాన్నే భగవానుడికి అర్పించడంతో పోల్చబడింది. అనువాదకుల గమనిక:  తనను (ఆత్మ) తాను స్వతంతృనిగా పరిగణించుట మరియు దాని ప్రకారంగా వ్యవహరించుట పెద్ద దొంగతనం / పాపంగా శాస్త్రంలో  వివరించబడింది – దీనిని మహాభారతంలో “కిం తేన న కృతం పాపం చోరేణ ఆత్మాపహారిణా” – ఆత్మను (భగవాన్ యొక్క ఆస్తి) తమ సొంతమని భావించేవాడు అన్ని రకాల దొంగతనాలు / పాపాలు చేసినట్లుగా భావించాలి అని చెప్పబడింది. ఇది అర్పణకు ముందు లేదా సమర్పణ సమయంలో అయినా, ఆత్మ తన సొంతం అనే ఆలోచన ఉంటే, అది తగనిదిగా పరిగణించబడుతుంది.
  •  “నేను ఇప్పటికే తన ఆస్తి, నేను వారికి ఎలా సమర్పించగలను?” అన్న ఆలోచనతో తనను తాను అర్పించక పోవుట. మన పూర్వాచార్యులు తమను తాము అర్పించినప్పటికీ. ఆత్మ సమర్పణం మన పూర్వాచార్యులు చేత చేయబడింది. అలవందార్ “అహం అధ్యైవ మయా సమర్పిత:”. అయినప్పటికీ, ఆత్మ భగవాన్ యాజమాన్యంలో ఉన్నప్పటికీ, మనం ఆయనకు తమనుతాము అర్పించాలి. కానీ అలవందార్లు పశ్చాత్తాప పడి తరువాతి స్లోకంలో “అథవా కిం ను సమర్పయామి” అని అంటున్నారు.  నేను పూర్తిగా మీ స్వంతమని నేను గ్రహించిన తర్వాత, నన్ను నేను మీకు ఎలా సమర్పించగలను? అని ఇక్కడ అంటున్నారు.  నమ్మాళ్వారులు కూడా మొదట ఆత్మ సమర్పణం ప్రదర్శించి ఆ తరువాత తిరువాయ్మొళి 2.3.4 – “ఎనదావి తన్తొళింతేన్….ఇని మీళ్వతెన్బతుణ్డే? యాన్ ఆర్? తంద నీ కొణ్డాక్కినైయే ఆ తరువాత “ఎనదావియార్? యాన్ ఆర్? తంద నీ కొణ్డాక్కినైయే” అని అంటున్నారు. ఈ సంధర్భంలో, వ్యాఖ్యాన చక్రవర్తి పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై స్తోత్ర రత్న వ్యాఖ్యానంలో వివరిస్తూ –  “సంసార భీతియాల్ సమర్పిక్కైయుం, స్వరూప యాదాత్మ జ్ఞానత్తాల్ అనుసయిక్కైయుం ఇరణ్దుం యావన్మోక్షం అనువర్తిక్కక్కడవతు.” – సంసార భయముతో తమనుతాము  భగవానుడికి సమర్పించడం ఆపైన తమ నిజ స్వభావాన్ని గ్రహించి పశ్చాత్తాపం చెందడం మనం ఈ సంసారం నుండి విముక్తి పొందే వరకు జరుగుతూనే ఉంటుంది – ఇది అనివార్యమైనది. శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు , ప్రపత్తిని ఉపాయంగా పరిగణించడం మరియు అటువంటి సూత్రంలో లోపాలను సిద్ధోపాయ నిష్ఠ ప్రకరణంలో లోతైన వివరణ ఇచ్చారు. ఈ సూత్రం146లో, భగవాన్ మాత్రమే ఉపాయం కనుక “ప్రపత్తిని ఉపాయం” గా పరిగణించుట కూడా సరికాదని సూత్రం 146 లో వివరించారు. మాముణులు గద్య  త్రయంను ఉదాహరిస్తూ, ఇక్కడ ఎమ్పెరుమానార్  మొదట ప్రపత్తిని నిర్వహించి ఆ తరువాత తాను మునుపు చేసిన చర్యలకు భగవంతుని క్షమాపణ కోరతారు – కాబట్టి మన పూర్వాచార్య రచనలన్నిటి నుండి, తమను తాము ఎమ్పెరుమానుకి అర్పించడం, తరువాత పశ్చాత్తాపం చెందడం వంటివి చూడవచ్చు.
  • వారు తమ సంపత్తినే స్వీకరిస్తున్నాడని అర్థం చేసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ అన్నింటికీ యజమాని కాబట్టి, అతను తన సొంత ఆస్తినే స్వీకరిస్తున్నాడు – అలాంటి సరైన అవగాహన లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి.
  • తనను తాను “నాది” గా భావించి వారికి  సమర్పించడం ఒక అడ్డంకి. ముందు చెప్పినట్లుగా, ప్రతిదీ భగవాన్ సొంతం. తనను తాను యజమాని అని అనుకోవడం, తమను భగవానుడికి మన స్వంత ఆస్తిని అందిస్తున్నట్లుగా సమర్పించడం సరికాదు. అయినప్పటికీ తమను ప్రేమతో ఎమ్పెరుమాన్ అర్పించాలి. భగవత్గీతలో, నాకు ప్రేమతో అర్పించినదానిని నేను చాలా ఆనందంతో స్వీకరిస్తాను అని అంటారు శ్రీ కృష్ణ పరమాత్మా. కాబట్టి, మనం అందించేది ప్రేమతో నిండి ఉండాలి. ఏదైనా తాను ఆధిపత్యాన్ని వహిస్తున్నానన్న  కలుషిత భావన జీవాత్మ యొక్క స్వభావానికి అనుకూలమైనది కాదు. కాబట్టి ఇక్కడ ఖండించబడింది.
  • భగవానుడు అసంతృప్తి పరుడని,  స్వయం సమృద్ధిగా లేడని భావించడం, అతను మన నుండి ఏదో ఆశిస్తున్నాడని భావించుట ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ని అవాప్త సమస్త కాముడు అని పిలుస్తారు (అన్ని కోరికలు తీరినవాడు). అయినప్పటికీ, అతనికి తన భక్తులు ప్రేమతో అర్పించిన వాటిని ఎంతో ఆనందంతో స్వీకరిస్తాడు.
  • ఆయన దగ్గర లేనిదేదో మనము ఇస్తున్నామని భావించడం ఒక అడ్డంకి. అతని దగ్గర ఈ వస్తువు లేదు, నేను వారికి ఈ వస్తువు ఇస్తే , తద్వారా అతను ఆ వస్తువుకు యజమాని అవుతాడు” అని మనం అనుకోకూడదు.
  • అతను సర్వ సంపన్నుడు, మన సేవను పూర్తి చేయడానికి మరియు మమ్మల్ని ఉద్ధరించడానికి మాత్రమే మన సమర్పణలను స్వీకరిస్తాడు అన్న భావన లేకపోవడం ఒక అడ్డంకి. “దేహిమే – దదామి తే” (నేను నీకేదో ఇస్తాను, నీవు నాకేదో ఇవ్వు) అని అనుకోకూడదు – ఈ మనస్తత్వం అస్థిరమైన స్థితికి దారితీస్తుంది. సాధారణంగా ప్రజలు ఇబ్బందుల్లో / బాధలో ఉన్నప్పుడు, వారు భగవానుడిని ప్రార్థిస్తూ “దయచేసి ఈ బాధ నుండి నన్ను బయటపడేలా చేయి, నేను ప్రతిఫలంగా మొక్కుబడి తీర్చుకుంటాను” – దీనిని సాధారణంగా సంస్కృతం / తమిళంలో ప్రార్థనా / వేణ్డుతల్ అని పిలుస్తారు. కానీ ఆయన (పెరుమాళ్) అతని పట్ల స్వచ్ఛమైన భక్తిని ప్రదర్శించి వారి సంరక్షణను మనము స్వీకరించాలని మాత్రమే ఆశిస్తాడు. అయినప్పటికీ, ఆయన పట్ల ప్రేమతో మన సామర్థ్యంతో (ఆయన మనకు ఇచ్చిన దానిలో) సమర్పించాలి. అనువాదకుల గమనిక: భౌతిక సమస్యలను పరిష్కరించడానికి ఈ రకమైన లౌకిక ప్రార్థనలు జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావానికి తగినవి కావు. భగవాన్ మరియు భాగవతులకు శాశ్వతమైన కైంకర్యం చేయాలని మనం ఎల్లప్పుడూ ప్రార్థించాలి, ఎందుకంటే ఇది జీవత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావానికి సరిపోతుంది. భౌతిక సుఖాలకై ప్రార్థన మన ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి పెద్ద ఆపద.
  • భగవాన్ ప్రసాదించిన దానికి ప్రతిఫలంగా మనమేదో వారికి అందిస్తున్నామని భావించుట. అనువాదకుల గమనిక: ఇంతకుముందు వివరించినట్లుగా, భగవాన్‌ను భక్తి ఉళవన్ (భక్తి యొక్క రైతు) అంటారు. అతను జీవత్మలో భక్తి విత్తనాన్ని నాటి, దానిని సాగుచేసి (పెంచి), శాస్త్రాన్ని మార్గదర్శకంగా అందించి, ఆచార్యుని చూపించి, భాగవత సంబంధాన్ని అందించి, అడ్డంకులను తొలగించి జీవాత్మను చివరికి  పరమపదంలోకి తీసుకువస్తాడు. ఇంత గొప్ప సహాయానికి జీవాత్మ ఏ విధంగానూ తిరిగి ఇవ్వలేడు.
  • ఎమ్పెరుమాన్ చేసిన సహాయాలకు బదులు చెల్లించలేకపోవడం గురించి చింతించక పోవడం. మధురకవి ఆళ్వర్ కణ్ణినుణ్ చిఱుత్తాంబు 10వ పాసురంలో “ముయల్గిఱేన్ ఉంతన్ మొయ్కళర్కన్బయే” (నేను మీ పాద కమలములకు ప్రేమపూర్వకమైన చిన్న సేవ చేయటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను, కానీ నీవు చేసిన కృపకు సరితూగేంత నేను చేయలేకపోతున్నాను) నమ్మాళ్వారి ప్రార్థనలకు ప్రతిఫలంగా ఏమీ చేయలేకపోతున్నాడని అతను బాధపడుతున్నాడు. నమ్మాళ్వారు కూడా భగవాన్ పట్ల ఇటువంటి దివ్య భావాలను తిరువాయ్మొళి 2.3.4లో “ఎనధావి ఉళ్ కలన్త పెరునల్లుతవిక్ కైమ్మాఱు” – నీవు నా వద్దకు వచ్చి ఎంతో ప్రేమతో మెలిగావు, కానీ ఇంత గొప్ప అభిమానానికి నేనేమిచ్చి నీ ఋణం తీర్చుకోగలను అని వ్యక్తం చేస్తున్నారు.
  • ఆత్మ సమర్పణం చేస్తున్నప్పుడు, ఆత్మ తన సొంతమని భావించడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక:  మనం దీని గురించి వివరంగా చర్చించాము, ఆత్మ పూర్తిగా ఎమ్పెరుమాన్ యాజమాన్యంలో ఉంటుంది, ఎమ్పెరుమాన్ తన సొంత సంపత్తినే స్వీకరిస్తున్నాడు.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/07/virodhi-pariharangal-31.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 30

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తునంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/04/21/virodhi-pariharangal-29/

64. సఖ్య విరోధి  – మన స్నేహంలో అవరోధాలు

 ప్రతి ఒక్కరి పట్ల చూపిన కారుణ్య భావానికి కూరత్తాళ్వాన్ ఎంతో కీర్తిపొందారు.

సఖ్యం అంటే స్నేహం / పరిచయము. స్నేహం అంటే ఒకరి సంక్షేమం ఒకరు చూసుకోవడం.  స్నేహానికి మొదటి మెట్టు శత్రుత్వం చూపించకపోవడం. సాత్వికులు (భాగవతులు – శ్రీమన్నారాయణుని భక్తులు) మరియు దివ్య జ్ఞానం ఉండి ఆ జ్ఞానాన్ని రోజువారీ జీవితంలో ఆచరణాత్మకంగా వర్తింపజేసే వారి పట్ల స్నేహం మరియు గౌరవం రెండూ ఉండాలని కోరుకోవాలి. నిజమైన స్నేహం పవిత్రమైనదని అర్థం చేసుకోవాలి. శ్రీ గుహ పెరుమాళ్తో (గుహా)  శ్రీరాముని స్నేహాన్ని ఆధ్యాత్మిక స్నేహంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు. సుగ్రీవునితో వారి స్నేహం కూడా అలాంటిదే. అనువాదకుల గమనిక: స్నేహాలు రెండు రకాలుగా ఉంటాయి. ఒకటి శారీర స్థాయిలో ఉంటుంది –  మన శరీరాన్ని ఎవరైతే చక్కగా చూసుకుంటారో మరియు మన శారీరిక అనుకూలతను బట్టి వారితో స్నేహం పెంచుకుంటాము. ఉదాహరణకు, మనం క్రింద పడినపుడు ఎవరైనా సహాయపడి ఉండవచ్చు, మనం వారితో స్నేహాన్ని పెంచుకుంటాము. లేదా మనతో చదువుకునే సహపాటులతో స్నేహం పెంచుకుంటాము. ఆధ్యాత్మిక స్థాయిలో మరొక స్నేహం ఉంటుంది – అనగా, ప్రతి ఒక్కరూ భగవాన్ మరియు భాగవతుల దాసులు అని అర్థం చేసుకొని, ఒకే మనస్తత్వంతో ఉన్న భాగవతులతో స్నేహాన్ని పెంచుకోవడం. ఈ భాగవతులను ఆత్మ-బంధువులు (ఆత్మకు సంబంధించినవారు) అని అంటారు. నిజమైన భాగవతులు ఎప్పుడూ భగవత్ విషయాల గురించి చర్చించడంలో నిమగ్నమై ఉంటారు, భగవాన్ / ఆళ్వారులు / ఆచార్యుల యొక్క అద్భుతమైన అనుభావాలను పంచుకుంటారు. అటువంటి భాగవతులతో స్నేహాన్ని ఆనందించాలి ఎందుకంటే వారు మన చివరి శ్వాస వరకు ఈ ప్రపంచంలో మనకు తోడుగా ఉంటారు. భౌతిక వ్యక్తులతో స్నేహాన్ని మానుకోవాలి, ఎందుకంటే వారు మనల్ని సంసారంలోకి మరియు భౌతిక వ్యవహారాలలోకి లాగే ప్రయత్నం చేస్తారు. ఈ పరిచయంతో అసలు విభాగానికి వెళ్దాం.

  • అధములు, లౌకిక వ్యక్తులతో కలవడం ఒక అడ్డంకి. వీళ్ళు ఎప్పుడూ ఆహారం, ఇల్లు, బట్టల వెనుకనే వారి ఆలోచనలు ఉంటాయి. ఎప్పుడూ వారు భౌతిక వ్యవహారాలలో ఉండాలని చూస్తుంటారు, వారితో కలపడం కేవలం మన సమయం వృధాకి దారితీస్తుంది. వారితో స్నేహం మన  ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి ఏ విధంగానూ సహాయం చేయదు.
  • గొప్ప భాగవతులతో స్నేహం చేసుకొని వారిని మన సమాన స్థాయిలో పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. ఇతర శ్రీవైష్ణవులను తనతో సమానంగా భావించకూడదు – ఎప్పుడూ వారిని గౌరవించి మనకంటే ఉన్నత స్థాయిలో ఉంచాలి. అయినప్పటికీ, సంతోషకరమైన స్నేహంతో ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, సూత్రం 222 నుండి 225 వరకు, పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఒక భాగవతునితో ఎలా వ్యవహరించాలో వివరించారు. భాగవతులను వారి ఆచార్యులకు సమానంగా భావించాలి, తమకన్నా, భగవాన్ కన్నా గొప్పగా భావించాలి. భాగవతుల పట్ల ఆ గౌరవం లేకపోవడం ఒక అపచారంగా పరిగణించబడుతుంది.
  • భాగవతులతో స్నేహం కలిగి ఉండి వారిలో తప్పులు ఎంచడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు దీనిని అద్భుతంగా వివరించారు. సాధారణంగా ఎవరిలోనైనా సరే తప్పులు ఎంచకూడదు, తప్పులు ఎత్తి చూపకూడదు (సంసారులలో కూడా). అన్ని తప్పులకూ తామే కారణం అని భావించాలి. తిరుప్పావైలో, ఆండాళ్ 15 వ పాసురంలో “నానే తాన్ ఆయిడుగ” – అన్ని తప్పులు నావే గాక అని అన్నారు.  శ్రీ రామాయణంలో, భరతుడు అయోధ్యకు తిరిగి వచ్చి, పెరుమాళ్ (శ్రీ రాముడు) అయోధ్యను వదిలి అడవికి వెళ్ళాడని, దశరధుడు మృతిచెందాడని తెలుసుకున్నప్పుడు, అతను కైకేయి వద్దకు వెళ్తాడు. ఇలా జరగడానికి మొదట దశరధుని, కైకేయి, మంతర (గూని) మొదలైనవారిని తప్పుపట్టి చివరికి “పెరుమాళ్ నుండి వేరు చేయబడిన ఈ స్థితికి నేను చేసుకున్న పాపమే కారణం” అని అంటాడు. ఇటువంటి వైఖరి/ఆలోచన రావడం చాలా కష్టం, కానీ మన పూర్వాచార్యుల మార్గ దర్శకత్వంలో నడిచి మనం కూడా అలాంటి వైఖరిని పొందాలని కోరుకుందాము.
  • ప్రతిదీ / ప్రతి ఒక్కరూ భగవాన్ యొక్క ఆస్తి / సేవకులు అని పరిగణనలోకి తీసుకొని, ప్రతి ఒక్కరితో స్నేహంగా ఉండాలి. అలా చేయకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ నిత్య విభూతికి (ఆధ్యాత్మిక ప్రపంచం – పరమపదం) మరియు లీలా విభూతికి (భౌతిక ప్రపంచం) రెండింటికి అధిపతి. ప్రతి ఆత్మ ప్రత్యక్షంగా లేదా పరోక్షంగా భగవాన్నే సేవిస్తుంన్నాడు.  ఒక ఆత్మ తన నిజ స్వరూపాన్ని గ్రహించినట్లయితే, అతను భగవాన్ను సహజ స్థితిలో ప్రత్యక్షంగా సేవిస్తాడు. ఒక ఆత్మ తన నిజ స్వభావాన్ని గ్రహించనట్లయితే, అతను ఇతరుల ద్వారా పరోక్షంగా భగవాన్ సేవ చేస్తాడు (దేవతాంతరములు, తల్లిదండ్రులు, స్నేహితులు, బంధువులు, సొంత శరీరం మొదలైన వాటి ద్వారా). ఈ విషయాన్ని అర్థం చేసుకొని, అవగాహన ఉన్న శ్రీవైష్ణవులు ఎల్లప్పుడూ అందరితో కరుణా స్వభావంతో ఉండి, ఆధ్యాత్మిక విషయాలలో ఇతరులకు సహాయం చేయడానికి ప్రయత్నించాలి.
  • భగవానుడి శరీరభాగాలైన ఇతర జీవాత్మల పట్ల శత్రుత్వం కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. అంతటా/అన్నింటిలోనూ అంతర్యామిగా వ్యాపించి ఉన్న భగవానుడిని మనం చూడాలి – ఆ దృష్టిని కలిగి ఉన్న వ్యక్తి గొప్ప జ్ఞాని. అందువలన, ఎల్లప్పుడూ స్నేహాం చూపించాలి, ఎవరి పట్ల శత్రుత్వంతో ఉండకూడదు.  అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్ ప్రతిదానిలో / ప్రతి ఒక్కరిలో అంతర్యామిగా (అంతరాత్మగా  నివాసం ఉన్న) విస్తరించి ఉన్నారు. చిత్ (జీవాత్మ) మరియు అచిత్ (అచేతనం – పదార్థం) రెండింటిలో భగవాన్ వ్యాపించి ఉన్నాడు – దీనిని భగవాన్ యొక్క సర్వ వ్యాపకత్వంగా వివరించారు.  శరీరి అంటే శరీరాన్ని ధరించినవాడు  (అనగా ఆత్మ).  శాస్త్రం ఇలా ఘోషిస్తుంది, “యస్య ఆత్మా శరీరం , యస్య పృథ్వీ శరీరం…” (ఆత్మ అతని శరీరం, భూమి మొదలైనవి అతని శరీరం). శరీరంలో జీవాత్మ ఉనికిని పోలి, భగవాన్ జీవాత్మలో ఉన్నాడు. ఈ విధంగా, ప్రతి వస్తువు / ప్రతి జీవి భగవంతుని శరీరంలోని భాగంగా అర్థం చేసుకోవడంతో వారి పట్ల శత్రుత్వం ఉండకూడదు. భగవాన్ స్వయంగా భగవద్గీతలో  “సుకృతం సర్వ భూతానాం” (నేను అందరి స్నేహితుడిని) అని అన్నారు. మన ఆచార్యలు కూడా అందరి పట్ల గొప్ప కరుణ చూపించారు.  ఇలాంటి విషయాలలో కొంచెం ఆసక్తి చూపిన వారందరికీ కూడా భగవాన్ యొక్క దివ్య సందేశాన్ని వ్యాప్తి చేశారు.
  • శ్రీవైష్ణవులతో స్నేహం కలిగి ఉండి, వారికి హానికలిగించడం / మోసంచేయడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: కొందరు బాహ్యంగా చాలా స్నేహపూర్వకంగా కనిపిస్తారు, కాని అంతర్గతంగా వారు ఇతరులపై ద్వేషం కలిగి ఉండవచ్చు. అలాంటి ద్వేషం తెలిసి తెలియక కొన్ని సమయాల్లో బయటపడుతుంది. అటువంటి ప్రవర్తనను ఇక్కడ ఖండించారు.
  • మనసులో అపేక్షలు పెట్టుకొని స్నేహం చేయడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ఇతరుల నుండి ప్రయోజనాలను ఆశించి స్నేహం చేస్తే, అలాంటి ప్రవర్తన చాలా లోకువగా పరిగణించబడుతుంది. ప్రతిఫలాన్ని ఆశించకుండా ప్రేమ మరియు ఆప్యాయతపై మన స్నేహం ఆధారపడి ఉండాలి.
  • ఇతరుల తప్పులను మంచి గుణాలుగా పరిగణించకపోవడం ఒక అడ్డంకి. సన్నిహితులతో, వారి లోపాలు కూడా మంచి లక్షణంగా పరిగణించబడతాయి. అనువాదకుల గమనిక: పిళ్ళై లోకాచార్యులు తత్వ త్రయంలోని మూడు తత్వములను (చిత్ – జీవాత్మ, అచిత్ – పదార్థం, ఈశ్వర – భగవాన్) చాలా వివరంగా వివరించారు. ఈశ్వర ప్రకరణంలో, సూత్రం 150 వరకు, భగవాన్ యొక్క అనేక అద్భుతమైన గుణాలు అందంగా వివరించబడ్డాయి. సూత్రం 151 లో, ఈ అతి అద్భుతమైన గుణాల వల్ల, వాత్సల్యంతో భగవాన్ తన సొంత పట్టమహిషి అయిన శ్రీ మహాలక్ష్మి మరియు నిత్యసూరుల కంటే తన నూతన భక్తుల పట్ల (ఇటీవల శరణాగతి చేసేవారు) గొప్ప స్నేహం మరియు అనుబంధాన్ని చూపిస్తారని వివరించబడింది. ఈ విభాగంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరిస్తున్నారు – ఒక ఆవు తన కొమ్ములతో తన ఒక దూడను దూరంగా నెట్టివేస్తుంది, కానీ అప్పుడే పుట్టిన లేగ దూడను మాత్రం  ప్రేమగా చూసుకుంటుందని వివరిస్తున్నారు. భగవాన్ కూడా తనకు కొత్తగా శరణాగతులైన వారి పట్ల ఎక్కువ ప్రేమను చూపిస్తాడు. అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంపెరుమానార్ జ్ఞాన సారం పాసురం 25 లో వివరిస్తున్నారు, “ఎత్తే తన్ కన్ఱిన్ ఉడంబిన్ వళువన్ఱో కాదలిప్పదు అన్ఱదానై ఇన్ఱుగంద ఆ” – అప్పుడే పుట్టిన దూడ శరీరాన్ని తన నాలుకతో శుభ్రం చేస్తుంది అని వివరిస్తున్నారు. పిళ్ళై లోకాచార్యులు కూడా మరొక గొప్ప ఉదాహరణను ఇస్తున్నారు – ఎలాగైతే ఒక మగ ప్రేమికుడు తన ప్రేయసి యొక్క స్వేదాన్ని ఇష్టపడతాడో (చెమట సాధారణంగా ఇష్టపడనప్పటికీ), అలాగే భగవాన్ శరణాగతులైన భక్తుల లోపాలను కూడా ఇష్టపడతాడు. మాముణులు తన వ్యాఖ్యానంలో చాలా ఉదాహరణలతో ఈ విభాగాన్ని అందంగా వివరించారు. అదేవిధంగా, మన ఆచార్యులు ఇతర శ్రీవైష్ణవులలోని మంచి లక్షణాలను మెచ్చుకొని, వారిలో చిన్న లోపాలు ఉన్నప్పటికీ, వారు ఎల్లప్పుడూ వాటిని సానుకూల దృష్థితో చూసి ముందుకు సాగారు.
  • మన పట్ల ఆప్యాయత చూపించే వారి పట్ల ఆప్యాయత చూపడం, మన పట్ల కోపం చూపించేవారికి కోపం చూపించడం అడ్డంకులు. అనువాదకుల గమనిక: ఎదుటి వారు మనతో ఎలా వ్యవహరిస్తారనే దాని ఆధారంగా కాకుండా అందరి పట్ల సమతుల్యతతో ఆప్యాయంగా ఉండాలి.
  • ఆచార్యుల పట్ల శత్రుత్వం చూపించే వారితో సంబంధాలు పెట్టుకోవడం అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: అందరి పట్ల స్నేహంగా ఉన్నప్పటికీ, భగవాన్ మరియు ఆచార్యుల శత్రువులతో వ్యవహణను జాగ్రత్తగా నివారింకోవాలి. జీవాత్మ మరియు పరమాత్మతో మన సంబంధాన్ని ప్రేరేపించేవాడు ఆచార్యుడు. అతను జీవత్మా మరియు పరమాత్మలిద్దరికీ సహాయకుడని గొప్పగా కీర్తింపబడ్డారు. భగవాన్ దాసుడని తన నిజమైన స్వభావాన్ని గ్రహింపజేసి అతను జీవాత్మకు సహాయం చేస్తాడు. జీవాత్మకు తన నిజమైన స్వరూపాన్ని గుర్తింపజేసి సరైన అవగాహన కల్పించి పరమాత్మసంపత్తిని (జివాత్మను) తన వద్దకు పంపినందుకు పరమాత్మకు సహాయం చేస్తాడు. ఈ విషయాన్ని శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో పిళ్ళై లోకాచార్యులు అందంగా వివరించారు.
  • తమ ఆచార్యుల  శిష్యులు / భక్తులతో స్నేహపూర్వక సంబంధం పెట్టుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం చివరిలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు సూత్రం 451 లో ఇలా వివరిస్తున్నారు, ఆచార్య నిష్థులకు  (ఆచార్యులపై పూర్తిగా దృష్టి కేంద్రీకరించిన వారికి), అటువంటి ఇతర ఆచార్య నిష్టులతో సంబంధం చాలా అనుకూలమైనది. మాముణులు వ్యాఖ్యానంలో ఇలా వివరించారు, వారి సంబంధం ద్వారా, తమ ఆచార్య నిష్ట మెరుగుపడుతుంది, అందువల్ల అటువంటి అధికారులతో మాత్రమే స్నేహం ఉండాలి.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/07/virodhi-pariharangal-30.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 29

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/03/16/virodhi-pariharangal-28/ .

63. దాస్య విరోధి  – దాసత్వంలో అవరోధాలు 

    ఎమ్పెరుమానార్ మరియు వడుగ నంబి  – దాస్య భావానికి అనువైన ఉదాహరణలు. ఎమ్పెరుమానార్ ఆదిశేష అవరాతంగా దాస్య స్వరూపులు. ఎమ్పెరుమానారుకి వడుగ నంబి దాస్య స్వరూపులు.
 

దాస్యం అంటే ఒకరి పూర్తి నియంత్రణలో ఉండటం – అనగా, యజమాని యొక్క సేవలో ఉండటం. ఇక్కడ, ప్రతి ఒక్కరూ సర్వాధికారి అయిన  శ్రీమాన్నారాయణుని సేవకులమని వివరించబడింది. “దాస భూతాః స్వతస్సర్వే హి ఆత్మనః  పరమాత్మనః” అన్న ప్రమాణం ముఖ్యమైనది – అంటే జీవాత్మలందరూ సహజంగానే పరమాత్ముని దాసులు – ఇక్కడ “హి” అంటే ప్రసిద్ధం (స్పష్టమైన వాస్తవం) అని అర్థం. ఎమ్పెరుమాన్ పట్ల మన దాసత్వం కారణంలేనిది (సహజమైనది – అతడు అందరికీ అధిపతి కావడం తప్ప వేరే కారణాల ఆధారంగా కాదు), జీవాత్మ మరియు పరమత్మల మధ్య శాశ్వత సంబంధం ఆధారంగా కూడా మన దాసత్వం వారి పట్ల ఉంటుంది. ఈ ప్రపంచంలో ఇతరుల పట్ల మన దాసత్వం  ఔపాధికమైనది (ఒక నిర్దిష్ట కారణాధారంగా, అనగా, మన కర్మానుసారంగా జన్మ / సంబంధం  కారణంగా వారికి మనం సేవ చేస్తాము). భగవాన్ పట్ల మన దాసత్వం  “స్వరూప పరియుక్త దాస్యం” మరియు “గుణ కృత దాస్యం” అనే రెండు రకాలుగా ఉంటాయి. “స్వరూప ప్రయుక్త దాస్యం” అంటే జీవాత్మ మరియు పరమాత్మ మధ్య శాశ్వతమైన సంబంధం కారణంగా జీవాత్మ భగవత్ దాసుడు. అనగా, భగవాన్ యజమాని కాబట్టి జీవాత్మ వారి నిత్య సేవకుడు. గుణ కృత దాస్యం అంటే భగవాన్ కల్యాణ గుణాల కారణంగా జీవత్మ వారి దాసుడు (నిజంగానే. గొప్ప కరుణ, సౌందర్యం, జ్ఞానం,ఐశ్వర్యం, బలం, వీర్యం మొదలైనవి ఉన్నపుడు, అలాంటి వారికి ఎవరైనా సేవ చేయాలనుకుంటారు). మనలో రెండు రకాల దాసత్వాలు ఉంటాయి. భగవాన్ మన అద్యంతరహితమైన యజమాని కాబట్టి మనం వారిని సేవిస్తాము, ఇంకా వారికి అనేక కల్యాణ గుణాలున్నందున మనం వారిని సేవిస్తాము. అయినప్పటికీ, జీవత్మ సహజ స్వరూపం కాబట్టి ప్రయుక్త దాస్యం ముఖ్యమైనది.

అనువాదకుల గమనిక: దాస్యం (స్వరూప ప్రయుక్త మరియు గుణ కృతం) యొక్క ఈ సూత్రాన్ని మన పూర్వాచార్యులు విస్తారంగా వివరించారు. తిరువాయ్మొళి  5.3.5 పాసుర ఈడు మహా వ్యాఖ్యానంలో నంపిళ్ళై దీనిని వివరించారు. ఈ పాసురంలో, పరాంకుస నాయకి భగవానుడికి దూరమై ఆమె విరహవేదనను చూసి ఒక క్షణం ఆమె మనస్సును మల్లించాలని ఆమె స్నేహితురాలు “శ్రీ కృష్ణుడు చాలా చెడ్డవాడు, కఠినాత్ముడు” అనంటుంది.  ఇది విన్న పరాంకుస నాయకి  (నాయికా భావంలో నమ్మాళ్వార్) తన స్నేహితురాలితో – ఆయన అలా ఉన్నప్పటికీ ఆమె అతన్ని మాత్రమే ప్రేమిస్తుందని, ఎందుకంటే ఆ భావం ఆమె సహజ స్వభావం కాబట్టి అని చెబుతుంది. వ్యాఖ్యానంలో, నంపిళ్ళై స్వరూప ప్రయుక్త దాస్య  సూత్రాన్ని వివరిస్తున్నారు. వారు శ్రీ రామాయణం నుండి సితా పిరాట్టి అనుసూయను (అత్రి మహర్షి యొక్క ధర్మ పత్ని) కలిసినప్పటి సంఘటన వివరిస్తూ  శ్రీ రాముడు అంత గొప్ప వ్యక్తిత్వం కలవారు కాకపోయినా, ఆమె అతన్ని అదే విధిగా ప్రేమిస్తుందని – అది సహజ స్వభావం కాబట్టి అని వివరిస్తారు. తిరుమంగై ఆళ్వార్ పాసురం 11.8.7 కూడా ఇక్కడ అందంగా ఉదహరించబడింది  “వేంబిన్ పుళు వేంబన్ఱి ఉణ్ణాతు” – ఒక వేప పండ్లలో పుట్టిన పురుగు, చెరుకును వెతుక్కుంటూ వెళ్ళదు – వేప చేదు,  చెరుకు తియ్యదైనపటికీ, వేప మరియు పురుగు మధ్య సంబంధం కారణంగా పురుగు వేప పండు మాత్రమే తింటుంది. ఇదే సూత్రాన్ని శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం 108 నుండి 114 వరకు పిళ్ళై లోకాచార్యులు మరింత లోతుగా వివరించారు. ఈ సూత్రాలకు మాముణుల యొక్క వ్యాఖ్యానం చాలా అద్భుతంగా మన పూర్వాచార్యుల వ్యాఖ్యానముల యొక్క సారాంశాన్ని తెలియజేస్తుంది. ఈ పరిచయంతో మనం ముందుకు వెళ్దాం.

  • తాను  స్వతంత్రుడని భావించడం, గర్వపడటం ఒక అడ్డంకి. ఇది పెద్ద అడ్డంకి. మనం పూర్తిగా భగవాన్ మీద ఆధారపడి ఉన్నామని అర్థం చేసుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: తిరుమంత్రంలో “నమః” గురించి వివరిస్తూ పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ సూత్రాన్ని ముముక్షుప్పడి 83, 84 సూత్రాలలో అందంగా వివరిస్తున్నారు. వారు “నమః” (న మమ – నా కోసం కాదు) తన కోసం కాదు, భగవాన్ కోసమన్న సూచనను చూపిస్తుంది. ఎవరైనా తాను ఇతర దేవతలకు దాసునిగా భావించినప్పుడు, భగవాన్ తన ఆధిపత్యాన్ని, గుణాలను చూపించి ఆ జీవత్మాను తన వైపు ఆకర్షించగలడు. కానీ పూర్తిగా స్వతంతృడని భావించినప్పుడు, అతను తన శేషత్వాన్ని (దాస్యం) గ్రహించే ప్రాథమిక అర్హతను కూడా కోల్పోతాడు. మాముణులు “త్వమ్మే” (నువ్వు నా వాడివి) మరియు “అహమ్మే” (నేను నా వాడిని) క్రమాన్ని అందంగా వివరిస్తునారు. భగవాన్ మనల్ని “నువ్వు నా వాడివి” అని అన్నపుడు ఒకవేళ జీవాత్మ “నేను నా వాడిని” అని చెబితే, భగవాన్ ఆ పరిస్థితిలో చిక్కులోపడి ఈ జివాత్మాను ఎలా ఉద్ధరించాలో నని ఆశ్చర్యపోతారు.
  • శ్రీమన్నారాయణుడిని (మరియు భాగవతులు) కాకుండా మరొకరి సేవకుడు కావడం ద్వారా పనికిరానివాడుగా మారడం ఒక అడ్డంకి. ఇక్కడ ప్రత్యేకంగా దేవతాంతర భజనంపై దృష్టి సారించారు – దేవతాంతరుల సేవ శ్రీవైష్ణవులు ఎప్పుడూ  చేయకూడదు.  అనువాదకుల గమనిక: భగవాన్, భాగవతులకు మనము చేసే నిజమైన సేవపైనే మన విలువ ఆధారపడి ఉంటుంది. నాచియార్ తిరుమొళి 1.5వ పాసురంలో ఆండాళ్ ఇలా వివరిస్తున్నారు “వానిడై వాళుం అవ్వానవర్కు మఱైయవర్ వేళ్వియిల్ వగుత్త అవి కానిడైత్తిరివతోర్ నరి పుగున్తు కడప్పతుం మోప్పతుం సెయ్వతొప్ప ఊనిడైయాళి సంగుత్తమర్కెన్రు ఉన్నిత్తెళున్త ఎన్ తడములైగళ్ మానిడవర్కెన్రు పేచ్చుప్పడిల్  వాళకిల్లేన్ కణ్డాయ్ మన్మతనే” – బ్రాహ్మణులు యాగం చేయటానికి వారు హవిస్సు (దేవతలకు సమర్పణలు) సిద్ధం చేసిఉంచుకున్న వాటిని ఒక నక్క తాకినట్లయితే అది పనికిరాకుండా అయిపోతుంది. అదేవిధంగా,  బాగా అభివృద్ధి చెందిన నా భక్తి ఒక్క శ్రీమన్నారాయణుడి కోసం మాత్రమే – నా భక్తి మరెవరికోసమైనా అన్న చర్చ తలెత్తితే, ఒక్కసారి నేను నా ప్రాణం తీసుకుంటాను. పిళ్ళై లోకాచార్యుల ముమ్ముక్షుప్పడి సూత్రం 62 లో ఈ విషయానికి సంభందించి ఒక వివరణ ఉంది “దేవర్గళుక్కు సేశమాన పురోతాసత్తై నాయ్కు ఇడుమాపోలే, ఈశ్వర సేశమాన ఆత్మ వస్తువై సంసారిగళుక్కు సేశమాక్కుగై” – మాముణులు అందంగా ఇలా వివరిస్తున్నారు.  దేవతల కోసం సిద్ధం చేసిన హవిస్సు కుక్కలకు ఇస్తే ఎలా ఉంటుందో (సాధారణంగా దాన్నిచూడరూ తాకరు), జీవాత్మ (సహజంగా భగవాన్ యాజమాన్యంలో ఉన్న) సంసారుల (దేవతాంతరములు, మొదలైనవారు – తమ నిజమైన స్వభావాన్ని ఎరుగకుండా లౌకిక సుఖాలపై వ్యామోహం చూపేవాళ్ళందరు సంసారులు) సేవలో ఉంటె అలా ఉంటుంది.  ఈ విధంగా,మన పూర్వాచార్యులు దేవతాంతరములకు సంబంధించిన వాటితో సంబంధం పెట్టుకోకూడదని తీవ్రంగా హెచ్చరించారు, ఎందుకంటే ఇది మన స్వస్వరూపాన్ని ప్రతికూల మార్గంలో ప్రభావితం చేస్తుంది.
  • తమ  వర్ణం కారణంగా తమను దేవతాంతరముల దాసులమని భావించుట ఒక అడ్డంకి. సమస్త జీవులు జీవాత్మలు శ్రీమన్నారాయణుడి దాసులు మాత్రమే. వర్ణాల మధ్య వ్యత్యాసం ఏ లేదు. అనువాదకుల గమనిక: ఇది ఒక ఆసక్తికరమైన అంశం. వార్తా మాలై 450 వ అంశంలో, ఎమ్పెరుమానార్ ముదలియాండాన్కు యగ్యోపవీతం ఉన్న శ్రీవైష్ణవులు, యగ్యోపవీతం లేని శ్రీవైష్ణవుల గురించి వివరించారు.  శ్రీవైష్ణవ రెండు వర్గాల మధ్య 10 తేడాలను వారు వివరించారు. ప్రధానంగా వారి దృష్థి యగ్యోపవీతం ఉన్న శ్రీవైష్ణవులు వేదాధ్యయనం చేస్తూ,  దేవతాంతర సంబంధం (ఇంద్రుడు, వరుణ, వాయు, సూర్య, మొదలైనవి) ఉన్న నిత్య/నైమిత్తిక కర్మలను ఆచరించాలి.  సాత్తాద శ్రీవైష్ణవులు (యగ్యోపవీతం లేని శ్రీవైష్ణవులు) వేదాధ్యయనం కాకుండా వారు పూర్తిగా దివ్య ప్రబంధం, వాటి వ్యాఖ్యానాల అధ్యయనం చేస్తూ భగవత్, భాగవత కైంకార్యాలపై ప్రత్యేకంగా దృష్టి పెట్టాలని వారు వివరించారు. గమనించి చూసినప్పుడు నిత్య / నైమిత్తిక కర్మాచరణ చేస్తున్నప్పుడు దేవతాంతరులను ఆరాధిస్తున్నామేమో అని అనిపిస్తుంది. కానీ ఈ తికమకకు, నంపిళ్ళై ఒక అందమైన వివరణ ఇచ్చారు. ఒక వ్యక్తి నంపిళ్ళై వద్దకు వెళ్లి, “మీరు మీ నిత్య కర్మలలో దేవతాంతరములను (ఇంద్రుడు, వరుణ, వాయు, సూర్య మొదలైనవి) పూజిస్తున్నారు, కానీ వారి దేవాలయాలకు ఎందుకు వెళ్ళరు?” అని అడిగారు. తక్షణం నంపిళ్ళై ఒక అద్భుత సమాధానం ఇస్తారు, “మీరు యజ్ఞంలో అగ్నిని ఆరాధిస్తారు కానీ శ్మశానంలో అదే అగ్నికి దూరంగా ఎందుకు ఉంటారు? అదే విధంగా, ఎమ్పెరుమాన్ సమస్త దేవతలకు అంతర్యామి అని అర్థం చేసుకొని, నిత్యకర్మలను భగవదారాధన రూపంగా తప్పకుండా నిర్వహించాలని శాస్త్రంలో చెప్పబడింది కాబట్టి చేస్తాము.  అదే శాస్త్రం భగవాన్ తప్ప మరెవరినీ పూజించకూడదని కూడా చెప్పింది. కాబట్టి మనం ఇతర దేవాలయాలకు వెళ్ళకూడదు. అలాగే, ఆలయాలలో దేవతా ప్రతిష్థాపన చేసినపుడు, వారిలో రాజో గుణం పెరిగి తమను తాము ఎక్కువనుకోవడం మొదలు పెడతారు. శ్రీవైష్ణవులు సత్వ గుణంలో ఉన్నందున రాజో గుణం ఉన్న దేవతలను ఆరాధించము”. కాబట్టి, శ్రీవైష్ణవులు (యజ్ఞోపవితం ఉన్న) నిత్యా / నైమితిక కర్మలను అనుసరిస్తున్నప్పటికీ, వారు దేవతాంతరములను సేవిస్తున్నారని భావించకూడదు – శ్రీవైష్ణవులకు అలాంటి కార్యాలన్నీ భగవత్ ఆగ్య కైంకర్యములోని (భగవాన్ ఆగ్యాపించిన కైంకర్యాలు) భాగములు.
  • తమను పుట్టించిన కారణంగా తల్లిదండ్రులకు సేవకునిగా భావించడం ఒక అడ్డంకి. మన కర్మానుసారంగా  ఒక ప్రత్యేక కుటుంబంలో తల్లిదండ్రులకు మన జన్మ ఆధారపడి ఉంటుంది, వారి పట్ల మన సేవ అనేది శాస్త్రాధార పరిమితమైనది (తల్లిదండ్రుల అవసరాలను చూసుకోవాలి). కానీ భగవాన్ ప్రతి ఒక్కరికి తల్లి మరియు తండ్రి. కాబట్టి, భగవాన్ సేవకు  ఎక్కువ ప్రాధాన్యతనివ్వాలి. అనువాదకుల గమనిక:  శ్రీవైష్ణవుల తల్లిదండ్రులు అయితే, ముందు వివరించిన విధంగా ఇతర శ్రీవైష్ణవులను ఎలా ఆదరింస్తామో అదేవిధంగా వారిని కూడా చూసుకోవాలి.
  • వివాహం ద్వారా ఏర్పడిన సంబంధం కారణంగా తాను భర్తకు సేవకురాలిగా భావించడం ఒక అడ్డంకి. మునుపటి వివరణ మాదిరిగానే. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీమన్నారాయణుడే పరమ పురుషుడు. భగవాన్ మరియు జీవత్మా మధ్య ముఖ్యమైన సంబంధాలలో ఒకటి భాత్రు – భార్య (భర్త – రక్షకుడు మరియు భార్య – రక్షిత) సంబంధం. వారి కర్మానుసారంగా ఒక స్త్రీ యొక్క వివాహం పురుషునితో అయినప్పటికీ, ప్రతి జీవాత్మ యొక్క నిజమైన భర్త భగవాన్ మాత్రమే. ధర్మశాస్త్రంలో చెప్పినట్లుగా స్త్రీ తన భర్తకు చేయవలసిన ప్రాథమిక విధులు చేయాలి –  భగవాన్‌తో మన శాశ్వత సంబంధం గురించి అంతర్లీన అవగాహన ఎప్పుడూ ఉంచుకోవాలి. ముందు వివరించినట్లుగా, భర్త శ్రీవైష్ణవుడైయితే, అతన్ని ఎంతో గౌరవంగా, భక్తితో చూడాలి. గొప్ప ఆచార్య అయిన నాంపిల్లైకి ఇద్దరు భార్యలు ఉన్నారు. అతను ఒకసారి తన భార్యలతో విడివిడిగా ఒక ప్రశ్న అడుగుతారు. మొదట తన మొదటి భార్యను “నీకు నా గురించి అభిప్రాయమేమిటి?” అని అడుగుతారు. మొదటి భార్య స్పందిస్తూ “నేను మిమ్మల్ని నంపెరుమాళ్కి సమానంగా, ఆచార్యునిగా భావిస్తాను” అని జవాబిస్తుంది. అతను చాలా సంతోషించి తన తిరువారాదనం కొరకు వంటవండే కైంకర్యాన్ని ఆవిడకిస్తారు. అతను తన రెండవ భార్యకిదే ప్రశ్న అడుగుతారు, ఆమె “నేను మిమ్మల్ని నా భర్తగా భావిస్తాను” అని జవాబిస్తుంది. అతను తన మొదటి భార్యకు వంటలో సహాయ కైంకర్యాన్ని ఆవిడకిస్తారు. మొదటి భార్య తన నెల సమయంలో వంట చేయలేని సమయంలో, అతను తన రెండవ భార్యకు వంటకనుమతించేవారు. కాని వారి ప్రియమైన శిష్యులలో ఒకరిని ఆ ప్రసాదాన్ని ముట్టుకోనిచ్చి ఆ తరువాత తినేవారు. ఈ విధంగా నిజమైన శ్రీవైష్ణవులను వారి భార్యలు ఎంతో గౌరవించాలని మనం అర్థం చేసుకోవచ్చు.
  • లౌకిక ప్రయోజనాలు పొందటానికి లౌకిక వ్యక్తులకు సేవ చేయడం ఒక అడ్డంకి. తాత్కాలిక అల్ప ప్రయోజనాలను పొందడంపై దృష్టి పెట్టకుండా, శాశ్వతమైన కైంకర్యం చేయాలనే లక్ష్యాన్ని లక్ష్యంగా చేసుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఒకసారి ఒక రాజు భట్టార్  కీర్తి విని  భట్టార్ వద్దకు వచ్చి ఆర్థిక సహాయం కోసం వారి వద్దకు రమ్మంటారు. అప్పుడు భట్టార్ , నంపెరుమళ్ అభయ హస్తం (రక్షణ భంగిమలో) ఇంకో పక్కకు మారినా, నేను సహాయానికి ఎవరి వద్దకు వెళ్ళను, అని జవాబిస్తారు. మన పూర్వాచార్యులు యొక్క నిష్ఠ అలాంటిది. భయంకరమైన పరిస్థితులలో కూడా వారు సంపూర్ణంగా ఎమ్పెరుమాన్ మీద మాత్రమే ఆధారపడేవారు కానీ ఏ సహాయంకైనా భౌతిక వ్యక్తుల వెంట వెళ్ళేవారు కాదు.
  • అల్ప లౌకిక సుఖాల పట్ల ఆసక్తి పెంచుకొని మన గౌరవాన్ని కోల్పోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవైష్ణవులు సాధారణంగా రాకుమారులుగా మహిమపరచబడతారు – అద్భుతమైన శ్రీమన్నారాయణుని యొక్క దివ్య స్రీమంతులైన సంతతి అని అంటారు. అలాంటి స్థానం నుండి తమను తాము దిగజార్చుకొని  ప్రాపంచిక వ్యక్తులకు సేవ చేసి వారి గౌరవాన్ని కోల్పోకూడదు.
  • తాను సమస్త జీవాత్మల శాశ్వత సంబంధం ఉన్న శ్రీమన్నారాయణుని దాసుడని తెలియకపోవడం, సమస్త జీవాత్ముల నిత్య రక్షకుడు, సమస్త జీవాత్మల శాశ్వత అధికారి అని తెలుసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. పిళ్ళై లోకాచార్యుల యొక్క నవ విధ సంబంధంలో చెప్పినట్లుగా, ఒక్క ఎమ్పెరుమాన్ మాత్రమే జీవాత్మలతో అనేక విధాలుగా సంబంధం ఉన్న వాడు. అన్ని వేదాలు / వేదాంతాల యొక్క సారాంశంమైన తిరుమంత్రం యొక్క ప్రధాన మూలాంశం జీవాత్మ యొక్క దాసత్వం. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీమన్నారాయణుడే సర్వస్వామి (అందరికీ స్వామి/యజమాని), లోక భర్త (ప్రతి ఒక్కరికీ భర్త / రక్షకుడు), జగన్నాథుడిగా (విశ్వానికే స్వామి)  పిలుస్తారు. అందువల్ల మనం అటువంటి భగవాన్ సేవకుడిగా ఉండేలా అనుగ్రహం పొందామని గ్రహించి తదనుగుణంగా ప్రవర్తించాలి.
  • భగతాధీనులై  ఉండకపోవడం ఒక అడ్డంకి. దాస్యత్వం యొక్క అత్యున్నత స్థితిని పారతంత్రియం అంటారు – తమను తాము (జీవాత్మ) భగవాన్ నియంత్రణలో ఉంచుట. అనువాదకుల గమనిక: శ్రీ రామాయణంలో, భరతుడు పెరుమాళ్ (శ్రీ రాముని) అధీనుడై ఉన్నట్టు మనం చూడవచ్చు. శ్రీ రాముని కోరికలేమైనా సరే భరతుడు ఆ కోరికలను నెరవేర్చాడు.  జీవాత్మలందరూ వారి స్వభావాన్ని నిరూపించుకోడానికి వారిలా ఉండాలి.
  • భగవాతాధీనులుగా ఉండడం అంటే భాగవతులకు సేవకుడిగా ఉండటం అని తెలియకపోవుట ఒక అడ్డంకి. తత్ శేషత్వం (భగవాతాధీనుడు) తదీయ శేషత్వానికి (భాగవతులకు దాసుడు) దారితీస్తుంది. ప్రత్యేకించి, మన ఆచార్యులకు సంపూర్ణ సేవ చేయాలి – ఇది జీవాత్మ స్వభావానికి చాలా ముఖ్యమైనది, సముచితమైనది. అనువాదకుల గమనిక: భగవత్ దాస్యత్వం (భగవాన్ ఆధీనుడుగా ఉండుట) జీవత్మ యొక్క సహజ స్థితి మరియు పూర్తిగా భగవాతాధీనుడిగా ఉండాలి. ఇంకా ముఖ్యమైనవి – స్వరూప యాతాత్మ్యం (నిజమైన స్వభావసారము) – భాగవత దాస్యత్వం (భాగవతులకు సేవకుడిగా ఉండుట). పెరియ తిరుమొళి 8.10.3 లో, తిరుమంగై ఆళ్వార్ స్వయంగా భగవానుడికే తిరుమంత్రం (అష్థాక్షరి) సారాన్ని ఇలా వివరించారు “నిన్ తిరువెట్టెళుత్తుం కత్తు నాన్ ఉత్తతుం ఉన్నడియార్కడిమై కణ్ణపురత్తుఱైయమ్మానే” – ఓ ప్రియమైన తిరుక్కణ్ణపురం భగవానుడా!  తిరుమంత్రసారాన్ని తెలుసుకున్న తరువాత, నేను నీ భక్తులకు సేవకుడినని అర్థం చేసుకున్నాను). తిరుమళిసై ఆళ్వార్ నాన్ముగన్ తిరువంతాది 18 వ పాసురంలో “ఏత్తియిరుప్పారై వెల్లుమే మర్రవరైచ్ చాత్తియిరుప్పార్ తవం” – భగవాన్ పట్ల భక్తి కన్నా భాగవతుల పట్ల భక్తి గొప్పది.  ఎత్తియిరుప్పవర్ – భగవత్ సేష భూతర్ – భగవానుకి శరణాగతులైనవారు. అలాంటి భక్తులకు శరణాగతి చేయుట ఇంకా గొప్పది. శ్రీ రామాయణంలో, లక్ష్మణ భరతులు శ్రీ రామునికి  శరణాగతులైనవారు. శతృఘ్నునికి  భరతుడే సర్వస్వం. శ్రీరామాయణంలో “చాత్రుగ్నో నిత్యచతృగ్నః” – (శాశ్వతమైన అడ్డంకిని జయించినవాడు) అని చెప్పబడింది. మన పూర్వాచార్యులు  “శతృఘ్నుడు శ్రీరాముని సౌందర్యాన్ని దివ్య గుణాలను వదిలి సంపూర్ణంగా భరతుని సేవించాడు” అని వివరించారు. తిరువాయ్మొళి 8.10.3 లో, నమ్మాళ్వార్ “అవనడియార్ సిఱుమామనిసరాయ్  ఎన్నైయాన్దార్” అని అన్నారు. సిఱుమామనిసర్ –  భగవానుకి శరణాగతులైనవారు, పరిమాణంలో చిన్నవారు కాని జ్ఞానం అభ్యాసంలో గొప్పవారు. అటువంటి భక్తులు తన అధిపతులు అని నమ్మాళ్వార్ ప్రకటిస్తున్నారు. అటువంటి భాగవతులు ఉన్నప్పుడు, వారిని విస్మరించి ఎమ్పెరుమాన్ పాద పద్మాలకు ఎలా సేవ చేయగలము? ఈ విధంగా, జీవత్మ సహజ స్వభావానికి భగవత్ కైంకర్యం కంటే భాగవత కైంకర్యం చాలా సముచితమైనది.
  • యజమాని యొక్క ఇష్టాయిష్టాలు మన ఇష్టాయిష్టాలు కూడా అని తెలియకపోవుట. ఈ సందర్భంలో మనం శ్రీ వైష్ణవానికి తగినది ఏమిటో నిర్ణయించడానికి పెద్దల అభ్యాసాన్ని ఎల్లప్పుడూ అనుసరించాలి.  అనువాదకుల గమనిక: శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు కైంకర్యం యొక్క అంశాలను వివరించారు. సూత్రం 275 లో, భగవత్ కైంకర్యం గురించి శాస్త్రం ద్వారా నేర్చుకోవాలని, ఆచార్య కైంకర్యం గురించి శాస్త్రం ద్వారా మరియు స్వయంగా ఆచార్యుని ద్వారా నేర్చుకోవాలి. కైంకర్యంలో రెండు అంశాలు ఉన్నాయని ఆయన సూత్రం 276 లో వివరించారు. సూత్రం 277 లో, అనుకూలమైనదాన్ని చేయడం (భగవాన్ / ఆచార్యుల ఇష్టాలు) మరియు అనుకూలం కాని వాటిని నివారించాలని (భగవాన్ / ఆచార్యుల అఇష్టాలు) అని చెప్పారు. సూత్రం 278 లో, అనుకూలమైన / ప్రతికూలమైన అంశాలు వర్ణాశ్రమ ధర్మం మరియు ఆత్మ స్వరూపం ఆధారంగా ఉంటాయని వివరించారు. మాముణులు ఈ 278 వ సూత్రానికి వివరణాత్మక వ్యాఖ్యానాన్ని వ్రాశారు. వారు ఈ సూత్రానికి 3 వేర్వేరు వివరణలు ఇచ్చి, చివరికి మొదటి వివరణ చాలా సముచితమైనదని చెప్తున్నారు.  మొదటి వివరణ యొక్క సారాంశం:
    • వర్ణాశ్రమం ప్రకారం నిత్య/నిమిత్తిక కర్మలలో పాల్గొని శిష్యులు, పుత్రులు మొదలైనవారిని  వైధిక ధర్మాన్ని అనుసరించమని, ఇతరుల పట్ల కరుణాభావంతో ఉండాలని ప్రోత్సహించేందుకు ప్రయత్నించాలి – ఇతరుల అభ్యున్నతిపైన దృష్టి పెట్టాలి.
    • వర్ణాశ్రమానికి ప్రతికూలమైనది ఏమిటంటే, నిత్య / నైమిత్తిక కర్మలను భయంతో చేయడం, చేయకపోతే పాపానికి దారితీస్తుందనే భావంతో చేయుట –  తమ పాప రక్షణపై (స్వార్థపూరిత ఉద్దేశ్యం) దృష్టి పెట్టుట.
    • ఆత్మ స్వరూపానికి అనుకూలమైనది ఏమిటంటే మనపై భగవాన్ పూర్తి నియంత్రణ.
    • ఆత్మ స్వరూపానికి ప్రతికూలమైనదేమిటంటే,  భగవానుడిని కొన్ని కార్యాలు చేయుటకు అనుమతించకపోవడం, కొన్ని సార్లు ఇది మన దాస్యభావాన్ని  ప్రభావితం చేస్తుంది (అనగా, వారు యజమాని మనం వారి సేవకులము). ఉదాహరణకు, ఒక తండ్రి తన సొంత బిడ్డనుతో ఆడుకుంటుంన్నపుడు ఆ బిడ్డను లేపవచ్చు, బిడ్డ పాదాలను అతని ఛాతి లేదా తలపై కూడా పెట్టుకోవచ్చు. ఆ సమయంలో, పిల్లవాడు “నాన్నా! మీరు నాకన్నా గొప్పవారు, నా పాదాలను మీ తలపై పెట్టుకోలేరు”,  అని చెప్పి పాదాలను ముడుచుకోకూడదు. బదులుగా సంతోషంగా ఆ తండ్రిని తృప్తిగా ఆస్వాదించనివ్వాలి.
  • మన దాసత్వాన్ని దృష్ఠిలో పెట్టుకొని  భగవానుడిని సుఖమనుభవించనివ్వక పోవుట ఒక అడ్డంకి. యజమానిని సుఖపెట్టడం సేవకుడి కర్తవ్యం. తన స్థాయిని కోల్పోతున్నప్పటికీ, యజమానికి సేవ చేసి సుఖపెట్టడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడి, సుత్రం 177 లో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు, శేషభూత (సేవకుడు), శేషి (స్వామి) కి సుఖానందాన్ని తెచ్చిపెట్టడం, స్వరూపం మరియు ప్రాప్యం (లక్ష్యం) రెండూ అని వివరిస్తున్నారు. కాబట్టి, జీవాత్మ  దాని కోసం నిరంతరం కృషి  చేయాలి.
  • భగవాన్ జీవాత్మ యొక్క శేషత్వాన్ని (దాసత్వం) పతనం చేసినప్పుడు సంకోచించడం ఒక అడ్డంకి. ఎమ్పెరుమాన్ తనను తాను తగ్గించుకుని, ప్రేమతో జీవాత్మకు సేవ చేయడం ప్రారంభించినప్పుడు, జీవాత్మ ఎమ్పెరుమాన్ని సేవ చేయడానికి అనుమతించాలి – అలా చేయకపోవడం బాధాకరం.  అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడి సూత్రం 92 లో, పిళ్ళై  లోకాచార్యులు అదే సూత్రాన్ని వివరించారు. మాముణులు, తమ వ్యాఖ్యానంలో ఒక అందమైన ఉదాహరణ చెబుతున్నారు. ఎమ్పెరుమాన్  నమ్మాళ్వార్ను ఉద్ధరించే ఉద్దేశంతో ప్రీతితో వారి హృదయంలోకి ప్రవేశిస్తారు. ఆళ్వార్ పట్ల ప్రేమతో, ఎమ్పెరుమాన్ వారికి సేవ చేయడం ప్రారంభిస్తారు. ఆ సమయంలో, ఆళ్వార్ “నేను ఒక సాధారణ జీవత్మను, ఎందుకు భగవాన్ నాకు సేవ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు? ఎమ్పెరుమాన్ కు జీవాత్మ దాసుడన్న శాస్త్రం సారాంశం ఎరిగిన వాడిని, అలా చేయకుండా వారిని ఆపుతానని అనలేదు. బదులుగా, ఆళ్వార్ ఎమ్పెరుమాన్ కోరుకున్నట్లుగా సేవకనుమతించారు. ఇది ఎమ్పెరుమాన్ను సంతృప్తిపరుస్తుందని తెలిసి వారు ఊరుకుంటారు. అది చాలా ముఖ్యమైన అంశం.
  • సేవలో పాల్గొనకుండా అవరోధాలు/అడ్డంకులతో చేరి ఉండట ఒక అడ్డంకి.  అనువాదకుల గమనిక: శాస్త్రంలో “అకిన్చిత్కరస్య శేశత్వ అనుపపత్తిః” – పరమాత్మను సేవించుట జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావం, అటువంటి సేవను వ్యక్త పరచకపోతే జీవాత్మ తన స్వభావాన్ని కోల్పోతాడు, అని చెప్పబడింది. అలాగే, మనం జాగ్రత్తగా అడ్డంకులను నివారింకోవాలి – మన శరీర అడ్డంకులు / ఇబ్బందులకు దూరంగా ఉన్నట్లే (ఎవరైనా విషం ఇస్తే, అది మనకు ప్రాణ హాని చేస్తుందని చెప్పి వెంటనే దానికి దూరంగా ఉంటాము), అలాగే ఆత్మకు హాని కలిగించే వాటికి కూడా దూరంగా ఉండాలి.
  • ఆచార్యులకు మనం చేసే సేవ  తాత్కాలికమైనదని భావించుట ఒక అడ్డంకి. ఆచార్యులను భగవాన్ అవతారంగా పరిగణిస్తారు – కాబట్టి ఆచార్యులు – శిష్యుల మధ్య సంబంధం కూడా శాశ్వతమైనదని గుర్తుంచుకోవాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్యులను ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క పాదపద్మాలుగా పరిగణిస్తారు. శ్రీవచన భూషణం, సూత్రం 427 లో, ఈ సూత్రాన్ని పిళ్ళై లోకాచార్యులు చక్కగా వివరించారు. ఎమ్పెరుమాన్ను నేరుగా ఆశ్రయించడమంటే “వారి చేతులు పట్టుకొని సహాయం కోరడం” వంటిది, ఆచార్యుల ద్వారా భగవానుని ఆశ్రయించడం అంటే “తన పాద పద్మాలను పట్టుకొని సహాయం కోరడం” వంటిది – ఖచ్చితంగా రెండోది అన్నివిధాలా సముచితం. ఇలా చూసినా కూడా, ఆచార్యులతో మన సంబంధం శాశ్వతమైనదిగా పరిగణించవచ్చు.
  • సర్వాధికారి అయిన భగవానుడి నిత్య సేవకులమని మనం అర్థం చేసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. జీవాత్మ పరమాత్మల మధ్య స్వామి-దాస్య భావం (యజమాని – సేవకుడు) శాశ్వతం. ఇది కాలానికి, ప్రదేశానికి, పరిస్థితులకు కట్టుబడి ఉండదు.
  • దేవతాంతరములను, పితృలను (తాతముత్తాతలు / పూర్వీకులు) పూజించడం ఒక అడ్డంకి. మనము ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క శాశ్వత సేవకులు కాబట్టి, దేవతాంతరములను, పితృ దేవతలను మొదలైన వారికని సేవించడం ఇక్కడ తిరస్కరించబడింది. ఇది శాస్త్రంలో నిర్దేశించిన పితృ తర్పణం మొదలైనవాటిని (నైమిత్తిక కర్మలు) తిరస్కరించినట్లుగా పరిగణించాల్సిన అవసరం లేదు – మనం ఆజ్ఞ కైంకార్యాలను చేయటానికి కట్టుబడి ఉన్నామని మనం మునుపటి శీర్షికలలో తెలుసుకున్నాము.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/06/virodhi-pariharangal-29.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

విరోధి పరిహారాలు – 28

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

శ్రీ వైష్ణవుల రోజువారీ జీవితంలో వివిధ రూపాలలో ఎదుర్కొంటున్న అడ్డంకుల గురించి ఎమ్పెరుమానారు, వంగి పురత్తు నంబికి వివరిస్తారు. వంగి పురత్తు నంబి ఈ విశేషాలను ఒక అద్భుతమైన గ్రంథ రూపంగా “విరోధి పారిహారంగళ్ (విరోధి పరిహారాలు) అనే గ్రంథంలో గ్రంథస్తపరిచారు.

ఈ సంచికలోని శీర్షికలు శ్రేణిగా ఆంగ్లములో ఈ పుస్తకము –  https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/virodhi-pariharangal/ లో చూడవచ్చు.

దయచేసి మునుపటి శీర్షికను ఇక్కడ చుడండి – https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/2020/03/15/virodhi-pariharangal-27/ .

    కృష్ణ తృష్ణా తత్వంగా కీర్తించబడిన నమ్మాళ్వారులు – ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క భక్తి స్వరూపులు

61. స్నేహ విరోధి  – మన అనుబంధాలలో / స్నేహంలో అవరోధాలు.

స్నేహం  అంటే మైత్రి, ప్రేమ, ఆప్యాయత, అనుబంధం మొదలైనవి. స్నేహం యొక్క పరిపక్వ స్థితిని భక్తి అంటారు. అలాగే, ఉన్నత వ్యక్తి పట్ల అధమ వ్యక్తి యొక్క స్నేహాన్ని కూడా భక్తి అంటారు (అనువాదకుల గమనిక: ఉదాహరణకు, పెరుమాళ్ (శ్రీ రాముడు – పరమాత్మ) పట్ల తిరువడి (హనుమాన్ – జీవత్మ) యొక్క ప్రేమను భక్తి అని పిలుస్తారు, తిరువడి పట్ల పెరుమాళ్ ప్రేమను స్నేహం అంటారు. ఈ విభాగంలో, ప్రతి అంశం రెండు భాగాలుగా చర్చించబడ్డాయి – మనకు వర్జింపబడినది మొదటి అంశం, మనం అనుసరించవలసినది రెండో అంశంగా వివరిచబడింది. ఇక్కడి సారాంశం ఏమిటంటే, మొదటి అంశం ఈ సంసారంలో చాలా సాధారణంగా చూస్తాము, కాని రెండవ అంశం ఈ సంసారం (భౌతిక ప్రపంచం) లో చాలా అరుదుగా కనిపిస్తుంది. మొదటి అంశంలో  తక్కువ మక్కువ చూపించి రెండవ అంశంలో మనం ఎక్కువ ఆసక్తి చూపించాలి. ఈ వివరణలను మనం చాలా సులభంగా అర్థం చేసుకోవచ్చు.

  •  ప్రాకృత బంధువుల (దేహ బంధువులు – పుట్టుక ద్వారా ఏర్పడిన బంధాలు/ బంధువులు) పట్ల అనురాగం ఉండుట, ఆత్మ బంధువుల (భగవాన్, భాగవతులు మరియు ఆచార్యల ద్వారా ఏర్పడిన సంబంధం) పట్ల అనురాగం లేకపోవడం అడ్డంకులు.
  •  భౌతిక అంశాలలో ఆసక్తి  కలిగి ఉండటం, భగవత్ విషయాలలో  ఆసక్తి లేకపోవడం అడ్డంకులు. భగవత్ విషయాలలో ఆసక్తి పెంచుకొని, లౌకిక అంశాల పట్ల నిరాసక్తి చూపించాలి. పేయాళ్వార్ మూన్రామ్ తిరువంతాది 14 వ పాసురంలో “మార్పాల్ మనం సుళిప్ప మంగైయర్ తోళ్ కైవిట్టు” – శ్రీమన్నారాయణుని పట్ల ఆసక్తి పెరిగినపుడు మన ఆసక్తి స్త్రీల పట్ల (ఇతర లౌకిక సుఖాల పట్ల) అదంతకదే తగ్గిపోతుంది.
  • తమ శారీరక సుఖాల పట్ల ఆసక్తి  కలిగి ఉండటం మరియు తమ ఆచార్యుని  యొక్క శారీరక సుఖాల పట్ల జాగ్రత్త లేకపోవడం. ఉపదేశ రత్నమాల పాసురం 66 లో, “ఆచార్యన్  సిచ్చన్ ఆరుయిరైప్ పేణుమవాన్ తేసారుం సిచ్చన్ అవన్ సీర్వడివై ఆసైయుడన్ నోక్కుమవన్” – ఆచార్యులు  (ఆత్మ, ఆత్మకు సంబంధించిన భక్తి, జ్ఞానం మొదలైనవి) శిష్యులకు పోషించేవారు శిష్యులంటే  ఆచార్యుల దివ్య శరీరాన్ని పోషించేవారు. అనువాదకుల గమనిక: మాముణులు తన ఉపదేశ రత్నమాల పాసురములలో పిళ్ళై లోకాచార్యుల యొక్క శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం యొక్క సారాన్ని చాలా సరళంగా వివరించారు. శ్రీవచన భూషణంలో, ఆచార్యులు శిష్యులు వారు వహించే  పాత్రలను మార్చుకోవడం సముచితం కాదని పిళ్ళై లోకాచార్యులు వివరిస్తున్నారు. అనగా, ఆచార్యుడు శిష్యుని యొక్క ఆత్మ యాత్ర  (ఆధ్యాత్మిక అవసరాలు)పై మాత్రమే దృష్టి పెట్టాలి మరియు శిష్యుడు ఆచార్యుని యొక్క దేహ యాత్ర (శారీరక అవసరాలు) పై మాత్రమే దృష్టి పెట్టాలి.  ఆచార్యుడు శిష్యుని యొక్క శారీరక అవసరాలను తీర్చడానికి ప్రయత్నించడం,  శిష్యుడు ఆచార్యుని యొక్క ఆధ్యాత్మిక అవసరాలను తీర్చడానికి ప్రయత్నిస్తే రుగ్మత ఏర్పడుతుంది – ఎందుకంటే వారు అలా చేయడం అసహజమైనది కాబట్టి.
  • మనకు భౌతిక సుఖాలు మొదలైనవాటినిచ్చే వారి పట్ల స్నేహము కలిగి ఉండటం,  తిరుమంత్రం యొక్క సారాంశాన్ని ప్రసాదించిన  ఆచార్యుని పట్ల అనురాగం లేకపోవడం అవరోధాలు. ఇక్కడ భౌతిక సుఖాలు అంటే ఆహారం, బట్టలు, ఇల్లు మొదలైనవి. తిరుమంత్రం అంటే అష్టాక్షరం. అవసరమైన జ్ఞానం అందులో ఇమిడి ఉన్నందున పెరియ తిరుమంత్రంగా కీర్తింపబడింది.
  • మనముండే ప్రదేశంపై అనురాగం కలిగి ఉండుట, అచార్యులు నివసించే ప్రదేశంపై అనురాగం లేకపోవడం అడ్డంకులు. మన సొంత ఇల్లు, పట్టణం మొదలైన వాటి కంటే అచార్యులు ఉన్న ప్రదేశంపైన ఎక్కువ మక్కువ ఉండాలి. అనువాదకుల గమనిక: ఈ సందర్భంగా మాముణులను గుర్తు చేసుకోవచ్చు. వారు తమ ఉపదేశ రత్నమాల పాసురం 64 లో – “తన్ ఆరియనుక్కుత్ తాన్ అడిమై చెయ్వతు అవన్ ఇన్నాడు తన్నిల్ ఇరుక్కుం నాళ్, అన్నేర్ అఱిన్తుం అతిల్ ఆసైయిన్ఱి ఆచారియనైప్పిరిన్తిరుప్పార్ ఆర్? మనమే పేసు” – మన ఆచార్యులను ఈ భౌతిక ప్రపంచంలో ఉన్నంత వరకే వారిని సేవించగలము. ఇది తెలుసుకున్న తరువాత కూడా, తమ ఆచార్యుని నుండి దూరంగా ఎవరు ఉంటారు?
  • దేహ యాత్ర (లౌకిక జీవితం) లో ఆసక్తి కలిగి ఉండటం, ఆత్మ యాత్ర (ఆధ్యాత్మిక జీవితం) లో ఆసక్తి లేకపోవడం అడ్డంకులు. శరీర అవసరాలు తీర్చుకోవడం శ్రీవైష్ణవులకు తగినది కాదు. భగవాన్, భాగవతులు, ఆచార్యులకు సేవ చేయడం వంటి ఆధ్యాత్మిక అంశాలపై దృష్టి ఉండాలి.
  • భగవాన్, భాగవతుల పట్ల ద్వేషభావం ఉండుట, పిల్లలు, భార్య మొదలైన వారిపై ఎక్కువ ఆసక్తి  కలిగి ఉండటం ఒక అడ్డంకి. భార్యా పిల్లలు మొదలైన వారితో శాస్త్రంలో అనుమతించబడినంత సంబంధం మాత్రమే ఉండాలి (వారికి ప్రాథమిక అవసరాలు – ఆహారం, ఇల్లు, బట్టలు మొదలైనవి తీర్చడం వంటివి) కాని వారితో ప్రేమపూర్వక సంబంధం ఉండకూడదు. భగవత్ / భాగవత విషయాల పట్ల ఆసక్తి చూపే భార్యా పిల్లలు మొదలైన వారిపై ప్రేమ భావంతో ఉండటంలో తప్పులేదు, ఎందుకంటే వారు భాగవతులుగా ఉండేందుకు అర్హతగలవారు కాబట్టి.
  • అర్చావతార ఎమ్పెరుమాన్ మరియు ప్రధాన దేవాలయాలు / దివ్య దేశములు – కోయిల్ (శ్రీరంగం), తిరుమలై (తిరుమల – తిరుపతి) మొదలైన వాటి పట్ల అనుబంధం/ఆసక్తి లేకపోవడం అడ్డంకులు. అర్చావతారాన్ని తిరుమంగై  ఆళ్వారులు తమ తిరునెడుంతాణ్డగంలో ఇలా కీర్తించారు “పిన్నానార్ వణంగుం సోతి” –  విభవావతారాల (శ్రీ రాముడు, కృష్ణ, మొదలైన) అవతారాల దర్శనాన్ని కోల్పోయిన వారికి ఒక జ్యోతి వంటిది. అర్చావతార భగవానుడు మన ఆశ్రయంలో ఉన్నారని అర్థం చేసుకోవాలి. మన ఆళ్వారులు మరియు ఆచార్యులకు దివ్య దేశాల  అర్చావతార భగవానుని పట్ల గొప్ప ప్రెమానుబంధం, భక్తి ఉండేది. అటువంటి దివ్యదేశాలలో కూడా కోయిల్ (శ్రీరంగం), తిరుమలై (తిరుమల – తిరుపతి), పెరుమాళ్ కోయిల్ (కాంచిపురం) మరియు తిరునారాయణపురం (మేల్కోటె) వంటి క్షేత్రాల పట్ల ఎక్కువ ఆసక్తి ఉండాలి.  అనువాదకుల గమనిక:  శ్రీరంగం వంటి దివ్య దేశాలు ఇతర దివ్య దేశాలకన్నా ఎక్కువగా కీర్తింపబడినప్పుడు, మిగిలిన ఇతర దివ్య దేశాలు తక్కువ అని కాదు.  ఉదాహరణకు, శ్రీరంగం మన సాంప్రదాయం యొక్క ప్రధాన కార్యాలయంగా ఉండేది. ఆళ్వారులు/ ఆచార్యులకు ఆ దివ్యదేశం పట్ల మహాసక్తి ఉండేది. వాళ్ళ అటువంటి అనుబంధం కారణంగా, శ్రీరంగం ఇతర దివ్య దేశాల కంటే ఎక్కువ ప్రాముఖ్యతను పొందింది.
  • ఇతరుల మంత్రాల పట్ల ఆసక్తి కలిగి ఉండటం, మంత్ర రత్నం పట్ల భక్తి లేకపోవడం అవరోధం. మంత్రరత్నం అంటే ద్వయ మహామంత్రం. ఇది రహస్య త్రయం (తిరుమంత్రం, ద్వయం మరియు చరమ స్లోకం) గురించి మాట్లాడుతున్నట్లు మనం పరిగణించవచ్చు. వీటిని ఆచార్యుల నుండి ఉపదేశ రూపంగా తీసుకోవాలి.  ఈ రహస్య త్రయం జీవాత్మ యొక్క స్వభావాన్ని స్పష్టంగా వివరిస్తుంది, జీవాత్మను మోక్ష మార్గం వైపు నిమగ్నమైయ్యేలా చేస్తుంది.  అనువాదకుల గమనిక: పూర్వ దినచర్యలో, దేవరాజ గురు (ఎఱుంబి అప్పా) మణవాళ మాముణుల దివ్య లీలలను లిఖితపూర్వకంగా నమోదు చేశారు. 9వ శ్లోకంలో, వారు ఇలా కీర్తించారు – “మంత్ర రత్న అనుసంధాన సంతత స్పురితాధరం తదర్త్ తత్వ నిధ్యాన సన్నద్ద పులకోద్గమం” –  మాముణుల పెదాలు నిరంతరం ద్వయ మహామంత్రానుసంధానం (మంత్ర రత్నంగా కీర్తించబడింది) చేస్తూ ఉండేవి,  ద్వయం యొక్క అర్ధాలను నిరంతరం ధ్యానం చేస్తూ ఉండటం వలన వారి శరీరం దివ్య భావ స్పందనలను వ్యక్తం చేస్తుండేవి (ఇది తిరువాయ్మొళి  తప్ప మరేదో కాదు). తిరువాయ్మొళి ద్వయ మహమంత్రం యొక్క పూర్తి వివరణ తప్ప మరొకటి కాదని నాయనార్ వివరించారు. ఇది ఆచార్య హృదయం చుర్ణిక 210లో వివరించబడింది. ఈ విధంగా, మంత్రరత్నం పట్ల మాత్రమే మన సంపూర్ణ ధ్యానం/ద్యాస ఉండాలి. ఈ రోజుల్లో, ఇతర సంప్రదాయాల వారితో సంభాషణలు వార్తాలాపాల కారణంగా శ్రీవైష్ణవులు ఇతర మంత్రాలచే ప్రభావితమవుతున్నట్లు మనం గమనించవచ్చు. ఇలాంటి పద్ధతులను మానుకొని మన పూర్వాచార్యుల ఆదర్శాలను అనుసరించడం మంచిది.
  • ఇతర మంత్రాలను ఇచ్చేవారి పట్ల అనురాగం కలిగి ఉండటం మరియు పెరియ (పెద్ద) తిరుమంత్రం ఇచ్చేవారి పట్ల అనురాగం లేకపోవడం. పెరియ తిరుమంత్రాన్ని (అష్థాక్షరం) ప్రసాదించిన వారిని ఆచార్యుడు అంటారు. ఇక్కడ ఇతర మంత్రాలంటే ఉపాసన కొరకు ఉపయోగించే మంత్రాలని అర్థం. మన ఆచార్యలు లౌకిక ప్రయోజనాల కోసం మంత్రాలను పఠించమని, అలాంటి మంత్ర జపం (లెక్క పెట్టమని) చేయమని, హోమాలలో పఠించమని ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. అందువల్ల, పెరియ తిరుమంత్రాన్నిఉపదేశించిన ఆచార్యుల పట్ల ఆసక్తి/అనురాగం ఉండాలి.        అనువాదకుల గమనిక: తిరువాయ్మొళిలో, నమ్మాళ్వార్ మొదట శ్రీమాన్నారాయణ నామాన్ని 1.2.10వ పాసురంలో సూచించారు “ఎణ్ పెరుక్కన్నలత్త్ ఒణ్ పొరుళిరిల వణ్ పుగళ్ నారణన్ థిణ్ కళల్ సేరే” – శ్రీమాన్నారాయణుని చారణాలకు శరణాగతి చేయాలి –  శ్రీమాన్నారాయణ అందరి అంతర్యామి, అన్ని శుభ లక్షణాలతో నిండినవాడు, తన భక్తులను రక్షించడంలో ఎప్పుడూ విఫలం కానివాడు. ఈడు మహ వ్యాఖ్యానం అవతారిక (పరిచయం) లో, నంపిళ్ళై ఈ పాసురార్థాన్ని ఇలా వివరించారు. భగవాన్ని చేరుకునేందుకు తిరుమంత్రం (అష్టాక్షరం) ఒక భజన సాధనం (భక్తి సాధనం) అని అంటున్నారు. మరింత వివరిస్తూ, మన పూర్వాచార్యులు ఈ మంత్రం యొక్క దివ్య అర్ధాలపై దృష్టి కేంద్రీకరించి, ఉద్ధరింపబడి, వారి శిష్యులకు అదే సూచించారు, కాని ఈ మంత్రాన్ని జపం, యాగం, హోమాలు మొదలైన వాటిలో ఉపయోగించి వారి కోరికలను తీర్చుకోడానికి ప్రయత్నిస్తునారు. తిరుమంత్రాన్ని (లేదా ఏదైనా మంత్రం) ఉపయోగించి చేసినా, అలాంటి జపాలు, హోమాలు మొదలైన వాటిలో మనం పాల్గొనకూడదని ఇది నిర్ధారిస్తుంది. అలాగే, పిళ్ళై లోకాచార్యులు శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం 315 వ సూత్రంలో, పెరియ తిరుమంత్రాన్ని (రాహస్య త్రయం యొక్క భాగం) సూచించిన వ్యక్తి  మన ఆచార్యుడని వివరిస్తున్నారు.

62. భక్తి విరోధి  –  భక్తి లో అవరోధాలు.
 
భక్తి అంటే ఉన్నతమైన వ్యక్తి  పట్ల ఆప్యాయత. భగవాన్ పట్ల ఆస్తికుడికి (శాస్త్రాన్ని నమ్మేవాడు) ఉన్న శ్రద్దను భక్తి అంటారు. దీనిని కాదల్ (తమిళంలో ప్రేమ) అని కూడా వివరించబడింది.  శాస్త్రంలో మోక్ష సాధనానికి భక్తిని ఉపాయంగా వర్ణించారు – దీనిని సాధన భక్తి అంటారు. భగవాన్ యొక్క నిజ స్వభావాన్ని అర్థం చేసుకున్న తరువాత, వారిని ప్రేమతో నిరంతరం ధ్యానించడాన్ని భక్తి యోగం అని పిలుస్తారు, దీనిని మోక్ష సాధనం (అంటే మోక్షం పొందడం) గా వివరించబడింది. అర్హతగల వ్యక్తులు మాత్రమే భక్తి యోగంలో పాల్గొనగలరు. అనువాదకుల గమనిక: సాధన భక్తిని త్రి-వర్ణికులు (మూడు వర్ణాలు – బ్రహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్యులు) మాత్రమే చేయగలరు, ఎందుకంటే దీనికి కర్మ,  జ్ఞాన యోగాలు అంగాలు (భాగాలు) గా ఉంటాయి, వారు మాత్రమే చేయగలవు.

ఆళ్వారులకు (వారు అత్యున్నతమైన భక్తులు) భక్తి  భగవాన్ చేత అనుగ్రహించబడింది. తిరువాయ్మొళి ప్రారంభంలోనే నమ్మాళ్వార్  1.1.1వ పాసురంలో “మయర్వఱ మతినలం అరుళినన్” – భగవాన్ మచ్చలేని జ్ఞానం / భక్తితో నన్ను ఆశీర్వదించారు – ఇది భగవాన్ యొక్క అనియమిత కృప యొక్క ఫలితం. ఎమ్పెరుమానార్ తమ శ్రీ భాష్యం మంగళ స్లోకంలో అదే విధంమైన భక్తిని ప్రసాదించమని భగవాన్ని ప్రార్థించారు – “భవతు మా పరస్మిన్ సేముశీ భక్తి రూపా”. భగవాన్ తమ భక్తులకు అలాంటి భక్తిని ఆశీర్వదిస్తాడు కాబట్టి, అలాంటి భక్తి  ప్రాప్యం (అంతిమ లక్ష్యం – కైంకర్యం) లోని భాగం అవుతుంది. కాబట్టి దీనిని సాధ్య భక్తి అని పిలుస్తారు ( వ్యక్తి యొక్క ప్రార్థనల ఆధారంగా భగవాన్ చేత ఆశీర్వదించబడిన భక్తి). అటువంటి సాధ్య భక్తి అనేది సాధన భక్తికి భిన్నంగా ఉంటుంది. అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్య హృదయంలో, అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ వివిధ రకాల భక్తిని మరియు నమ్మాళ్వార్  యొక్క (ఇతర ఆళ్వారుల) భక్తి స్వభావాన్ని చర్ణికలు 95 నుండి 102 వరకు, ఇంకా ఆ తరువాత వాటిలో కూడా అందంగా స్థాపించారు. మాముణులు ఈ దివ్య సూత్రాలకు వ్యాఖ్యానాలని మనకు అశీర్వదించారు, ఆ వ్యాఖ్యానాల సహాయంతో మనం ఈ సూత్రాలను అర్థం చేసుకోగలుగు తాము.  భక్తి  3 రకాలుగా గుర్తించబడింది –  సాధన భక్తి, సాధ్య భక్తి మరియు సహజ భక్తి.

  • మన సొంత ప్రయత్నాల ద్వారా పెంచుకున్న భక్తిని సాధన భక్తి అంటారు. భగవానుని చేరుకునేందుకు భక్తి  ఉపాయంగా నిర్వహిస్తారు – దీనిని శాస్త్రాంలో భక్తి యోగం అంటారు.
  • ఆళవందార్, ఎమ్పెరుమావార్, మొదలైన మన గొప్ప పూర్వచార్యులు శుద్దమైన సాధ్య భక్తిని  కోరుకున్నారు. ఈ మన ఆచార్యలు అప్పటికే భగవానుకి పూర్తి శరణాగతులై  భగవాన్ను మాత్రమే ఉపాయంగా స్వీకరించారు. అలాంటి సాధ్యా భక్తిని ఆహారానికి ఆకలిలాగా పరిగణిస్తారు – ఆకలి ఉన్నప్పుడు మాత్రమే సంతృప్తిగా తినగలరు, అదేవిధంగా, స్వచ్ఛమైన భక్తి ఉన్నప్పుడు మాత్రమే, వారు చేసే కైంకర్యం (సేవ) పూర్తి సంతృప్తినిస్తుంది. కావున, ఈ సాధ్య భక్తి వారి కైంకర్యంలో భాగమవుతుంది.
  • సహజ భక్తి అంటే జన్మతహా పుట్టుకతో వచ్చిన స్వచ్ఛమైన భక్తి. ఉదాహరణకు, నమ్మాళ్వార్  భగవాన్ పట్ల ఉత్యున్నతమైన శుద్ద భక్తితో జన్మించారు, అలాంటి భక్తిని భగవాన్ స్వయంగా వారికి అనుగ్రహించారు. సహజ అంటే “వారితో పాటు జన్మించినది”. ఈ సహజ భక్తి (భగవాన్ కృప కారణంగా అనుగ్రహింపబడినది), సాధన భక్తి (ఇది వారి స్వంత ప్రయత్నంతో సాధించినది), సాధ్య భక్తి (ఇది ప్రార్థనల ఆధారంగా భగవాన్ను మెప్పించి సాధించినది, కైంకర్యంలో భాగంగా ఉపయోగించబడుతుంది) ఇవన్నీ భిన్నమైనవి. అందువల్లనే ఆళ్వారులకు ఒక ప్రత్యేక స్థానం ఉంది – భగవాన్ కృప కారణంగా గొప్ప భక్తిని వారు పొందారు కాబట్టి.

ఈ పరిచయంతో, ఈ విభాగంలో చర్చించబడిన విభిన్న అంశాలకు చూద్దాం.

  • ఎమ్పెరుమాన్ సాధించడానికి భక్తిని సాధనం (ఉపాయము) గా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. మన భక్తిని మోక్ష సాధనంగా భావించినప్పుడు, స్వయం ప్రయత్నం చేసినట్లవుతుంది. కానీ ఏదైనా సాధించడానికి సొంత ప్రయత్నం చేసినపుడు అది నేరుగా శేషత్వం (దాసత్వము), పారతంత్రియం (సంపూర్ణంగా ఆధారపడుట)కు విరుద్ధమవుతుంది. ఆ విధంగా భక్తిని సాధనంగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి.  అనువాదకుల గమనిక: “భగవాన్” మాత్రమే ఉపాయం అని నిర్ధారించబడింది. మన చరమ శ్లోకం ఇదే సూత్రాన్ని వివరిస్తుంది, చరమ శ్లోకం లోని “మాం ఏకం” (నాకు మాత్రమే) భగవాన్ను మాత్రమే ఉపాయంగా అన్నదానికి అధిక ప్రాధాన్యత ఇవ్వబడింది. కాబట్టి, భక్తిని ఉపాయంగా పరిగణించడం అపరిపూర్ణమైనది.  పిళ్ళై లోకాచార్యులు ఈ సూత్రాన్ని శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రం  115వ సూత్రంలో చాలా సమగ్రంగా వివరించారు. అతను “ప్రాపకాంతర పరిత్యాగత్తుక్కు అజ్ఞాన అసక్తి కళన్ఱు, స్వరూప విరోధమే ప్రధాన హేతు” – కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యొగాలను త్యజించుట అవసరం ఎందుకంటే అవి ఆత్మ స్వభావానికి (జీవాత్మ పరమాత్మపైన సంపూర్ణంగా ఆధారపడి ఉంటాడు) విరుద్ధమైనవి, జ్ఞానం / సామర్థ్యం లేక కాదు. సామర్థ్యం ఉన్నవారు భక్తి యోగం చేయవచ్చని, అసమర్థులు భగవాన్‌కి శరణాగతి చేయవచ్చని కొంతమంది అంటారు. ఇటువంటి తత్వాలను మన పూర్వాచార్యులు పూర్తిగా తిరస్కరించారు. సామర్థ్యం ఉన్నా లేకపోయినా, భగవాన్కు శరణాగతి చేసి ఉద్ధరించబడటం జీవాత్మ యొక్క స్వభావం.
  • స్మరణం (చింతన), సంకీర్తనం (గానం) మొదలైనవన్నీ సాధ్యంలో (పరిణామం – కైంకర్యం) భాగమని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ప్రారంభ భక్తిలో, ఎమ్పెరుమాన్ సహాయపడటానికి వచ్చినప్పుడు జీవాత్మ యొక్క తరపున అద్వేశం (స్వీకరణ) ఉంటుంది. ఎమ్పెరుమాన్ “త్వమ్మే” (నువ్వు నావాడివి) అని అన్నప్పుడు, మనం “అహమ్మే” (నేను నావాడిని) అని అనకూడదు. ఎమ్పెరుమాన్ను తిరస్కరించకూడదనే ఆలోచనలు కూడా భగవాన్ సులభతరం చేస్తారని మనం పరిగణించాలి.
  • మన భక్తిని భౌతిక కోరికలతో కలవనీయకూడదు, శుద్ధ భక్తితో ఉండకపోవడం అవరోధం. ఇతర భౌతిక కోరికలను మన హృదయంలోకి రానివ్వకూడదు. అదేవిధంగా, స్వచ్ఛమైన భక్తి కొరకు నిరంతరం  ప్రయత్నించాలి.
  • ప్రపత్తి మరియు సాధ్య భక్తిని ఒకే విధంగా పరిగణించడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: ప్రపత్తి అంటే భగవానుకి శరణాగతులై వారిని ఉపాయంగా స్వీకరించడం. ఇంతకు ముందు చూసినట్లుగా, సాధ్యా భక్తి అంటే మన భక్తి శుద్ధి కావాలని భగవాన్ తరపు నుండి ప్రార్థించబడేది – కాబట్టి రెండూ భిన్నమైనవి. ప్రపత్తి మన స్వరూపానికి సంబంధించినది (మనం సహజంగా భగవాన్‌ శరణాగతులము) మరియు సాధ్య భక్తి మన కైంకర్యం ఎంత ప్రేమతో ఎలా చేస్తామో దానికి సంబంధించినది.
  • ఒక ప్రపన్నుడు సాధ్య భక్తి కొరకై ప్రార్థిస్తే, అతని ప్రపత్తి నిష్ఫలమవుతుందని తెలుసుకోక పోవడం ఒక అడ్డంకి. ఈ విషయం స్పష్టంగా లేదు – (డాక్టర్ వి.వి.రామానుజం స్వామి) పెద్దల నుండి విన్నాను, సాధ్య భక్తిని నిర్వహింస్తున్నప్పుడు అది సహజంగా ప్రపత్తిగా ముగుస్తుంది.
  • ఒక ప్రపన్నుడు సాధ్య భక్తి కొరకై  ప్రార్థిస్తే అలాంటి భక్తి వారి కైంకర్యంలో భాగమవుతుందని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. ప్రపన్నులు స్వచ్ఛ భక్తిని కోరుతూ ఎంతో కోరికతో ప్రార్థన చేస్తున్నప్పుడు, ఇది ఆహారం కోసం ఆకలి లాంటిది, ఇది కైంకార్య మార్గాన్ని సులభతరం చేస్తుంది. అనువాదకుల గమనిక: ముముక్షుప్పడిలో, పిళ్ళై లోకాచార్యులు  సూత్రం 271 లో ఒక ప్రపన్నుడికి, వారి కర్మలు – కైంకర్యంలో భాగమవుతాయని, జ్ఞానం – వారి జ్ఞాన విస్తరణలో భాగమవుతుంది, భక్తి – వారు చేసే కైంకర్యం పట్ల రుచి / అనుబంధాన్ని కలగజేస్తుందని వివరించారు. ప్రపత్తి  జీవాత్మ యొక్క సహజ స్వభావంలో భాగమవుతుంది.
  • భగవాన్ చేత అనుగ్రహించబడిన/ఆశీర్వదించబడిన ఆళ్వార్ల భక్తి వారిని నిలబెడుతుందని తెలుసుకోకపోవడం ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: సామాన్య ప్రజలు ఆహారం, నీరు మొదలైన వాటి ద్వారా తమను తాము నిలబెట్టుకున్నట్లే, భగవాన్ చేత దివ్యంగా  అనుగ్రహించబడిన/ఆశీర్వదించబడిన ఆళ్వార్లు భగవాన్ పట్ల ఉన్న భక్తితో వారిని వారు పోషించుకుంటారు/నిలుపుకుంటారు. నమ్మాళ్వార్  తిరువాయ్మొళిలో “ఉణ్ణుం సోఱు పరుగు నీర్ తిన్నుం వెత్తిలై ఎల్లాం కణ్ణన్ ఎమ్పెరుమాన్” – తిరువాయ్మొళిలో శ్రీ కృష్ణుడే అన్నం, నీరు, తమలపాకు అని అంటున్నారు.
  • భగవానుకి మనము అవసరమైన అన్ని పదార్థాలను సమర్పించి వారిని సంతోష పెడుతున్నామని భావించుట, వారి దయతోనే మనము వారికి అన్ని పదార్థాలు సమర్పించగలుగుతున్నామని భావించకపోవుట ఒక అడ్డంకి. అనువాదకుల గమనిక: భగవత్గీత 9.26 లో, భగవాన్ “పత్రం పుష్పం ఫలం తోయం యోమే భక్త్యా ప్రయచ్చతి తదహం భక్తి ఉపహృతం అస్నామి ప్రయతాత్మనః” – ఒక పుష్పం, పత్రం, పండు లేదా నీరుగానీ భక్తితో సమర్పిస్తే నేను సంతోషంగా స్వీకరిస్తాను.  కాబట్టి, మన భక్తి చాలా ముఖ్యమైన అంశం అని అర్థం చేసుకోవాలి – మనమందించే గొప్ప ఘనమైన పదార్థాలు ముఖ్యం కాదు. భగవాన్ సర్వాధికారి – మనం కొత్తగా వారికేమీ ఇవ్వలేము. మిగతా వాటికన్నా ఎక్కువగా వారిని మెప్పించేది వారు మననుండి ఆశించేది మన భక్తి మాత్రమే.
  • మన హృదయాలలో భగవాన్ పట్ల భక్తి, అటువంటి  పరమ భక్తి (వీడి ఉండలేనంత దశ) అన్నీ భగవాన్ దయ యొక్క ఫలితం అని తెలియకపోవుట ఒక అడ్డంకి. ఎమ్పెరుమానార్ అటువంటి పరమ భక్తిని ప్రసాదించమని  శ్రీరంగనాథుని గాధ్యంలో ప్రార్థించారు – “పరభక్తి పరజ్ఞాన పరమభక్తి యుక్తం మామ్ కురుష్వ” అనువాదకుల గమనిక: ఆచార్య హృదయంలో, అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నాయనార్ చూర్ణిక 104 లో భగవాన్ను భక్తి ఉళవన్ (భక్తి యొక్క రైతు) అని పిలుస్తున్నారు – ఒక వరి రైతు భూమిని దున్ని, విత్తనాలు నాటి, నీళ్ళు పోసి, ఎరువులేసి, కలుపు మొక్కలను తీసేసి, పంటను కోసి చివరికి ధాన్యం ఇంటికి తీసుకువస్తాడు, భగవాన్ కూడా నిరంతరం జీవత్మను సంస్కరిస్తాడు, భక్తి యొక్క బీజాలను నాటి, జివత్మాకు ఆధ్యాత్మిక కార్యకలాపాల్లో పాల్గొనడానికి అనేక అవకాశాలనునిస్తాడు, అడ్డంకులను తొలగించడంలో సహాయపడతాడు, ఒకసారి జీవాత్మాలో భక్తి పరిపక్వం చెందినతరువాత చివరికి జీవాత్మకు మొక్షాన్ని  అనుగ్రహించి శాశ్వత కైంకర్యాన్ని జీవాత్మకు ప్రసాదిస్తాడు.
  • ఇతర ఉపాయాలను వదిలేసి భగవాన్ పట్ల పూర్తి విశ్వాసం ఆధారంగా వారినే ఉపాయంగా  స్వీకరించడం వలన మన సహజ స్వభావానికి ఎటువంటి హాని కలగదని తెలియకపోవుట ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ స్వయంగా భగవద్గితలో “సర్వ ధర్మాన్ పరిత్యజ్య” (అన్ని ధర్మాలను త్యాగం చేసి)  చెప్పినట్టుగా కర్మ, జ్ఞాన, భక్తి యోగాలను ఉపాయాలుగా త్యాగం చేయడంలో తప్పు లేదు. ఎందుకంటే వారి ఆజ్ఞానుసారంగానే వారిని ఆశ్రయిస్తున్నాము కాబట్టి.
  • స్వచ్ఛమైన మనస్సుతో భక్తితో మంగళాసాసనం చేయడం జీవాత్మ స్వభావానికి తగినదని తెలియకపోవడం ఒక అడ్డంకి. భగవాన్ కు “మీకు అన్నీ శుభాలు కలగాలి” అని చెప్పడం అనుచితంగా అనిపించవచ్చు ( వారు అన్ని శుభాలకూ శుభప్రదమైనవాడు కాబట్టి). కానీ ఎమ్పెరుమానుని సంపూర్ణ శరణాగతులు ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క సౌందర్యాన్ని,  మృదు స్వభావాన్ని మొదలైనవి చూసి, ఇలాంటి ఈ భగవానుడికి ఏదైనా అశుభం కలుగుతుందేమోనని కలవరపడి మంగళాశాసనాలుపాడతారు. మాముణుల ఉపదేశ రత్న మాలలో ఇలా అన్నారు  “పొంగుం పరివాలే విల్లిపుత్తూర్ పట్టర్పిరాన్ పెత్తాన్  పెరియాళ్వార్ ఎన్నుం పెయర్” – భగవాన్ పట్ల పట్టర్పిరాన్ యొక్క ఉప్పొంగుతున్న భక్తి కారణంగా అతనికి పెరియాళ్వార్ (పెద్ద ఆళ్వార్) అనే పేరు వచ్చింది.  మధురైరాజు ఆస్థానంలో శ్రీమనారాయణ యొక్క ఆధిపత్యాన్ని వారు స్వయంగా స్థాపించినప్పటికీ, బయటకు వచ్చినపుడు, వారిని ఆశీర్వదించడానికి గరుడ వాహనంపై భగవానుడిని రావడం చూసి, అతను “పల్లాండు పల్లాండు ..ఉన్ సేవడి సెవ్వి తిరుక్కాప్పు”(చిరంజీవి చిరంజీవి, మీ పాద పద్మాలు సురక్షితంగా ఉండుగాక) అని పాడటం మొదలుపెట్టారు. ఇది జీవాత్మ స్వభావానికి విరుద్ధం కాదు – వాస్తవానికి ఇది జీవాత్మా యొక్క నిజమైన స్వభావానికి ఖచ్చితంగా సరిపోతుంది. దీనిని శ్రీవచన భూషణ దివ్య శాస్త్రంలో వివరించబడింది. ఈ అంశాన్ని ఆచార్యుల వద్ద అధ్యయనం చేయవచ్చు.

తరువాతి భాగం మనం వచ్చే సంచికలో కొనసాగిద్దాము.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

హిందీలో : http://ponnadi.blogspot.com/2014/06/virodhi-pariharangal-28.html

మూలము : https://srivaishnavagranthamstelugu.wordpress.com/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org